Morgunblaðið - 28.02.2022, Blaðsíða 19

eftir, rétt eins og þú sagðir sjálf;
„það eru engir vinir í spilum“ og
brostir svo út að eyrum. Amma,
allt sem þú gerðir, hvort sem
það var að tala við fólk, prjóna,
búa til listmuni eða baka – gerð-
ir þú fallega.
Elsku amma. Takk fyrir að
styðja mig þegar ég þurfti mest
á því að halda. Takk fyrir að
bjarga Gísla Matthíasi einn
morguninn þegar hann var
nokkurra mánaða með þínum
handbrögðum, takk fyrir að gefa
mér ráð, takk fyrir að skilja mig
og sýna mér skilning og takk
fyrir að brosa til mín sama
hvernig þér leið.
Ég kvíði því tómarúmi sem nú
myndast við það að fara ekki í
morgunkaffi í Kríuland og þurfa
ekki lengur að skrifa í gestabók-
ina. Mínar fallegu minningar um
dásamlegu, hjartahlýju og um-
hyggjusömu ömmu mína sitja
eftir og veita hjartanu hlýju. Þú
snertir líf mitt á svo margan
hátt. Heimurinn minn verður fá-
tækari án þín elsku amma en
fögnuðurinn í sumarlandinu,
með afa og öllum hinum sem þér
þykir vænt um, varir að eilífu.
Takk fyrir þig, takk fyrir allar
góðu stundirnar og takk fyrir að
elska mig og Gísla Matthías án
skilyrða í kærleik. Ég held
áfram að gera þig stolta. Við
munum sakna þín um ókomin ár
og elska alla tíð.
Eyjólfur Gíslason, yngri.
Elsku amma mín.
Ég hef hugsað vel og lengi
um hvað ég gæti skrifað til þín,
hvernig ég gæti komið öllu sem
mig langaði að segja þér í eina
grein.
Allir sem þekktu þig vita að
þú varst góðmennskan uppmál-
uð, þú tókst öllum opnum örm-
um, varst alltaf til staðar fyrir
þá sem þurftu.
Að koma heim til þín var að
finna fyrir öryggi, þú dæmdir
aldrei, það var bara öryggi og
hlýja.
Þú tókst mér sem ömmustelp-
unni þinni sama hvað aðrir
sögðu. Ég man að eitt skiptið
var ég sár yfir því að sagt var
við mig að ég væri ekki ömmu-
barnið þitt. Ég kom til þín grát-
andi því ég skildi ekki af hverju
þetta var sagt. Ég mun alltaf
muna þegar þú tókst utan um
mig og sagðir að það skipti engu
máli hvað einhver segði, fyrir
henni þá væri ég ömmubarnið
hennar og að hún elskaði mig.
Það var þennan dag sem ég
sannarlega vissi ég ætti alltaf
samastað hjá þér.
Elsku amma mín ég á eftir að
sakna þín óendanlega mikið,
góðmennsku þinnar, hlýju og ör-
yggis.
Heimurinn missti engil dag-
inn sem þú fórst en ég veit að
Eyi afi beið spenntur eftir að fá
þig til sín.
Takk fyrir að vera hluti af lífi
mínu. Takk fyrir að vera þú.
Ég elska þig, amma, þar til
við sjáumst næst.
Viktoría Þórunn
Kristinsdóttir.
Hjartahlýja góða Helga mín
er farin í sumarlandið.
Helga hafði einstaka nærveru
og endalausan kærleik, alltaf
tilbúin með stóra faðminn.
Fyrstu kynni mín af Helgu
voru þegar ég var sextán ára,
óörugg á nýjum stað þar sem ég
þekkti fáa. Helga tók á móti mér
opnum örmum og af hlýhug.
Hún lét mér líða eins og hluta af
fjölskyldunni.
Þannig manneskja var hún
Helga mín, opin, hlý, engill í
mannsmynd.
Elsku Helga mín, takk fyrir
að vera hluti af lífi mínu og takk
fyrir að taka mér alltaf sem
einni af fjölskyldunni þinni.
Ég veit að það hefur verið
tekið vel á móti þér. Ég elska
þig.
Hrafnhildur Jóhannsdóttir.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 28. FEBRÚAR 2022
✝
Gunnar Kon-
ráðsson fædd-
ist á Efri-Grímslæk
í Ölfusi 4. júlí 1928.
Hann lést á Hjúkr-
unarheimilinu Ljós-
heimum 15. febr-
úar 2022.
Foreldrar Gunn-
ars voru Konráð
Einarsson, f. 21.11.
1898, d. 17.8. 1980,
bóndi á Efri-
Grímslæk, og kona hans Soffía
Ásbjörg Magnúsdóttir, f. 1.5.
1898, d. 31.1. 1995 frá Efra-
Skarði í Svínadal. Systkini
Gunnars voru Ingólfur, f. 19.6.
1929, d. 6.8. 2015, Magnús, f. 8.9.
1933, og Sigríður, f. 20.2. 1937.
Hinn 4. júlí 1959 kvæntist
Gunnar Grétu Jónsdóttur, hús-
freyju á Efri-Grímslæk, f. 24.9.
1937, d. 9.9. 2007. Foreldrar
hennar voru hjónin Jón Sigurðs-
anum á Laugarvatni árin 1946-
48. Hann stundaði vinnu á búi
foreldra sinna og vann við ýmis
störf sem til féllu í sveitinni.
Hann festi síðan kaup á vörubíl
og stundaði vegavinnu þegar
svo bar við, auk þess sem hann
flutti fisk og fiskafurðir frá Þor-
lákshöfn. Gunnar fór á vertíð í
Þorlákshöfn, reri bæði þaðan og
var þar í fiskvinnslu, samtals 13
vertíðir. Gunnar og Gréta tóku
við búi á Efri-Grímslæk 1967 og
stunduðu þar búskap til 2003.
Hann bjó í Þorlákshöfn eftir frá-
fall eiginkonu sinnar árið 2007
og þar til 2020 þegar hann fór á
Hjúkrunarheimilið Ljósheima.
Þar bjó hann til æviloka.
Búskapur á Efri-Grímslæk
var hans ær og kýr á meðan
hann var. Trjárækt stundaði
hann ásamt Grétu og voru þau
meðlimir í Suðurlandsskógum.
Einnig voru þau virkir félagar í
eldri borgara samfélagi Ölfuss
og höfðu gaman af því að
ferðast í góðra vina hópi.
Útför Gunnars verður gerð
frá Þorlákskirkju í dag, 28.
febrúar 2022, og hefst athöfnin
klukkan 13.
son, f. 21.9. 1910, d.
31.12. 1993, og
Fanney Eyjólfs-
dóttir, f. 9.7. 1914,
d. 3.7. 1989.
Börn þeirra
Gunnars og Grétu
eru: 1) Konráð, f.
31.5. 1956, kvæntur
Elenita Aradillos.
2) Jón, f. 22.1. 1959,
kvæntist Soffíu
Sveinsdóttur, þau
skildu. Barn þeirra er Viktor, f.
23.6. 1994. Í sambúð með Krist-
jönu Birgisdóttur. 3) Gunnar, f.
14.1. 1977, var í sambúð með
Ragnhildi Magnúsdóttur, hún
lést árið 2004. Í sambúð með
Mattheu Sigurðardóttur. Barn
þeirra er Sigurður Grétar, f.
10.12. 2010.
Gunnar gekk í skóla á Hjalla
og síðar í Hveragerðisskóla og
var svo við nám í Héraðsskól-
Í dag kveð ég góðan föður, vin
og leiðbeinanda, Gunnar frá
Grímslæk. Jafnlyndur var hann
og auðvelt var að umgangast
hann. Atriði sem koma upp í huga
manns á þessum tímamótum eru
nokkur.
Að tryggja að verkefni í sveit-
inni myndu takast var hans ein-
kenni. T.d. að passa upp á að
keyra rólega þegar tún voru sleg-
in var hans mottó. Ekki skildi ég
hvaða droll var á honum þegar ég
var yngri en ekki man ég eftir því
að sláttuvél hafi bilað þegar hann
sló. Heldur vildi pabbi gefa sér
tíma í hlutina og að verkefnin
heppnuðust í lok dags.
Að alast upp með pabba var
ævintýri, bæði skemmtilegt og
leiðinlegt. Stinga út skán á vorin,
dreifa, þurrka og taka hana sam-
an svo í framhaldi var síðra en
var góð búbót. En að vera úti á
engjum í heyskap var það
skemmtilegasta í sól og blíðu,
einnig langt fram á nótt. Eitt
kvöldið vorum við tveir að hirða
bagga og þá fékk ég að keyra
traktor í fyrsta sinn, 7 ára gamall
og gleymist það aldrei. Fór frek-
ar harkalega af stað þar sem kúp-
lingin var of fljót upp og pabbi
steinlá á kerrunni.
Viðhaldi á vélum/girðingum og
húsum var vel sinnt á Grímslæk.
Hús voru máluð reglulega og
heyvinnuvélar hreinsaðar og
smurðar í lok sumars. Stærri vél-
ar voru alltaf geymdar inni og
aldrei úti yfir nótt. Á vorin var
farið með öllum girðingum og
þær lagfærðar. Allt var passað.
Eftirlit með dýrum og landi
pabba var vel sinnt, augun hans
voru ávallt á dýrunum hvar sem
þau voru. Manni var kennt að
horfa vel í kringum sig og huga
vel að þeim hættum sem voru til
staðar. Skurðir voru lúmskir fyr-
ir fé og kýr sem sóttu í ferska
grasið á skurðbarminum.
Svona varstu pabbi, alltaf með
hugann þinn á Grímslæk, vildir
vita hvað var í gangi. Ég á eftir að
sakna samtala og símtala okkar
um sveitina og búskapinn.
Takk fyrir okkar tíma.
Gunnar.
Kæri Gunnar.
Það er mér eðlislægara að tala
til þín en um þig og því verður
hinsta kveðja mín með því sniði.
Þegar ég var kynnt fyrir fjöl-
skyldunni fyrir sextán árum sem
kærasta yngsta sonarins, hélt ég
að slíkar aðstæður væru alltaf
stressandi. Ég bjó mig undir
vandræðalegar þagnir og yfir-
borðskenndar spurningar. Raun-
in varð sannarlega önnur. Á
hlaðinu á Efri-Grímslæk tók á
móti mér ilmur af sunnudags-
steikinni, notalegir tónar frá Rás
1 og friðsælt tímaleysi í teppa-
lagðri stofunni með fallega vegg-
fóðrinu. Allir áttu sitt sæti og
fengu sitt pláss í samræðunum.
Hefðir og rútína voru nokkuð
ríkjandi í kringum þig og þótt þú
tjáðir þig ekki mikið um tilfinn-
ingar vissi maður alltaf hvar
maður hafði þig. Þú fylgdist vel
með fólkinu í kringum þig, spurð-
ir frétta og baðst fyrir kveðjur.
Það eru margir sem kalla sig
bændur, en þeir sem kynntust
þér vita hversu gegnheill bóndi
þú varst, bæði í lífi og starfi. Í
einu af samtölum okkar síðustu
daga sagðir þú mér að eftir á að
hyggja hefðir þú kannski átt að
ferðast til útlanda með Grétu
þinni og skoða heiminn en metn-
aðurinn gagnvart bústörfunum
og gæðum mjólkurframleiðsl-
unnar var slíkur að þú treystir
best sjálfum þér til að standa
vaktina og fórst því aldrei langt
að heiman. Fyrir vikið þekktir þú
nærumhverfið betur en flestir og
það voru forréttindi að heyra þig
lýsa byggðaþróuninni í sveitinni,
vegaframkvæmdum og því sem
þú sagðir stærsta framfaraskref-
ið á þinni ævi, þegar rafmagnið
kom.
Þið Gréta áttuð langt hjóna-
band að baki þegar hún féll frá
árið 2007. Mér er minnisstætt
þegar við fjölskyldan vöktum yfir
Grétu og sjúkrahúspresturinn
spurði þig út í ævi ykkar saman.
Hann hváði yfir samheldninni og
samverunni í öll þessi ár, en þú
sagðir það nú ekki að marka þar
sem þú hefðir verið að heiman í
þrjár vikur þegar þú fékkst
hjartaáfallið árið 1988. Saman í
leik og starfi í rúmlega 50 ár mín-
us þrjár vikur. Það er ekki al-
gengt reikningsdæmi í hröðu og
einstaklingsmiðuðu samfélagi í
dag.
Þú varst saddur lífdaga og
kvaddir á sama hátt og þú lifðir.
Rólega og friðsamlega með syni
þína þrjá þér við hlið.
Margs mun ég minnast og
sakna. Sunnudagssamverunnar
við matarborðið á Mánabraut-
inni, konfektsins í neðstu skúff-
unni, gúmmískónna sem þú not-
aðir við öll tækifæri, formlegu
handskrifuðu jólakortanna
þinna, stafsins sem þú studdir
þig við og einstakrar nýtni þinnar
þegar kom að endurvinnanlegum
umbúðum.
Ég á eftir að sakna þess að
heyra óminn af símtölum ykkar
Gunna á kvöldin þar sem hann
lýsti fyrir þér hversu margar
mýs voru í gildrunni inni í véla-
geymslu, upplýsti þig um hvort
við hefðum séð mink við tjörnina
eða gráhegra setjast á túnin.
Þú varst elsti innfæddi Ölfus-
ingurinn sagði einhver og það eitt
er víst að þér þótti vænt um sveit-
ina þína. Á meðan þú gast keyrt
komstu daglega frá Þorlákshöfn,
lagðir bílnum og horfðir tímunum
saman yfir sveitina.
Nú eruð þið Gréta sameinuð í
sumarlandinu en andi ykkar og
verklag við bústörfin lifa áfram
með okkur.
Með þökk fyrir allt og allt,
Matthea Sigurðardóttir.
Elsku afi.
Ég sakna þín. Mér fannst þú
alltaf svo hress, miklu skemmti-
legri en fólk á þínum aldri. Ég sá
þig aldrei eiga slæman dag þegar
við vorum saman. Þú leyfðir mér
að leika með litlu mjólkurbrús-
ana sem þú vannst í verðlaun fyr-
ir góða mjólk og voru á komm-
óðunni fyrir neðan sjónvarpið.
Mér finnst leiðinlegt að hafa ekki
hitt þig oftar út af covid-tak-
mörkunum. Þegar við borðuðum
saman á sunnudögum sast þú
alltaf á sama stað við borðið og
eftir matinn fengum við oftast ís.
Þegar ég hugsa um þig man ég
eftir rauðu sófunum í íbúðinni
þinni í Þorlákshöfn, ég man að
sjónvarpið var oftast í gangi, ég
man hvernig ég lék mér oft með
stafinn þinn og ég man hvernig
þú kenndir mér að opna jóla-
pakka með vasahníf.
Elsku afi, ég man eftir þér.
Sigurður Grétar Gunnarsson.
Í dag kveðjum við Gunnar
Konráðsson. Leiðir okkar Gunn-
ars lágu saman fyrir margt
löngu. Ég man fyrst eftir Gunn-
ari á vertíð, er hann stóð í aðgerð
í salthúsinu hjá Meitlinum. Oftar
en ekki var hann við Baader-vél-
arnar og fórst það vel úr hendi.
Síðan var það einn fallegan vor-
dag árið 1964 sem hann birtist á
tröppunum á B-götu 3 og er að
falast eftir strák í sveit. Ég var
ráðinn á staðnum sem sumar-
strákur á Efri-Grímslæk. Það var
blómlegur búskapur í Ölfusinu
upp úr 1960; 15-25 kýr og 150-250
ær voru á hverjum bæ. Á mörg-
um bæjum voru kynslóðabreyt-
ingar að eiga sér stað, synir að
taka við búi foreldra og inn í þá
sögu fléttaðist oftar en ekki ástin,
er ungar stúkur réðu sig sem
kaupakonur í sveit. Svo var og á
Efri-Grímslæk, en ein af þeim
kaupakonum sem sem var hjá
þeim heiðurshjónunum Soffíu og
Konráð að Efri-Grímslæk, var
Gréta. Þegar hausta tók og aðrar
kaupakonur sneru heim, var ljóst
að elsti sonur hjónanna, Gunnar,
hafði fangað hjarta kaupakon-
unnar og það varð úr að Gunnar
og Gréta mynda félagsbú með
þeim Soffíu og Konna. Ungu
hjónin létu hendur standa fram
úr ermum; fjósið stækkað til
muna, kúm fjölgað og meira land
brotið til ræktunar. En eftir sem
áður var góð samvinna á milli
þeirra eldri og yngri. Ég man að
Konni var veðurglöggur með af-
brigðum og leitaði Gunnar jafnan
ráða hjá honum um slátt. Það fór
ekki alltaf saman að vera góður
heyskaparmaður og góður bú-
maður en þetta fór vel saman hjá
Gunnari. Það voru fáir sem stóð-
ust honum snúning í heyskap.
Fergusoninn lék í höndum hans,
hvort sem hann var að slá, raka
eða keyra heim hey. Og milli
slátta var farið yfir allar vélar og
passað upp á að öll tæki væru
klár í næsta slátt. Það kom aldrei
til þess að hlaupa þyrfti úr flekk
til að sækja varahluti eða dytta
að biluðum tækjum. Þau hjón
voru samhent og dugleg við öll
sín störf. Og þrátt fyrir að Efri-
Grímslækur væri um margt erfið
jörð til að rækta, sökum hve
grýtt hún var, tókst þeim hjónum
á aðdáunarverðan hátt að byggja
gott bú að Grímslæk. Það sem
einkenndi þeirra búskapa allan
var mikil umhyggja og natni við
skepnurnar, vinnusemi og vel var
farið með alla hluti. Þeim hjónum
búnaðist vel að Grímslæk og ráku
í áratugi myndarbú, sem var gott
dæmi um að stærðin ein skiptir
ekki bara máli heldur ekki síður
að fara vel með alla hluti og segja
má að það hafi verið aðalsmerki
þeirra hjóna.
Góður og duglegur maður er
genginn og sendi ég Konráði,
Jóni, Gunnari og fjölskyldum
þeirra mínar dýpstu samúðar-
kveðjur.
Blessuð sé minning Gunnars
Konráðssonar.
Þorsteinn Garðarsson.
Nú hefur kvatt okkur góður
vinur og nágranni, Gunnar á
Grímslæk. Fyrstu minningar
mínar um Gunnar eru þegar ég
var sendur sem eftirrekstrar-
maður með yxna kú undir naut
þeirra feðga, Gunnars og Kon-
ráðs, fyrir um 65 árum. Gunnar,
myndarlegur, samanrekinn, létt-
ur í spori og kíminn, og Konráð,
brosmildur og vingjarnlegur.
Konráð var grenjaskytta með
föður mínum. Síðan tókum við
synirnir við og unnum í mörg ár
saman. Á þeim tíma náðum við
vel saman þrátt fyrir 20 ára ald-
ursmun. Vinátta okkar og sam-
vinna hefur æ síðan verið náin.
Gunnar var iðinn ræktunarmað-
ur, árrisull, nákvæmur, nýtinn,
einstaklega minnugur, þótti af
sumum sérlundaður og kom til
dyranna eins og hann var klædd-
ur. Samskipti og samvinna við
nágranna var farsæl og náin við
þá sem hann náði best til. Bú
þeirra hjóna var blandað bú sauð-
fjár og kúa, en jörðin er erfið til
ræktunar. Gunnar var nákvæmn-
ismaður, hafði reglu á hlutunum
og brá helst ekki út af venjunni.
Þau hjón voru með afurðasamt
bú og fengu þau árlega viður-
kenningu frá Mjólkurbúi Flóa-
manna fyrir heilnæmi mjólkur.
Ungur eignaðist Gunnar vörubíl
sem hann vann með í vegagerð og
flutningum á byggingarefni, möl
o.fl. fyrir búið og nágranna sína.
Á yngri árum vann hann margar
vertíðir við fiskvinnslu í Þorláks-
höfn og var hann eftirsóttur af
vinnuveitendum sínum. Gunnar
var fyrirhyggjusamur og átti
ætíð nægar birgðir af rekstrar-
vörum og lager af varahlutum og
vélum sem kom sér stundum vel
fyrir okkur nágrannana. Hann
hélt vel utan um bókhald búsins
og kynntist ég því vel þegar við
unnum saman að því að ganga frá
skattframtölum búsins. Minning-
arnar með Gunnari og Grétu þeg-
ar við hjónin litum við að kvöld-
lagi og spjölluðum saman við
eldhúsborðið eru ljósar í huga
okkar. Gunnar fylgdist vel með
lífinu í sveitinni og fór fátt fram
hjá honum af því sem við ná-
grannarnir vorum að aðhafast.
Hann studdi mig dyggilega þeg-
ar ég unglingurinn gaf kost á mér
í prófkjör til sveitarstjórnar og
var gott að leita í smiðju hans
þegar í alvöruna var komið.
Glettinn var hann og gamansam-
ur og gat beinskeyttni hans
stundum stuðað samferðamenn,
þótt það hafi ekki verið ætlunin.
Hann var rammur að afli og hafa
synir hans erft þann kost ríku-
lega eins og kunnugt er. Gunnar
umgekkst vín í hófi og var fjör-
ugur og skemmtilegur þegar
sveitungarnir komu saman á
þorrablótum og öðrum uppákom-
um í sveitinni. Gunnar fylgdist
vel með landsmálunum og studdi
ætíð Framsóknarflokkinn. Hann
var duglegur að sækja bænda-
fundi, var félagi í flestum fram-
farafélögum sveitarinnar og
fulltrúi Ölfusinga á aðalfundum
Sláturfélags Suðurlands um
skeið. Enn höfum við góða vini á
Efri-Grímslæk, þar sem Gunnar
Gunnarsson og kona hans Matt-
hea hafa tekið við. Margra alda
ábúð sama ættbogans viðhelst
því enn á Grímslæk. Við hjónin á
Hrauni sem höfum átt langa og
ánægjulega samleið með Gríms-
lækjarhjónunum, söknum góðra
vina og sendum ágætum sonum
þeirra og fjölskyldum samúðar-
kveðjur.
Hrafnkell og Sigríður.
Nokkur orð um okkar góða ná-
granna, Gunnar á Grímslæk.
Gunnar var eftirminnilegur og
fékk sérstakt rými í hjarta þeirra
sem voru svo heppnir að kynnast
honum. Hann lék mikilvægt hlut-
verk á uppvaxtarárum okkar
systranna á Hrauni. Í minning-
unni stendur Gunnar á planinu á
Grímslæk í dökkbláum vinnu-
slopp, ullarsokkum og gúmmí-
túttum með vinnulegar hendur
fyrir aftan bak. Hundarnir voru
alltaf með honum, baggabandið
og vasahnífurinn voru heldur
aldrei langt undan. Hann var allt-
af með bros á vör og veifaði vina-
lega þegar maður brunaði
framhjá.
Þegar maður fór í heimsókn á
Grímslæk var tekið vel á móti
manni, hellt upp á kaffi og sest
við eldhúsborðið með plastdúkn-
um og spjallað, yfirleitt um bú-
skapinn, hvað væri að frétta af
sveitungunum eða hvað við vor-
um að gera í lífinu. Gunnar fylgd-
ist vel með og var alltaf mjög
áhugasamur um mannlífið í sveit-
inni, hann vissi vel hvað var verið
að brasa á nágrannabæjunum.
Stundum stoppaði hann mann
þegar maður átti leið framhjá af-
leggjaranum á Grímslæk, þá hall-
aði hann sér að bílglugganum og
spurði frétta. Hann tók stundum
rúnt á bláa Subaru til að taka
púlsinn á nágrönnum en var ekk-
ert að stoppa mikið því hann vildi
ekki trufla neinn.
Gunnar var bæði mikill
manna- og dýravinur. Búskapur-
inn átti hug hans allan og var
fjósinu vel sinnt, eins og öðru á
Grímslæk. Af sonum Gunnars og
Grétu vorum við systurnar Gunn-
ari yngri nánastar en við vorum á
svipuðum aldri og samferða í
Grunnskólanum í Hveragerði.
Gunnar yngri erfði marga góða
mannkosti föður síns og gekk vel
í skólanum sem gerði foreldra
hans einstaklega stolta af honum.
Í þessu stolti af yngsta syninum
endurspeglaðist einnig hógværð-
in, þau skildu ekkert í því hvaðan
hann erfði þessar gáfur því að
þeirra sögn voru þær ekki frá
þeim.
Gunnar var hæverskur, en þó
alltaf stutt í húmorinn og brosið.
Hann var ekki endilega með stór-
an hóp í kringum sig en sannur
vinur vina sinna, einstaklega
traustur maður og góður ná-
granni. Þetta endurspeglaðist í
því nána vinasambandi sem
Gunnar á Grímslæk og faðir okk-
ar Hrafnkell á Hrauni áttu, en
þrátt fyrir að vera mjög ólíkir í
eðli sínu og mikill aldursmunur á
þeim ríkti á milli þeirra mikið
traust og virðing.
Því miður fer sterkum og
skemmtilegum persónuleikum
eins og Gunnari fækkandi í
kringum okkur. Við hugsum með
hlýhug til gömlu daganna og
minninganna um Gunna á Gríms-
læk.
Innilegar samúðarkveðjur til
nánustu fjölskyldu.
Kær kveðja,
Steinunn, Kolbrún og
Brynja Hrafnkelsdætur.
Gunnar
Konráðsson