Morgunblaðið - 01.06.2022, Page 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 1. JÚNÍ 2022
Drottinn minn faðir lífsins ljós
lát náð þína skína svo blíða.
Minn styrkur þú ert mín lífsins rós
tak burt minn myrka kvíða.
Þú vekur hann með sól að morgni.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Elsku Gréta, Gerður María,
Guðrún Marta, Ragnhildur
Margrét, Bensi, Bergur Ebbi og
aðrir ástvinir, okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Kolbrún, Birgir og Brynja.
Kæri Svenni. Það eru svo
margar hugsanir sem hafa farið
í gegnum hugann síðustu daga
eftir að ég fékk þær sorgarfrétt-
ir að þú værir farinn. Þær eru
stórar og smáar. Ein þeirra er
afneitun. Það er svo erfitt að
meðtaka og skilja að þú sért far-
inn. Önnur er eftirsjá. Ég hefði
átt að vera meira til staðar fyrir
þig þegar þú varst að glíma við
svona erfið veikindi.
Það eru margar góðar minn-
ingar sem ég á um þig og með
þér. Ein þeirra er ferðin okkar
til London sumarið 1996 og allar
samverustundirnar og samræð-
urnar sem við áttum þá um lífið
og tilveruna. Þetta sama sumar
var önnur eftirminnileg ferð far-
in norður að Víkingavatni. Við
keyrðum fjórir vinir saman á
rauða Fordinum þínum sem
gekk einfaldlega undir nafninu
Rauður. Þetta var ekta „Road
Trip“ þar sem gekk á ýmsu en
minningarnar lifa sterkt. Ég
man líka eftir skiptunum þegar
þú varst til staðar fyrir mig þeg-
ar ég þurfti að létta á mínu
hjarta. Sérstaklega man ég eftir
þegar amma mín dó og ég var
nokkuð dapur, þá gafstu mér
svo gott faðmlag að það hjálpaði
mér mikið við að komast í gegn-
um það.
Að koma í heimsókn til ykkar
í Blönduhlíðina var alltaf
skemmtilegt. Það var alltaf svo
mikið líf hjá ykkur bræðrunum
og áhuginn svo mikill á öllu
mögulegu að það smitaði út frá
sér. Benedikt og Gerður voru
líka góðir gestgjafar og aldrei
langt í kalt mjólkurglas og með
því ef svo bar undir.
Að lokum vil segja að ég mun
alltaf muna eftir þér sem dug-
legum, greindum, skemmtileg-
um og ekki síst góðum manni
með mikla ævintýraþrá. Þegar
þú sást tækifæri þá greipstu
þau.
Ég votta Benedikt, Bergi,
Margréti, dætrum og öðrum ná-
komnum mína dýpstu samúð.
Þinn vinur,
Ásgeir
Tryggvason.
„Strákar mínir, hvað haldið
þið að sé dýrmætast í lífinu?“
spurði Benedikt, pabbi Svenna,
og leit til skiptis á okkur fé-
lagana í aftursætinu. Allt tal um
peninga, græjur eða rafmagns-
rakvélarnar þrjár sem félagi
okkar hafði fengið í fermingar-
gjöf varð samstundis marklaust.
Þótt komið væri grænt ljós
haggaðist blái volvóinn ekki á
miðri Kringlumýrarbrautinni.
„Heilsan,“ sagði Bensi loks og
ók aftur af stað: „Heilsan er það
dýrmætasta í þessu lífi.“
Þetta atvik rifjast upp fyrir
mér nú þegar veikindi hafa yf-
irbugað æskuvin minn í blóma
lífsins. Sveinn Rúnar Benedikts-
son var ekki aðeins yndislegur,
afburðagreindur drengur með
einstakt hjartalag – hann bjó yf-
ir drifkrafti og seiglu sem jaðr-
aði við trúarlegt algleymi. Þegar
úlnliður hægri handar fór af
stað og keðjan á úrinu byrjaði
að hristast vissi maður að ekki
yrði aftur snúið; Svenni var
kominn með hugmynd og ekkert
gat stöðvað hann. Af fram-
kvæmdagleðinni spunnust marg-
ar sögur og sumar rötuðu í blöð-
in – eins og þegar Svenni, ásamt
tveimur jafnöldrum sínum,
stofnaði tískuvöruverslun á
horni Laugavegar og Klappar-
stígs eftir fyrsta ár í menntó
með heitustu fatamerkin í hill-
unum og eðlu í búðarborðinu.
Búðin hét Free Fall og fór auð-
vitað lóðbeint á hausinn en okk-
ar maður hristi brosandi höfuðið
og fann umsvifalaust annan far-
veg fyrir slagkraft sinn. – Allt
frá því að ég sá Svenna ræsa
Macintosh 128K heimilistölvuna
í fyrsta sinn mátti ljóst heita að
drengurinn var í telepatísku
sambandi við hugbúnað, enda
fann hann sig snemma á því
sviði og starfaði sem farsæll ráð-
gjafi þegar veikindin læstu klóm
sínum í hann.
Við bjuggum í sömu götu frá
því að við vorum pjakkar og þar
til við fluttum að heiman, vorum
í sama bekk allan grunnskólann
og brölluðum margt saman: Ég
hleyp af stað á eftir bjöllunni
eftir að Svenni hefur hvíslað í
eyra mitt rétta svarinu við úr-
slitaspurningunni í spurninga-
keppni grunnskólanna; við horf-
umst í augu á meðan Svenni
spilar óbósóló sem hann hefur
útsett við „Imagine“ eftir John
Lennon og ég leik undir á píanó;
við stofnum leikhóp og flytjum
frumsamið melódrama á Reykj-
um í Hrútafirði um dreng sem
verður eiturlyfjum að bráð …
Minningarnar streyma fram nú
þegar Svenni er fallinn frá og
einna vænst þykir mér um þær
sem tengjast annars vegar kær-
leiksríku æskuheimili hans í
Blönduhlíðinni og hins vegar
ættaróðalinu á Víkingavatni en
þangað bauð Svenni nokkrum
vinum sumarið eftir að hann
fékk bílpróf í ferð sem hafði
djúpstæð áhrif á okkur alla.
Þótt leiðir okkar Svenna
lægju hvor í sína áttina á fullorð-
insárum urðu ævinlega fagnað-
arfundir þegar við rákumst hvor
á annan. Fundum okkar bar
saman skömmu eftir að hann
hafði kynnst Margréti og ekki
fór á milli mála hversu ástfang-
inn Svenni var af henni; sömu-
leiðis að hann var í essinu sínu
sem fjölskyldufaðir, fluttur aftur
á æskuslóðirnar í Blönduhlíð-
inni.
Margrét og dætur, Benedikt,
Bergur og aðrir aðstandendur –
ég votta ykkur mína dýpstu
samúð.
Gunnar Þorri Pétursson.
Ég gleymi því aldrei þegar
við hittumst fyrst í Danmörku
sumarið 2005 og hófum svo sam-
an störf hjá Microsoft á Íslandi.
Sá kraftur og snilligáfa sem þú
bjóst yfir smitaðist fljótt í það
ævintýri sem varð ein af okkar
mestu lífsreynslu í atvinnulífi
þar sem þú tókst hvern sigurinn
af öðrum. Að fá að vera þinn
starfsfélagi og vinur var sannur
heiður og alltaf lærdómsríkt,
enda ekkert sem þú varst ekki
tilbúinn að leggja á þig til þess
að verða bestur í og útskýra fyr-
ir okkur hinum. Eftir stuttan að-
skilnað, þegar þú ákvaðst að
keyra kringum hnöttinn, lágu
leiðir okkar saman á ný í starfi,
þegar Crayon Island var stofnað
árið 2013. Þar varst þú fyrsti
maður sem viðskiptavinir Cra-
yon vildu fá til sín vegna þeirrar
þekkingar sem þú bjóst yfir.
Eins og áður varst þú aðal-
driffjöðrin þrátt fyrir að veikjast
snemma í því ferli. Við ræddum
oft framtíðarplön og það var
aldrei spurning um hvort, heldur
hvenær þú tækir næsta skref,
enda vildir þú meira en allt
verða heilbrigður og hafa getu
til þess að láta drauma þína ræt-
ast.
Hvort sem var í námi, vinnu
eða sem vinur og fjölskyldufaðir
varst þú frumkvöðull og alltaf
fimm skrefum á undan. Sú orka
sem þú færðir okkur öllum sem
fylgdu þér er ógleymanleg,
hvort sem það voru gleðiöskrin
eða hlátrasköllin sem glumdu í
návist þinni, þá var aldrei nein
ládeyða í kringum þig.
Markmið þín um að gera Cra-
yon að stórveldi á Íslandi gáfu
von um að senn myndir þú geta
sigrað veikindin og tekist á við
næsta fjall, þann tind sem þú
kysir sjálfur að klífa, en raunin
varð önnur.
Elsku Gréta, við Jóna erum
endalaust þakklát fyrir að hafa
átt dásamlega stund með ykkur
Sveini í Kaupmannahöfn um
miðjan maí, þar sem við rædd-
um um gamla tíma og von um
betri líðan.
Við hugsum til ykkar, Gréta,
Gerður María, Guðrún Marta og
Ragnhildur Margrét, á þessum
erfiðu tímum, þar sem sorgin og
missirin er svo mikill.
Kæri vinur, minning þín mun
aldrei gleymast og er ég æv-
inlega þakklátur fyrir að hafa
fengið að fylgja þér á okkar lífs-
leið.
Hvíl í friði.
Guðmundur Aðalsteinsson.
Við vorum nokkrir læknar
með kynningu á nýjungum í
þekkingu á ME-sjúkdómnum á
fræðslufundi hjá ME-félaginu í
desember 2019. Þar komu frá-
bærar spurningar frá manni úti í
sal sem ég vissi þá ekki deili á
en greinilegt var að hann var
búinn að kynna sér fræðin á bak
við sjúkdóminn í þaula. Þar var
Sveinn Benediktsson mættur og
eftir að fundi lauk kom hann til
okkar og bauð upp á samvinnu.
Þá var í undirbúningi málþing
um ME á Læknadögum rúmum
mánuði síðar og vildum við
gjarnan fá umræðu í fjölmiðlum
í tengslum við þingið. Sveinn var
fús til þess og einlægt viðtal við
hann birtist í Morgunblaðinu 26.
janúar 2020 undir heitinu „Eins
og að vera með flensu í fimm
ár“.
Síðan þá var Sveinn, þrátt
fyrir mjög skerta orku, ötull við
að halda okkur við efnið. Reglu-
lega sendi hann mér fréttir af
nýjustu vísindarannsóknum
varðandi ME-sjúkdóminn og
með hvatningu um hvort ekki
væri hægt að koma á samstarfi
við hina ýmsu rannsóknahópa.
Allt var það feikilega vel ígrund-
að. Við höfum einnig spjallað
saman í síma og yfir kaffibolla
og velt fyrir okkur málum um
hvað væri hægt að gera til að
skilja þennan sjúkdóm og finna
lækningu.
Þegar fram kom hugmynd um
að gera fræðslumynd um ME-
sjúkdóminn bauðst Sveinn strax
til þess að vera viðmælandi í
myndinni. Myndin var frumsýnd
á RÚV þriðjudaginn 17. maí sl.
og heitir: „ME-sjúkdómurinn:
Örmögnun úti á jaðri“. Við
Sveinn vorum reyndar ekki alls
kostar ánægðir með heitið á
myndinni, fannst það ekki fanga
hversu alvarlegur þessi sjúk-
dómur er. Myndin hefur hlotið
mjög góðar viðtökur, þökk sé
Sveini og öðrum ME-sjúklingum
sem komu fram í myndinni. Í
framhaldi af frumsýningunni
vorum við Sveinn í samskiptum
fram á hans síðasta dag um
hvernig við gætum fylgt mynd-
inni eftir til að hvetja heilbrigð-
isyfirvöld til að koma á formlegri
þjónustu við ME-sjúklinga.
Nú er því miður fjöldi fólks
um heim allan að greinast með
ME-sjúkdóminn í kjölfar Co-
vid-19. Það er vissulega dapur-
legt að það hafi þurft heimsfar-
aldur til þess að vekja athygli á
ME-sjúkdómnum. Hins vegar
vekur það von til þess að auknir
fjármunir verði settir til rann-
sókna á ME sem leiða muni til
skilnings á meingerð sjúkdóms-
ins og í kjölfarið til árangurs-
ríkrar meðferðar.
Ég mun sárlega sakna Sveins
og hans hvetjandi og endalaust
frjóu nálgunar á þessa stóru
áskorun. Nú verðum við heil-
brigðisstarfsmenn að standa
undir merkjum Sveins og halda
áfram að leita leiða við að finna
lækningu við ME-sjúkdómnum.
Friðbjörn Sigurðsson.
Hann Sveinn okkar, eða Sve-
Ben eins og við kölluðum hann,
með stóra hjartað, allar tilfinn-
ingarnar, einlægnina, eldmóð-
inn, sterku réttlætiskenndina,
viskuna og hvatvísina, svo ekki
sé minnst á húmorinn, var ein-
stakur. Krafturinn og hraðinn,
sem einkenndi Svein og allt sem
hann tók sér fyrir hendur var
gert með ákafa og ástríðu, hvort
heldur var í námi, í vinnu, í
ferðalögum eða í framkvæmd-
um. Að kveðja þennan einstaka
og góða dreng er erfiðara en orð
fá lýst.
Sveinn kom til Microsoft Ís-
landi árið 2005 þegar fyrirtækið
var í örum vexti. Sveinn var tals-
vert yngri en við hin, féll samt
strax í hópinn, enda alltaf boðinn
og búinn. Sveinn kom inn með
miklum krafti, metnaður hans
var óendanlegur og hann smitaði
svo sannarlega út frá sér. Meðal
hópsins mynduðust einstök vin-
áttubönd, sem hafa haldist allar
götur síðan, þótt hver hafi haldið
í sína áttina.
Við vorum þátttakendur í
hæðum og lægðum í lífi hvor
annars, hvort sem var persónu-
lega eða vinnulega og elsku
Sveinn átti svo sannarlega hlut í
hjarta okkar. Við fylgdumst með
þegar hann og Gréta giftu sig og
þegar dæturnar fæddust. Einnig
á ferðalögum þeirra víðs vegar
um heiminn, hvort heldur tvö
með bakpoka á flakki um Aust-
ur-Evrópu og Asíu, klifrandi á
topp Hvannadalshnjúks og síðar
með Gerði Maríu í Land Ro-
vernum Mjallhvíti. Þau gerðu
sér far um að vera í tengslum
við fólkið sitt, hvort heldur fyrri
samstarfsfélaga og jafnvel ætt-
ingja þeirra og ávallt snerti
Sveinn við öllum með einlægni
sinni, stóra brosinu og kraftin-
um.
Veikindi Sveins tóku mikið af
honum en alltaf bar hann sig vel
þegar við hittum hann. Það kom
berlega í ljós í sjónvarpsþætti
um sjúkdóm hans á RÚV nýver-
ið hversu mikið þessi sjúkdómur
tók af honum, en Sveinn var allt-
af fyrstur til að staldra við, líta í
eigni barm og sjá hvað hann
gæti gert betur og þarna gat
hann lagt hönd á plóginn við að
kynna baráttuna við þennan
sjúkdóm og það gerði hann stór-
kostlega vel.
Við kveðjum Svein með mikl-
um trega en eftir eigum við frá-
bærar og verðmætar minningar
um einstakan dreng sem kvaddi
okkur allt of fljótt. Við munum
ætíð minnast hans með virðingu
og kærleika í hjarta.
Elsku Gréta okkar, Gerður
María, Guðrún Marta og Ragn-
hildur Margrét, missir ykkar er
ólýsanlega mikill. Megi almættið
halda utan um ykkur og styðja í
gegnum þessa erfiðu göngu.
Hugur okkar er hjá ykkur. Fjöl-
skyldu og vinum sendum við ein-
lægar samúðarkveðjur. Blessuð
sé minning Sveins Benedikts-
sonar.
Elvar Steinn Þorkelsson
Gísli Rafn Ólafsson
Brynja Sigríður
Blomsterberg
Guðrún Birna Jörgensen.
Nú er sól í Hlíðunum og sig-
urgleði á Hlíðarenda en samt
ríkir sorg í hverfinu. Sveinn var
mikill örlagavaldur í lífi okkar.
Það var eitt septemberkvöld fyr-
ir tæpum sjö árum að það var
handsalað að við yrðum ná-
grannar þeirra Grétu og Sveins.
Við höfðum lengi verið að leita
að stærra húsnæði í Hlíðunum
og vorum nánast búin að gefast
upp á þeirri leit þegar parhús í
Blönduhlíðinni var sett á sölu.
Strax sama kvöld og auglýsingin
birtist fórum við í göngutúr að
skoða húsið að utan og mættum
þá Sveini sem var eitthvað að
dytta að lóðinni. Við könnuð-
umst hvert við annað síðan í
menntaskóla og Sveinn sá strax
í hvaða erindagjörðum við vor-
um. Hann mældi okkur út, gaf
sig síðan á tal við okkur og var
fljótur að kveða upp dóm: Já,
þetta gæti gengið! Þannig var
það ákveðið að við skyldum
verða nágrannar og tveimur
dögum síðar vorum við búin að
kaupa hinn hlutann af parhúsinu
hjá Grétu og Sveini.
Það var mikil gæfa að hitta
Svein þetta kvöld og fyrir hans
hlut í ferlinu verðum við alltaf
þakklát. Hann leiddi okkur í all-
an sannleika um töfra þessa
merka húss, sýndi okkur end-
urbæturnar sem hann hafði gert
og sannfærði okkur endanlega
um að þetta væri einmitt rétta
húsið fyrir fjölskyldu okkar.
Undanfarin ár höfum við átt frá-
bærar stundir í parhúsinu með
þeim Grétu og Sveini og unnið
saman að ýmsu sem varðar hús
og lóð.
Sveinn hafði mótaðar skoðan-
ir og lagði mikla rækt við að
gera allt vandað og rétt því í
Blönduhlíðinni skyldi ekki tjald-
að til einnar nætur. Sérstaklega
er minnisstætt þegar við vorum
að einangra háaloftið okkar
megin og Sveinn sá tækifæri til
að komast þannig á milli þilja til
að bora loftgöt á útveggina sín
megin og tryggja þannig að ekki
myndaðist raki undir þakinu.
Nokkra daga í röð mætti hann í
heilgalla með grímu og öryggis-
gleraugu til að skríða eins og
ormur með risastóra borvél úr
háaloftinu okkar og yfir til sín.
Hann tók frí úr vinnunni til að
klára þetta erfiða verkefni í
tímaþröng áður en smiðirnir lok-
uðu leiðinni. Aðrir hefðu kannski
tekið sénsinn og vonað að ekki
myndaðist raki, en Sveinn var
ekki einn af þeim. Það var betra
að taka ormagöngin strax en
lenda mögulega í myglu síðar.
Fjölskyldurnar tvær í efsta
húsinu í Blönduhlíð voru eins og
spegilmyndir hvor af annarri,
með þrjár dætur hvorum megin.
Seinna bættist við drengur og
köttur okkar megin og sam-
gangur á milli barna og katta
var mikill. Við vorum í útivist og
íþróttum með Val og hittumst
líka alltaf í bókabílnum á mánu-
dögum. Sveins er sárt saknað og
það er tómlegt án hans. Við
munum gæta hússins áfram eftir
þeirri lífsspeki sem Sveinn
kenndi okkur og verða Grétu og
dætrunum þremur stoð og
stytta á erfiðum tímum.
Minning Sveins lifir með okk-
ur sem hér búum.
Kristján og Stella.
Tjaldið fellur í miðri sýningu.
Áhorfendur eru agndofa, ráða-
lausir og máttlausir. Vonin um
að dregið verði frá á ný dvínar
með hverri mínútu. Henni skýt-
ur upp af og til aftur en dvínar
jafn harðan. Það dimmir í saln-
um. Þögnin er óbærileg og
áhorfendum tekst ekki að koma
upp orði. Sitja þöglir í dimmum
salnum.
Sviðið og salurinn hafa verið
vettvangur magnaðra atriða. At-
riða sem voru upphugsuð af okk-
ar snjallasta og vænasta félaga
og vini. Oft trúðum við ekki í
fyrstu en okkur var ávallt sýnd
leiðin að markinu. Úthugsað og
útreiknað. Því fylgdi gleði, hlát-
ur og stolt. Við risum hærra en
ómögulekinn og eignuðumst ei-
lífar minningar.
Það er sárt að kveðja kæri
vinur en ég hugga mig við að
bera minningu þína með mér
uns tjald mitt er fellt.
Halldór J. Jörgensson.
Við hjá Crayon vorum að
fagna 20 ára afmæli fyrirtækis-
ins föstudaginn 20. maí þegar
við fengum þær hörmulegu
fréttir að okkar frábæri vinur og
félagi, Sveinn Benediktsson,
væri látinn. Við eigum engin orð
til að lýsa því áfalli og þeirri
sorg sem fyllti okkur.
Sveinn starfaði með okkur
undanfarin átta ár og var algjör
lykilmaður í uppbygginu Crayon
á Íslandi. Hann hafði einstaka
ástríðu fyrir starfi sínu og sinnti
því af þeim mikla krafti sem ein-
kenndi hann svo sterkt. Kraftur
hans og metnaður var afar smit-
andi og ómetanlegur fyrir fyrir-
tækið. Þegar nýjungar eða
áskoranir mættu okkur var hann
alltaf fyrstur til að kafa ofan í
allar fáanlegar upplýsingar og
hætti ekki fyrr en hann skildi
allt til hlítar. Hann gerði aldrei
neitt með hangandi hendi og
sætti sig aldrei við illa unnið
verk. Vegna þess var hann okk-
ur hinum fyrirmynd og hvatn-
ing. Hann var líka ötull í því að
hvetja vinnufélaga sína áfram og
tryggja að við vikjum ekki und-
an áskorunum. Hann stækkaði
fólk í kringum sig með hvatn-
ingu, þolinmæði og endalausri
elju til að deila þekkingu sinni.
Sveinn sagði oft að það eina
sem við værum að selja væri
traust. Það endurspeglaðist æv-
inlega í hans störfum þar sem
heilindi, vandvirkni og metnaður
fyrir eigin hönd, fyrirtækisins og
ekki síst viðskiptavina voru allt-
af í fyrirrúmi.
Sveinn hafði í nokkur ár tek-
ist á við ME-sjúkdóminn með
ótrúlegum dugnaði og þraut-
seigju. Eins og í öðru sem hann
tók sér fyrir hendur kynnti hann
sér allt um sjúkdóminn ítarlega,
og vann að því með ME-félaginu
og læknum sínum að leita
lausna.
Við sem unnum með Sveini
spurðum hann stundum hvernig
hann hefði það og svarið var allt-
af „allt frábært þegar ég sé þig“
og svo var haldið áfram af krafti.
Ég bar mikið traust til Sveins
og á eftir að sakna samtalanna
okkar sárt. Hann var uppfullur
af hugmyndum, var alltaf með
augun fram á veginn og það var
ómetanlegt að spegla við hann
ýmsar hugleiðingar og leita ráða
hjá honum. Hann var kraftmik-
ill, vandvirkur, hreinskilinn og
ákaflega skýr í hugsun. Og ekki
síst hlýr og góður félagi. Hann
skilur eftir sig stórt tómarúm í
hjarta okkar allra.
Sveinn var mikill fjölskyldu-
maður. Hann talaði oft um stelp-
urnar sínar, starfið með íþrótta-
félaginu Val eða eitthvað af þeim
löngu ferðalögum sem þau fóru
öll saman. Þetta var honum
greinilega mikils virði.
Hugur okkar allra er hjá
konu hans Margréti og dætrum
þeirra, Gerði Maríu, Guðrúnu
Mörtu og Ragnhildi Margréti.
Minningin um einstakan vinnu-
félaga og vin mun lifa áfram
með okkur.
Sveinn Hannesson,
framkvæmdastjóri
Crayon á Íslandi.
Kæri vinur.
Það eru þung skref að þurfa
að kveðja þig í dag. En heiður
að fá að hylla þig í leiðinni.
Þú varst okkar allra mikil-
vægasti liðsmaður, þungamiðjan
í hópnum og gerðir alla í kring-
um þig að betri manneskjum.
Hávær og hlýr, kátur og hvetj-
andi, metnaðarfullur og fram-
sýnn, endalaus uppspretta þekk-
ingar og örlátur á ráðgjöf.
Drifkrafturinn var einstakur og
það þrátt fyrir veikindin sem þú
þurftir að kljást við. Þess utan
varstu tryggur félagi og hafðir
alltaf augun á hvort aðrir þyrftu
stuðning.
Sögustundirnar þínar eru
ógleymanlegar og ófá hlátra-
sköllin sem ómuðu um Borgar-
túnið þegar þú sagðir frá af inn-
lifun og með tilþrifum.
Það er sagt að maður komi í
manns stað, en fyrir okkur verð-
ur ekki annar Sveinn. Við fáum
aldrei í einum einstaklingi það
sem þú hafðir til að bera. Þú
SJÁ SÍÐU 18