Morgunblaðið - 15.07.2022, Blaðsíða 17

UMRÆÐAN
17
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 15. JÚLÍ 2022
Opið bréf til dr.
Björns Hjálmarssonar:
Kæri Björn.
Svissneski geðlækn-
irinn Carl Jung upplifði
hörmungar tveggja
heimsstyrjalda og var
meðvitaður um hættur
þess sem hann kallaði
geðræna faraldra –
„psychic epidemics“.
Hættulegastur slíkra
faraldra væri fjöldageðrof – „’mass
psychosis’ – þegar stór hluti sam-
félagsins glatar sambandi við raun-
veruleikann og verður rang-
hugmyndum að bráð… slík
fjöldasturlun brenglar hugi stjórn-
mála- og blaðamanna [og lækna] sem
siga lausum geðrofsfaraldri á heim-
inn og er mesta ógn mannkynsins.“
Einkenni faraldursins sem nú
geisar um heimsbyggðina, eru að
ungmenni halda sig vera af hinu kyn-
inu – séu „transgender“ eða „trans“
(greining DSM-5 handbók banda-
ríska geðlæknafélagsins: „hugar-
angur tengt eigin kyni… löngun til
að vera hitt kynið“) og trú lækna-
stéttarinnar að „lækning“ þessara
ranghugmynda felist í að segja börn-
um ósannindi; að þau séu hitt kynið,
gefa þeim kynþroskabælandi lyf,
hormóna sem valda ófrjósemi og
skera af þeim kynfærin.
Eftir að Morgunblaðið birti grein
undirritaðrar Siðræna transgátan í
mars sl. fékk ég tölvupósta frá for-
eldrum og læknum, sem ttsögðust
hafa áhyggjur af „aktívisma og
skorti á fagmennsku“ í íslenskum
heilbrigðismálum. Ég bað íslenskan
vin að benda mér á samlanda sem
hefðu áhuga á og hugrekki til að
leggja til atlögu við raunveru-
leikafirringuna og skoðanakúgunina
á Íslandi.
Hann nefndi þig meðal annarra og
sendi öllum póst til útskýringar.
Svarið þitt – sem ég hef nákvæmlega
eftir þér – sendir þú mér sjálfur
(„svara öllum“). Mér létti mikið að
læknir á Landspítalanum hefði öðl-
ast þor til að segja sannleikann!
Þegar ég heyrði að fréttamaður á
Stundinni væri að skrifa grein um
þetta málefni sendi ég honum svar
þitt, en án nafns þíns (sem hann upp-
götvaði fljótt): „Þetta
stóra viðfangsefni hef
ég fengið aftur í fangið
með því að gerast yf-
irlæknir BUGL. Við
bíðum í ofvæni eftir
gagnreyndum rann-
sóknarniðurstöðum um
þennan viðkvæma hóp.
Í dag erum við öll í
myrkri aktívisma og fá-
kunnáttu.
Björn.“ Orð svo
hjartahrein, að ég tár-
aðist.
Greinin vakti mikla reiði meðal
transaðgerðasinna, sem ásökuðu
Stundina um „lygar og rógburð“.
Það er ekki í mínum verkahring að
bera þessar ásakanir af þeim sem
ekki hafa manndóm til þess sjálfir;
ég skrifa þetta bréf fyrir foreldrana
sem lýstu ömurlegu þjóðfélags-
ástandi á Íslandi; hér væri engin um-
ræða leyfð um „trans“ málefni.
Um 20 ár eru síðan ég var frétta-
maður á Íslandi. Vinnubrögð voru
ekki fullkomin, en það virðingarleysi
sem stjórnvöld og fjölmiðlar nú sýna
málfrelsinu var fátítt. Árin 2007 og
’08 var Ísland í fyrsta sæti á Mál-
frelsislista samtakanna Reporters
Without Borders. VG komu okkur í
10. sæti árið 2017 og botninn virðist
markmiðið – niður í #13 árið 2018;
#14. árið 2019, #15 2020 og #16
2021. Enda er skilgreining VG á mál-
frelsi ekkert leyndarmál: frelsi
stjórnvalda til að refsa almenningi
fyrir málflutning sem þeim mislíkar
og kalla „hatursorðræðu“ – uppá-
haldstól allra harðstjóra; þeir sjálfir
skilgreina merkingu orðsins.
Tjáningarfrelsi er (enn þá) stjórn-
arskrárvarið á Íslandi. Við eigum að
hafa rétt til að tjá okkur án þess að
verða fyrir aðkasti og hótunum.
Sannleikurinn er ekki „transfób-
ískur.“ Við vitum að kyni er ekki „út-
hlutað við fæðingu“ heldur skoðað og
skráð og að gelgjuskeið er ekki sjúk-
dómur. Einstaklingar sem einkenna
sig „trans“ eru, eins og allar aðrar
mannverur, annaðhvort karlkyns
eða kvenkyns og samkynhneigðir,
gagnkynhneigðir eða tvíkynhneigðir.
Nákvæmlega eins og við hin. Vanilla
og súkkulaði. Nema þeim finnst og/
eða vilja vera af hinu kyninu. Það er
ekkert athugavert við það, nema það
er verulegur munur á að vera og
vilja. Tilfinningunni að vilja vera hitt
kynið má fullnægja með aðstoð
hormóna og fegurðar/lýtalækn-
ingum, en það er engin mannvera
fædd í „röngum líkama“. Við erum
líkamar okkar. Að þvinga þessum
ranghugmyndum á börn og ung-
menni er rangt og fráleitt er að láta
skattborgara fjármagna þessa for-
réttindafirringu.
„Translækningum“ barna hefur
verið líkt við lóbótómíuæðið sem fór
eins og eldur í sinu um heiminn á 4.
og 5. tug 20. aldar í sótsvartasta
myrkri „aktivisma og fákunnáttu“ í
sögu læknisfræðinnar. Lóbótómía
var tískulækning við geðveiki og
fólst í að reka klakabrjót í gegnum
augntóftina í heila sjúklingsins og
„svissa“. Fréttaskrifum um þessa
„verstu villimennsku læknisfræð-
innar“ má vel endurnota nú: New
York Times kallaði lóbótómíu „sál-
arskurðaðgerð“.
Kanadíski sálfræðingurinn Jordan
Peterson skrifaði nýlega: „Ég
skammast mín sífellt meira fyrir að
vera sálfræðingur í ljósi þess hug-
leysis, heigulsháttar og sinnuleysis
sem einkennir marga kollega og fag-
félög mín. Ég mun a.m.k. … þegar
við [sjáum öll] eftir þessari hræði-
legu félagslegu tilraun, geta sagt
„Ég sagði ‘nei’ þegar þeir komu og
heimtuðu að við fórnuðum börn-
unum okkar.“
Þegar transkynslóðin vex úr grasi
– andlega, kynferðislega og lík-
amlega lemstruð og ófrjó – og krefst
skýringa á hvaða illmenni bera
ábyrgð á þessum voðaverkum munu
þeir sem seldu „kyn-lóbótómíuna“ án
efa bera fyrir sig Nuremberg-
vörnina: „Ég var bara að fylgja fyr-
irmælum.“
En þú?
Eftir Írisi
Erlingsdóttur »Dr. Jordan Peterson,
„Ég get a.m.k. eftir
þessa hræðilegu …
tilraun sagt: „Ég sagði
‘nei’ þegar þeir komu
og heimtuðu að við
fórnuðum börnunum
okkar.“
Íris Erlingsdóttir
Höfundur er fjölmiðlafræðingur.
Í myrkri aktívisma
og fákunnáttu
Gegndarlaus skóg-
rækt er á góðri leið
með að umturna ís-
lensku gróðurfari og
landslagi. Á sama
tíma og rekinn er
áróður fyrir að fylla
upp í skurði til að
endurheimta votlendi
ryðjast skógrækt-
armenn yfir ósnortnar
mýrar og upp um fjöll
og firnindi með vél-
búnaði til að troða niður trjám. Á
sama tíma og talað er fjálglega um
náttúruvernd virðist yfirgangur
skógræktarböðlanna gjörsamlega
stjórnlaus í boði íslenska ríkisins.
Plöntun erlendra tegunda veldur
gríðarlegri röskun á hinu viðkvæma
íslenska gróðurfari sem verið er að
umbreyta í sífellt meira mæli í
nafni kolefnisjöfnunar. Erlendum
trjátegundum, þar á meðal stór-
vöxnum barrtrjám, er plantað í
valllendismóa sem gjörbreytir gróð-
urþekjunni, kæfir hinn fíngerða ís-
lenska gróður, blóm og berjalyng
og hrekur mófuglinn brott úr kjör-
lendi sínu. Þar sem plantað er með-
fram vötnum og vegum hindra há-
vaxin tré brátt útsýni til fjalla og
víðerna og víða munu fyrr en varir
klettar, gil og lækir hverfa á kaf í
trjágróður.
Fórnarkostnaðurinn er hár. Kol-
efnisbinding fer hægt af stað eftir
gróðursetningu og þrátt fyrir há-
vært skrum um kolefnisjafnaðan
akstur o.s.frv. verður mikilvægi
nýrra skógræktarverkefna í
tengslum við kolefn-
ishlutleysi árið 2040
sáralítið.
Umhverfissamtök
virðast láta sér fátt um
finnast þrátt fyrir hið
afdrifaríka inngrip í ís-
lenska náttúru. Engin
eða lítil umræða fer
fram, málið aðeins
skoðað og kynnt frá
einni hlið, eins og
reyndar er títt um ís-
lensk þjóðfélagsmál.
Er ekki tími til kom-
inn að skoða þessar umfangsmiklu
aðgerðir í víðara samhengi? Hví
spyrja ekki fréttamenn ágengra
spurninga? Hví láta ekki umhverf-
issamtök til sín taka? Hver er af-
staða umhverfisráðherra? Skóg-
rækt veldur svo víðtækum og
varanlegum breytingum á íslensku
landslagi og náttúrufari að allir sem
því unna eiga kröfu á að meirihátt-
ar skógræktaráform verði sett í
biðstöðu þar til ljóst er hver lang-
tímaáhrif þeirra gætu orðið.
Hildur Hermóðsdóttir
Yfirgangur skóg-
ræktarböðlanna
Eftir Hildi
Hermóðsdóttur
Hildur
Hermóðsdóttir
»Hví spyrja ekki
fréttamenn ágengra
spurninga? Hví láta
ekki umhverfissamtök
til sín taka? Hver er
afstaða umhverfis-
ráðherra?
Höfundur er fyrrverandi útgefandi og
umhverfissinni.
Fyrir nokkrum ár-
um komst kvik-
myndaframleiðandinn
Michael Moore að
þeirri niðurstöðu að
græna orkubyltingin
væri svikamylla sem
stjórnað væri af
græðgiskapítalistum
og úr varð heim-
ildamyndin „Planet of
the Humans“. Væri
ég kvikmyndagerðarmaður þá
myndi ég gera heimildamynd um
Amnesty International sem ég tel
vera orðin pólitísk samtök og hætt
að setja mannréttindi í forgang.
Ég studdi Amnesty á þeim tíma
er áskoranir til stuðnings hinum
og þessum einstaklingum eða mál-
efnum voru sendar út á pappír en
með árunum fann ég hjá mér
minni og minni löngun til að
styðja samtökin og að lokum hætti
ég því alveg; mál Navalnís mun
hafa gert útslagið.
Eins og menn vita hefur Rúss-
inn Alexei Navalní iðulega verið
fangelsaður sakir skoðana sinna á
stjórnvöldum í Moskvu og barðist
Amnesty fyrir rétti hans sem sam-
viskufanga. Dag einn fóru þó ein-
hverjar gamlar skoð-
anir hans fyrir
brjóstið á stjórn-
endum Amnesty og
hann var strikaður út
af listanum. Amnesty
gerði sig sek um það
sem samtökin þóttust
berjast á móti.
Upphafsatriði
myndarinnar yrði því
trúlega viðtal við Na-
valní þar sem hann
yrði spurður hvaða
skoðanir hans hefðu
farið svo mjög fyrir brjóstið á Am-
nesty.
Trúlega væri best að fara næst
til BNA. Þar vill Amnesty meina
að það að setja upp andlit-
skennslakerfi á þeim svæðum er
flest afbrot eru framin sé rasískt
því þau séu sett upp í hverfum
svartra – en þar sem meira en
90% afbrota í þessum hverfum
bitna á svörtu fólki mætti spyrja
hvort Amnesty sé of þröngsýnt til
að taka það með í reikninginn.
Amnesty telur það til merkis
um útlendingaandúð að repúblik-
anar vilji halda í reglugerð sem
leyfir að vísa þeim til baka sem
hafa komið ólöglega yfir landa-
mæri Mexíkó og BNA. Frá alda-
mótum hefur um ein milljón
manna komið löglega til BNA á
hverju ári, þar af fjölmargir frá
Rómönsku Ameríku, en ef engar
hömlur eru á þeim fjölda er koma
þaðan þá minnkar hlutfallstala
svartra stöðugt og þar með póli-
tísk áhrif þeirra. Skyldi Amnesty
hafa tekið það með í reikninginn?
Í myndinni yrði því hinn svarti
borgarstjóri NY-borgar spurður
hvort tilraunir hans til að berjast
gegn glæpum væru rasískar og
búgarðaeigendur í Texas (sem
nær allir eru af rómönskum ætt-
um) spurðir hvort andstaða þeirra
við frjálst flæði fólks yfir lönd
þeirra væri til merkis um útlend-
ingahatur.
Næst myndi ferðinni heitið til
Ísraels og Molly Malekar, fram-
kvæmdastjóri Amnesty þarlendis,
spurð hvort aðskilnaðarstefna
ríkti þar, eins og haldið er fram í
nýlegri skýrslu samtakanna. Hún
myndi trúlega segja hið sama og
hún gerði í viðtali við Zman Yisra-
el að Amnesty hefði ekki umboð
til að endurskilgreina hugtök og
þessi skýrsla væri ekki í samræmi
við þau vinnubrögð Amnesty að
vinna að skilgreindum mark-
miðum. Spyrja mætti einnig ísl-
amistann Mansour Abbas hvernig
í ósköpunum hann hefði komist í
ríkisstjórn í þessu apartheid-ríki.
Í skýrslunni „Israel’s Apartheid
Against Palestinians“ er kom út
fyrr á þessu ári er hugtakið að-
skilnaðarstefna skilgreint sem
langvarandi og grimmileg mis-
munun eins kynþáttar á öðrum
með stjórn á honum að markmiði
(bls. 61) og á bls. 12-13 kemur
fram að aðskilnaðarstefnu sé
framfylgt gagnvart palestínskum
flóttamönnum og afkomendum
þeirra. Þessi nýja skilgreining er
undarleg. Um helmingur gyðinga í
Ísrael kom frá arabalöndum svo
þeir tilheyra ekki neinum sér-
stökum kynþætti og að tala um
aðskilnaðarstefnu gagnvart fólki
sem býr í öðrum löndum er ný-
mæli.
Amnesty hefur gerst woke og
tekið upp ný-marxismann er skipt-
ir fólki upp í kúgara og undir-
okaða. Litið er á svarta New
York-búa sem fórnarlömb ras-
ískrar löggæslu jafnvel þótt þeir
fremji meginhluta glæpa þar og
sýnin á Palestínumenn er að þeir
séu fórnarlömb gyðinga þrátt fyrir
að greinilega megi sjá af skýrsl-
unni að þrengt sé að réttindum
þeirra í framhaldi af intífödum og
hryðjuverkum. Eina vonin, skv.
skýrslunni, er þó að halda slíkri
baráttu (jíhadi) áfram (bls. 111).
Amnesty virðist líta svo á að
það sé réttur Mið- og Suður-
Ameríkubúa að flytja til BNA og
breyta þar með samsetningu þjóð-
arinnar og að Ísraelsmenn eigi að
rífa alla múra og viðurkenna rétt
Palestínumanna til að flytja
„heim“ til þorpa sem ekki hafa
verið til í meira en 70 ár. Krafa
skýrsluhöfunda er því að Ísrael
hætti að vera eitt af fremstu lýð-
ræðisríkjum heims (nr. 23 árið
2021 skv. Economist) en bætist í
hóp 57 múslimaríkja.
Amnesty virðist hafa komist
undir áhrif peningavalds íslamista
eða annarra er halda fram ágæti
opinna landamæra – líkt og grænu
hugsjónamennirnir í mynd Moores
voru komnir undir stjórn Wall
Street.
Amnesty fer villt vegar
Eftir Ingibjörgu
Gísladóttur » Amnesty hefur gerst
„woke“. Það virðist
hafa komist undir áhrif
ný-marxista og pen-
ingavalds íslamista eða
annarra er agitera fyrir
opnum landamærum.
Ingibjörg Gísladóttir
Höfundur starfar við umönnun
aldraðra.
ÞÚ FINNUR ALLT Á FINNA.IS
ÞARFTU
AÐ LÁTA
GERA VIÐ?