Morgunblaðið - 28.02.2022, Page 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 28. FEBRÚAR 2022
✝
Ólafur Aðal-
steinn Gíslason
fæddist í Skál-
eyjum á Breiðafirði
þann 29. júní 1944.
Hann lést á
krabbameinsdeild
Landspítalans við
Hringbraut þann
17. febrúar 2022.
Foreldrar hans
voru Sigurborg
Ólafsdóttir, f. 26.
júlí 1904, d. 7. mars 1984, og
Gísli E. Jóhannesson, f. 1. sept.
1901, d. 27. jan. 1984. Foreldrar
Gísla voru hjónin María Gísla-
dóttir og Jóhannes Jónsson
bændur í Skáleyjum. Foreldrar
Sigurborgar voru Ólafur Berg-
sveinsson og Ólína Jónsdóttir
bændur í Hvallátrum. Systkini
Ólafs voru: Ólína Jóhanna, f. 11.
ágúst 1929, d. 19. júní 2017, Ey-
steinn Gísli, f. 30. september
1930, d. 11. ágúst 2012, María
Steinunn, f. 10. nóv. 1932, d. 16.
nóv. 2020, Ásta Sigríður, f. 17.
des. 1935, d. 22. des 2009, Jó-
hannes Geir, f. 9. sept. 1938,
Kristín Jakobína, 13. sept. 1947.
Fósturbróðir Skáleyjasystkina
er Hilmar Jónsson, f. 28. febr-
úar 1946. Þau urðu öll fjöl-
skyldufólk og eiga marga af-
komendur.
hjá Aðalsteini Aðalsteinssyni í
Hvallátrum við smíði á bát fyrir
Svefneyjafeðga. Þá stóð hugur
hans til þess að læra hugs-
anlega bátasmíði en svo fór að
hann hóf síðan nám í húsasmíði
fyrst á Patreksfirði og síðan í
Iðnskólanum í Reykjavík og út-
skrifaðist þaðan. Hann lauk
sveinsprófi eftir námssamning í
Trésmiðjunni Ösp í Stykkis-
hólmi og meistararéttindum
síðar frá Meistaraskólanum í
Reykjavík.
Ólafur hóf störf hjá Fossvirki
um miðjan sjöunda áratuginn
við gerð Búrfellsvirkjunar. Í
kjölfar þess var hann ráðinn
sem verkstjóri hjá nýstofnuðu
Ístaki og vann á þeirra vegum í
verkefnum stórum sem smáum
víða um land. Snemma á níunda
áratugnum varð Ólafur síðan
sjálfstætt starfandi bygg-
ingaverktaki og kom að mörg-
um og fjölbreyttum verkefnum
næstu tuttugu árin. Upp úr
aldamótunum síðustu venti
Ólafur sínu kvæði í kross og
helgaði sjómennskunni meiri
tíma af lífi sínu þó að hann
gripi nú alltaf í hamarinn á
milli. Gerði hann út hand-
færabátana Sigurborgu 6546,
Sigurborgu II 7133 og að síð-
ustu Sigurborgu Ólafs 7744 sem
hann gerði út síðast sumarið
2020.
Útför Ólafs fer fram frá Ví-
dalínskirkju í dag, 28. febrúar
2022, og hefst athöfnin kl. 15.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Ólafur kvæntist
Gíslínu Hennýju
Einarsdóttur þann
29. desember árið
1973. Börn þeirra
eru: Jónína Helga,
f. 27. ágúst 1968,
maki: Guðbjörn
Gylfason, f. 26. feb.
1967, börn þeirra:
Ólafur Þór, Veiga
Petra og Henný
Gígja. Sigurborg
Anna, f. 4. maí 1974, maki:
Andri Þór Gestsson, f. 11. jan-
úar 1974, börn þeirra: Ólafur
Jóhann, Jóhanna Kristín og
Hulda Henný. Sædís, f. 1. maí
1977. maki: Gunnar Örn Svav-
arsson, f. 18. febrúar, 1975.
Sonur Gunnars: Breki Gunn-
arsson.
Ólafur ólst upp í Skáleyjum
við hefðbundin bústörf í eyj-
unum. Barnaskólanámið stund-
aði hann í fyrstu í Flatey en var
síðan tvo vetur hjá Ólínu systur
sinni á Varmalandi í Borgar-
firði þar sem hann var við nám
og lærði að synda. Fór hann
síðan í unglingaskóla á Reyk-
hólum þar sem hann var undir
verndarvæng Eysteins bróður
síns sem þar kenndi við skól-
ann.
Veturinn 1962 vann Ólafur
Múkkager, öldugjálfur, logn
og kvöldsólarylur. Það var eitt
sumarkvöld sem pabbi fór með
okkur mömmu í siglingu eftir
vinnu á Sigurborginni, rétt að
renna fyrir fisk. Ætli ég hafi
ekki verið um 9 ára og því
þungt að draga upp línuna á
handfærarúllunum. En það
varð til þess að það beit á
hverjum öngli og við mamma
mokuðum inn fiski og pabbi
hafði vart undan að slægja. Við
kölluðumst á við múkkann í
kæti okkar og sigldum glöð aft-
ur í höfn eftir þriggja tíma at-
gang með tæp 700 kg af þorski.
Þannig undi pabbi sér vel, við
bis og bjástur með bros á vör.
Blíð en gróf föðurhönd
strauk okkur systrum iðulega
um vangann meðan við fórum
saman með barnabænirnar.
Pabbi hafði svo góða nærveru
og þessi stutta samverustund á
kvöldin var dýrmæt. Undir lok-
in síðustu vikuna í veikindum
hans snérust hlutverkin við. Nú
kom það í okkar hlut að strjúka
vanga hans og hvísla falleg orð.
Styrkari og blíðari hönd til að
leiða sig í gegnum uppvaxtarár-
in er vart hægt að hugsa sér.
Ég er ævarandi þakklát fyrir að
hafa verið umvafin hans góð-
vild, greiðvikni, glettni, vilja-
styrk og vinnusemi.
Orð mín eru fátækleg og ná
ekki utan um allt sem pabbi var
í huga mér en við kveðjum
hann með söknuð og yl minn-
inganna í hjarta.
Síðustu geislarnir læðast yfir lönd,
lágróma báran kyssir fjarðarströnd.
Húmtjöldin hníga allt er orðið hljótt
ómþýðir vindar boða góða nótt.
(Gísli E. Jóhannesson)
Sædís Ólafsdóttir.
Mig langar til að minnast Óla
afa míns í nokkrum orðum.
Hann Óli afi var alltaf svo ljúf-
ur og góður maður og það var
gott að vera hjá ömmu og afa í
Garðabænum. Afi vildi alltaf
kenna manni hlutina og sýna
manni hvernig þeir virkuðu, til
dæmis veit ég ýmislegt um raf-
magn og bíla. Hann afi var
skemmtilegur, sagði oft brand-
ara og fékk mann til að hlæja.
Hann bjó til marga fyndna
orðaleiki og sögur. Mr. Bean
var í uppáhaldi hjá okkur og
horfðum við oft á þætti með
honum. Það var oft ævintýri að
vera með ömmu og afa eins og
þegar við fórum hringinn í
kringum Ísland á húsbílnum.
Þá lærði ég nú margt um Ís-
land. Ég man líka þegar ég fór
með þeim í bátsferð um Faxa-
flóa. Þá var afi búinn að smíða
litla koju í bátinn þar sem ég
gat sofið. Það var mjög huggu-
legt að sofa í bátnum. Hann afi
var skrítinn karl. Hann var eini
maðurinn sem var alltaf með
vasaklút og vasahníf á sér.
Hulda Henný.
Óli móðurbróðir okkar systk-
ina er kvaddur í dag, aðeins
rúmu ári eftir að mamma dó og
þykir okkur systkinum hann
hafa fylgt henni heldur fljótt
eftir. Við vissum að það yrði á
brattann að sækja hjá frænda
okkar en vonuðumst þó til að
hans fengi notið við svolítið
lengur.
Óli var mikill uppáhalds-
frændi; vandaður, hlýr og
tryggur fólkinu sínu, gekk alltaf
fram af heilindum og yfirvegun
og var ekki sá sem mest tranaði
sér fram. Hann bjó líka yfir ein-
stökum húmor og léttleika þeg-
ar svo bar við og Eysteinn hef-
ur marg oft rifjað upp ýmiss
konar fíflagang þeirra frænda
frá þeim tíma sem hann vann
við smíðar hjá Óla frænda. Við
eigum líka góðar minningar frá
því er Óli dvaldi á æskuheimili
okkar í Stykkishólmi, hann var
okkur alltaf einstaklega góður.
Í veikindum og aðdraganda
andláts mömmu í nóvember
2020 var það okkur öllum dýr-
mætt að upplifa kærleikann á
milli þeirra systkina og einstakt
samband. Þau voru miklir vinir
og deildu meðal annars áhuga
sínum á ættfræði og uppruna
fólks. Minningarnar eru margar
en efst stendur þar dagsstundin
sem við áttum saman í Skál-
eyjum síðasta sumar, ferð sem
farin var í minningu mömmu og
varð hinsta ferð Óla heim í
Skáleyjar. Það er dýrmætt í
minningunni að hafa átt þennan
dag á æskuslóðum þeirra systk-
ina.
Pabbi minnist tímans þegar
Óli dvaldi hjá þeim á meðan
hann var við smíðanám í Stykk-
ishólmi og þegar hann aðstoðaði
við að byggja framtíðarheimili
fjölskyldunnar að Lágholti 18,
þar nutu þau vandvirkni hans í
verki. Pabbi þakkar trausta og
góða vináttu Óla og Hennýjar í
gegnum árin og minnist margra
góðra samverustunda hans og
mömmu með þeim hjónum.
Við systkinin þökkum góðum
frænda fyrir samfylgdina og
vottum Hennýju, dætrunum og
fjölskyldum þeirra okkar inni-
legustu samúð.
Blessuð sé minning Óla
frænda.
Jóhanna Rún,
Sigurborg, Heiðrún,
Eysteinn og Jófríður.
Óli frændi var úr samheldn-
um systkinahópi mikils mann-
kostafólks frá Skáleyjum á
Breiðafirði. Þar sleit hann
barnsskónum við leik og störf
undir ástríku uppeldi foreldra
sinna og systkina.
Óli frændi var bjartur maður
og mildur yfirlitum, bar með
sér traust og væntumþykju til
fólksins síns og umhverfisins.
Hreinn og beinn, teinréttur og
hraustur. Hann var góðlegur og
glettinn - það var einhver
prakkaraglampi í augum hans.
En á sama tíma þessi yfirvegaði
góðlegi frændi sem naut trausts
fyrir mannkosti sína.
Hann var maður sem var
gott að leita til, hann var bón-
góður. Naut ég þess oft sem
unglingur þegar hann sótti mig
gjarnan út á flugvöll og kom
mér í flug á leið í skíðaæf-
ingaferðir erlendis. Þá spurði
hann gjarnan frétta og forvitn-
aðist um ferðaplön og æfingar.
Samræður sem enduðu oft í
ferðasögum af ævintýrum hans
í Sviss sem ungur maður. Svo
flissaði hann og hló.
Mér þótti vænt um hvað
frændi sýndi skíða- og hlau-
paævintýrum okkar systkin-
anna mikinn áhuga. Ef hann
var ekki að fylgja okkur í
Laugavegshlaupinu þá gátum
við treyst á stuðning og klapp
frá honum í götuhlaupum borg-
arinnar. Hann var léttur á fæti
og skokkaði gjarnan með okkur
nokkuð marga metra þótt hann
væri bara áhorfandi.
Í Óla frænda komu saman
miklir hæfileikar hugvits og
handverks þótt lítillátur væri
hann. Hann stóð að endurgerð
súðbyrðinga eins og forfeður
hans í Breiðafirði hafa gert um
aldir. Vélbáturinn Kári í Skál-
eyjum ber handverki hans gott
vitni.
Ég votta Henný, Helgu,
Siguborgu, Sædísi og fjölskyld-
um mína dýpstu samúð. Minn-
ingin um Óla frænda lifir.
Gísli Einar Árnason.
Það var fyrir hartnær þrjá-
tíu árum að ég fór að venja
komur mínar í Ásbúðina til Óla
og Hennýjar. Óli byrjaði fljót-
lega að kynna mér matinn úr
eyjunum og var ég frekar fljót-
ur að tileinka mér flest af því
sem hann lagði á borð fyrir
mig. Það æxlaðist síðan ári
seinna að ég réði mig sem
handlangara í sumarvinnu til
Óla sumarið 1993 og eftir að ég
kláraði Verzlunarskólann 1994
þróuðust málin þannig að ég
fór að læra húsasmíði. Vann ég
því hjá Óla í 12 ár eða til ársins
2006 þegar ég var sjálfur orð-
inn meistari og ákvað að
freista gæfunnar eins og geng-
ur. Þessi ár voru mér góður
skóli enda Óli afburða kennari,
fagmaður fram í fingurgóma
og hafði gott lag á að miðla
hlutum til annarra. Við vorum
líka í fremur fjölbreyttum
verkefnum og vorum við meðal
annars í nokkurn tíma í vinnu
fyrir Síldarvinnsluna á Norð-
firði. Við vorum líka í Flatey á
Breiðafirði við uppgerð á
Vertshúsendanum sem mér
finnst vera einn eftirminnileg-
asti tíminn í vinnu hjá Óla. Það
var svo mikill ævintýraljómi
yfir þessu og þarna var Óli á
heimavelli. Stórfjölskyldan
dvaldi nokkrum sinnum í gegn-
um tíðina með Óla og Hennýju
í Flatey og get ég fullyrt að
þar höfum við átt okkar bestu
stundir með þeim. Óli var nú
ekki mikið fyrir það að sitja
aðgerðarlaus og fannst tíman-
um illa varið að vera að taka
sumarfrí. En Flatey hafði þau
áhrif á hann að þarna var hann
afslappaður. Fórum í skemmti-
lega göngutúra og ógleyman-
legar sjóferðir inn um eyjar og
sker þar sem hann lýsti fyrir
okkur liðnum atburðum úr
hans bernsku og frá forfeðrum
hans. Flateyjarkirkja var alltaf
ofarlega í huga Óla í gegnum
tíðina en eftir aldamótin var
svo komið fyrir henni að hún
þurfti verulegs viðhalds við. Óli
ákvað því að taka það að sér að
gera hana helda fyrir veðri og
vindum. Það leysti hann af
miklum myndarskap með hjálp
góðra manna.
Óla fórst afahlutverkið af-
skaplega vel úr hendi og var
hann óþreytandi að miðla ein-
hverri visku til barnabarnanna.
Upphífingarsláin var vinsæl í
Ásbúðinni en hann var alltaf að
hvetja krakkana til að reyna að-
eins á sig. Sjálfur var Óli lengst
af afskaplega vel á sig kominn
líkamlega og áttum við strák-
arnir sem unnum hjá honum
ekki roð í hann í vinnupallak-
lifri og þakpríli.
Henný byrjaði að stunda
hlaup á tíunda áratugnum og
fannst Óla í fyrstu skrítið að
hún væri að hlaupa svona fyrst
að engar væru kindurnar en
fljótlega var hann nú farinn að
hlaupa með henni og tóku þau
þátt í hlaupum víða um land
næstu árin.
Óla var tíðrætt um forfeður
sína sem gerðu sumir hverjir
bátasmíði að ævistarfi. Varð-
veisla þessara breiðfirsku báta
var Óla mjög hugleikin og var
hans framlag í því myndarleg
uppgerð á bátnum Kára frá
Skáleyjum sem að lauk árið
2013 en Valdimar Ólafsson
móðurbróðir hans smíðaði Kára
árið 1930.
Óla þakka ég fyrir samfylgd-
ina og datt mér í hug að end-
ingu að rifja upp minningarorð
sem að Óli skrifaði um Valdi-
mar Jónsson frænda sinn en
þar sagði hann orðrétt: „Þegar
mitt tímaglas er tæmt, trúi ég
að Valdi standi á ströndu og
hafi gert sjóklárt“.
Andri Þór Gestsson.
Ólafur Aðalsteinn
Gíslason
Elsku amma mín, nú er komið
að kveðjustund. Það er svo skrít-
ið að þó maður vissi að þetta lá í
loftinu, meira segja í þónokkurn
tíma, þá er manni samt brugðið,
því á einhvern undarlegan hátt
fannst mér þú ódauðleg. Lífið
lagði fyrir þig þung verkefni sem
þú tókst á við af þinni einskæru
yfirvegun. Styrkur þinn var
aðdáunarverður. Mér er sérstak-
lega minnisstætt þegar ég út-
skrifaðist úr HR í janúar 2012.
Helgi bróðir hans pabba var þá
nýfallinn frá. Ég átti ekki von á
því að sjá þig í útskriftarboðinu
mínu, en þarna komstu upp
tröppurnar heima á Sæbóli.
Þetta er augnablik sem ég mun
aldrei gleyma. Ég sá sorgina í
augum þínum, enda þitt þriðja
barn nýbúið að kveðja þessa
jarðvist. Samt komstu, brostir
fallega og gafst mér svo dýrmæta
stund sem mér þykir vænt um og
mun aldrei gleyma.
Ég mun sakna þess að spjalla
við þig um bókstaflega alla
heima og geima. En það gefur
hlýtt í hjartað að nú eiga sér
stað langþráðir fagnaðarfundir í
sumarlandinu, þar sem þú hittir
loks Díu tvíburasystur þína eftir
of langan aðskilnað, afa Yngva,
Gísla, Sibbu, Helga og alla hina.
Thelma Bergmann
Árnadóttir.
Látin er Jóhanna Helgadótt-
ir, fyrrverandi tengdamóðir mín
og sannkölluð stórfjölskyldu-
móðir. Fljótlega eftir að ég
kynntist Jóhönnu, fyrir um
þremur áratugum, varð mér
ljóst að lífshlaup hennar var um
margt óvenjulegt og dramatískt.
Hafði ég stundum á orði við eig-
inkonu mína þáverandi, dóttur
Jóhönnu, að líf mömmu hennar
væri líkt og stórbrotinn íslensk-
ur aldarspegill.
Jóhanna var fædd í Keflavík
árið 1927; dóttir hjónanna Sigur-
bjargar Huldu Matthíasdóttur
(1891-1968) og Helga Guðmunds-
sonar (1891-1949). Helgi var
lengst af starfsævi sinni læknir í
Keflavík. Þar er minningin um
hann sennilega hvað sterkust
tengd björgunar- og læknisverk-
um hans þegar bruninn hræðilegi
varð í félagsheimilinu Skildi
kvöldið fyrir gamlársdag 1935.
Jóhanna minntist þessa atburðar
oft þegar ég átti við hana spjall
um liðna tíma.
Það markaði djúp spor í ævi
Jóhönnu þegar hún á unglings-
aldri missti tvíburasystur sína,
Ragnheiði, sem lést úr berklum.
Fáeinum árum síðar andaðist
faðir hennar einnig vegna berkla.
Fyrir flesta Íslendinga nútímans
eru berklarnir sennilega fjarlæg
fortíð og erfitt að gera sér í hug-
arlund hvílík risaskörð þessi vá-
legi sjúkdómur hjó í margar fjöl-
skyldur landsins fyrir ekkert svo
löngu síðan.
Um þetta leyti kynntist Jó-
hanna tilvonandi eiginmanni sín-
um, séra Yngva Þóri Árnasyni.
Og skemmst er frá því að segja
að árið sem Jóhanna varð tvítug
var hún orðin fjögurra barna
móðir á prestsetrinu norður í Ár-
nesi á Ströndum. Þetta var þó
bara rétt byrjunin því alls eign-
uðust þau Yngvi tíu börn. Það var
því mikið líf og fjör á afskekktu
heimilinu norður við Trékyllisvík
og síðar á Prestbakka við Hrúta-
fjörð þar sem séra Yngvi þjónaði
í um fjóra áratugi. Því miður náði
ég ekki að kynnast Yngva því
hann lést rúmlega sjötugur,
skömmu áður en ég og Þórdís,
yngsta dóttir þeirra Jóhönnu og
Yngva, tókum að stinga saman
nefjum snemma á tíunda ára-
tugnum.
Þá tvo áratugi sem ég um-
gekkst Jóhönnu var hún alltaf
mjög virk og ferðaglöð, þrátt fyr-
ir að vera á áttræðis- og níræð-
isaldri. Mér er minnisstæð
skemmtileg ferð norður á
Strandir í miklu blíðskaparveðri
eitt sumarið, þar sem vitjað var
hennar gömlu heimahaga bæði í
Árnesi og á Prestbakka.
Eftir því sem barnaskari
þeirra Jóhönnu og séra Yngva öx
úr grasi dreifðust þau um hin
ýmsu lönd. Í dag býr t.a.m. hluti
fjölskyldunnar í Seattle og San
Francisco í Bandaríkjunum og
einnig á Jóhanna afkomendur í
Noregi og í Danmörku. Stærstur
hluti fjölskyldunnar býr þó hér á
Íslandi og eins og gefur að skilja
þegar börnin verða tíu talsins er
afkomendahópurinn fjölmennur.
Votta ég þeim öllum samúð mína.
Ketill Sigurjónsson
Um miðjan fimmta áratug síð-
ustu aldar ræðst ung stúlka,
læknisdóttir af Suðurnesjum, til
farar norður í Árnes á Ströndum.
Seinni heimsstyrjöldinni, sem
skekið hafði heim allan, var senn
að ljúka og öllum þeim hörmung-
um sem henni fylgdu. En þessi
unga stúlka átti einnig um sárt að
binda. Hafði misst tvíburasystur
sína úr berklaveiki árið áður og
hefur eflaust talið sér hollast að
komast í annað umhverfi um
sinn. Því hafði hún ráðið sig tíma-
bundið sem ráðskonu í þessu litla
þorpi norður við Dumbshaf.
Í Árnesi er fyrir ungur sókn-
arprestur að sunnan, nýkominn
til starfa í sínu fyrsta embætti.
Presturinn nýi, séra Yngvi Þórir
Árnason, og hin unga, glæsilega
stúlka, Jóhanna Helgadóttir,
fella fljótt hugi saman og ganga í
hjónaband síðla árs 1945. Óvænt
umskipti hafa orðið á högum
stúlkunnar ungu. Rétt orðin 18
ára gömul og orðin prestfrú í
einu af afskekktustu prestaköll-
um landsins.
Árið eftir fæðist frumburður-
inn og rúmu ári síðar verður
þeim prestshjónum þríbura auð-
ið. Vakti sá fágæti atburður at-
hygli margra, en sennilega gerðu
fæstir sér grein fyrir þeirri miklu
ábyrgð sem lögð var á herðar
hinnar tvítugu fjögurra barna
móður.
Árið 1948 fær séra Yngvi veit-
ingu fyrir Prestbakka í Hrúta-
firði og flyst fjölskyldan þangað.
Þar áttu þau hjón mikið verk fyr-
ir höndum. Víða um land voru
prestsetur í vanhirðu, Prestbakki
þar á meðal, og hvorki rafmagn
né rennandi vatn. Hin samhentu
hjón létu það ekki á sig fá og
unnu markvisst að endurbótum á
húsakosti og jarðnæði. Stunduðu
búskap lengi vel einkum með
sauðfé.
Prestfrúin hafði í mörg horn
að líta. Samhliða auknum umsvif-
um fjölgaði börnunum sem urðu
tíu talsins. Ekki þótti tiltökumál
að taka við börnum til sumar-
dvalar. Gestagangur var jafnan
mikill enda hjónin annáluð fyrir
gestrisni. Séra Yngvi þjónaði
þremur kirkjum; á Óspakseyri,
Stað í Hrútafirði, auk Prest-
bakka, og var auk þess formaður
skólanefndar árum saman og
prófdómari við Héraðsskólann á
Reykjum. Það gefur því augaleið
að Jóhanna bar hitann og þung-
ann af umsjá bús og barna.
Ekki fer á milli mála að Jó-
hanna var alveg einstök kona.
Hún tókst á við hvert áfall og
hverja áskorun með æðruleysi
sem fáum er gefið. Þessi glæsi-
lega, svipfríða kona var auk þess
gædd bráðsmitandi glaðværð og
jákvæðni, eiginleikum sem ein-
kenndu allt hennar fas og gerðu
henni kleift að yfirstíga margan
hjallann. Hún var hvunndags-
hetja sem helgaði líf sitt fjöl-
skyldunni og eftir andlát séra
Yngva hélt hún áfram að rækta
tengslin við frændfólk hans, sem
okkur, bróðursonum séra Yngva,
þótti afar vænt um. Á bernskuár-
um okkar komu Jóhanna og séra
Yngvi oft í heimsókn til foreldra
okkar á Lynghaga 8. Í bakspegli
tímans söknum við þeirra stunda
en ljúfar og bjartar minningar
lifa.
Við kveðjum Jóhönnu Helga-
dóttur með trega og virðingu um
leið og við vottum fjölskyldu
hennar allri okkar dýpstu samúð.
Guttormur, Þorsteinn og
Eggert Ólafssynir.