Morgunblaðið - 28.02.2022, Blaðsíða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 28. FEBRÚAR 2022
✝
Guðrún Jó-
hanna Helga-
dóttir fæddist 7.
september 1927 í
Keflavík. Hún lést á
Droplaugarstöðum
6. febrúar 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Helgi Guð-
mundsson, læknir í
Keflavík, f. 1891 á
Bergsstöðum í
Svartárdal, d. 1949,
og Sigurbjörg Hulda Matthías-
dóttir hjúkrunarkona, f. 1891 í
Haukadal í Dýrafirði, d. 1968.
Systkini Jóhönnu voru: Guð-
mundur, f. 11. okt. 1919, d. 14.
nóv. 1984, Matthías, f. 12. apríl
1921, d. 9. feb. 1986, Haukur, f.
25. okt. 1922, d. 15. okt. 1990,
Ólafur, f. 12. ágúst 1924, d. 29.
júní 2002, Björg, f. 11. júlí 1926,
d. 16. sept. 1926, Ragnheiður, f.
7. sept. 1927, d. 26. okt. 1943,
María, f. 12. ágúst 1930, d. 18.
apríl 2020, Kristinn, f. 15. sept.
1932, d. 16. sept. 1932 og Sig-
urlaug, f. 6. ágúst 1936, d. 27.
apríl 1985.
Þann 10. nóvember 1945 gift-
ist Jóhanna séra Yngva Þóri
Árnasyni, f. 17. sept. 1916 í
Reykjavík, d. 4. feb. 1991. For-
eldrar Yngva Þóris voru Bjarni
Ívarsson bókbindari, f. 1885 í
Reykjavík, d. 1965, og Ragn-
heiður Magnúsdóttir Blöndal
húsfreyja, f. 1886 í Akureyjum,
d. 1965. Kjörforeldrar Yngva
Þóris voru Árni Gíslason versl-
unarmaður, f. 1889 í Vest-
mannaeyjum, d. 1957, og Sigur-
björg Sigurðardóttir
verslunarmaður, f. 1886 í Borg-
arfirði eystra, d. 1967.
Jóhanna og Yngvi Þórir eign-
uðust 10 börn, þar á meðal þrí-
bura. 1) Árni, f. 27. apríl 1946, k.
Sigrún Bergmann Bald-
ursdóttir. Börn eru Sveinbjörn
Ragnar, k. Kristín Harpa Hann-
esdóttir, og Hilmar, synir Val-
dísar Jónu Sveinbjörnsdóttur,
Sigrún Halla, dóttir Ingibjargar
ir. Synir þeirra eru Egill Örn,
Atli Már, k. Signý Ósk Snorra-
dóttir, Yngvi Jóhann og Helgi
Aron. Barnabörn eru 2. 10) Þór-
dís Hadda, f. 5. maí 1970. Börn
hennar og Ketils Sigurjóns-
sonar eru Guðrún Diljá og Sig-
urjón Bogi, k. Laufey Gunn-
arsdóttir.
Jóhanna ólst upp í Keflavík í
stórum systkinahópi. Hún fór
snemma að aðstoða foreldra
sína við verk sem til féllu á stóru
heimili og á læknisstofu föður
hennar. Eftir lát Ragnheiðar
tvíburasystur Jóhönnu, sem lést
úr berklum, dvaldi Jóhanna um
skeið í Reykjavík hjá föð-
urbróður sínum og konu hans
en fór síðan sem ráðskona í Ár-
nes í Trékyllisvík á Ströndum.
Þar kynntist hún séra Yngva
Þóri manni sínum sem var þar
prestur. Hjónin bjuggu í Árnesi
fyrstu árin en fluttu 1948 að
Prestbakka í Hrútafirði þar sem
sr. Yngvi Þórir þjónaði sem
sóknarprestur við Prestbakka-
kirkju, Óspakseyrarkirkju og
Staðarkirkju. Jóhanna og Yngvi
Þórir bjuggu á Prestbakka í
hartnær 40 ár. Á Prestbakka
ráku þau lengst af sauðfjár-
búskap og einnig kúabúskap um
tíma. Heimilið var fjölmennt og
gestkvæmt og komu börn tíðum
til sumardvalar. Árið 1986
brugðu þau búi og fluttu frá
Prestbakka þegar sr. Yngvi
Þórir lét af embætti sökum ald-
urs. Bjuggu þau lengst af í
Kópavogi en sr. Yngvi Þórir lést
árið 1991. Síðar flutti Jóhanna í
Hólmasund 18 í Reykjavík og
bjó þar í 20 ár. Eftir að hafa orð-
ið fyrir slysi á heimili sínu fyrir
rúmu ári, naut Jóhanna að-
hlynningar á Vífilsstöðum og
síðar Droplaugarstöðum þar
sem hún lést. Jóhanna og séra
Yngvi Þórir eignuðust 10 börn,
30 barnabörn og eru barna-
barnabörnin orðin 29. Afkom-
endur Jóhönnu og Yngva Þóris
eru nú 69 talsins.
Útför Jóhönnu fer fram frá
Háteigskirkju í dag, 28. febrúar
2022, klukkan 13. Athöfninni
verður streymt á:
https://laef.is/johanna-helgadottir/.
Virkan hlekk má finna á:
https://www.mbl.is/andlat/.
Hallgrímsdóttur,
Hafsteinn og Telma
Bergmann, m. Atli
Rúnar Þor-
steinsson, börn Sig-
rúnar. Barnabörn
eru sex. 2) Gísli Jó-
hann, f. 30. sept.
1947, d. 31. júlí
1979, k. Rumpaip-
un Jeannie Yngva-
son. Dóttir þeirra
er Jóhanna, m.
Jade Bissat. Barnabörn eru tvö.
3) Ragnheiður, f. 30. sept. 1947,
börn hennar og Pálma Jóhann-
essonar eru Jóhanna Svandís,
Ríkharður Þórir, k. Evelyn San-
tos Johannesson, og Þorsteinn
Freyr, k. Oddný Ingimarsdóttir.
Barnabörn eru fimm. 4) Helgi, f.
30. sept. 1947, d. 16. jan. 2012, k.
Rósa Irene Yngvason. Börn eru
Þór Elfar, sonur Guðrúnar
Kristínar Þórsdóttur, Helgi,
Shanine Irene og Jacquline Z.,
börn Rósu Irene. 5) Sigurbjörg,
f. 18. apríl 1949, d. 5. apríl 2010,
synir hennar og Tore Gomo eru
Yngvi og Geir, k. Juvy Penalosa
Prollo. Barnabarn er eitt. 6) Ey-
steinn Þórir, f. 8. maí 1955, syn-
ir hans og Bergljótar Viktors-
dóttur eru Ægir Þór, k. Sunna
Arnarsdóttir, Gísli Jóhann, k.
Arndís Huld Hákonardóttir, og
Yngvi Þórir, k. Sveinbjörg Birta
Schmidt. Barnabörn eru sjö. 7)
Ingibjörg Hulda, f. 14. apríl
1958, m. Ingvar Þór Magnússon.
Börn þeirra eru Þórunn Mál-
fríður, m. Bjarki Iversen, og
Magnús Kári, k. Helga Guðrún
Lárusdóttir. Barnabörn eru
þrjú. 8) Guðmundur Bjarni, f. 4.
mars 1961, k. Halldóra Sól-
bjartsdóttir. Börn eru Birna
Dögg, dóttir Áslaugar Björg-
vinsdóttur, Friðrik Atli, k. Berg-
lind Klara Guðmundsdóttir,
Hinrik Þór, k. Birna Sól Högna-
dóttir, og Heiðdís Tinna, börn
Halldóru. Barnabörn eru þrjú.
9) Magnús Þórir, f. 20. apríl
1965, k. Helga Heiða Helgadótt-
Framan af aldri ólst mamma
upp í foreldrahúsum í Keflavík. Á
þessum tíma, var ekkert sjúkra-
hús í bænum. Þeir sem þörfnuð-
ust læknisþjónustu komu inn á
læknisheimilið á öllum tímum
sólarhringsins, t.d. sérstaklega ef
um alvarleg tilfelli var að ræða
t.d. hópslys, sbr. „brunann
mikla“ á jólaskemmtun í bænum
og t.d. vegna heimstyrjaldarinn-
ar sbr. t.d. vegna brunasára sjó-
liða eftir árás þýsks kafbáts á
skip út af Garðskaga o.s.frv.
Mamma kynntist því mörgu á
heimilinu, sá og heyrði margt af
því sem þar fór fram. Hún að-
stoðaði við ýmis verkefni á
læknastofunni og lærði því ým-
islegt af störfum foreldranna.
Eitt sinn, þegar foreldrar
mömmu voru að heiman, bar að
sjómann, sem hafði fengið öngul í
gegnum höndina. Mamma tók að
sér að fjarlægja öngulinn og búa
um sárið, ein síns liðs, þá aðeins
12 ára að aldri. Hún bjó að þess-
ari reynslu að heiman og nýtti
hana óspart síðar við að hjálpa
fólki og dýrum.
Eftir að hafa misst tvíbura-
systur sína í berklafaraldrinum,
flutti mamma til Árness í Tré-
kyllisvík, þar sem hún kynntist
elsku pabba, sem var prestur
þar. Síðar fluttu þau til Prest-
bakka í Hrútafirði, siglandi með
búslóðina á mótorbáti til Borð-
eyrar.
Þegar þangað var komið, voru
húsin í bágbornu ástandi. Aðeins
28 ára að aldri hóf hún baráttu
við að fá húsakostinn endurnýj-
aðan. Hún fór m.a. til Reykjavík-
ur, nánar tiltekið í kirkjumála-
ráðuneytið og sat þar á bekk
frammi á gangi, fram á aðra viku,
bíðandi eftir að ráðuneytisstjór-
inn veitti sér áheyrn. Á mánu-
deginum í nýrri viku, verður
ráðuneytisstjórinn var við að
mamma bíður þar enn, og hváði
þá furðu lostinn „frú, ertu hér
ennþá?“ Varð þetta til þess að er-
indi mömmu var sett íferli og síð-
ar samþykkt. Hafði því annáluð
þrautseigja og elja mömmu loks
skilað þeim árangri að undirbún-
ingur að uppbyggingu Prest-
bakka fór á fullan skrið. Því má
fyllilega segja að húsakosturinn á
Prestbakka í dag, sé a.m.k. að
nokkru leyti minnisvarði um
þrautseigju mömmu.
Mamma var mjög vinnusöm.
Ásamt bústörfum sá hún af
myndarskap og alúð um heimilið.
Hún bakaði kynstrin öll af kræs-
ingum og á hátíðisdögum og bauð
upp á kirkjukaffi þegar messað
var. Hún bætti fatnað og saumaði
nýjan og handprjónaði ýmislegt.
Á haustin tók hún slátur og útbjó
flestar tegundir af þeim gómsæta
mat, sem hún verkaði af kunn-
áttu og natni.
Mamma var allajafna óþreyt-
andi að halda íbúðarhúsinu við og
betrumbæta. Hún valdi af kost-
gæfni efni til framkvæmda og
sótti oft suður til Reykjavíkur.
Hún málaði, mældi upp, vegg-
fóðraði, dúk- og teppalagði
o.s.frv., af vandvirkni og elju-
semi.
Mamma var glaðvær kona,
hrein og bein í fasi og óspar á að
hrósa fólki, svo hlý og gjafmild og
alltaf tilbúinn að aðstoða og
hjálpa öðrum. Hún sýndi ávallt í
verki að henni var umhugað um
velferð fólks og lét alltaf gott af
sér leiða.
Hún var alltaf einstaklega
gestrisin og dró aldrei af sér við
að sinna gestum sem bar að
garði.
Elsku mamma, ég sé þig fyrir
mér nú komna til elsku pabba,
Gísla, Helga, Sibbu og hins fólks-
ins þíns.
Minningin um þig lifir áfram.
Magnús Yngvason.
Elskuleg tengdamóðir mín,
Jóhanna Helgadóttir, er látin. Ég
kynntist Jóhönnu fyrir 32 árum
síðan þegar maðurinn minn, Guð-
mundur Bjarni, fór með mig í
heimsókn til tengdaforeldra
minna, ég var þá 22 ára og kveið
því að hitta foreldra hans, en sá
kvíði reyndist algjörlega óþarfur
því um leið og ég kom inn úr dyr-
unum á heimili þeirra beið Jó-
hanna mín þar brosandi með út-
rétta arma og faðmaði mig að sér
og bauð mig innilega velkomna
og hvíslaði því í eyrað á syni sín-
um þannig að ég heyrði að hún
væri ekki hissa á því að hann
hefði orðið skotinn í mér. Svona
var tengdamóðir mín, alltaf bros-
andi, blíð, kát og full af lífsgleði,
þannig man ég eftir henni og lífs-
gleði hennar hvarf ekki þótt
heilsu hennar hafi verið farið að
hraka mikið, lífsgleði hennar ent-
ist henni alveg fram undir það
síðasta, hún tengdamóðir mín var
algjör dugnaðarforkur en fannst
óþægilegt að þiggja lof um sjálfa
sig.
Við Jóhanna brölluðum margt
saman, hún hafði einstaklega
gaman af fallegum fatnaði og
húsbúnaði og að fegra heimili sitt
og var heimilið hennar stolt, en
hún elskaði ekkert meira en að
fara í verslunarleiðangra. Það
voru margar verslunarferðirnar
sem við fórum í saman og komum
við yfirleitt klyfjaðar heim annað
hvort með fatnað eða eitthvað inn
á heimilið. Jóhanna var einstak-
lega gjafmild og vildi alltaf vera
að gefa og gleðja aðra, það þurfti
að hafa sig alla við að fara ekki
með skottið fullt af gjöfum heim.
Eitt sumarið fórum við Jó-
hanna tvær saman til Spánar í
heimsókn til foreldra minna sem
höfðu tekið stórt hús á leigu þar,
þar hittum við auðvitað foreldra
mína og svo eina dóttur Jóhönnu
og manninn hennar sem höfðu
komið frá Bandaríkjunum til að
hitta okkur þar. Við gistum öll í
húsinu sem foreldrar mínir höfðu
tekið, við nutum okkar svo vel
þennan tíma, fórum í sund á
hverjum morgni og sólbað, borð-
uðum góðan mat, fórum á strönd-
ina og dressuðum okkur upp á
kvöldin, eða eins og Jóhanna
sagði sjálf þá höfðum við það eins
og drottningar.
Elsku Jóhanna mín, þú varst
mér alltaf svo góð, þakka þér fyr-
ir allar yndislegu stundirnar með
mér og mínum.
Með kveðju og hjartans þökk,
Þín tengdadóttir,
Halldóra Sólbjartsdóttir.
Amma mín, Jóhanna, var fyr-
irmynd, staðföst, viljug og líklega
duglegasta kona sem ég hef
kynnst. Efast um að duglegri
konu sé hægt að finna þó víða
væri leitað.
Ég man vel eftir þeim góðu
tímum sem við áttum saman og
gleymi þeim aldrei.
Það sem er allra efst í huga
mínum eru þeir dýrmætu tímar
sem við áttum saman í Hrútafirð-
inum á Prestbakka.
Þar var mikið fjör og gaman,
enda á uppeldisstað föður okkar
Guðmundar Yngvasonar og
systkina hans.
Á Prestbakka er ekki ein
tomma af túni sem hefur ekki
dýrmætar minningar að geyma
og amma hafði gaman af að segja
frá hinum ýmsu uppákomum sem
áttu sér stað á þeim bænum frá
árum áður. Sögurnar voru af öll-
um toga fyndnar og svo spenn-
andi að við frændurnir sátum
sem fastast, jafnvel lengi vel eftir
að sagan hafði klárast en það var
greinilegt að uppátækjasemina
hafði ég ekki langt að sækja, þar
sem flestar þessar sögur voru af
pabba og systkinum hans.
Amma var án efa besti sögu-
maður sem ég hef kynnst og lík-
lega hefði hún náð miklum ár-
angri í þeim geira eins og öllu
öðru sem hún tók sér fyrir hend-
ur.
Amma mín var sérlega gest-
risin og var hún alltaf með eitt-
hvert bakkelsi þegar maður leit
við í heimsókn, svo það var aldrei
vafamál hvort við systkinin
myndum slá til og skella okkur í
heimsókn með mömmu og pabba,
enda sætabrauðsdrengir og
-systur.
Amma mín Jóhanna er sá eng-
ill sem ég mun leita til þegar á
reynir og sakna ég þess innilega
að geta ekki átt við hana gott og
innihaldsríkt spjall yfir einum
vænum snúð og kaffisopa.
Hvíldu í friði elsku amma mín.
Þitt barnabarn
Friðrik Guðmundsson.
Elsku Jóhanna amma mín.
Þú sem varst svo brosmild og
lífsglöð, bjartsýniskona með
gestrisnina alveg upp á tíu.
Ég get ekkert annað en verið
þakklátur fyrir öll kaffiboðin og
frábæru matarboðin sem við fór-
um í til þín við fjölskyldan. Ég
hef ekki kynnst jafn duglegri
konu og þér og ert þú fyrirmynd
fyrir mig og marga aðra.
Það sem það var gaman að
kíkja í heimsókn til þín og spjalla
við þig um hitt og þetta, þú varst
alltaf jafn opin fyrir því að fá vini
og vandamenn yfir í kaffi, við
gátum spjallað um allt á milli
himins og jarðar og enduðum
alltaf bæði hlæjandi að sögunum.
Þú varst með svo fallegt og hlýtt
hjartalag, elsku Jóhanna amma
mín.
Ég hef aldrei hitt neina mann-
eskju sem var jafn einstök og þú,
elsku amma mín. Ég er svo þakk-
látur fyrir að Marey Sól, dóttir
mín og barnabarnabarn þitt, hafi
fengið að hitta ömmu sína áður
en hún kvaddi þessa jarðvist og
ég og hún fengum tækifæri til að
kveðja þig með fallegum orðum,
knúsum og kossum.
Minning þín mun ávallt lifa í
hjarta mér og fylgja hjarta mínu
til æviloka. Hvíldu í friði. Guð
blessi þig og varðveiti elsku Jó-
hanna amma mín.
Þinn
Hinrik Þór Guðmundsson.
Þegar ég hugsa til ömmu sé ég
hana fyrir mér hlæjandi, með
lífsgleðina skínandi í augunum.
Hún brosti svo með augunum.
Sjaldan hef ég séð manneskju á
hennar aldri hafa annan eins lífs-
kraft, hún fylgdist vel með mál-
um líðandi stundar, fréttum og
þjóðmálum og var áhugasöm um
hvernig fólkinu hennar reiddi af.
Ósérhlífni, kærleikur og gjaf-
mildi koma líka í hugann. Henni
var mjög umhugað um líðan ann-
arra, þrátt fyrir gigt og líkamleg-
ar þrautir hafði hún til dæmis
áhyggjur af bakinu mínu og
bauðst oft til að gefa mér, tví-
tugri stelpu, baknudd og fóta-
nudd.
Amma var líka algjör nagli
enda tíu barna móðir sem lifði
tímana tvenna. Hún sagði mér
margar sögur frá gömlu dögun-
um yfir heitu súkkulaði með
rjóma á Hólmasundinu, bæði af
gleði og sorgum. Ég vona að ég
tileinki mér kjark hennar, seiglu
og lífsgleðina.
Ég mun virkilega sakna henn-
ar ömmu og er svo þakklát fyrir
að hafa haft hana í mínu lífi og átt
með henni tíma. Hún var fyrir
mér fyrirmynd um viðhorf til lífs-
ins, um gleði, styrk og kærleika
og ég veit að hún mun ávallt
fylgja mér í hjarta mínu.
Ein af síðustu stundunum sem
við amma áttum var í byrjun
vetrar þegar við fórum á kaffihús
og ræddum meðal annars um
mannslíkamann yfir latte og
skoðuðum anatómíubók sem
henni fannst verulega sniðug.
Þetta var dýrmæt stund, enda
var amma alla tíð bæði fróðleiks-
fús og fræðandi, eins og segir í
ljóðinu, „hún var amma svo fróð“.
Guðrún Diljá Ketilsdóttir.
Á lífsleiðinni er oftast óhjá-
kvæmilegt að nokkrar hetjur
verði á vegi manns. Fólk af öllum
stærðum og gerðum, fólk sem
maður dáist að úr fjarlægð eða
nálægð, og markar mann fyrir
lífstíð.
Ein þessara manneskja, sem
mörg voru svo lánsöm að elska og
vera samferða í lífinu, var amma.
Hlýja hennar og brosmildi ylj-
aði nefnilega öllum sem komust í
tæri við hana. Og það var einmitt
vegna lífsgleði hennar og hlátras-
kalla, að ég hóf að leggja leið
mína oftar í Hólmasundið með
dætur mínar síðustu ár. Það er
verðugt verkefni að rannsaka
hvernig forgangsröðun manns
breytist til hins betra við það að
verða foreldri.
Amma, læknisdóttirin úr
Keflavík, kom tíu börnum í heim-
inn og öllum á legg. Merkilegt af-
rek þess tíma og hvað þá við bág-
bornar aðstæður á hjara
veraldar, en kannski ekki svo
óvænt fyrir okkur sem þekktum
hana. Það beit nefnilega voða lít-
ið á hana.
Á svo langri ævi fór hún auð-
vitað ekki varhluta af áföllum, en
hún stóð alltaf keik í miðju brim-
róti lífsins og oftar en ekki með
styrk afgangs til að deila með
öðrum sem á þurftu að halda.
Hún upplifði sársaukafullan syst-
urmissi ung að árum og lifði þrjú
barna sinna, en ljós hennar dofn-
aði aldrei, þó það flökti á erfiðum
stundum.
Margar af mínum fyrstu og
kærustu æskuminningum eru frá
Prestbakka í Hrútafirði, en þar
bjuggu amma og afi sér og börn-
um sínum heimili í hartnær 40 ár.
Við komuna þangað hefði eng-
inn álasað ungu hjónunum að
snúa við í sporunum, enda blasti
við þeim hrörlegt íbúðarhús, ið-
andi af músagangi, götótt og án
rafmagns. Við slíkan húsakost
bjuggu þau í nokkur ár, eða þar
til ný kirkja og prestsbústaður
reis á staðnum, nær einvörðungu
fyrir þrautseigju og ákveðni hús-
móðurinnar að fá fjármagn til
verksins.
Kirkjumálaráðherra þess tíma
sá nefnilega brátt að prests-
frúnni úr Hrútafirði yrði ekki
snúið frá svo glatt. Enda hafði
hún því sem næst flutt inn á bið-
stofu ráðuneytisins, hvar hún
beið þolinmóð svo dögum skipti
eftir að fá tækifæri til þess eins
að hafna „nei“ sem svari í þetta
sinn.
Æðruleysi hennar var engum
takmörkum háð. Hún var rögg-
söm og hafði litla þolinmæði fyrir
væli. Þannig hvarflaði ekki að
henni að barma sér þegar hennar
beið eitt sinn margra klukkutíma
ökuferð á höstum herjeppa á vart
færum sveitavegum þess tíma, á
fæðingardeildina í höfuðstaðnum
kasólétt af þríburum.
Nei, því það er ekki hetjum
líkt.
Ég kveð ömmu með mikilli
sorg, en sömuleiðis þakklæti fyr-
ir tímann og allar góðu stundirn-
ar sem við náðum að verja sam-
an, hlæjandi yfir kaffibolla. Með
andláti hennar kveð ég ekki bara
ömmu mína, heldur líka kæra og
trausta vinkonu sem gat ávallt
dimmu í dagsljós breytt.
Ægir Þór Eysteinsson.
Elsku amma, langamma okk-
ar.
Það var alltaf sérstök stemn-
ing að heimsækja þig, þú varst
með eindæmum rausnarlegur
gestgjafi. Þú sýndir okkur öllum
svo mikinn áhuga. Þetta voru
uppbyggjandi og dýrmætar
stundir sem við áttum með þér.
Þú hafðir skoðanir á hlutunum
og svo gaman af lífinu. Við rædd-
um heimsmálin, pólitíkina,
hvernig þríburarnir fæddust og
hvað þú varst hissa þegar sá
þriðji kom. Þú varst stolt og
áhugasöm um þitt fólk. Það voru
forréttindi að fá að kynnast þér,
þú varst sterk fyrirmynd og
gerðir okkur að betri manneskj-
um. Við kveðjum þig með sökn-
uði og þakklæti í huga. Minning-
in lifir um dásamlega mömmu,
ömmu og langömmu.
Þorsteinn, Oddný, Davíð,
Freyja og Sif.
Það er undarleg tilviljun að
nánast upp á dag fyrir 31 ári fór
yfir Ísland sögulegt óveður. Dag-
inn eftir óveðrið lést afi minn,
hann Yngvi. Núna daginn fyrir
óveðrið mikla lést svo amma Jó-
hanna. Ég var ansi lítil þegar afi
dó og man ekki mikið eftir þeim
tíma en þó eitthvað. Það sem
stendur mest upp úr er afi sitj-
andi í leðurstól og ég hlaupandi í
fangið á honum, og amma að
brasa í eldhúsinu. Svo áttu þau
þetta skemmtilega orgel sem
maður fékk að glamra á.
Amma og afi ólu upp sín tíu
börn á Prestbakka í Hrútafirði.
Eftir að ég eignaðist mín þrjú
hressu og orkumiklu börn hef ég
oft leitt hugann að því hversu
mikil forréttindi það voru fyrir
pabba og hans systkini að fá að
alast upp í umhverfinu á Prest-
bakka. Þar sem náttúran var
leikvöllurinn. Ég veit a.m.k. að
miðjubarnið mitt myndi blómstra
í slíku umhverfi.
Amma Jóhanna var nákvæm-
lega eins amma og við sjáum í
Disney-myndunum. Hlý, góð og
full af visku og kærleik. Alltaf til
staðar fyrir sitt fólk og alltaf opið
hús. Algjörlega einstök persóna
sem við vorum lánsöm að eiga að.
Ég fékk að ferðast aðeins með
ömmu og foreldrum mínum þeg-
ar ég var krakki, og stendur sér-
staklega upp úr ferðin til Flórída.
Jóhanna
Helgadóttir
SJÁ SÍÐU ??