Morgunblaðið - 24.06.2022, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 24. JÚNÍ 2022
um hugmyndaríkur og fljóthuga
maður.
Litlu barnabörnin okkar sem
við vorum búin að telja trú um að
Billi væri afi hennar Línu lang-
sokks af því að sumarhúsið hans
og Dúnu eiginkonu hans heitir
Sjónarhóll. Datt börnunum í hug
að leita til hans, þau langaði í lítið
krakkahús, sömdu bænabréf til
Billa afa hennar Línu til að biðja
hann um að byggja fyrir sig hús
sem þau langaði svo til að eiga.
Lagt var af stað til að leggja
fram þetta stórkostlega erindi við
Billa, hann tók erindinu vel,
spjallaði lengi við þau og ráð-
gerði. Auðvitað var húsið byggt
af þeim félögum Jóa afi og Billa,
afa Línu. Krakkahúsið stendur
enn hér á lóðinni til fallegrar
minningar um þetta stóra erindi
barnanna. Hafði Billi mest gam-
an af öllu saman.
Dama heimilishundurinn okk-
ar var sérstakur vinur hans og
vissi alltaf ef hann var að koma,
þótt hann væri auðvitað ekki
kominn í augsýn, stóð hún upp og
fór út í glugga, viti menn, þarna
kom Billi.
Allt samfélagið hér í Reykjar-
skógi syrgir þennan einstaka
mann sem kunni ekki að neita
bón, alveg fram undir það síðasta
þegar hann var þrotinn að kröft-
um gat hann ekki sagt nei, hug-
urinn var ennþá á fullu að vinna.
Billi var að mörgu leyti frum-
kvöðull skógarins að flestum
framkvæmdum og lét sig aldrei
vanta.
Við héldum hér oft stórar
sumarhátíðir/matarhátíð einu
sinni á ári, er ég hrædd um að
þær hefðu orðið svipur hjá sjón
að öðrum ólöstuðum ef enginn
Billi hefði verið við stóra grillið og
stjórnað framkvæmdum. Verður
hans sárt saknað og margir eiga
eftir að hugsa til hans með vin-
áttu og þakklæti fyrir alla hjálp-
ina.
Vertu sæll, Billi okkar, þakk-
læti fyrir að þekkja þig og eiga
vináttu þína er okkur efst í huga.
Elsku Dúna og fjölskylda, inni-
legar samúðarkveðjur.
Hjördís og Jóhannes.
vör og leit á þau sem hluti af fjöl-
skyldunni og tengdist okkur öll-
um órjúfanlegum böndum. Við
áttum okkar eigin leyndarmál og
alltaf var stutt í bros, grín og
glens. Ég reyndi stundum að
spreyta mig á minni einföldu ís-
lensku en hún setti það ekkert
fyrir sig að spjalla við mig á sinni
góðu ensku, allt fram á síðustu
stundu.
Takk fyrir allan kærleikann
og stuðninginn elsku Ragna mín,
ég mun sakna þín.
Þinn
David
Schlechtriemen.
Ragna var amma tengdadótt-
ur okkar Rögnu og langamma
barnabarnanna okkar. Í þau
skipti sem við heimsóttum son
okkar David og fjölskyldu hans á
Íslandi sýndi Ragna okkur og
sannaði hversu kærleiksrík og
gestrisin manneskja hún var og
við tókum eftir því með mikilli
gleði í hjarta hversu vel hún
hugsaði um David son okkar.
Það snerti okkur líka að hún átti
sama afmælisdag og Paul, það
gerði tenginguna við hana ennþá
sterkari.
Vogin var okkar stjörnumerki
sem táknar löngun í frið og jafn-
vægi, eða svo er sagt, við höfðum
það á tilfinningunni að það lýsti
henni vel. Hér í Köln segja þeir:
„Þú ferð aldrei alveg. Þú skilur
alltaf eitthvað eftir þig.“ Ragna
mun halda áfram að lifa í hjört-
um okkar og ykkar. Á föstudag-
inn þegar Ragna verður jarðsett
munum við kveikja á kerti og
hugsa til Rögnu og fjölskyldunn-
ar á Íslandi.
Kærar kveðjur frá Bonn,
Þýskalandi,
Paul og Marita
Schlechtriemen.
✝
Stefán Magnús
Jónsson fæddist
á Akureyri 1. febr-
úar 1936. Hann lést
á heimili sínu 27.
maí 2022.
Foreldar hans
voru Jón Eiríksson,
f. 1. júlí 1897, d. 12.
desember 1975, og
Elínborg Þorsteins-
dóttir, f. 6. mars
1904, d. 28. júlí
1995.
Stefán var yngstur af fimm
bræðrum.
Hinn 1. júlí 1957 kvæntist Stef-
án Magnús eftirlifandi eiginkonu
sinni, Guðbjörgu
Þórðardóttur, f. 13.
apríl 1938. Dætur
þeirra: 1) Anna
Þóra, f. 1958, maki
hennar er Lárus
Halldórsson og eiga
þau tvo syni og sex
barnabörn. 2) Guð-
björg, f. 1967, hún á
einn son.
Stefán ólst upp á
Akureyri og lærði
málaraiðn. Fluttist í Mosfellssveit
1966 og bjó þar og starfaði þar til
yfir lauk.
Útförin fór fram í kyrrþey að
ósk hins látna.
Ferjan hefur festar losað,
farþegi er einn um borð,
mér er ljúft af mætti veikum
mæla nokkur kveðjuorð.
Þakka fyrir hlýjan huga,
handtak þétt og gleðibrag,
þakkir fyrir þúsund hlátra,
þakkir fyrir liðinn dag.
(Jón Har.)
Elsku Maggi minn! Hvað
segir maður að lokum eftir 15
ára frábær kynni? Stundum, ef
mig rak í vörðurnar, leitaði ég
til þín og fékk alltaf pottþétta
úrlausn. Sérstaklega er mér
minnisstætt þegar þú sagðir við
mig: „Rúna mín, það er sama
hvar þú ert, í vinnu, nábýli eða
hvað … það er og verður alltaf
þetta eina prósent sem aldrei
getur verið til friðs, í því getum
við ekkert gert.“
Ég sagði mjög fljótlega við
ykkur að „samskipti gætu verið
vandmeðfarin í svona miklu ná-
býli“. Við því sögðuð þið bæði
já og alltaf gekk þetta mjög
vel, að því er ég best veit.
Ég fékk misvísandi upplýs-
ingar í upphafi, sem urðu til
þess að fyrstu kynni okkar
voru öðruvísi en mér gott þótti
eftir á. Ég stikaði yfir, með
horn og hala í farteskinu, og
hélt dálítinn ræðustúf í dyr-
unum. Þegar þú komst að,
Maggi minn, þá brostirðu bara
fallega og bauðst mér inn. Þar
var fyrir kona sem ég sá strax
að myndi yfirleitt ekki haggast
mikið, sagðist vera kölluð
Gógó.
Mér leist svo á að þarna
værum við Doddi minn búin að
fá góða nágranna, sem engin
ástæða væri til að vera
óánægð með. Sú skoðun hefur
ekkert haggast síðan. Þvílík
heppni, sem er alls ekki sjálf-
sögð.
Þú ert það, sem þú öðrum miðlað
getur,
og allar þínar gjafir lýsa þér
og ekkert sýnir innri mann þinn
betur
en andblær hugans, sem þitt viðmót
ber.
Því líkt og sólin ljós og yl þér gefur
og lífið daprast, ef hún ekki skín,
svo viðmót þitt á aðra áhrif hefur
og undir því er komin gæfa þín.
(Árni Grétar Finnsson)
Mér fannst nokkuð mikið rok
við útidyrnar hjá okkur, svo ég
bað um leyfi til að reisa grind-
verk við hliðina hjá okkur. Það
var velkomið, sem er alls ekki
sjálfsagt, frekar en annað sem
ég bað um.
Ég ætla nú ekki, Maggi
minn, að fara að líkja þér við
galgopann mig, en það var
ósköp gaman að fíflast við þig
yfir girðinguna og þú varst
tilbúinn að hafa gaman fyrir
mig. Fyrst sagði Gógó: „Láttu
ekki svona Maggi,“ en svo leist
henni líklega best að horfa
bara á okkur fíflast. Um þetta
á ég margar góðar minningar.
Svo var það ef mér mislíkaði
við Dodda minn og ég sá ykk-
ur úti, að ég fór og kvartaði
yfir honum við ykkur, en þið
vönduð mig strax af því, bara
brostuð fallega og málið var
dautt. Ég fór inn og bað þessa
elsku fyrirgefningar.
Hann Doddi minn er ánægð-
ur og samþykkir það sem ég
hef skrifað.
Elsku Gógó, Guðbjörg, Anna
Þóra og fjölskyldur, við send-
um ykkur öllum okkar bestu
samúðarkveðjur og biðjum þess
að minningarnar um þennan
góða mann muni létta ykkur
sorgina um ókominn tíma.
Þakka þér fyrir, elsku Gógó,
að koma strax og láta okkur
vita, fyrir það getur við aldrei
fullþakkað, og svo Guðbjörg,
sem alltaf er svo gott að tala
við. Kærar kveðjur,
Þóroddur og Rúna.
Stefán Magnús
Jónsson
✝
Anna Sigur-
jóna Halldórs-
dóttir fæddist á
Svarthamri í
Álftafirði í Súða-
víkurhreppi þann
28. ágúst 1929.
Hún lést á Landa-
koti í Reykjavík 8.
júní 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Halldór
Kristinn Sigurður
Ásgeirsson, f. 14.1. 1904, d.
12.5. 1990, og Rannveig Svan-
hvít Benediktsdóttir, f. 12.9.
1904, d. 5.3. 1985.
Systkini Önnu voru sex, þar
af fimm alsystkini og ein sam-
æðra, Steinþór Kristján, f. 9.6.
1926, d. 3.6. 1927, Kristjana
Björg Gyðríður, f. 17.9. 1927,
d. 30.8. 2011, Steinþór Guð-
mundur, f. 20.2. 1931, d. 4.4.
2003, Sigríður Katrín, f. 21.3.
1932, d. 9.5. 1984, Hinrika
Guðmundína, f. 6.5. 1942, d.
18.12. 2002, og Jóhanna Guð-
munda Hulda Sumarliðadóttir,
f. 26.12. 1923, d. 19.10. 2006.
Anna Halldórsdóttir var í
fóstri ung að árum fram yfir
unglingsár, hjá Kristjáni Jó-
hannessyni, f. 14.9. 1880, d.
10.10. 1963, og Maríu Sigríði
Steinþórsdóttur, f. 8.5. 1887, d.
23.4. 1958. Að loknu fóstri fór
Anna til Reykja-
víkur og bjó hjá
systur sinni Jó-
hönnu og mági sín-
um Sigfúsi Berg-
mann Sigurðssyni,
f. 18.7. 1918.
Anna var gift
Páli Erlingi Páls-
syni, málarameist-
ara og sjómanni, f.
26.7. 1926, d. 18.9.
1973. Börn þeirra
eru Karitas, f. 30.12. 1949, Ís-
leifur Páll, f. 30.12. 1949, d.
1.1. 1950, Ingi Brynjar, f. 30.7.
1955, Guðmundur Gunnar, f.
7.2. 1957, Ísleifur, f. 6.7. 1959,
Ásgeir Helgi, f. 22.2. 1962, og
Páll, f. 26.9. 1965
Anna eignaðist son með
Guðmundi Halldóri Halldórs-
syni, f. 27.6. 1924, d. 25.3.
2002, sonur þeirra var Halldór
Veigar, f. 28.6. 1948, d. 6.10.
2014.
Anna Halldórsdóttir var í
sambúð undir lokin með Björg-
vini Jónssyni, f. 15.11. 1934.
Anna lætur eftir sig 66 ætt-
ingja, þar af er 61 enn á lífi.
Anna starfaði fyrir Eim-
skipsfélagið bæði á sjó og landi
í fleiri áratugi.
Anna verður jarðsungin frá
Fossvogskirkju í dag, 24. júní
2022, kl. 10.
Mig langar að skrifa kveðju
til þín elsku mamma.
Þú kenndir mér margt í gegn-
um lífið. Að elda góðan mat,
prjóna og líka að rekja upp ef ég
gerði vitleysu, þú sagðir að ég
lærði mest á því. Þú varst flink í
höndunum og síðustu árin
varstu ötul við að prjóna púða.
Flestir sem komu í heimsókn
fengu púða að gjöf.
Þú varst mjög minnug og og
spurðir ávallt um börnin mín og
barnabörnin, sagðir okkur sög-
ur frá æsku þinni, t.d. þegar þú
svæfðir hænurnar í Hjarðardal.
Þú varst lengi til sjós og líkaði
vel.
Hérna er ljóð eftir pabba,
sem hann sendi þér í bréfi fyrir
mörgum árum.
Anna
Ég sakna þín,
sanna ástin mín,
minn hugur þungur er
þó um hafið ég fer.
Í kvöld ég hugsa um
hjartans svaninn minn,
og börnin mín blíð og smá
bíða mín heima þá.
Þegar heim ég kem
kossinn gef ég þér
þú sem tryggust er
foldin fríðust sem
hér um jörðu fer.
Um sjóinn sigli ég
senn þó heim til þín
heitan koss ég fæ
framar öllu ertu mín
ástin hrein og tær.
(Páll Erlingur Pálsson)
Hvíldu í friði elskuleg
mamma.
Kær kveðja
Karitas og Þór.
Ég bjó í sama húsi og næsta
nágrenni við ömmu til 12 ára.
Það var alltaf svo mikil spenna
þegar amma kom af sjónum.
Hún kom ýmist með skinku,
súkkulaði eða dót. Amma var á
sjó í 18 ár, 4.600 sjóferðadaga.
Fyrsta ferðin var á Dettifossi
árið 1969. Amma Eimskips var
hún kölluð. Í seinni tíð vann
hún í mötuneyti starfsfólks.
Þegar ég varð 12 ára fékk ég að
fara einn túr með ömmu, í
strandsiglingu. Amma sagði að
ég hefði stundum verið græn í
framan á sjónum. Við stopp-
uðum á Ísafirði til að sækja mat
og þar biðu 60 rauðar rósir frá
börnunum hennar í afmælisgjöf
og sigldum svo til Hríseyjar. Á
skipinu tók ég að mér að fela
alla öskubakka, mér fannst sjó-
mennirnir reykja of mikið.
Amma tók svo slaginn við karl-
ana um borð og fór létt með
það, enda allir vinir.
Amma var algjör skvísa, allt-
af í hælum, með naglalakk,
varalit og svuntu, til að skíta
fötin sín ekki út. Eitt sinn fór
ég með hana í búð, hún fór út í
inniskóm og var fyrsta verk að
kaupa hælaskó, jafnvel þótt
inniskórnir hennar hefðu hærri
hæla en hælaskórnir mínir.
Hún leyfði mér að klæða mig í
slæðurnar sínar og hælaskó og
halda tískusýningu. Þegar ég
fermdist setti amma á mig blá-
an augnskugga í stíl við kjólinn,
mömmu óafvitandi. Í dag passa
ég enn að augnskugginn passi
við fötin. Ömmu fannst gaman
að máta föt og þegar amma
heimsótti mig með mömmu til
Danmerkur hélt hún tískusýn-
ingu fyrir mig og bað mig að
taka myndir.
Amma var myndarleg í hönd-
unum. Þegar hún lá á dánar-
beðinum kenndi hún mér
mynstur á púðaveri svo ég gæti
prjónað eins og hún. Strákarnir
mínir voru heppnir að kynnast
langömmu og hún gaf þeim allt-
af prins póló. Hún bakaði
heimsins bestu pönnukökur. Ég
bað hana einu sinni um upp-
skrift og þá hló hún bara að
mér. Sagðist alltaf bara setja
slatta af öllu í skál og hræra.
Ég vigtaði allt sem hún setti í
skálina og reyndi að endurtaka
en mínar voru ekki jafn góðar.
Amma var mjög ákveðin kona,
hún sagði stundum ef langur
tími leið á milli símtala og
heimsókna „nú ert þetta þú, ég
hélt að þú værir löngu dauð“.
Hún kvaddi stundum áður en
hún heilsaði því henni lá svo á.
Ömmu fannst hún vera yngri en
allir, sérstaklega gamla fólkið,
sem var oft mun yngra en hún.
Einn dag fékk hún bréf frá fé-
lagi eldri borgara, þar sem
henni var boðið að vera með-
limur. Hún hélt nú ekki, hún
væri alltof ung, hún reif bréfið
og bað mig að henda því.
Amma elskaði alla 65 afkom-
endur sína. Hún spurði alltaf
um manninn minn og strákana
mína ef þeir voru ekki með
mér, mömmu, pabba, bræður
mína, tengdó og vinkonur. Svo
sagði hún fréttir af afkomend-
um sínum. Amma var þrjósk-
asta kona í heimi. Í janúar ’21
fékk hún blóðtappa og lamaðist
öðrum megin. Fyrst notaði hún
göngugrind og átti erfitt með
að prjóna. Svo fann hún leið til
að prjóna og prjónaði fullt af
púðaverum. Hún náði líka að
losna við göngugrindina. Sög-
urnar af ömmu eru efni í heila
bíómynd. Á dánarbeðinum
spurði ég hana „ertu þreytt
amma mín“, þá svaraði hún
hlæjandi „þreytt, eftir hvað“.
Elsku amma, ég sakna nebba-
kossanna. Minning þín lifir. Ég
elska þig.
Hildur Jóna
Bergþórsdóttir.
Það fennir stundum í spor
hjá frændfólki og vinum í ár-
anna rás á meðan aðrir rækta
sína betur.
Í dag kveðjum við yndislega
mannkostakonu, hana Önnu
frænku mína, og er það frænd-
semi og vinátta sem á sér 90
ára sögu. Anna fæddist á Svart-
hamri í Álftafirði og 1932, er
hún var tæplega þriggja ára,
fer pabbi hennar með hana á
hestbaki yfir Álftafjarðarheiði í
Önundarfjörð og er ferðinni
heitið í Ytri-Hjarðardal til
Mæju Steinþórs og fjölskyldu
og afasystur minnar í sumar-
dvöl vegna veikinda mömmu
hennar en dvölin varði fram á
16. ár. Þar eru Dúi einkasonur
Mæju og mamma mín Finn-
borg, kölluð Sissa, sem kom á
hverju sumri og þarna mynd-
aðist órofa ævivinátta milli
þeirra og systkinahópsins úr
Innri-Hjarðardal. Við fráfall
mömmu minnar 59 ára var ég
svo lánsöm að erfa þessa frá-
bæru vináttu og Anna hefur
verið mér hjartans dýrmæt
frænka frá æsku.
Anna fékk sinn skerf af mót-
læti í lífinu, hún missti Erling
mann sinn og varð ung ekkja
með sjö börn en gafst ekki upp
þótt á móti blési. Hún var alltaf
hörkudugleg og fór sem þerna
á Fossana og létti það henni að
geta keypt fatnað og fleira fyrir
heimilið. En hún hefði ekki get-
að það nema með einstakri
hjálp frá Kæju einkadóttur
sinni sem sá um heimilið og
bræður sína með ást og um-
hyggju.
Anna var höfðingi heim að
sækja og myndarleg húsmóðir í
öllum sínum verkum og bar hún
mig alltaf á höndum sér, það
voru góðar stundir að heim-
sækja hana, detta inn í kaffi-
spjall og knús og eins er hún
kom vestur.
Anna var einstakur listamað-
ur í höndunum, gerði alls konar
handverk, saumaði, smíðaði,
prjónaði, leiraði, var listalamp-
asmiður og nefndu það. Hún
hefur gefið öllum afkomendum
sínum og mér ófá listaverk sem
prýða heimili mitt.
Hún Anna mín var með svo
fallega lífssýn, sérlega heil-
steypt í lundinni, víðsýn, vitur
og með mikið jafnaðargeð. Hún
minnti mig oftlega á Elísabetu
Bretadrottningu, lágvaxin með
sérlega fallega útgeislun og
reisn, alltaf svo flott um hárið,
fallega og smart klædd, huggu-
lega til fara, virkileg „lady“.
Hún var svo hjartahlý, glaðlynd
og gefandi.
Hún átti stóran ættboga og
var svo stolt af börnunum sín-
um og afkomendum, með allt á
hreinu varðandi þau öll, hvern-
ig gekk hjá hverju og einu
þeirra og þau hlúðu sérlega fal-
lega að henni og voru hennar
lífsverk.
Ég er svo hjartans þakklát
fyrir að hafa notið og átt vin-
áttu, kærleik og frændrækni
hennar. Allar okkar samveru-
stundir og hvað það var dýr-
mætt að heyra í henni á hverj-
um einasta aðfangadegi eftir að
mamma dó. Hún fékk svefnsins
ró eftir veikindi og var hvíldin
þreyttum kær. Mér finnst þetta
sérlega falleg 90 ára saga um
einstaka vináttu og hafðu hjart-
ans þökk fyrir mig og mína
elsku Anna mín. Guð gefi þér
frið. Hjartans einlægustu sam-
úðarkveðjur frá okkur fjöl-
skyldunni til barna og allra ást-
vina Önnu.
Bjarndís
Friðriksdóttir.
Anna móðursystir var sveip-
uð meiri ævintýrabjarma í huga
okkar systkina en margur og
kom það til vegna starfa hennar
hjá Eimskip, en Anna var þerna
á „Fossunum“ og kom víða við
og sagði skemmtilega frá er
heim var komið.
Anna og systur hennar voru
allar annálaðar handavinnukon-
ur og lék allt í höndunum á
þeim. Þar fór Anna fremst með-
al jafningja og færði systrum
sínum nýja tískustrauma að ut-
an og var loftið oft spennu-
þrungið og hlaðið eftirvæntingu
er Anna birtist með góssið.
Gafst þeim systrum þá kær-
komið tækifæri til að ýta brauð-
stritinu til hliðar og hlæja og
hafa gaman.
Við Siggu börn kveðjum
Önnu frænku með væntum-
þykju og virðingu.
Margt þú hefur misjafnt reynt,
mörg þín dulið sárin.
Þú hefur alltaf getað greint,
gleði bak við tárin.
(J.Á.)
Ásgeir Hinrik
Þorvarðarson,
Sveinfríður Guðný
Þorvarðardóttir,
Rannveig Svanhvít
Þorvarðardóttir.
Anna Sigurjóna
Halldórsdóttir