Morgunblaðið - 16.09.2022, Side 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 16. SEPTEMBER 2022
Við kynntumst
Helgu þegar við
mættum, hver af
annarri, á okkar
fyrstu frjálsíþrótta-
æfingu sem börn og unglingar.
Helga, sem hafði alist upp á
frjálsíþróttavellinum enda dóttir
þjálfaranna, var alltaf tilbúin að
vera nýliðunum innan handar.
Við æfðum saman fimm til sex
daga vikunnar öll unglingsárin í
stórum og þéttum hópi ÍR-ung-
linga. Við hlupum, stukkum og
köstuðum, hlustuðum á 50 Cent
og Kanye West í lyftingaklefan-
um, grilluðum sykurpúða og fór-
um í kubb á kastvellinum í Laug-
ardal. Þá horfðum við oftar en
góðu hófi gegnir á Eurotrip,
tjölduðum á flestum tjaldstæðum
(og ekki tjaldstæðum) á Suður-
landi, byrjuðum morgna í bú-
staðaferðum á Nóakroppi með
mjólk og enduðum marga góða
daga í Fjóluhvamminum. Áður
en vinkonurnar fóru að tínast úr
frjálsum upp úr tvítugu stofnuð-
um við kjaftaklúbb og hittumst
reglulega. Það var gott að eiga
Helgu að sem samferðakonu, góð
í gegn, hæglát og hógvær en allt-
af til í „flipp“ og stemningu, á
sinn snjalla og yfirvegaða hátt.
Helga var samkvæm sjálfri sér
og hvíldi vel í eigin skinni. Hún
átti það til að hlusta lengi af at-
hygli án þess að leggja mikið til
málanna, en koma svo með hnytt-
ið og úthugsað innlegg sem hitti
naglann á höfuðið. Hún var minn-
ug á fólk, atburði og samtöl og
okkur í saumaklúbbnum finnst
sameiginlegt minni okkar hafa
snarskroppið saman nú þegar við
getum ekki lengur treyst á að
Helga muni öll smáatriðin frá síð-
ustu tveimur áratugum.
Helga var óhrædd við að fylgja
hjartanu og gera það sem hana
langaði til, þótt það væri ekki
endilega eftir bókinni. Meðfram
læknisfræðinni vann hún á
Byggðasafni Hafnarfjarðar og
átti þaðan margar góðar minn-
ingar. Eftir tveggja ára vinnu
sem læknir á Landspítalanum
safnaði hún saman sumar- og
vaktafríum og fór í Hússtjórnar-
skólann í Reykjavík. Þar
blómstraði Helga, vandvirk, með
gott auga fyrir fegurð og veigraði
sér ekki við að taka „all nighter“
með prjónana þegar þannig bar
við. Þetta áhugamál áttu þau
Gummi saman og voru bæði tvö
snillingar í höndunum. Helga fór
á pólskunámskeið, sinnti lækna-
störfum í Perú og Úganda, fór í
brúðkaup í mörgum heimsálfum
og var dugleg að borða ís og njóta
lífsins.
Helga var einstök vinkona, góð
móðir, sannur íþróttamaður, af-
burða námsmaður og læknir.
Heimurinn er fátækari án Helgu
og munum við sárt sakna þess að
vera umvafðar nærveru hennar.
Fjölskyldan í Fjóluhvammi var
samheldin og Gummi og Helga
voru búin að búa sér og auga-
steininum henni Iðunni Lilju gott
og fallegt heimili í Vesturbænum.
Nú í haust stóð fyrir dyrum nýr
og spennandi kafli lífsins við nám
og störf í Svíþjóð.
Guðmundi Magnúsi, Iðunni
Lilju, Þórdísi, Þráni, Hönnu og
Möggu frænku sendum við inni-
legustu samúðarkveðjur við
ótímabært fráfall Helgu.
Ásdís Eva, Ásdís, Birna,
Hrafnhild Eir, Sandra og
Sara Björk.
Elsku Helga mín. Það er svo
erfitt að ná utan um það að sjá
þig aldrei aftur, aldrei aftur
heyra í þér. Það eru þessi orð
Helga Þráinsdóttir
✝
Helga Þráins-
dóttir fæddist
14. júlí 1989. Hún
lést 6. september
2022. Útför hennar
fór fram 15. sept-
ember 2022.
„aldrei aftur“ sem
mér þykja svo sár
og ósanngjörn. Svo-
leiðis á ekki að segja
um vinkonu sína
þegar við erum rétt
þrítugar og allt fal-
lega lífið fram und-
an.
En hlýjar og góð-
ar minningar ylja
núna og þær eru
margar. Fyrsta
minning mín af þér spilast í huga
mínum þessa dagana. Ég sé okk-
ur ljóslifandi fyrir mér, þú með
síðu fléttuna þína í Pocahontas-
hjólabuxunum og ég með þver-
toppinn í glansandi bleikum
hjólabuxum, á minni fyrstu
frjálsíþróttaæfingu hjá ÍR. Ég
spyr hvort þú þekkir einhvern,
þú neitar því og þá finnst mér
auðvitað það eina rétta að við
verðum bara vinkonur. Þar með
var það ákveðið. Þarna fyrir
næstum 25 árum varð til falleg og
sérstök vinátta. Hvernig við urð-
um vinkonur lýsir þér svo vel,
elsku Helga. Þú varst svo hlý og
góð og með ofsalega fallega og
rólega nærveru. Það var aldrei
neinn út undan hjá þér, aldrei
gert upp á milli og öllum tókstu
opnum örmum. Ég vissi það
þarna níu ára gömul að þetta
væri vinátta til að rækta og við
ræktuðum hana svo sannarlega
saman í gegnum lífið.
Það er svo ósanngjarnt að lífi
þínu sé lokið og að við getum ekki
ræktað vináttuna áfram saman.
Við sem ætluðum að verða gaml-
ar saman og rokka elliheimilis-
vistina. Ætluðum að vera mestu
gellurnar og svakalegustu vill-
ingarnir. Sögðum alltaf að sú hlið
okkar myndi koma fram um átt-
rætt. Helga, ég lofa að finna gell-
una og villinginn í mér fyrir okk-
ur báðar. En ég lofa líka að halda
í litla lúðann og nördið sem var
stór partur af okkar æsku og
unglingsárum. Helga mín, það
var enginn eins dyggur talsmað-
ur þess að vera eins og maður er
og þú varst sko sannarlega eins
og þú varst og enginn var eins og
þú.
Minningarnar verða mikilvæg-
ari og sterkari héðan í frá og mik-
ið vildi ég að ég hefði stálminnið
þitt og gæti rúllað í gegnum allar
okkar stundir saman eins og góða
og langa bíómynd. Það væri erfitt
en mikið væri það gaman líka. Ég
myndi staldra við nokkra kafla í
sögunni okkar, því sagan okkar
spannar svo mörg stór og mik-
ilvæg augnablik í lífi mínu og allt-
af varst þú þar, elsku vinkona.
Helga, væntumþykjan sem líð-
ur um mig núna er sterk, en á
sama tíma svo sár. Þú varst mér
mikilvæg vinkona og mér þykir,
og mun ávallt þykja, svo vænt um
þig og okkar vináttu. Minning um
einstaka konu og vinkonu mun lifa
í okkur sem sitjum eftir. Ég mun
halda sögum þínum lifandi því
þær eru of fallegar, flottar og
fyndnar til að þær gleymist. Ið-
unn Lilja mun sko fá að kynnast
mömmu sinni í gegnum sögurnar
þínar. Þú varst svo stolt af dóttur
þinni og hún skal sko sannarlega
einnig fá að vera stolt af mömmu
sinni.
Elsku Helga, takk fyrir vinátt-
una, lífið, hláturinn og gleðina.
Þú skilur eftir stórt tómarúm í
hjarta mínu og huga en ég veit að
minningarnar munu með tíman-
um fylla upp í tómarúmið. Ég
mun aldrei gleyma hvað þú varst
ómetanleg vinkona.
Elsku Iðunn Lilja, Gummi,
Þórdís, Þráinn, Hanna og Magga.
Hugur minn er hjá ykkur á þess-
um sáru og erfiðu tímum.
Soffía.
Hvað lífið getur verið ósann-
gjarnt, var eitt hið fyrsta sem við
hugsuðum þegar við fengum
hringingu frá dóttur okkar
mánudagskvöldið 5. september
þar sem hún sagði okkur hvað
hefði komið fyrir Helgu Þráins-
dóttur, hennar bestu vinkonu og
dóttur góðra vina okkar, Þórdís-
ar og Þráins.
Við kynntumst Helgu og henn-
ar fjölskyldu fyrir um 25 árum,
þegar dætur okkar hófu að æfa
frjálsar íþróttir hjá ÍR, undir
stjórn Þórdísar og Þráins. Mjög
góður vinskapur tókst strax með
Soffíu dóttur okkar og Helgu og
hélst hann mjög náinn alla tíð síð-
an. Einnig tengdumst við hjónin
fjölskyldunni í Fjóluhvamminum
góðum vinaböndum og áttum
mörg góð og skemmtileg ár með-
an á frjálsíþróttaiðkun stúlkn-
anna stóð. Ferðuðumst við víða
um landið á frjálsíþróttamót með
þeim og öðrum ÍR-fjölskyldum
og upplifðum mörg skemmtileg
mót og viðburði. Rifjum við til
dæmis reglulega upp þegar
stelpurnar voru að keppa á ung-
lingalandsmóti í Stykkishólmi í
úrhellisrigningu og þar var spjót-
kastskeppni í gangi hjá þeim en
þar sem Helga var aðallega að
keppa í hlaupum og hástökki fór
spjótið ekki alltaf rétta leið og
faðir hennar fylgdist vel með eins
og alltaf og þegar hann sá hvað
kastið yrði stutt var kallað hátt:
„Helga, gerðu ógilt“ og hún gerði
það.
Eftir að íþróttakeppnum
stelpnanna lauk heimsótti Helga
okkur þó nokkuð oft og til dæmis
meðan á saumaskap á upphlut
hennar stóð, þá notaði hún
saumavél Svanhildar mikið til
þess verks. Einnig buðum við
henni nokkrum sinni í heitt slátur
sem henni þótti lostæti. Eftir að
Helga giftist nágranna okkar úr
Reykásnum, Guðmundi Magnúsi,
kíktu þau stundum í heimsókn til
okkar þegar þau voru í nágrenn-
inu hjá tengdaforeldrum hennar
og þótti okkur það mjög gaman
og ekki síst eftir að Iðunn Lilja
fylgdi með í heimsóknunum síð-
ustu tvö árin. Við sendum Guð-
mundi Magnúsi, Iðunni Lilju,
Þráni, Þórdísi og öðrum ættingj-
um okkar innilegustu samúðar-
kveðjur á þessum erfiðu tímum.
Felix Sigurðsson,
Svanhildur Hauksdóttir.
Kveðja frá svæfinga- og
gjörgæslulæknum á
Landspítala
Við sjáum, að dýrð á djúpið slær,
þó degi sé tekið að halla.
Það er eins og festingin færist nær
og faðmi jörðina alla.
Svo djúp er þögnin við þína sæng,
að þar heyrast englar tala,
og einn þeirra blakar bleikum væng,
svo brjóstið þitt fái svala.
Nú strýkur hann barm þinn blítt og
hljótt,
svo blaktir síðasti loginn.
En svo kemur dagur og sumarnótt,
og svanur á bláan voginn.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)
Við kveðjum með þessu fallega
ljóði Davíðs eina af okkar yngstu
starfsfélögum sem féll skyndilega
frá í blóma lífsins. Helgu þekkjum
við síðan haustið 2017, þegar hún
hóf störf sem sérnámslæknir á
svæfinga- og gjörgæsludeild
Landspítalans. Það varð okkur
fljótt ljóst að hér fór alveg einstök
ung kona. Öll hennar störf ein-
kenndust af fagmennsku og ná-
kvæmni. Hún var fljót að tileinka
sér nýjan starfsvettvang og var
sérstaklega handlagin sem kom
sér vel í okkar sérgrein. Helga var
dagfarsprúð og ljúf í viðmóti við
alla sem hún mætti, bæði sjúk-
linga og samstarfsfólk. Öll sáum
við upprennandi frábæran sér-
fræðilækni í Helgu og glöddumst
yfir áformum hennar um sérnám
erlendis. Það fór þó á annan og
óskiljanlegan veg. Það er með
miklum söknuði og hlýhug sem
við kveðjum Helgu hinstu kveðju
og varðveitum minningu hennar í
hugum okkar. Guðmundi, eigin-
manni Helgu, Iðunni Lilju, dóttur
hennar, og aðstandendum öllum
sendum við okkar innilegustu
samúðarkveðjur á þessum erfiðu
tímum.
Kári Hreinsson, Sigrún
Ásgeirsdóttir, Katrín
María Þormar.
Í dag kveðjum við Helgu Þrá-
insdóttur lækni, sem var skyndi-
lega kölluð frá okkur í blóma lífs-
ins. Við starfsfólk Barnaspítala
Hringsins kynntumst Helgu
fyrst þegar hún kom til okkar
sem fimmta árs læknanemi við
Háskóla Íslands. Að loknu emb-
ættisprófi í læknisfræði, vorið
2015, tók kandídatsárið við og
vann Helga þá um tíma á Barna-
spítalanum. Þá vaknaði áhugi
hennar á barnalækningum fyrir
alvöru og hóf hún sérnám í grein-
inni hjá okkur árið 2019. Þess má
geta að sérnámið í barnalæknis-
fræði hafði fengið viðurkenningu
heilbrigðisyfirvalda nokkru áður,
þannig að Helga var meðal þeirra
fyrstu sem hóf formlegt sérnám í
greininni hér á landi.
Helga stóð sig einstaklega vel
sem sérnámslæknir. Það sem
einkenndi hana umfram annað
var hversu dagfarsprúð og þægi-
leg í samskiptum hún var. Hún
var vel að sér í fræðunum, en
hógvær og flíkaði því ekki hversu
vel lesin hún var.
Deildarlæknar Barnaspítalans
minnast Helgu með hlýju og virð-
ingu. Hún var mjög hjálpleg og
iðulega tilbúin að hlaupa undir
bagga og taka aukavaktir þegar
veikindi eða önnur forföll voru í
hópnum. Hún hafði góða nærveru
og jákvætt viðhorf, sem er dýr-
mætur eiginleiki á vinnustað þar
sem álagið getur verið mikið og
mikilvægt að vinnuandi sé góður.
Þau minnast hennar einnig fyrir
blítt geðslag, greind og aga.
Helga hafði metnað fyrir hönd
hópsins í heild frekar en sjálfrar
sín.
Sérnámslæknar á Barnaspít-
alanum geta þurft að taka þátt í
endurlífgun og öðrum bráðaat-
vikum, einkum á bráðamót-
tökunni, vökudeildinni og við
fæðingar. Við þær aðstæður naut
Helga sín vel og var til þess tekið
hversu örugg og yfirveguð hún
var undir þeim kringumstæðum.
Því kom það ekki á óvart þegar
hún kom að máli við mig og sagð-
ist hafa ákveðið að fara í sérnám í
svæfinga- og gjörgæslulækning-
um barna. Stefndi hún á sérnám í
Svíþjóð og bað mig um að skrifa
með sér meðmælabréf, sem var
mér bæði ljúft og skylt. Ég er
sannfærður um að hún hefði orð-
ið afburðalæknir á því sviði, hefði
henni enst aldur til.
Við starfsfólk Barnaspítala
Hringsins vottum Guðmundi
Magnúsi, Iðunni Lilju og öðrum
aðstandendum Helgu okkar
dýpstu samúð.
Þórður
Þórkelsson.
Bráð veikindi og andlát Helgu
Þráinsdóttur eru reiðarslag og
mega orð sín lítils. Helga hefur
unnið með okkur á Barnaspítala
Hringsins síðustu ár við góðan
orðstír. Hún naut sín vel í lækn-
isstarfinu sem hún sinnti af
kunnáttu, samviskusemi, ánægju
og hlýju. Henni var umhugað um
skjólstæðinga sína og var mjög
vel liðin af samstarfsfólki. Ekki
barst hún á en aldrei féll henni
verk úr hendi. Hún var ætíð
traustsins verð. Við minnumst
góðrar konu og samstarfsfélaga
með söknuði og trega. Fjölskyldu
Helgu og vinum sendum við
barnalæknar við Barnaspítala
Hringsins innilegar samúðar-
kveðjur. Mikill er þeirra missir.
Judith Amalía
Guðmundsdóttir.
Mig langar að minnast elsku
Helgu í nokkrum orðum. Ég
kynntist Helgu fyrir 10 árum. Eft-
ir B.S.-verkefni við læknadeild,
ákvað Helga að halda áfram í
meistaranám í sameindalíffræði
hjá mér, samtímis því að vera í
fullu læknanámi. Ég vissi vel af
Helgu því að ég þekkti foreldra
hennar í gegnum frjálsar hjá ÍR
þar sem hún æfði auðvitað sjálf í
mörg ár. Helga var ákaflega
vandvirk, hún skipulagði tilraun-
irnar til hins ýtrasta áður en hún
framkvæmdi þær, búin að hugsa
fyrir öllu. Helga var ekki mikið
fyrir að trana sér fram en hún var
dugleg að taka þátt í margs konar
viðburðum við Lífvísindasetur,
hélt fyrirlestra um verkefnið sitt,
sótti um rannsóknarstyrki, tók vel
á móti nýjum nemum auk þess að
taka þátt í ýmiss konar glensi og
gríni. Hún var mjög vel liðin með-
al kollega – allir voru jafningjar í
hennar augum. Kollegarnir á Líf-
vísindasetri hugsa til hennar með
hlýju. Þeir fengu góð ráð hjá verð-
andi lækninum um allt mögulegt,
enda meiri hjartagæsku ekki
hægt að finna hjá einni mann-
eskju. Helga útskrifaðist með
glæsibrag vorið 2019 eftir einstak-
lega flotta meistaravörn. Ég
hugsaði oft hvort Helga hefði
leyst leyndardóm sólarhringsins.
Hún virtist hafa snúið á hann og
náð að lengja hann upp í 30 stund-
ir hjá sér persónulega. Hún var
alltaf með eitthvað á prjónunum á
meðan náminu stóð, fór heimsálf-
anna á milli – til Afríku og Suður-
Ameríku til að vinna á spítölum
fyrir fólk sem minna mátti sín, tók
pólskunámskeið við HÍ til þess að
skilja betur pólskumælandi fólk á
spítalanum, fór í Hússtjórnarskól-
ann til að læra betur um heimilið
og lífið – Helgu var ekkert óvið-
komandi. Þótt ung væri að árum,
hafði hún upplifað ótrúlega margt
sem jók um leið sjálfstraust henn-
ar. Helga hafði þægilega nær-
veru. Hún var alltaf svo yfirveguð,
alveg sama hve mikið var að gera.
Hún var alger gullmoli. Það var
gott að tala við Helgu. Hún var al-
mennt ekki skrafhreifin en gat
látið gamminn geisa þegar við
spjölluðum saman á skrifstofunni,
sá skondnar hliðar á ýmsu en
dæmdi fólk aldrei. Hún var ótrú-
lega stolt af systur sinni og sagði
frá ævintýrum hennar í Banda-
ríkjunum. Rannsóknarhópurinn
fór saman á ráðstefnu í Oxford
sama vor og Helga kláraði. Hún
var valin úr hópi nemenda til að
halda erindi sem hún gerði með
myndarbrag. Þetta var eftir-
minnileg ferð í góðum félagsskap.
Með Helgu í för var Gummi, eig-
inmaður Helgu, og var ánægju-
legt að sjá hvað þau pössuðu vel
saman. Ég hitti Helgu í sumar
með fallegu dóttur þeirra, Iðunni
Lilju, þar sem Helga var upptekin
við að sækja um sérnám og skoða
hvers konar doktorsnám stæði
henni til boða. Hún var í þann
mund að leggja heiminn að fótum
sér.
Það er þyngra en tárum taki
að kveðja þig, elskulega Helga.
Ég votta fjölskyldunni mína
dýpstu samúð á þessari erfiðu
stundu. Gullmolinn okkar mun
halda áfram að skína skært með-
al okkar sem kynntumst Helgu.
Guðrún Valdimarsdóttir.
Í mínum huga
varstu ekki bara
amma mín heldur
einnig besta vin-
kona, ég á svo margar minn-
ingar um þig og efst í huga mér
er þakklæti fyrir að hafa fengið
að kynnast þér eins vel og ég
gerði.
Upp kemur minning frá því
að ég er 6-7 ára gömul að
burðast með ferðatösku á JFK-
flugvelli, hlaupandi á eftir flug-
freyju sem fór svo hratt yfir að
ég átti erfitt með að halda í við
hana. Ég hafði flogið í fylgd frá
✝
Jóhanna L. Vil-
hjálmsdóttir
Heiðdal fæddist 26.
ágúst 1936. Hún
lést 10. ágúst 2022.
Útför Jóhönnu
fór fram 2. sept-
ember 2022.
Íslandi til New
York og þú flogið á
móti mér frá Or-
lando þar sem þú
bjóst þá og man ég
enn gleðina og létt-
inn við að sjá bros-
ið þitt sem lýsti
upp flugstöðina
loksins í mann-
mergðinni, saman
flugum við svo
heim til þín.
Það var draumi líkast að vera
í stóru Ameríkunni með þér,
upplifa allt það sem landið hafði
upp á að bjóða og kynnast vin-
um þínum, sem tóku mér eins
og fjölskyldu, enda varst þú ein
af þeim manneskjum sem öllum
líkaði við og áttir skemmtileg-
an, góðan og náinn vinahóp.
Önnur minning kemur upp
þar sem ég, þú, Walter og
Bjarni erum í Disney World að
fara bakdyramegin í Magic
Mountain, vinsælasta rússíban-
ann á þeim tíma. Þú nefnilega
fattaðir að við þyrftum ekki að
bíða jafn lengi í röð ef þú værir
með og í hjólastól þó að þú
þyrftir nú ekki að vera í slíkum
stól, en þvílíkur snillingur! Við
komumst í öll tækin sem okkur
langaði í og þú lést þig hafa það
að dröslast með þrátt fyrir að
eiga pottþétt að vera að passa
upp á veika hjartað þitt.
En svona varst þú í hnot-
skurn, elskaðir að gleðja aðra
og lagðir þig alltaf alla fram svo
öllum liði vel og væru glaðir.
Fjölskyldan var þér allt og voru
ófá matarboðin og veislurnar
haldnar til að hóa öllum saman,
njóta samverunnar og matarins
þíns, sem var sá allra, allra
besti!
Þegar ég var 17 ára flutti ég
út til þín í sex mánuði, ég átti
mér þann draum að ganga í
skóla erlendis og úr varð að ég
fékk að vera hjá þér en fljót-
lega eftir að ég byrjaði í nám-
inu runnu á mig tvær grímur,
ég fann mig engan veginn í
skólanum og upplifði mig á allt
öðru þroskastigi en skólasystk-
ini mín. Ég s.s. vildi hætta og
herti mig upp til að segja þér
hvernig mér liði og í staðinn
fyrir að verða reið eða von-
svikin með þetta ráðvillta
barnabarn þitt hlustaðir þú af
einlægni og skildir líðanina
mína, gerðir svo gott úr mál-
unum eins og þér einni var lag-
ið.
Sá tími sem við áttum saman
þessa sex mánuði er mér afar
dýrmætur og mun minningin
um þessa stórkostlegu konu
sem þú varst að eilífu lifa í
minningabankanum, öll ævin-
týrin sem ég upplifði með þér,
ferðalögin, þykjustuverslunar-
ferðirnar okkar, draugurinn á
svölunum sem þú varst reyndar
alveg handviss um að væri nú
bara hann afi Jói að passa upp
á okkur, allar skemmtilegu sög-
urnar þínar, og góðu heilræðin,
fyrir mér er þetta gull í hjartað.
Elsku amma, það er sárt að
kveðja en ég efast ekki um að
við munum hittast aftur þegar
sá tími kemur í sumarlandinu
og að þangað til munir þú vaka
yfir okkur.
Takk fyrir allt elsku amma
mín, þú einfaldlega varst best!
Þín
Jóhanna.
Jóhanna L.
Vilhjálmsdóttir
Heiðdal