Morgunblaðið - 23.03.2022, Blaðsíða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 23. MARS 2022
✝
Friðrik Ferdin-
and Söebech
fæddist 30. desem-
ber 1931. Hann lést
11. mars 2022.
Friðrik var eldri
sonur hjónanna
Emilíu Guðbjargar
Þ. Söebech, f. 15.
júní 1903, d. 25.
desember 1968, og
Þórarins Söebech,
f. 31. maí 1890, d.
12. janúar 1962. Yngri bróðir
Friðriks var Sigurður Þór Söe-
bech verslunarmaður, f. 26.
ágúst 1936, d. 22. júní 1981.
Friðrik kvæntist Ingu Th.
Mathiesen í ágúst 1955 og eign-
aðist með henni börnin Katrínu
bech, f. 14. desember 1969.
Kona Þórarins er Stefanía Unn-
arsdóttir og eiga þau börnin
Birtu Kristínu, Ástu Fanneyju
og Friðrik Fannar.
Friðrik var ættaður af
Ströndum en fæddist í Reykja-
vík. Hann ólst upp á Hofs-
vallagötu og gekk í Miðbæjar-
barnaskólann. Í framhaldi fór
hann í Iðnskólann og á samning
í Stálsmiðjunni og útskrifaðist
sem plötu- og ketilsmiður 1951.
Eftir sveinsprófið vann hann
sem járnsmiður í Stálsmiðjunni
til 1953. Hann varð síðan bif-
reiðarstjóri og keyrði strætó,
rútu, vörubíl og leigubíl en
vann lengst af hjá Strætisvögn-
um Reykjavíkur, byrjaði sem
sumarstarfsmaður 1960 en var
fastur starfsmaður SVR frá
1974-1999 þegar starfsævinni
lauk.
Útför Friðriks fer fram frá
Grafarvogskirkju í dag, 23.
mars 2022, klukkan 15.
Kristínu Söebech,
f. 27. október 1955,
og Theódór Júlíus
Söebech, f. 16.
október 1958. Börn
Katrínar eru Hauk-
ur Þór, Ari Már,
Theódór Árni og
Alexander og af-
komendur þeirra
eru tólf. Börn
Theódórs og konu
hans Sigríðar Önnu
Guðnadóttur eru Rúnar Snær,
Anna Marta og Guðbjörg Inga.
Seinni kona Friðriks var Ást-
hildur Salbergsdóttir, þau gift-
ust 18. febrúar 1967. Börn
þeirra eru Berglind Söebech, f.
8. ágúst 1967, og Þórarinn Söe-
Pabbi sofnaði að kveldi og
draumur hans rættist, að komast í
sumarlandið og hitta mömmu.
Fyrsta starf hans var í Stál-
smiðjunni þar sem afi var að
vinna. Þá var hann í Iðnskólanum
að læra plötu- og ketilsmíði. Bíla-
dellan tikkaði fljótt og fór hann þá
að keyra leigubíla hjá Steindóri og
aka rútum hjá Þingvallaleið þar
sem hann kynntist mömmu sem
vann á þeim tíma í Valhöll á Þing-
völlum. Eftir það fór hann að
keyra strætó og fékk einnig leigu-
bílaleyfi sem hann hafði í mörg ár
með strætókeyrslunni. Stræ-
tóaksturinn varð að ævistarfi
hans ásamt því að hafa leigubílinn
með.
Oft fór ég með mömmu til að
sækja pabba eftir dagvakt hjá
honum og þá fékk ég að stýra
vagninum frá fjögurra ára aldri
innan girðingar og oft alla leið inn
á þvottastöð þar sem við vorum
fyrstir á svæðið. Hefur þessi
reynsla komið sér vel á seinni ár-
um fyrir mig bæði í rútuakstri og
við akstur á strætisvögnum.
Pabbi og mamma fengu úthlut-
aða lóð þar sem þau byggðu flott
raðhús á mjög fallegum stað og
þar leið þeim mjög vel. Eftir að
hafa búið þar í 34 ár ákváðu þau að
minnka við sig og þá keyptum við
húsið af þeim. Þá keyptu þau
minni íbúð og bjuggu í henni í 13
ár og eftir að mamma dó fékk
pabbi inni á Seljahlíð sem var
mjög gott fyrir hann. Á þessum
tíma hætti hann að keyra og seldi
barnabarninu bílinn sinn.
Pabbi var þúsundþjalasmiður.
Það sem hann langaði að gera
framkvæmdi hann og ef hann
vantaði eitthvað var það smíðað.
Oftast var ekki verið að hugsa um
fegurð í þessum smíðum heldur
einungis um notagildi hlutarins.
Verð að minnast á einn hlut
sem pabbi hannaði áður en sjón-
vörp voru seld með fjarstýringu
og voru með tökkum til að skipta
um rás. Hann breytti málningar-
skafti í fjarstýringu með því að
skrúfa skrúfu neðst á skaftið, setti
það svo á milli stóru tásunnar og
þeirrar næstu og með því gat
hann skipt um rás án þess að
standa upp. Svona var þetta allt
hjá honum, bara hugmyndir og
útfærslur.
Pabbi var mjög flughræddur
maður og urðu ferðalögin því öll
innanlands og fórum við oft um
fallega landið okkar, annaðhvort
með tjald eða tjaldvagninn góða.
Það var svo ekki fyrr en hann var
orðinn 57 ára að mágur hans flug-
virkinn dró hann með sér inn í
flugvél og tókst honum að ná úr
honum flugveikinni og eftir það
fóru þau hjónin annaðhvort ein
eða með vinum sínum til útlanda
og voru þau ferðalög mjög
skemmtileg.
Ætla að vona að flugferðin í
sumarlandið hafi verið góð og ég
vonandi líður þér vel elsku pabbi.
Þinn sonur,
Þórarinn Söebech.
Þá er elsku tengdapabbi farinn
í sumarlandið til hennar Ástu
sinnar, sáttur við að biðin eftir að
hitta hana aftur sé loksins á enda.
Friðrik tók mér opnum örmum
þegar við Tóti kynntumst og sagði
að nú væri komin ný Stefanía
„Söebech“ í fjölskylduna sem væri
álíka sjónlaus og Stefanía föður-
systir hans, sem einnig var versl-
unarkona og rak litla verslun á
Vestfjörðum og ég fékk að heyra
flöskutappasöguna nokkrum sinn-
um, en þá voru settir flöskutappar
á stíginn milli húsa til að vísa henni
veginn.
Friðrik var skemmtilegur kar-
akter, hávaðasamur og stríðinn og
gat látið mann heyra það og hafði
mjög gaman af því þegar maður
svaraði í sömu mynt, sem var
ósjaldan og við náðum mjög vel
saman.
Hann var vakinn og sofinn yfir
litlu blómabúðinni okkar og vildi
allt fyrir mig gera, hvort sem það
var að skutla mér útum allt eða
fara með blómasendingar, enda
þaulvanur atvinnubílstjóri.
Og börnin okkar voru auðvitað
tekin í „ökukennslu“ mjög ung, og
það var venjan að fá að setjast
undir stýri hjá afa um leið og kom-
ið var inn í afagötu eða götuna
heima, og stýra bílnum þar til
heim var komið. Eitt skiptið
keyrði yngri dóttirin á ruslatunn-
urnar á planinu og fékk ömmubíll
smá beyglu, sem aldrei var löguð.
Tengdapabbi var brasari af
Guðs náð, einstaklega handlaginn
og það var ekkert sem hann gat
ekki smíðað, hann smíðaði alls
konar leikföng fyrir börnin, bíla,
flugvélar og rólu, ef honum datt
eitthvað í hug þá varð að fram-
kvæma það ekki seinna en strax.
Hann bjó m.a. til níu holu golfvöll í
garðinum og svo var púttað með
alls konar kylfum, barna og full-
orðins.
Við erum svo lánsöm að búa í
húsinu sem þau Ásta byggðu svo
vel og var vandað til verka í hví-
vetna.
Ef einhver lenti í vandræðum,
þá var Friðrik yfirleitt fyrstur
manna á vettvang að hjálpa til og
redda málum og var hann alltaf
jafn úrræðagóður.
Ferðalögin voru þó nokkuð
mörg sem við fórum í og alltaf jafn
gaman að sjá afa í leik með börn-
unum eða að draga þau út um allar
trissur, gangandi eða á fjórhjóli, í
berjamó eða að busla í næsta læk.
Hann var líka duglegur að
sækja börnin í skóla og skutla á
æfingar og í tónlistarskóla og
auðvitað mættu hann og Ásta
amma á alla tónleika, danssýning-
ar o.fl. og stoltið leyndi sér ekki.
Það er ekki sjálfgefið að menn
á áttræðisaldri og um áttrætt séu
svona vel á sig komnir eins og
hann var, í fullu fjöri meðan börn-
in okkar voru yngri, en hann
hugsaði alltaf vel um heilsuna, fór
í sund nánast á hverjum degi og í
langa göngutúra með elsku Ástu
sinni.
Það dró þó mikið af honum eft-
ir að hún veiktist og lést árið 2018
enda var ekki planið að hún færi á
undan honum.
En nú eru þau loks sameinuð á
ný og eflaust byrjuð að brasa eitt-
hvað skemmtilegt.
Takk fyrir allt elsku besti
tengdapabbi minn.
Þín
Stefanía.
Í dag kveðjum við elsku afa
okkar. Hann var yndislegur í alla
staði og mjög duglegur maður.
Hann sá til þess að barnæskan
okkar var full af fjöri.
Afi var afar uppátækjasamur
og alltaf stutt í hláturinn með
honum. Hann var einnig ansi
handlaginn. Hann bjó til alls kon-
ar sniðugt dót fyrir okkur, eins og
rólu úti í garði, sandkassa, 9-holu
golfvöll á grasinu og bolta í bandi
svo við myndum aldrei týna þeim
aftur.
Afi var mjög hugulsamur og
þegar hann sá eitthvað í frétta-
blaðinu sem honum datt í hug að
okkur myndi finnast flott eða
fyndið klippti hann það út og gaf
okkur.
Uppáhaldssjónvarpsþátturinn
okkar til að horfa á með afa var
Mr. Bean og gátum við setið í
marga klukkutíma saman að
hlæja.
Afi tók okkur í alls kyns ferða-
lög, og ein af bestu stundunum
okkar þegar við vorum lítil var
þegar við fengum að sitja undir
stýri með honum og hjálpa hon-
um að keyra, nema kannski í það
eina skipti þegar sex ára Ásta
keyrði óvart á ruslatunnu en það
var bara hlegið að því.
Okkur þykir svo vænt um þig
elsku afi og minningar um þig
munu lifa að eilífu.
Við huggum okkur við það að
þú sért loksins kominn til ömmu
aftur.
Takk fyrir allt elsku afi. Þín
verður sárt saknað.
Birta Kristín, Ásta Fanney
og Friðrik Fannar.
Ég vil minnast föðurbróður
míns með nokkrum kveðjuorðum.
Fyrsta minningin sem kom í
huga mér þegar ég frétti af frá-
falli Friðriks frænda var hversu
mikil gleði það var heima þegar
hann og hans fjölskylda komu í
óvænta sunnudagsheimsókn. Oft-
ast voru bakaðar pönnukökur eða
vöfflur og mikið hlegið. Hann
hafði mikið jafnaðargeð, stóð fast
á sínu en alltaf í góðu skapi.
Friðrik, ég vil þakka þér fyrir
allan styrkinn sem þú sýndir fjöl-
skyldu minni í veikindum og við
fráfall föður míns, bróður þíns. Þú
varst klettur þegar við vorum í
mikilli sorg. Tókst á móti okkur
heima hjá þér með væntumþykju
og alúð eftir eina erfiðustu stund
lífs míns, þ.e.a.s. þegar faðir minn
var jarðaður. Ég er samt viss um
að þá var líka erfitt tímabil hjá
ykkur hjónum. Sonur þinn að
jafna sig eftir alvarlegt slys og
sjálfur varstu að syrgja bróður
þinn sem féll frá eftir stutt veik-
indi.
Einnig vil ég þakka þér fyrir
frábæru frændsystkinin okkar.
Ásthildur heitin á þó hálfan heið-
urinn þar skilið. Takk sérstaklega
fyrir Berglindi en hún er eins og
ein af mínum systrum. Ég viður-
kenni að ég var ekkert sérstak-
lega góð við hana á meðan við
dvöldum saman í Reykjafirði og
mér var óttalega létt þegar þú og
fjölskyldan þín komuð loks að
sækja okkur að lokinni dvölinni.
Sjaldan hef ég verið glaðari að sjá
þitt brosmilda andlit uppljómað.
Nú ertu kominn til Ástu þinn-
ar. Takk fyrir samveruna og hvíl í
friði.
Að hryggjast og gleðjast
hér um fáa daga,
að heilsast og kveðjast.
- Það er lífsins saga.
(Páll J. Árdal)
Þín frænka,
Sigurbjörg Fuellemann
Söebech.
Friðrik, föðurbróðir minn,
kvaddi sáttur og tilbúinn að hitta
Ástu sína í Sumarlandinu, sem
hann trúði einlægt á að yrði hans
næsti áfangastaður.
Friðrik átti langa og góða ævi
og fyrir það ber að þakka sem og
að gleðjast yfir farsælu ævistarfi.
Friðrik var einstaklega góður
og traustur maður. Hann var
einkabróðir föður míns og voru
þeir nánir en faðir minn féll frá
langt um aldur fram. Hann og
Ásta sýndu okkur systrum, þá
ungum að árum, mikla ræktar-
semi og stuðning við fráfall föður
okkar.
Lengst af bjuggu Friðrik og
fjölskylda í Selbrekkunni þangað
til komið var að því að minnka við
sig og fluttu í Grænlandsleið um
leið og yngri kynslóðin, Tóti og
Steffý, fluttu í Selbrekkuna með
börnin sín. Við heimsóttum þau í
Grænlandsleið og alltaf var mjög
uppörvandi að hitta þau hjónin.
Friðrik ferðaðist innanlands
sem utan. Þeir bræður áttu ættir
að rekja m.a. til Árneshrepps á
Ströndum, en amma þeirra og afi
bjuggu í Reykjarfirði allan sinn
búskap. Friðrik var mörg minn-
isstæð sumur í sumardvöl í
Reykjarfirði. Faðir þeirra, Þórar-
inn, vann við síldarverksmiðjuna í
Djúpavík.
Það sem kemur einnig upp í
hugann þegar ég hugsa til föður-
bróður míns er nokkur sérviska
hans og skrautlegar skyrtur sem
hann klæddist. Hann hafði af-
skaplega glaðlegt viðmót og tók
alltaf hressilega á móti manni.
Hann gat líka verið stríðinn á
góðlátlegan hátt og átti það til að
segja eitthvað sem hann vissi að
myndi espa bróðurdætur sínar
upp og í framhaldi gátu skapast
mjög háværar en skemmtilegar
samræður.
Frikki átti erfitt með að henda
gömlum hlutum og safnaði mun-
um sem tengdust fjölskyldunni.
Hann gaf okkur oftar en ekki eitt-
hvað af þeim fjölmörgu sögulegu
hlutum sem tilheyrðu föðurfjöl-
skyldu minni. Þannig endaði
gömul hilla og ýmsir munir sem
tengjast ætt okkar í sumarhúsinu
okkar í Reykjarfirði eftir að við
hjónin tókum við jörðinni. Friðrik
sýndi uppbyggingu okkar í
Reykjarfirði mikinn áhuga og var
mjög fróður um sveitina. Það var
okkar einlæga ósk að hann myndi
koma og heimsækja okkur seinni
árin en ekki varð okkur að þeirri
ósk. Við munum ávallt minnast
hans, sérstaklega þegar við dvelj-
um í firðinum sem var honum
hugleikinn.
Síðasta heimsókn okkar til
Frikka var eftir að hann flutti í
Seljahlíð. Við flettum með honum
í gegnum myndaalbúmin hans
þar sem við skyggndumst inn í
hin ýmsu ferðalög þeirra hjóna.
Hugur hans var greinilega hjá
Ástu og samverustundum sem
hann hafði átt með henni. Við er-
um þakklát fyrir að hafa hitt hann
svona hressan áður en Covid
skellti öllu í lás.
Komið er að leiðarlokum og
viljum við minnast Friðriks með
gleði og hlýhug og þökkum fyrir
samfylgdina í gegnum stóru
stundirnar sem og þær hvers-
dagslegu í gegnum lífið. Við Hall-
dór og börn sendum Beggu, Tóta
og fjölskyldunni allri okkar inni-
legustu samúðarkveðjur. Megi
frænda mínum farnast vel í Sum-
arlandinu.
Karólína Fabína Söebech og
Halldór J. Kristjánsson.
Friðrik Ferdinand
Söebech
HINSTA KVEÐJA
Þegar dags er þrotið stjá
þróttur burtu flúinn.
Fátt er sælla en sofna þá
syfjaður og lúinn.
(Rögnvaldur Björnsson)
Takk fyrir allt og allt
elsku pabbi.
Berglind.
Elsku Gísli okk-
ar. Eftirfarandi ljóð
er kveðja okkar til
þín.
Ljóðið samdi
tengdamóðir þín, Jóhanna F.
Karlsdóttir, og það á um svo
margt vel við þegar við hugsum
um líf þitt og þá trú sem fylgdi
þér allt til enda.
Takk fyrir samfylgdina og þá
fyrirmynd sem þú varst fyrir
okkur öll í að gleðjast og gefast
ekki upp þrátt fyrir mótlæti.
Þú gafst mér, Jesús, gleði’ og frið.
Ég gat sem barn þig talað við
og sorgin aldrei ýfði sálu mína.
Tilveran var traust og hlý,
tært var loftið, hvergi ský
og tilvalið að hrópa hallelúja.
Táningsára öldurót
eftir það mér kom í mót.
Gísli Halldórsson
✝
Gísli Hall-
dórsson fædd-
ist 20.mars 1927.
Hann lést 2. mars
2022.
Útför Gísla var
gerð 14. mars 2022.
Bjartar vonir brugðust,
eins og gengur.
Oft var kalt og oft
var heitt.
Eigi skildi þetta neitt
en samt ég reyndi’ að
segja hallelúja.
Nú leiðst við höfum
langan veg,
Ljúfi Jesús, þú og ég.
Þú gafst mér styrk, ég
stóð í skjóli þínu.
Er vinir brugðust von og þrá
varstu Drottinn enn mér hjá.
Skýli mitt og skjöldur, halleúja.
Þú barst mig gegnum erfið ár
öll mín græddir hjartasár.
Enginn vinur er sem Drottinn Jesús.
Er burt hann fór hann býr mér stað
og brátt ég fæ að reyna það,
í sölum þeim að syngja hallelúja.
(JFK)
Kveðja frá
Hrefnu, Svani, Páli
(Palla), Jóhannesi,
Sigrúnu (Rúnu), Ernu
Elísabetu (Lísu) og
fjölskyldum.
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
UNNUR S. KÁRADÓTTIR,
Víðiholti,
lést á Heilbrigðisstofnun Norðurlands á
Húsavík miðvikudaginn 16. mars.
Útför fer fram frá Húsavíkurkirkju laugardaginn 26. mars
klukkan 14. Sérstakar þakkir til starfsfólks sjúkrahússins á
Húsavík fyrir einstaka umhyggju og alúð. Þeim sem vildu
minnast hennar er bent á Sjúkrahúsið á Húsavík.
Aðstandendur þakka auðsýnda samúð og vinarhug.
Jón Helgi Jóhannsson
Sören Jónsson Berglind Sigtryggsdóttir
Tómas Örn Jónsson Svanhildur Jónsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
GRÉTA SVANHVÍT JÓNSDÓTTIR,
Njarðarvöllum 6,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja
miðvikudaginn 16. mars.
Útförin fer fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Guðný Pálsdóttir
Svala Kristín Pálsdóttir Aðalsteinn Jörgensen
Snæbjörn Guðmundsson Jóhanna Margrét Vilhjálmsd.
Rut Guðmundsdóttir
Dagný Sjöfn Guðmundsd. Magnús Valgeirsson
Elín Björg Guðmundsdóttir Friðrik K. Jónsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær faðir okkar, bróðir, fósturfaðir og afi,
KRISTJÁN ALBERT GUÐMUNDSSON
kennari, frá Látrum í Aðalvík,
lést á Hrafnistu í Reykjavík
mánudaginn 14. mars.
Útförin fer fram frá Grafarvogskirkju
miðvikudaginn 30. mars klukkan 13.
Halldór Kristjánsson
Finnur Eðvarð Kristjánsson
Ingibjörg S. Guðmundsdóttir
Friðrik Baldursson Njála Laufdal
barnabörn