Morgunblaðið - 21.11.2022, Qupperneq 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 21. NÓVEMBER 2022
✝
Helgi Sigurðs-
son fæddist á
Þyrli í Hvalfirði
24. ágúst 1937.
Helgi lést á dvalar-
heimilinu Höfða
15. nóvember 2022.
Sonur hjónanna
Sigurðar Helga-
sonar og Steinþóru
Sigurbjörnsdóttur.
Tvíburasystir
Helga er Guðrún
Davis Sigurðardóttir, f. 1937.
Systir þeirra Sigrún Sigurð-
ardóttir, f. 18. janúar 1936, d.
1. júní 1993.
Eiginkona Helga var Laufey
Sigurrós Sigurðardóttir, f. 4.
desember 1940, d. 5. desember
2014. Börnin eru fimm. Þórey,
f. 1962. Guðrún Linda, f. 1965.
Kolbrún, f. 1968. Hafdís, f.
1970, og Sigurður,
f. 1971. Barnabörn-
in eru sjö og
barnabarnabörnin
eru þrjú.
Helgi ólst upp á
Þyrli við sveita-
störf og hjá Hval
hf. en flutti á
Akranes 1962 og
bjó þar alla tíð.
Helgi starfaði í
fiskvinnslu, á sjó
og í Fiskimjölsverksmiðju
Heimaskaga, síðar HB. Einnig
vann hann við beitningu um
árabil. Lengst af var Helgi ofn-
gæslumaður hjá Íslenska járn-
blendifélaginu (Elkem)og lauk
þar starfsferlinum 2004.
Útför hans verður frá Akra-
neskirkju í dag, 21 nóvember
2022, klukkan 13.
Helgi Sigurðsson frá Þyrli er
borinn til grafar í dag. Þakklæti
fyrir kynnin er efst í huga, að
hafa notið þeirrar gæfu að lifa
með svo góðum manni. Sá besti
tengdafaðir sem hægt er að
hugsa sér. Við Helgi kynntumst
síðla árs 1993 og náðum strax vel
saman. Ræturnar voru í sveit-
inni. Hann smalaði með okkur í
Fagradal og hafði yndi af því að
fara í dúnleit í eyjarnar. Aldrei
féllu styggðaryrði milli okkar
Helga. Hafðu þakklæti fyrir hve
þú varst góður börnum þínum/
mínum og afkomendum þeirra
alla tíð.
Helgi og tvíburasystir hans
fæddust í torfbæ að Þyrli í Hval-
firði 1937. Aðeins 4 ára gamall
upplifði hann hernámið á einni
nóttu og ekki var allt gott sem
fylgdi hernum, strangar reglur
og erfiðleikar við búféð.
Snemma var mikil ábyrgð sett
á börnin líkt og tíðkaðist fyrr í
sveitum og samviskusemi og
natni var Helga í blóð borin. Fáir
sýndu viðlíka natni og alúð í verk-
um sem hann. Það var sama hvað
honum var falið, umgengni við
búsmala, flóknasta búnað í stór-
iðjunni eða umhyggjan fyrir fjöl-
skyldu sinni. Hvarvetna skaraði
Helgi fram úr með sinni vinnu-
semi, alúð og þrautseigju.
Helgi ólst upp við hefðbundin
sveitastörf. Alla tíð meðan for-
eldrar hans bjuggu að Þyrli tók
hann virkan þátt í öllum störfum
með sinni vinnu. Þyrill og um-
hverfið átti hvern þráð í honum.
Æðarvarpið var hans gleði. Þyr-
ilsnesið var gjöfult en þurfti
mikla vinnu og viðveru. Helgi
gekk varpið daglega með minka-
hundi. Ekki veitti af, sagði hann.
Gaman var að ganga um Þyrils-
nesið með Helga og hafa sögu
hernámsins við fæturna sem og
Harðar sögu og Hólmverja. Helgi
stundaði sjó um tíma og beitti
línu um langt árabil með annarri
vinnu. Var einnig í almennri fisk-
vinnslu. Hann vann ætíð mikla
vaktavinnu, hjá Hval hf. við tún-
fótinn. Einnig í fiskimjölsverk-
miðju Akraness og seinni hluta
starfsferils hjá íslenska Járn-
blendifélaginu (Elkem).
Eitt sinn vann hann í bræðsl-
unni samfleytt í 5 mánuði vaktir
sem kallast átta og átta en þá er
unnið í 8 tíma og sofið í 8. Einu
frídagarnir voru páskadagur og
föstudagurinn langi. Eftir vertíð-
ina í bræðslunni var farið í hval-
inn á sama vaktakerfi, og svo aft-
ur í bræðsluna um haustið. Þvílík
hetja.
Mesta gæfa hans Helga var að
kvænast Laufeyju Sigurðardótt-
ur, sínum lífsförunaut. Þeirra
hjónaband var einstaklega fallegt
og ástríkt alla tíð svo eftir var
tekið. Þau áttu lengst af heimili
að Jaðarsbraut 19. Helgi sinnti
Dúddu sinni af sinni einstöku al-
úð í veikindum hennar, en hún
lést úr MND-sjúkdómnum illvíga
2014. Þá bognaði tréð en brast
ekki.
Helgi var einstakur veiðimað-
ur, ég vil líkja honum við Binna í
Gröf, hann bókstaflega fann fyrir
fiskinum. Á bökkum Flókadalsár
var hann á heimavelli, þekkti
hvern hyl og stein. Einnig veiddi
hann með byssu og var veiðinn.
Við fjölskyldan áttum saman
matjurtagarð á Vesturgötunni og
þar undi Helgi sér vel, bóndinn
var svo sterkur í honum. Mikið
var ræktað, margar tegundir af
kartöflum og ýmiskonar garðá-
vextir. Ætíð svo natinn.
Fjölskyldum öllum færi ég
samúðarkveðjur.
Stefán Skafti
Steinólfsson.
Helgi Sigurðsson
✝
Ingveldur
Björnsdóttir
fæddist í Kílakoti,
Kelduhverfi í Þing-
eyjarsýslu, 11.
október 1946. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Skjóli 7.
nóvember 2022.
Hún var dóttir
hjónanna Björns
Þórarinssonar, f.
30.3. 1905, d. 29.4.
1989, og Guðrúnar Ásbjörns-
dóttur, f. 7.12. 1924, d. 29.11.
1993. Ingveldur var næstelst
fjögurra systkina. Elstur var
drengur sem dó fárra mánaða
gamall, þar á eftir Ingveldur.
Þórarinn, f. 13.3. 1949, eigin-
kona hans Jenný Stefánsdóttir,
f. 23.7. 1951. Yngstur var Ás-
björn, f. 30.6. 1951, hann lést
fyrir aldur fram 2.11. 1997. Eft-
irlifandi eiginkona hans er Kol-
brún Harðardóttir, f. 26.1. 1951.
Ingveldur giftist árið 1966
Guðmundi Unnari Agnarssyni,
f. 30.6. 1946, þau voru í hjóna-
bandi í 21 ár og áttu saman fjög-
ur börn, en fyrir átti Ingveldur
einn son. Börn Ingveldar eru
Bergþór Ingi Leifsson rafeinda-
virki, f. 10.7. 1964, faðir Leifur
Guðmundsson, f. 27.7. 1946.
dóttur eru Ormar Agnarsson, f.
23.4. 1991, sambýliskona hans
Freydís Anna Jónsdóttir, f. 23.9.
1988. Sólveig Agnarsdóttir, f.
31.7 1995, sambýlismaður henn-
ar er Björgvin Freyr Leifsson, f.
7.7. 1994. Sigþór Agnarsson, f.
23.2. 1997, sonur hans er Máni
Baldur Elísabetarson, f. 19.12.
2018, móðir Elísabet Bald-
ursdóttir. Hjalti Trostan Arn-
heiðarson, f. 6.6. 2005, móðir
Arnheiður Hallgrímsdóttir.
Hulda Lilja Guðmundsdóttir,
ritari og ferðaráðgjafi, f. 26.11.
1975. Börn hennar með Þresti
Árnasyni eru Sif Þrastardóttir,
f. 10.1. 1994, og Róbert Alexand-
er Þrastarson, f. 29.5. 1997.
Björn Rúnar Guðmundsson
pípulagnameistari, f. 2.6. 1980.
Börn hans eru Fjölnir Ingi
Kristínarson, f. 5.9. 1997, móðir
Kristín Þórarinsdóttir. Tristan
Orri Borghildarson, f. 9.11.
2003, móðir Borghildur Ýr
Þórðardóttir. Sandra Diljá
Björnsdóttir, f. 8.5. 2014, og
Rakel Lilja Björnsdóttir, f. 8.6.
2018, móðir þeirra Eva Arnars-
dóttir.
Fram undir tvítugt bjó Ingv-
eldur í foreldahúsum í Kílakoti,
lauk landsprófi og stofnaði
heimili með Unnari á Blönduósi
og bjuggu þau þar lengst af eða
þar til þau slitu samvistum og
hún flutti til Reykjavíkur.
Útför Ingveldar fer fram frá
Áskirkju í dag, 21. nóvember
2022, klukkan 13.
Kvæntist Elísabetu
Rafnsdóttur, f. 7.4.
1963, þau skildu.
Börn þeirra eru
Erna Rós Berg-
þórsdóttir, f. 4.6.
1990, sambýlis-
maður Ágúst F.
Einarsson. Fannar
Logi Bergþórsson,
f. 9.6. 1993, sam-
býliskona Bryndís
Ingibjörg Einars-
dóttir, f. 9.8. 1993. Börn þeirra
eru Magni Snær, f. 14.11. 2018,
og Snædís Kvika, f. 24.5. 2021.
Guðrún Birna Guðmundsdóttir
tölvunarfræðingur, f. 2.5. 1966.
Börn hennar með Pétri H. Blön-
dal eru Baldur Blöndal, f. 29.9.
1989, sambýliskona hans Cass-
andra Eileen Thielen, f. 19.8.
1991, dóttir þeirra er Geirlaug
Lóa Indíana Blöndal, f. 12.4.
2022. Eydís Blöndal, f. 3.1. 1994,
sambýlismaður hennar er Ási
Þórðarson, f. 27.7. 1990, dóttir
þeirra er Vigdís Birna Ásadóttir
Blöndal, f. 18.1. 2017. Agnar
Bragi Agnarsson pípulagna-
meistari, f. 30.3. 1968, giftur
Eddu Lovísu Eðvarðsdóttur.
Dóttir hennar er Alexandra Ósk
Höskuldsdóttir, f. 9.12. 1999.
Börn hans með Guðrúnu Pálma-
Tilveran síðan elsku mamma
lést hefur verið sérkennileg
blanda af sorg og trega. Eftir að
hafa átt hana sem móður í hart-
nær sextíu ár er söknuðurinn sár
þegar rifjast upp gamlar sam-
verustundir. Góðar minningar,
djúpt og einlægt þakklæti og
stolt yfir að hafa hlotnast svo um-
hyggjusöm og góðhjörtuð móðir
sem vildi sínum nánustu og öðr-
um allt hið besta er mér ofarlega
í huga.
Umhyggja mömmu birtist
meðal annars í því að létta undir
með öðru fólki, með hjálpsemi
eða að greiða götu þess með
hverjum þeim björgum sem hún
hafði yfir að ráða. Sérstaklega
var henni umhugað um þá sem
minna máttu sín í þjóðfélaginu
eða gengu í gegnum erfiða tíma.
Þeirri sannfæringu sinni var hún
trú og fylgdi eftir þrátt fyrir að
hafa oft á tíðum mætt margskon-
ar mótlæti og andstreymi og fyr-
ir vikið njóta margir betri tilveru
fyrir hennar gjörðir. Hún mat
fólk eftir mannkostum þess, hug-
tök eins og heiðarleiki, sam-
kennd, samviskusemi, dugnaður
og áræði voru allt mannkostir
sem hún kunni vel að meta eða
eins og hún orðaði það „að vera
ærleg manneskja“. Stétt eða
staða fólks í þjóðfélaginu sagði
henni ekkert um gildi eða gæði
fólks og fannst henni einstaklega
hjákátlegt að verða vitni að yf-
irlæti gagnvart annarri mann-
eskju. Líf mömmu hefur ekki
verið auðvelt, uppeldisárin og
fram að tvítugs aldri bjó hún í
foreldrahúsum í Kílakoti í Keldu-
hverfi. Lítið var um nútímaþæg-
indi eins og rafmagn eða renn-
andi vatn og vetur gátu verið
harðir. Engu að síður minntist
hún þess tíma með söknuð og
hlýhug í hjarta enda átti hún
sterkar rætur til æskustöðvanna.
Mamma var hörkudugleg til allra
verka, vílaði ekki fyrir sér að
vera í tveimur vinnum ásamt
húsbyggingu á tilvonandi heimili
og sinna börnum og heimilis-
störfum, oft vinnandi fram á næt-
ur. Það var ekki fyrr en eftir að
hún fluttist til Reykjavíkur og
börnin voru flutt að heiman að
hún sá fram á náðugri daga. Ég
minnist góðra stunda á heimili
hennar í Klapparbergi, hún var
góður gestgjafi og sjaldnast var
hægt að kíkja í heimsókn án þess
að þiggja góðar veitingar og oft
fylgdi prjónles eða góðgæti með í
fararnesti. Í Klapparberginu
undi hún sér vel, með nóg pláss
til að taka á móti börnum og
barnabörnum, garð til að annast
og nálægð við náttúruna.
Mamma var vel á sig komin lík-
amlega og mikill náttúruunn-
andi. Hún naut sín vel í útiveru
og gönguferðum og aldrei man
ég eftir að hún gæfi okkur hinum
nokkuð eftir í gönguþreki eða
kvartaði yfir vosbúð eða barn-
ingi, þvert á móti virtist hún
njóta augnabliksins og eflast við
hverja raun. Í nokkur ár notaði
hún sumarfríið sitt til að vinna
við ferðaþjónustu í Kerlingar-
fjöllum og naut sín vel í því fagra
umhverfi.
Elsku mamma, ég kveð þig
með þakklæti fyrir allar góðu
minningarnar, ástina, þraut-
seigjuna og dugnaðinn og fyrir
einstaka manngæsku og alúð alla
okkur til handa. Ég trúi því að
þér verði tekið fagnandi á betri
stað þar sem þú ert laus við lífs-
ins byrðar. Takk fyrir allt og allt.
Bergþór Ingi.
Elsku Inga amma.
Það er öðruvísi að kynnast
fólki þegar maður er barn, því
sambandið byggist á svo miklu
fleiri skilyrðum, lærdómi, nánari
umhyggju og allskonar tilfinn-
ingum. Með árunum breytist nú
eðlilega sambandið en maður
tekur með sér allt sem maður
lærði um viðkomandi áður. Mér
finnst þetta vera svo einstök
tengsl sem maður fær einungis
með fjölskyldu og nánum æsku-
vinum. Við sem vorum svo hepp-
in að fá að umgangast Ingu á
æskuárum og lengur vitum alveg
hversu góðhjörtuð og þrautseig
hún var.
Inga var þessi sem aldrei sett-
ist niður þegar hún hélt matar-
boð, enda að mér fannst mikill
gestgjafi. En það fannst manni
sem krakka vera svo sjálfsagt en
það er bara alls ekki svoleiðis.
Jólaboð sem gátu tekið allan
daginn og fram á kvöld með alla
fjölskyldustrolluna getur nú
bara tekið helling á.
Svo fannst manni sennilega
sjálfsagt að í jólaboði væri dans-
að og sungið í kringum jólatréð,
en seinna áttar maður sig á því
hvað maður var heppinn að vera
í svona skemmtilegum fé-
lagsskap. Því þetta er alls ekkert
sjálfsagt.
Annar frábær vani í fjöl-
skylduboði var að mæta vel skó-
aður, þá er ég ekki að meina í
skínandi spariskóm heldur ein-
hverju til að fara í göngu. Því all-
ir gestirnir skelltu sér út í göngu-
túr með Tinnu niður að Elliðaá.
Þvílík snilld.
En ég hef alveg afskaplega
sterkar minningar af því að koma
heim til ömmu á Klapparbergið.
Því allra fyrst tók Tinna á móti
manni á harðaspretti niður
tröppurnar í anddyrinu. Svo rat-
aði maður sjálfur upp og hitta og
heilsa og knúsa Ingu. Það fyrsta
sem hún gerði var að bjóða
manni eitthvað og maður lærir að
segja já takk strax. Þýðir ekkert
að segja nei ég er svo saddur,
hún heldur bara áfram að bjóða
þér eitthvað þangað til þú segir
já takk. Það gat verið allskonar,
jafnvel köld skúffukaka, flatkaka
og hangikjöt eða eitthvað annað
heimilislegt. Svona eins og þegar
ég sagði svo loksins já takk við
rúgbrauði með smjöri og osti, ég
hélt að hún hefði nú eitthvað
ruglast því þetta var greinilega
rúgbrauðssamloka með þrem
lögum af osti. En nei nei, heima
hjá Ingu er smjörið skorið með
svera ostaskeranum. Þannig að
þarna á milli var samanlagt um
tvö lög af 3-4 mm smjörsneiðum
og jafnþykkri ostasneið á milli.
Takk fyrir mig. Eftir ágætis
spjall og talsvert klór og klapp
með Tinnu var ullarsokka- eða
vettlingaafhending. Ég hef ekki
tölu á hversu mörg pör ég fékk,
held að enginn okkar hafi hana.
Svo var þetta bara afskaplega
heimilislegt, maður var ekkert
negldur niður við matarborðið.
Ef maður vildi ráfa niður í skúr
eða maður vildi bara leggja sig í
stofunni þá bara gerði maður
það. En því miður var maður
kannski ekki nógu duglegur að
sitja og spjalla við Ingu um henn-
ar líf og fortíð. Eitthvað sem ég
hefði viljað vita meira um í dag.
En ég veit að í henni var ekki til
græðgi heldur hellingur af svona
niður til jarðar-nægjusemi.
Sögusagnir hennar frá lífinu á
Kílakoti sýna hvað maður þarf í
raun og veru.
En takk, elsku amma, fyrir all-
ar stundirnar, alveg frá því þegar
ég var ungbarn og fram til dags-
ins í dag.
Fannar Logi
Bergþórsson.
Inga amma.
Hlýja hennar og kærleikur
mun alltaf lifa með mér. Yndis-
lega raulið frá henni á jólunum, í
útilegunum og í eldhúsinu gleður
mig áfram og mun gefa mér hlýju
og ró. Dugnað og hjálpsemi
hennar mun ég taka til fyrir-
myndar en duglegri konu var erf-
itt að finna. Hún var baráttukona
sem tókst á við svo margt. Mikill
agi og seigla var alltaf til staðar
en samt var alltaf stutt í góðan
húmor, hlátur, stríðni og gleði.
Þaðvar alltaf gott aðkoma í heim-
sókn til ömmu. Hún tók alltaf vel
á móti hverjum og einum, bætti
svo ofan á það þvílíkum kræsing-
um eins og íslenskri kjötsúpu,
súkkulaði, skúffuköku og/eða
kakó. Allt sem amma gerði var á
einhvern hátt einstakt og glæsi-
legt.
Ferðalagið okkar saman var
yndislegur tími sem er mér dýr-
mæt minning sem ég mun geyma
á góðum stað í hjartanu og leita
til í framtíðinni.
Nú fjölgar svo sannarlega
englum á himni en ljós hennar
mun skína bjart fyrir okkur hin.
Ég veit það verður tekiðvel á
móti henni og dekrað; við hana
eins og hún hefur gert við okkur
alla tíð.
Ég elska þig elsku amma mín
og mun alltaf gera.
Hvíldu í friði elsku amma.
Erna Rós.
Á lífsleið okkar kynnumst við
einstaklega ljúfum einstakling-
um sem hafa hjálpað og stutt við
bakið á okkur þegar á móti blés
en sem í sjálfu sér stóðu okkur
ekkert sérstaklega nálægt, og
þar af leiðandi voru engar sér-
stakar væntingar til aðstoðar úr
þeirri átt.
En þessir einstaklingar eru
þeir sem virkilega standa sem
klettar í lífi okkar, með mildi
sinni, yfirvegun, hógværð, vin-
áttu, og alltaf tilbúnir að spjalla
um daginn og veginn og alla
þessa smáu hluti sem þegar allt
kemur til alls eru það sem skap-
ar stóru myndina þegar við horf-
um á lífið í heild sinni. Ingveldur
var ein þessara ljúfu einstak-
linga sem við höfum fengið að
kynnast.
Ingveldur var móðir góðra
vina minna sem ég fékk að kynn-
ast þegar við fórum í kaffi eða
mat til hennar eftir skemmtileg-
ar fjallaferðir og þiggja kaffi og
kruðerí eða matarbita, það skipti
engu á hvað tíma komið var, allt-
af voru gestir velkomnir og alltaf
var okkur fagnað með sama ljúfa
viðmótinu og vináttunni.
Eftir dvöl á Spáni fékk ég að
gista hjá henni um stutta stund,
á þessum fáu vikum sem ég
dvaldi hjá henni áttum við marg-
ar góðar stundir yfir kaffibolla,
góðu spjalli og skoðanaskiptum.
Ingveldur var mikill dýravinur
og átti á þessum tíma fallegan
svartan hund sem ég fékk að
fara með í gönguferðir í Elliðaár-
dalnum, til heilsubótar fyrir
hundinn og ekki síður til heilsu-
bótar fyrir mig. Hreyfing er dýr-
um mjög mikilvæg og þá sér-
staklega stórum fallegum
hundum og ekki síður okkur
mönnunum þegar á móti blæs.
Ingveldur verður kvödd í dag
og var ekki nema 76 ára gömul
þegar kallið kom, eftir allt of
stutta dvöl með okkur hér á
þessari jörðu. Við höldum alltaf
að við eigum svo langan tíma eft-
ir til að vera með þeim sem hafa
haft góð áhrif á líf okkar en tími
okkar er í raun og veru svo stutt-
ur hér í þessari jarðvist þannig
að við verðum að nýta hann sem
best með þeim sem standa okkur
nærri.
Ég vil senda börnum, barna-
börnum og barnabarnabörnum
hennar samúðarkveðjur mínar.
Með þökk fyrir ljúfa og góða við-
kynningu.
Hermann Valsson.
Kæra Inga vinkona! Ég
kynntist þér á skólaárum mínum
á Akureyri. Það fyrsta sem mér
kom í hug er ég sá þig var hvað
þú varst glæsileg og falleg kona
og ég hugsaði með mér hvað unn-
usti þinn, sem kynnti okkur, hlyti
að vera hamingjusamur og hann
væri örugglega öfundaður af öll-
um strákum í bænum.
Árin liðu og fyrr en varði varst
þú komin með stórt heimili, fullt
af mannvænlegum börnum. Þú
fluttir í litla þorpið fyrir norðan
þar sem bóndi þinn sleit barns-
skónum. Þið byggðuð yfir ykkur
hús og alltaf fannst mér þið vera
á kafi í vinnu enda heimilið stórt
og í mörg horn að líta. Ég kom
oft inn á heimili ykkar og naut
einstakrar gestrisni ykkar alla
tíð. Það fór ekki á milli mála að
oft var vinnudagurinn langur og
strangur bæði utan og innan
heimilisins, allt hreint og fágað
og húsmóðirin alltaf að.
Enn liðu árin, þú fluttir suður
og við sáumst sjaldnar, reyndi ég
þó að kíkja til þín ef ég átti leið í
höfuðborgina, stundum létum við
símann nægja.
Ævidagar okkar eru fljótir að
líða og fyrr en varir erum við
minnt á að það sé komið að
skuldaskilum. Þú fékkst þann
reikning, sem við fáum öll fyrr
eða síðar, þegar þú fékkst áfall
sem svipti þig svo mörgu. Ég
heimsótti þig nokkrum sinnum
eftir það og gat ekki annað en
dáðst að dugnaði þínum og þeirri
reisn sem þú sýndir í veikindum
þínum.
Inga vinkona, eins og ég kall-
aði þig alltaf með sjálfum mér, nú
er komið að leiðarlokum. Það
verður skrítið og talsvert öðru-
vísi að geta ekki sent þér jólakort
með mynd úr héraði og kannski
lítinn pakka með.
Kæra vinkona, ég er þess full-
viss að það verður vel og innilega
á móti þér tekið í sólarlandinu.
Guð blessi minningu þína.
Við börnin þín og aðra að-
standendur vil ég segja að stund-
um finnst okkur að dauðinn komi
sem óvinur, en nú kom hann sem
líknsamur vinur sem leysti þraut
hennar.
Kæru vinir. Ég og Halldóra
mín sendum okkar innilegustu
samúðarkveðjur og biðjum Guð
að styrkja ykkur í sorg ykkar.
Skarphéðinn
Ragnarsson.
Ingveldur
Björnsdóttir