Morgunblaðið - 08.08.2022, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 8. ÁGÚST 2022
Í dag kveð ég
góðan vin, fyrir-
mynd í lífinu, mann
sem hefur verið mér
samferða í 46 ár, afa
minn Sigurð Páls-
son.
Svo margar góðar og dýrmæt-
ar minningar hef ég eignast með
þér við mína hlið.
Mín fyrsta minning er þegar
ég held við girðingastaur og þú
stendur fyrir ofan mig með
stærðarinnar grjóthellu, tilbúinn
að láta hana vaða ofan á staurinn.
Ekki var ég hár í loftinu þá, hálf-
gert skjálfandi strá, sem ekki var
viss hvort ætti að forða sér sem
fyrst eða ríghalda í staurinn. Afi
sagði við mig að þetta væri nú
allt í lagi, því ég væri í vettlingum
Sigurður Pálsson
✝
Sigurður Páls-
son fæddist 20.
júlí 1925. Hann lést
16. júlí 2022. Útför
fór fram 30. júlí
2022.
og minni hætta á að
ég fengi flís. Þar
með var það útrætt.
Fyrir uppá-
tækjasaman og
orkumikinn snáða
eins og mig reynd-
ist hann mér vel.
Rólegur og yfirveg-
aður oftast og ég
veit að það þurfti
stundum mikið til.
Afi var oft glett-
inn í svörum, víðlesinn, enda
einn af stofnendum lestrar-
félags Nesjamanna, fróður um
fólk og staðhætti, margt sem
nútímaupplýsingatækni hefur
ekki hugmynd um. Afi hélt alla
tíð dagbók, þar sem hann
skráði veðrið, fiskerí og hina
ýmsu viðburði samtímans.
Hann hélt utan um mikið magn
upplýsinga, allt flokkað og í
möppum, en hann þurfti sjald-
an að fletta neinu upp, því
minnið sveik hann sjaldnast.
Hann var óspar á að segja mér
sögur úr sveitinni og eftir að ég
eltist fór ég að gefa þeim meiri
gaum. Sögur af því sem hann
tók sér fyrir hendur, byggingu
Kálfshamarsvita, vegagerð,
kaupin á Sólfara, fyrsta bílnum,
fyrstu dráttarvélina, bjarganir
úr sjó og svo mætti lengi telja.
Ferðasögurnar svo nákvæmar
oft á tíðum að manni fannst
maður geta fylgt þeim ná-
kvæmlega eftir, 50-60 árum
seinna.
Mér fannst á afa að það væru
aldrei nein vandamál, heldur
verkefni sem varð að leysa, eins
og þegar utanborðsmótorinn á
Sólfara bilaði í byrjun grá-
sleppuvertíðar. Þá handrérum
við það sem eftir var vertíðar
og aldrei var kvartað eða velt
sér upp úr því á meðan á því
stóð.
Fyrir tveimur árum fórum
við saman seinustu ferðina í
víkina til að safna rekavið. Til-
hlökkunin var mikil og beið afi
spenntur eftir að ég kæmi frá
Akureyri. Þegar ég kom, þá var
mér tilkynnt að ég gæti fengið
mér kaffi þegar verkefninu
væri lokið. Við áttum góðan
tíma saman í Kálfshamarsvík-
inni, eins og oft áður og kaffi-
sopinn því betri að verki loknu.
Þegar ég leyfi huganum að
reika koma upp minningar um
fjölmargar veiðiferðir sem
farnar voru og hvílt sig á milli
þúfna. Öll ferðalögin með afa og
ömmu aftur í Lödunni með
Andrésblað, reka rollur með
Skugga, hroturnar á loftinu á
Sviðningi þegar „tekið var
veðrið“, allar ferðirnar hans afa
út í hlöðu, þar sem hann vissi
hvar hver hlutur var, skottið á
Skódanum þar sem allt var til,
afi að reka niður girðingar-
staura, orðinn níræður. Og þar
sem afi var, var amma honum
við hlið.
Það hefur verið mín gæfa í
lífinu að hafa fengið að eiga afa
að þennan dýrmæta tíma. Mér
er efst í huga þakklæti fyrir
það, þó sorgin og eftirsjáin fylgi
fast á eftir.
Í haust, þegar stjörnurnar
verða farnar að skína á Húna-
flóann, þá veit ég að þín verður
sú skærasta.
Þinn afastrákur,
Viggó.
Elsku Tóta, mér
finnst þetta mjög
óréttlátt. Hugur
minn er búinn að
vera hjá fjölskyldu
þinni og mun verða áfram, hversu
sárt það er að horfa á eftir þér inn
í sumarlandið fæ ég ekki með
orðum lýst. Mikið var ég heppin
að eiga þig að og að hafa átt með
þér ótal margar góðar stundir.
Mestum tíma eyddum við þó
saman á okkar unglingsárum þar
sem okkur fannst við vera full-
þroska og með fullu viti og gátum
tekið réttar og góðar ákvarðanir
að okkar mati. Foreldum okkar
oft til ama.
Hey, krakkar ég veit! Hey,
krakkar komið þið, ég er með
hugmynd! Hey, krakkar hlustiði!
Þetta voru frasar sem heyrðust
ósjaldan. Það sem við brölluðum
er ekki allt hæft á prenti en mun
geymast í minningabanka mín-
um. Þú komst glaðvær, hrein og
bein til dyranna, komst með góða
hugmyndir og við framkvæmd-
um þær af einskærri snilld, sam-
an, því mér fannst hugmyndir
þínar alltaf góðar. Við fórum t.d.
á puttanum á sveitaböll, mjólk-
uðum kýrnar heima hjá hvor ann-
arri til að geta skroppið á ball,
fórum í útilegu í Búðardal, ófá
partíin sem við leituðum uppi og
allar gistinæturnar hjá hvor ann-
arri, allt gert til að eiga sem flest-
ar stundir saman.
Eitt af því sem okkur þótti
skemmtilegast var að fara á rúnt-
inn eftir skóla á ljósbrúnu Löd-
unni þinni, og þegar Ladan tók
upp á því að flauta þegar beygt
var, töpuðum við okkur af hlátri,
Þórhildur Una
Stefánsdóttir
✝
Þórhildur Una
Stefánsdóttir
fæddist 13. nóv-
ember 1974. Hún
lést 25. júlí 2022.
Útför Þórhildar fór
fram 4. ágúst 2022.
já hlátrasköllin voru
ófá enda áttum við
mjög gott skap sam-
an.
Þú varst ein
helsta Le Creuset-
kona sem ég þekki
og eftir að hafa
þrætt svoleiðis búð
með þér fyrir ekki
svo mörgum árum
tókst þér að koma
þeirri ástríðu þinni
að í huga mínum og munu Le
Creuset-pottarnir mínir bera
nafið Tótupottar hér eftir.
Á síðari árum vorum við ekki í
miklum samskiptum, en það
skipti ekki máli því þegar við hitt-
umst eða hringdumst á var alltaf
eins og við hefðum heyrst í gær,
við gátum rætt um heima og
geima en þá aðallega um okkar
fjölskyldur.
Elsku Nonni og fjölskylda og
elsku Bára, ég votta ykkur inni-
lega samúð.
Hversvegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Með ást og þökk,
Halldóra Halldórsdóttir.
Undrandi og orðlaus varð ég
yfir tíðindunum, getur það verið
að þetta sé rétt að hún Þórhildur
frænka mín sé dáin? Fyrst man
ég eftir henni sem lítilli skottu
hjá foreldrum sínum en svo líða
árin og hún fullorðnast. Ég heyri
fréttir af henni í gegnum skyld-
menni, veit að hún eignast mann
og drengi. Ég varð svo heppin að
fyrir fáum árum voru við saman
að námskeiði. Ég hafði ekki séð
hana í mörg ár en fannst nú samt
þessi kona kunnugleg, yfirbragð
hennar gaf sterklega til kynna
hver hún væri. Svo eru nöfnin
kölluð upp og þá var ég viss um
að þetta væri hún Tóta frænka.
Það var eins og við hefðum verið
samferða í gegnum lífið allan tím-
ann. Fas hennar Tótu og fram-
koma var eins og við þekktumst
mikið. En hvað ég var heppin, ég
fékk að kynnast henni á fullorð-
insárum og þvílík kjarnakona.
Sko ekkert kjaftæði og hlutirnir
sagðir eins og þeir voru hverju
sinni. Mér líkaði það vel. Ég full-
yrði að engum gat leiðst í návist
hennar og sátum við saman í
kaffipásum og spjölluðum og
höfðum gaman. Hún Tóta frænka
mín bar þess alveg merki af
hvaða fólki hún var komin og
hvaða fólki hún hafði alist upp
hjá, svo skemmtileg og líka fynd-
in í tilsvörum. Fyrst og fremst
var hún Tóta mín trú og trygg
sínum, klár og traustvekjandi.
Missir okkar er mikill því hún var
alvöru manneskja. Mig langar að
þakka hér fyrir skemmtilega og
nærandi samveru sem hefði svo
mátt vera miklu meiri. Elsku
Tóta takk fyrir tímann okkar
saman.
Mér var litið út um gluggann, sá að
laufin voru fokin út á haf,
lægðirnar að tikka inn og færa okkur
öll á bólakaf.
Á lofti svifu fuglarnir mót frelsinu því
ekkert heftir þá,
ég fékk mér meira kaffi, hellti upp á
nýja skammta‘ af eftirsjá.
Við ætluðum að hittast manstu, auðvit-
að fékkst hvergi stund í það,
einhvern veginn skorti bæði tilefni og
réttan fundarstað.
Öllum þessum tæknivædda tíma urðu
minningar að bráð,
þær týndust ein og ein og voru horfnar
þegar betur var að gáð.
Það bera sig allir vel
þótt úti séu stormur og él,
þá lifir ljósið inni hjá mér,
lífið gott sem betur fer.
Veturinn mun enda þegar vorið flæðir
inn um gluggana,
þú veist að þegar sólin birtist aftur
mun ég reyna‘ að hugga‘ hana
Og ef þú vilt ég fylgi‘ henni þá býð ég
upp á kaffi, stund og stað.
Það stendur alltaf boðið um að fljúga
með þér héðan, mundu það.
(Bragi Valdimar Skúlason/
Helgi Björnsson)
Kæra fjölskylda, mínar inni-
legustu samúðarkveðjur, missir
ykkar og harmur er mikill.
Hulda Eggertsdóttir
og fjölskylda.
Elsku Tóta. Það er með sorg í
hjarta sem ég kveð þig í dag. Ég
mun minnast allra stunda okkar
saman. Þú varst stór persónu-
leiki, fyrst til að koma hlaupandi
og lést ekkert aftra þér. Krakk-
anir okkar Grétars áttu alltaf
greiða leið að þér þegar eitthvað
bjátaði á og þegar við hjónin vor-
um ekki heima varst þú alltaf
tilbúin til að líta eftir þeim.
Margar eru minningarnar af
bralli okkar sem við getum yljað
okkur við, nú þegar þú ert horfin,
sérstaklega þegar við fórum við
að hittast í morgunsárið. Þegar
„kerlingaveikin“ byrjaði þá var
tekinn morgunbolli með spjalli
áður en sólin kom upp og yfirleitt
á náttkjólunum. Ég held að við
höfum slegið mörg met í að sitja
úti lengi á sumarnóttum við að
kjafta þótt við værum orðnar blá-
ar af kulda en við skipulögðum
jólaljós, blóm, mat og steina.
Elsku nágrannavinkona. Við
Grétar munum sakna kveðju
þinnar á morgnana, „eigið góðan
dag“, en síðastliðin ár í veikindum
þínum varst þú alltaf á tröppunum
til að kveðja okkur. Ég er ólýs-
anlega þakklát fyrir að hafa fengið
þig sem nágrannakonu og sam-
band okkar við þína fjölskyldu er
meira en bara sem nágrannar.
Tóta var skemmtileg, fé-
lagslynd með eindæmum, elskaði
ömmulífið sem hún var svo mont-
in af, uppátækjasöm, fylgin sér,
alltaf til í að hjálpa öðrum, stjórn-
söm enda sveitastelpa og stund-
um hávær.
Elsku Jón, Bogi, Hafsteinn,
Magga og fjölskylda, megi æðri
máttarvöld umvefja ykkur og
veita ykkur styrk á þessum erf-
iðu tímum.
Íris og Grétar Þór.
✝
Margrét Sig-
urbjarnadóttir
fæddist í Reykja-
vík 12. júlí 1950.
Hún lést í New
Jersey í Banda-
ríkjunum 6. maí
2021.
Foreldrar henn-
ar voru Sigur-
bjarni Kristinsson,
f. 1928, d. 2017, og
Áslaug Bjarney
Matthíasdóttir, f. 1930, d.
2015.
Hinn 13. maí 1973 giftist
Margrét Robert Alden Patter-
son, þau skildu. Dætur þeirra
eru Kristín Margrét Klein, f.
1977, maður hennar er Martin
Klein, f. 1971, sonur þeirra er
Jake Bryan, f. 2012, og Jill Er-
in Patterson Guidice, f. 1979,
maður hennar er John Guid-
ice, f. 1975, börn þeirra eru
Jake John, f. 2013,
Sophia Angelena,
f. 2017, og Dom-
inic Gerard, f.
2021. Dóttir Mar-
grétar með Roland
Chenoweth Gorsky
er Catherine Alex-
andra, f. 1992.
Bræður Mar-
grétar eru Krist-
inn Ragnar, f. 8.
maí 1952, og
Bjarni, f. 19. október 1957.
Margrét fluttist tíu ára gömul
með fjölskyldu sinni til Banda-
ríkjanna. Þau settust að í
Toms River í New Jersey og
bjuggu þar alla tíð. Margrét
lauk BA-námi frá Glassboro
College og vann allan sinn
starfsferil sem kennari.
Jarðsetning Margrétar verð-
ur í Gufuneskirkjugarði í dag,
8. ágúst 2022, klukkan 15.
Systir mín Margrét Patterson
var alltaf kölluð Magga af fjöl-
skyldunni. Hún útskrifaðist frá
Toms River High School og lauk
BA-gráðu frá Glassboro Collage.
Samúð Möggu og umhyggjusemi
voru hennar aðalsmerki. Góðvild
hennar og ást á fjölskyldu sinni
voru einstök – það var ekkert
sem hún var ekki tilbúin að gera
fyrir hana. Magga var mjög stolt
af dætrum sínum, Kristínu sem
er gift Martin Klein, Jill sem er
gift John Guidice, og Catherine.
Hún elskaði barnabörnin; Jake
Bryan, Jake John, Sophiu og
Dominic sem fæddist aðeins
nokkrum dögum áður en hún dó.
Ástríða hennar var eldamennska
og bakstur. Fjölskylda og vinir
fengu að kynnast dásamlegum og
undursamlegum töfrum hennar
við að útbúa fjölbreytta veislu-
rétti. Hún elskaði Aruba, sér-
staklega DiviDivi-trén og ein-
stakar strendurnar. Fæðingar-
staðurinn Reykjavík var henni
sérlega hjartfólginn og hún elsk-
aði að heimsækja ættingja og
ferðast um móðurlandið sitt, Ís-
land. Magga átti farsælan feril
hjá Neptune Township Board of
Education þar sem hún kenndi
heimilisfræði. Kennslan veitti
henni sanna gleði og nemendurn-
ir dýrkuðu hana og kölluðu hana
„Miss P“. Magga var einstök
stjarna, góðhjörtuð og um-
hyggjusöm. Hennar er sárt sakn-
að af öllum sem voru svo heppnir
að kynnast henni. Guð blessi þig
Magga.
Þinn bróðir,
Bjarni (Baddi)
Magga var eins og systir mín
og besti vinur. Við voru bræðra-
börn og bjuggum í sama húsi,
fyrst í Hátúni í Reykjavík og síð-
ar í Melgerði í Kópavogi. Þegar
Magga var tíu ára flutti fjöl-
skylda hennar til Ameríku og
settist að í Toms River í New Jer-
sey. Ég var einmana og saknaði
hennar mikið. Síðar á ævinni gát-
um við endurnýjað tengslin og
síðustu árin fórum við hjónin oft í
heimsókn og nutum gestrisni
hennar. Heimili hennar stóð okk-
ur alltaf opið og var eins og okkar
annað heimili. Hún kom einnnig
nokkrum sinnum til Íslands og
gisti þá hjá okkur. Við munum
alltaf sakna hennar.
Sigurður (Siggi).
Margrét
Sigurbjarnadóttir
Elsku móðir okkar, tengdamóðir og amma,
BJÖRG HELGADÓTTIR,
Eiðismýri 30,
Seltjarnarnesi,
lést mánudaginn 18. júlí. Útförin fer fram í
Neskirkju fimmtudaginn 11. ágúst
klukkan 13.
Helgi Ellert Jóhannsson Paul Barlow
María M. Jóhannsdóttir Ragnar Jónasson
Kira Ragnarsdóttir Natalía Ragnarsdóttir
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, systir,
amma og langamma,
ÞORBJÖRG HILBERTSDÓTTIR,
Vesturgötu 7, Reykjavík,
andaðist á Landakotsspítala laugardaginn
6. ágúst. Útförin fer fram í Fossvogskirkju
fimmtudaginn 25. ágúst kl. 13.
Skarphéðinn Hilbert
Þórólfur Hilbert Berglind Steinarsdóttir
Hörður Hilbert
Sævar Hilbertsson
Ásgeir Hilbert Þórólfsson Dagmar Björk Hörpud. Edwald
Sólveig Þórólfsdóttir
Ásgrímur R. Sigurðsson
Jónas Hilbert Skarphéðinss.
Þorbjörg Skarphéðinsdóttir
Óskar Elí Guðmundsson
Andrea Dís Ásgeirsdóttir
Elskuleg eiginkona, móðir, tengdamóðir
og amma,
SIGRÍÐUR MARÍA SÓLNES,
Smyrilsvegi 31
Reykjavík,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
föstudaginn 29. júlí.
Útför hennar verður gerð frá Neskirkju þriðjudaginn 9. ágúst
klukkan 13.
Júlíus Sólnes
Lára Sólnes
Jón Óskar Sólnes Bergdís Ellertsdóttir
Inga Björk Sólnes
og barnabörn
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar endurgjaldslaust
alla útgáfudaga.
Óheimilt er að taka efni úr
minningargreinum til birt-
ingar í öðrum miðlum nema
að fengnu samþykki.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt
að senda lengri grein. Lengri
greinar eru eingöngu birtar á
vefnum. Hægt er að senda ör-
stutta kveðju, HINSTU
KVEÐJU, 5-15 línur. Ekki er
unnt að tengja viðhengi við síð-
una.
Formáli | Minningargreinum
fylgir formáli sem nánustu að-
standendur senda inn. Þar koma
fram upplýsingar um hvar og hve-
nær sá sem fjallað er um fæddist,
hvar og hvenær hann lést og loks
hvaðan og klukkan hvað útförin
fer fram. Þar mega einnig koma
fram upplýsingar um foreldra,
systkini, maka og börn.
Minningargreinar