Morgunblaðið - Sunnudagur - 12.06.2022, Blaðsíða 11

„Það er svo spennandi að nota þennan efni-
við sem kveikju. Hvert einasta lag hefur til-
vísun í einhverja þessara bóka og lögin eru af-
ar kraftmikil,“ segir Ásta og nefnir að á
sviðinu á tónleikunum verði sjö manns.
Þessi söguáhugi þinn Valgeir, hófst hann í
æsku?
„Já, ég varð þess heiðurs aðnjótandi að
verða læs fjögurra ára,“ segir hann og brosir.
„Valli hefur geypilegan orðaforða og mikla
málkennd og ég er alveg með það á hreinu að
það að hafa verið á einangraðasta stað landsins
í fimm sumur, í húsi sem var betrekkt með
bókum, hefur haft mikil áhrif á hann,“ segir
Ásta en Valgeir dvaldi þessi fimm sumur á
Galtarvita hjá frænda sínum, fyrst aðeins níu
ára gamall.
„Ég var settur í það að lesa og las til að
mynda Don Kíkóta, Góða dátann Svejk og
margt fleira sem ég drakk í mig. Ég bjó þarna
í húsi við hliðina á vitanum með frænda mín-
um, konu hans og þremur sonum. Þarna var
slegið og rakað með hrífum og keyrt í hlöðu á
hestvagni,“ segir hann og er greinilegt að hann
á þaðan góðar minningar.
Löngu síðar fékk Ásta að fara með honum
þangað í heimsókn.
„Ég hef aldrei séð annan eins fjölda af bók-
um eins og þarna og man að Valli sagði eitt
sinn við mig: Ég er búinn að lesa þetta allt!“
segir hún og hlær.
Valgeir viðurkennir hógvær að svo hafi nú
kannski ekki verið, en segist mikið hafa lesið,
og oft í vitanum sjálfum. En þar kviknaði fleira
en áhugi á sögum.
„Það var frystikista inn í vitanum og þangað
fór ég líka með gítarinn síðustu tvö, þrjú sumr-
in. Þar steig ég mín fyrstu spor í lagasmíði.“
Á víkingaskipi í tíu daga
Árið 1991 fór Valgeir í mikla ævintýraferð en
hann fékk að sigla með Gaiu, langskipi sem
byggt var að fyrirmynd víkingaskipa.
Förin var farin frá Noregi til Íslands
og þaðan til Grænlands, Bandaríkj-
anna og alla leið til Rio de Janeiro.
„Ég var þá að vinna með samtökum
um byggingu nýs tónlistarhúss og fór í
ferð til Svíþjóðar, Danmerkur og Nor-
egs til að skoða hvað þar væri í gangi.
Ég hitti þá Guðmund Jónsson, sem er
landsfrægur arkítekt í Noregi, og
hann kom mér í kynni við milljarða-
mæringinn Knud Kloster sem var sá sem byrj-
aði með lystiferðir um Karíbahafið á stórum
skipum. Þá kom þetta upp með Gaiu og að
þetta skip væri smíðað. Okkur varð vel til
vina,“ segir Valgeir og segir skipið hafa farið í
þessa siglingu fyrir umhverfismál og málefni
barna í heiminum.
„Úr þessu verður til þessi merka plata, Gaia,
sem hann vann með Eyþóri,“ skýtur Ásta inn í.
Valgeir var tíu daga á leiðinni, en víking-
arnir nútímalegu lentu í óveðri sem tafði för.
„Ég fór um borð í Bergen og það voru 70-80
þúsund manns sem veifuðu á eftir skipinu. Á
leiðinni kom mikið óveður, þannig að við þurft-
um að bíða í fjóra daga í höfn á Hjaltlands-
eyjum. Þaðan fór ég til Leirvíkur á Orkn-
eyjum, en flaug þaðan heim og tók svo á móti
skipinu 17. júní á Íslandi,“ segir hann og segist
hafa farið í ferðina til að geta sett sig í spor
víkinganna forðum daga.
Hann segir ferðina hafa verið mikla upp-
lifun.
„Þegar við lentum í storminum vorum við
dregnir í land en það sigldi alltaf með okkur
annað skip til hliðar. Ég deildi svefnpoka með
strák sem var þarna í bresku tökuliði, en hann
var á vakt þegar ég svaf og öfugt. Ég mun
aldrei gleyma því þegar ég lá þarna í svefnpok-
anum og heyrði mikið brak. Mér varð litið til
hliðar og sá þá mastrið á skipinu alveg við hlið-
ina á mér og það fór upp um sextán metra eða
svo. Ég man ég hugsaði; ég get ekki sofnað
hér. En svo steinsofnaði ég og vaknaði svo
endurnærður,“ segir hann og hlær.
„Þetta var frábært tækifæri að fá að vera á
svona skipi,“ segir hann og segist alltaf muna
tilfinninguna og leiti jafnvel í hana þegar hann
semji sín lög.
„Í kjölfarið kom hingað kvikmyndatökulið
til að gera tónlistarþátt sem hét Scandinavia,
með sjálfum Walter Cronkite, helsta sjón-
varpsmanni Bandaríkjanna, og við Ásta héld-
um honum veislu,“ segir Valgeir. Hann fór svo
til Washington D.C. og vann þar í tvö ár við
gerð tónlistar við menningarmyndir hjá Cron-
kite World. Valgeir sá um að afla fjár, semja
handrit og tónlist.
„Hann gerði heimildarkvikmyndina Leif Er-
iksson: The Man who Almost Changed the
World,“ segir Ásta en Valgeir á heiðurinn af
allri tónlist í þeirri mynd, auk þess að vera
einn framleiðenda.
Ekki fundið helga steininn
Við förum að slá botninn í samtalið um lífið og
listina, enda er nóg að gera hjá hjónunum.
Hvað tekur við eftir tónleikana?
„Lífið bara heldur áfram,“ segir Valgeir og
Ásta grípur orðið.
„Við höldum auðvitað áfram með Bakka-
stofu og svo viljum við kanna möguleikann á
því að taka lögin upp. Okkur dreymir um að
tengja Saga Musica verkefnið við unga Ís-
lendinga næsta vetur. Það gæti orðið kveikja
ungs fólks, ýmist í skólum eða með foreldrum,
að fá áhuga á Íslendingasögunum og goða-
fræðinni.“
Valgeir, þú ert nýorðinn sjötugur og búinn
að ganga í gegnum erfið veikindi. Ætlar þú
ekkert að setjast í helgan stein?
„Nei, ég hef bara ekki fundið þann stein
ennþá,“ segir hann og brosir breitt.
Another Great Unfinished Song
Sögumenn fortíðar nýttu efnivið ævi
sinnar eða reynslu úr annarra brunni
eða aðrar sem þeir spunnu úr eigin
hugarheimi.
Hlutverk þeirra var jafnt til að gleðja
og miðla og því nutu þeir alþýðuhylli.
Sögumaðurinn hér hefur ótal sögur að
baki, jafnt sárar sem ljúfsárar um ástir
og átök. Þrátt fyrir háan aldur hefur
hann augljóslega ekki tæmt brunninn
og til að mæta þyrstum áheyrendum
kemur hér minnst ein saga til viðbótar.
Teikning/Sindri Mjölnir
12.6. 2022 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 11
Vetrarsól er umboðsaðili Sláttuvélar
& sláttuorf
Snjóblásarar
Askalind 4 | Kópavogi | Sími 564 1864 | vetrarsol.is
Gulltryggð gæði
Sláttutraktorar
40 ár
á Íslandi