Morgunblaðið - 28.10.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 28. OKTÓBER 2022
✝
Jósep Ástvald-
ur fæddist í
Reykjavík 2. nóv-
ember 1934. Hann
lést á hjúkr-
unarheimilinu Ísa-
fold 16. október
2022.
Foreldrar hans
voru Guðmundur
Ingi Einarsson, f.
27. maí 1901, d.
24. maí 1943, og
Herborg Breiðfjörð Hallgríms-
dóttir, f. 12. júlí 1903, d. 7.
mars 1984.
Albróðir Jóseps er Einar
Hafsteinn, f. 14.9. 1932, og
hálfsystkin sammæðra voru
Lilja Gréta Þórarinsdóttir, f.
24.8. 1922, d. 22.9. 2005, Hall-
grímur Breiðfjörð Þórarinsson,
f. 14.7. 1925, d. 20.5. 2007, og
Herdís Ásgeirsdóttir Matt-
hewman, f. 18.11. 1928, d. 9.3.
2006.
Frá árinu 1941 og fram und-
ir fullorðinsár dvaldi Jósep í
Vatnskoti II í Þykkvabæ hjá
hjónunum Jóni Sveinssyni og
Guðrúnu Brynjólfsdóttur, og
dóttur þeirra Ólafíu Jónsdóttur
sem hann kallaði alltaf Lóu í
Vatnskoti, og hélst
mikil tryggð milli
þeirra alla tíð.
Um 16 ára aldur
fór Jósep aftur til
móður sinnar í
Reykjavík. Um
miðjan áttunda
áratuginn fór hann
í vistun að Leyni í
Laugardal, til
hjónanna Ingi-
mundar Ein-
arssonar og Lilju Guðmunds-
dóttur. Hann var í þeirra
umsjá þar til í maí 1979 að
hann fór að Minni-Núpi í Gnúp-
verjahreppi til hjónanna Krist-
jáns Helga Guðmundssonar og
Margrétar Ámundadóttur.
Þar átti hann skjól upp frá
því og var sem einn af fjöl-
skyldunni til dánardags, en var
á sama tíma í góðu sambandi
við Einar bróður sinn og hans
fjölskyldu.
Jósep flutti á Dvalarheimilið
Fell árið 2012 en þegar því var
lokað 2017 flutti hann á Ísafold
í Garðabæ.
Útför Jóseps fer fram frá
Stóra-Núpskirkju í dag, 28.
október 2022, klukkan 15.
Látinn er dásamlegur kar-
akter. Jobbi kom að Minna-
Núpi árið 1979 og hefur verið
einn af okkur fjölskyldunni síð-
an. Við eigum margar góðar og
skemmtilegar minningar frá
þessum árum. Hann var alveg
einstaklega minnugur, og allt
þurfti að vera í föstum skorð-
um. Ekki var minn maður alltaf
sáttur þegar barnabörnin mín
voru lítil og komu í heimsókn í
sveitina, því þau þurftu að hafa
hönd á hlutunum. Þá bað ég
hann að fylgjast með þeim, það
gerði hann vel og talaði þá við
þau í hálfum hljóðum sem virk-
aði mjög róandi á þau. Við
fundum vel hvað hann bar
mikla umhyggju fyrir okkur í
fjölskyldunni og þótti vænt um
okkur. Við gleymum þér aldrei
elsku Jobbi.
Hver minning dýrmæt perla að liðn-
um lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug
þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibj. Sig.)
Guðrún, Viðar, Emma
og fjölskyldur.
Líkamlega hraustur, snyrti-
legur, þrjóskur, minnugur,
traustur, gjafmildur, nægju-
samur, tilfinninganæmur er það
fyrsta sem kemur upp í hugann
þegar ég kveð heiðursmanninn
Jósep.
Jobbi kom til dvalar hjá fólk-
inu mínu á Minna-Núpi árið
1979. Hann þurfti að fá skjól
hjá einhverjum sem gæti veitt
honum öryggi en þurfti að öðru
leyti ekki mikla hjálp. Hann
fékk fljótlega þau hlutverk að
sækja póstinn í póstkassann,
mjólkina út á veg, eggin til
hænanna og að fara út með
ruslið. Allt sem hann gerði var
gert af þvílíkri nákvæmni og
samviskusemi að margir mættu
taka hann sér til fyrirmyndar.
Hann gerði líka sömu kröfur til
okkar hinna, að hlutirnir væru í
lagi. Allt átti að vera á sínum
stað, matur og kaffi á réttum
tíma og ef eitthvað skemmdist
hjá manni, t.d. brotnaði glas,
var Jobbi nú ekki ánægður.
Hann var góður í stærðfræði og
átti auðvelt með að reikna í
huganum.
Áður fyrr hafði hann gaman
af því að sýsla með klink, þá
var hans helsta áhugamál að
telja það og skipta við mann en
missti áhugann á því þegar ný
mynt var tekin í notkun 1981.
Hann var duglegur að lesa,
hringdi sjálfur í bóksala og
pantaði bækur, og átti mikið af
barnabókum ásamt bókum
Laxness. Hann gaf mér stund-
um bækur sem hann hafði
pantað, t.d. Öddu-bækurnar
sem ég hafði ekki eignast sem
stelpa. Það var ekki hægt að af-
þakka gjöf frá honum því ef
hann var búinn að ákveða eitt-
hvað varð því ekki breytt svo
auðveldlega. Það voru hans
bestu stundir þegar hann gaf
öðrum af sælgæti sem honum
hafði verið gefið, t.d. í jólagjöf.
Honum fannst mjög gaman að
spila og oftar en ekki spiluðu
þeir bræður þegar þeir hittust.
Jobbi var vel með á nótunum
þegar talið barst að íþróttum,
ekki síst fótbolta, átti sitt uppá-
haldslið í ensku knattspyrnunni
og þeirri íslensku en þegar ís-
lensk landslið kepptu t.d. í
handbolta hélt hann gjarnan
með því erlenda.
Jobbi var einstakur, það gat
verið erfitt að fá hann til að
skilja hlutina og hef ég oft sagt
að það sem komst inn í kollinn
á honum komst ekki út, því
minnugri einstaklingur er
vandfundinn. Hann var fyrir
löngu orðinn einn af okkur fjöl-
skyldunni og hefur það oftast
komið í minn hlut að heim-
sækja hann síðustu 10 árin, eft-
ir að hann flutti á Fell og síðan
Ísafold, þar sem ég bjó næst
honum.
Hann var alltaf jafn glaður
að sjá mann en fannst algjör
óþarfi að maður stoppaði lengi,
sagði kannski fljótlega: „Jæja,
þarftu ekki að fara að hitta
krakkana?“ En hann kunni svo
vel að meta það að maður kæmi
við og fengi sér súkkulaði úr
skúffunni, því það átti svo
sannarlega við um hann að
„sælla er að gefa en þiggja“.
Hann hringdi í mig á hverju
kvöldi á meðan hann gat,
hringdi oft frekar seint því þá
var hann viss um að ég væri
komin heim og ekki að keyra,
hann vildi ekki trufla mig við
aksturinn sem lýsir vel hans
væntumþykju.
Takk fyrir samfylgdina síð-
ustu 43 árin, elsku Jobbi, og þá
sérstaklega þessi 10 síðustu.
Það voru forréttindi að vera
skráð sem nánasti aðstandandi
Jobba.
Herdís
Kristjánsdóttir.
Jósep Ástvaldur
Guðmundsson
✝
Guðrún Auður
Marísdóttir
fæddist 10. ágúst
1939 í Bolungar-
vík. Hún lést á
Landspítalanum
við Hringbraut 8.
október 2022.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Marís Haraldsson,
f. 29.8. 1908, d.
29.12. 2007, og Ás-
dís Jónsdóttir, f. 30.4. 1919, d.
16.1. 1946. Marís og Ásdís
eignuðust tvö börn: Marís
Gilsfjörð, f. 29.8. 1937, og
Auði. Seinni kona Marísar var
Guðrún Þórarinsdóttir, f. 29.6.
1916, d. 19.7. 2013. Þau eign-
uðust saman Ásvald, f. 5.1.
1948, Pál, f. 2.4. 1950, Ágústu,
f. 23.9. 1953, og Hafrúnu, f.
16.10. 1956.
Auður giftist
Ingólfi Ólafssyni,
f. 22.3. 1935, d.
22.1. 2003, frá
Patreksfirði. Börn
þeirra: 1) Sölvi, f.
24.4. 1958, d.
21.3. 1987. 2)
Marís, f. 7.6.
1959, d. 8.9. 1990.
3) Ásdís, f. 28.5.
1961, sambýlis-
maður er Jón
Þorsteinn, f. 1.6. 1942. 4)
Auðunn, f. 28.7. 1972. Ásdís á
dótturina Ingu Þóru, f. 31.7.
1980, eiginmaður er Brynj-
ólfur, f. 31.12. 1970. Þau eiga
Aron Leó, f. 23.1. 2002,
Sunnu Dís, f. 9.10. 2006, og
Tinnu Líf, f. 24.9. 2008.
Útför Auðar fór fram í
kyrrþey 19. október 2022 að
hennar ósk.
Elsku mamma. Okkur langar
að kveðja þig með örfáum orðum.
Erfitt er að lýsa tilfinningunum
að hafa þig ekki lengur hjá okkur
en við áttum margar góðar
stundir saman. Þótt tíminn hafi
verið allt of stuttur getum við
huggað okkur við það að pabbi
og bræður okkar, Sölvi og Marís,
taka nú á móti þér og verða með
þér þar til við hittumst öll aftur á
ný. Þú mátt treysta því að við
munum hugsa vel hvert um ann-
að.
Hún mamma mín er höll sem aldrei
hrynur
Í hennar skjóli ávallt dafna ég
Hún mamma er minn blíði, besti
vinur
og brosið hennar fegrar lífsins veg.
Hún hefur fylgt mér bæði úti og inni
Hún er sú besta sál sem ég hef kynnst
Því lítið, fallegt bros frá mömmu
minni
er mesti dýrgripur sem hérna finnst.
(Kristján Hreinsson)
Ásdís og Auðunn.
Elsku amma. Ég er enn að
átta mig á því að þú sért farin,
amma mín. Það hvarflaði ekki að
mér að þegar við Binni kíktum til
þín að það væri í síðasta skiptið.
Þú varst kölluð alltof snögglega í
burtu. Við vildum hafa þig svo
miklu lengur hjá okkur. Að geta
ekki kíkt á þig eftir vinnu er svo
fjarlæg hugsun og sár en að vita
að þú sért komin í faðm afa og
strákanna þinna tveggja, sem þú
misstir svo snemma, veitir
ákveðna ró. Við, litla krúttlega
fjölskyldan þín, munum passa vel
upp á hvert annað og mun minn-
ing þín lifa með okkur um
ókomna tíð. Þín
Inga Þóra.
Elsku langbesta langamma.
Þú varst alltaf svo óendanlega
góð við okkur og munum við
aldrei gleyma neinum af minn-
ingunum okkar. Það var alltaf
svo gaman að spila við þig og það
besta sem við gerðum var að láta
þig brosa. Við vonum að þér líði
betur og sért á besta stað. Við
trúum því ekki enn að þú sért
farin frá okkur og lofum þér því
að vera ennþá jafn duglegar að
koma til þín og heilsa þér. Við er-
um svo þakklátar fyrir að hafa
kynnst þér og verið svona nánar.
Við hefðum ekki getað beðið um
betri langömmu og söknum þín
endalaust. Þú verður alltaf part-
ur af okkar lífi og munum við
passa að okkar börn í framtíðinni
fái að vita hver þú varst og
hversu góð kona þú varst. Við
elskum þig, eða eins og þú kaust
að segja: „Mér þykir vænt um
þig.“
Sunna Dís og Tinna Líf.
Guðrún Auður
Marísdóttir
✝
Margrét
Benjamíns-
dóttir fæddist 8.
október 1954 í
Hafnarfirði. Hún
lést 1. október
2022 á lungnadeild
Landspítalans í
Fossvogi.
Foreldrar henn-
ar voru Benjamín
Sigurðsson, f. 1.
febrúar 1920, d. 28.
ágúst 1977, sjómaður í Reykja-
vík og víðar, og Sigurlína Gísla-
dóttir, f. 5. apríl 1923, d. 6. nóv-
ember 1981, húsfreyja í
Reykjavík.
Alsystir Margrétar er Kol-
brún I., f. 20. júlí 1952. Sam-
ömmubörnin voru tvö og eitt
ófætt. Margrét ólst upp í
Reykjavík, árið 1979 flutti hún
á Rif á Snæfellsnesi og bjó þar
til ársins 1990 en þá flutti hún
til Hveragerðis í skamman
tíma. Þaðan flutti hún svo aftur
til Reykjavíkur og bjó þar til
dánardags.
Margrét eða Magga Ben. eins
og hún var iðulega kölluð var
hörkudugleg til vinnu og vann
ýmis störf um ævina. Lengi vel
vann hún í þjónustustörfum í
hótel- og veitingageiranum og
rak eigin vefnaðarvöruverslun
á Rifi enda einstaklega flink í
allri handavinnu. Síðustu árin
sem hún var í starfi vann hún
við bókhalds- og skrif-
stofustörf. Á árunum fyrir vest-
an tók hún virkan þátt í ýmsu
félagsstarfi, var t.d. í björg-
unarsveit, Lions og fleiru og lét
til sín taka á þeim vettvangi.
Útför hefur farið fram í kyrr-
þey að ósk hinnar látnu.
mæðra systkin eru
þrjú og samfeðra
systkin eru einnig
þrjú.
Margrét giftist
Bæring Sæmunds-
syni, f. 18. nóv-
ember 1952, þau
slitu samvistum ár-
ið 1990. Börn
þeirra eru: 1) Sæ-
mundur, f. 1972,
eiginkona Hrönn
Sigurðardóttir, f. 1978. 2) An-
ney, f. 1975, eiginmaður Gunn-
ar Júlíusson, f. 1967. 3) Dagný
Dögg, f. 1983, eiginmaður Ívar
Guðmundsson, f. 1966.
Margrét átti átta barnabörn,
fimm stjúpbarnabörn og lang-
Það er erfitt að setjast niður
og skrifa minningargrein um
einu systur mína sem ég átti.
Elsku hjartans Syssa mín, núna
ertu farin yfir móðuna miklu en
ég hugga mig við það að þér
líði betur núna eftir langa, erf-
iða og hetjulega baráttu við
veikindi. Mikið varstu nú sterk
og dugleg í gegnum þetta allt
saman.
Það var nú margt brallað á
öllum þessum árum sem við
áttum saman, þau voru nú ansi
mörg elsku sys. Við vorum
mjög samrýndar og miklir vinir
jafnt sem trúnaðarvinir. Það
var mikið hlegið, grátið og rif-
ist en við vorum svo miklar vin-
konur að við gátum alltaf fyr-
irgefið og talað um hlutina
okkar á milli. Við fórum út að
borða og kíktum einnig stund-
um á tónleika ef heilsan leyfði.
Fórum í margar gönguferðir,
þú í hjólastólnum og ég brunaði
með þig út í garð eða í Nóatún
að kaupa uppáhaldsvínarbrauð-
ið þitt. Allir fimmtudagar voru
okkar dagar því þá fórum við í
búðir og fleira. Stundum fórum
við einnig í búðir á laugardög-
um með Hugrúnu dóttur minni
og Óla vini hennar, fengum
okkur að borða með þeim og
eyddum tíma með þeim. Þau
elskuðu það og þig.
Söknuðurinn er mikill hjá
okkur elsku Syssa mín. Guð
geymi þig hjartað mitt.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Ég votta elsku Dagnýju, Sæ-
mundi, Anneyju, ömmubörnum,
langömmubörnum, stjúpömmu-
börnum, fjölskyldum þeirra og
ástvinum innilega samúð. Guð
geymi ykkur. Elska þig Syssa
mín.
Þín
Kolbrún (Kolla
sys).
Margrét
Benjamínsdóttir
Það fyrsta sem
vakti athygli mína
á Eyjólfi Þor-
steinssyni sem átti
síðar eftir að verða mágur minn
var nafnið hans fagurlega
saumað með perlugarni í skírn-
arkjólinn „okkar“. Þessi skírn-
arkjóll var saumaður í krepp-
unni af móðursystur minni og
öll börn þeirra systra síðan
skírð í honum eitt af öðru og
nöfn þeirra saumuð í kjólinn.
Hvernig stóð þá á því að alls
óskyldur Eyjólfur var eitt af
fyrstu börnunum sem skírð
voru í kjólnum? Svar mömmu
var þetta: „Hann er sonur hans
Steina besta vinar pabba þíns
og það var sjálfsagt að lána
Eyjólfur
Þorsteinsson
✝
Eyjólfur Þor-
steinsson fædd-
ist í Hafnarfirði 8.
nóvember 1933
Hann lést 6. októ-
ber 2022.
Útför hans fór
fram í kyrrþey.
þeim kjólinn – það
var svo lítið hægt
að fá á þessum ár-
um.“
Næst er það að
segja ég féll fyrir
gullfallegum pilti
sem kom með
Hafnarfjarðar-
strætó til að sækja
tíma í MR þar sem
hann var einum
bekk á undan mér.
Það varð fljótlega ljóst að við
hugðumst eyða ævinni saman
og ég sýndi mömmu feimnis-
lega nafnið hans í skólaskýrslu.
Þar voru nöfn foreldra nýnema
einnig tilgreind og mamma
hrópaði upp yfir sig í hrifningu:
„Þetta er annar tvíburinn hans
Steina.“ Þarna var sem sagt
kominn yngri bróðir „Eyjólfs í
skírnarkjólnum“ og ég varð
þeirrar gæfu aðnjótandi að gift-
ast inn í þá bestu fjölskyldu
sem hægt er að hugsa sér. Ég
leit upp til Eyjólfs og Ragn-
heiðar Sveinbjörnsdóttur konu
hans og þau tóku mér opnum
örmum, vildu allt fyrir okkur
ungu hjónin gera og gáfu góð
ráð. Þegar ég hafði áhyggjur af
því að það væri þungt pundið í
frumburðinum mínum sagði
Ragnheiður að telpan hefði ver-
ið sögð „stór og feit og falleg“ í
Borgarfirði og það væri mesta
hrós sem hægt væri að gefa
ungbarni þar um slóðir.
Eftir skilnað Eyjólfs og
Ragnheiðar kynntumst við
smám saman nýrri vinkonu og
síðar sambýliskonu Eyjólfs,
Sigurlaugu Guðjónsdóttur, og
eigum góðar minningar um
samfundi við þau. Hún var mik-
il hestakona og ekki fór á milli
mála að hestamennskan var líf
þeirra og yndi. Við hittumst að
Hurðarbaki í Kjós þar sem þau
voru með hesta í sumarhaga, í
sumarbústöðum og kvöldverð-
arboðum á heimilum okkar. Ég
man að Eyjólfi þótti skemmti-
legt að mágkonan skyldi kunna
að meta séniver, það þótti víst
ekki dömulegt og þykir trúlega
ekki enn. Svo tók hann lagið
„Efst á Arnarvatnshæðum“ og
mágkonan tók undir. Eftir að
Sigurlaug féll frá urðum við
þrjú enn nánari og hittumst
oftar. Við fórum í göngutúra
um helgar, eyddum gamlárs-
kvöldi saman um árabil og í þó
nokkur skipti fórum við saman
til útlanda. Eyjólfur var sann-
arlega góður ferðafélagi,
skemmtilegur, ótrúlega fróður
og stálminnugur.
Eyjólfur var barngóður og
bóngóður. Hann tók að sér að
hjálpa dóttur okkar sem þá var
á unglingsaldri að velja sér
sinn fyrsta hest. Valið tókst
með ágætum. Í einni utanlands-
ferð til Ítalíu var lítil dóttur-
dóttir okkar með í för og hún á
dýrmætar minningar um afa-
bróður sinn úr þeirri ferð. Þeg-
ar að því er virtist að tröppur
upp bratta hlíð væru óendan-
lega margar og ókleifar fyrir
hnátuna tókst Eyjólfi að snúa
þessu upp í áskorun; að telja
tröppurnar. Enginn man lengur
rétta tröppufjöldann en þau tvö
sem töldu eru grunuð um að
smyrja sífellt á töluna.
Ég kveð kæran mág minn
með þakklæti fyrir öll árin okk-
ar saman. Hann var fallegur
maður jafnt að innan sem utan.
Af myndinni sem tekin var af
honum í skírnarkjólnum góða
er hann svipsterkur og fagur-
eygur, svei mér þá ég held að
hann sé fallegasta barnið sem
skírt hefur verið í þessum kjól.
Kristín Halla.