Morgunblaðið - 02.12.2022, Qupperneq 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 2. DESEMBER 2022
✝
Kristín Ingunn
Haraldsdóttir
fæddist á Patreks-
firði 3.5. 1936. Hún
lést á Heilbrigðis-
stofnun Vestfjarða
á Patreksfirði
17.11. 2022. For-
eldrar hennar voru
Guðrún Össurar-
dóttir húsmóðir, f.
20.1. 1902, d. 8.6.
1986 og Haraldur
Sigurður Sigurmundsson bóndi,
f. 2.8. 1902, d. 15.8. 1988. Systk-
ini Kristínar eru Ingvi Óskar, f.
1937, María Kristín, f. 1939, Sig-
urmundur, f. 1946 og stúlka, f.
1944, d. sama ár.
Kristín giftist 11. sept. 1954
Bjarna S. Hákonarsyni frá
Haga, f. 27.2. 1932, d. 14.10.
2018. Foreldrar hans voru
Björg Jónsdóttir, f. 21.12. 1900,
d. 6. 8. 1992 og Hákon J. Krist-
ófersson, f. 20.4. 1877, d. 10.11.
1967. Bjarni og Kristín eign-
uðust sjö börn. Þau eru: 1) Björg
Guðrún, f. 1955. Maki Eiríkur
Jónsson. Börn Bjargar: Edda
Kristín, Rán, Aðalsteinn og
Bjarni Símon, barnabörnin eru
átta. 2) Margrét Ásdís, f. 1956.
endur Kristínar eru alls 71.
Kristín ólst upp á Fossá á
Hjarðarnesi og var í farskóla
sem barn á Barðaströnd og sótti
einnig skóla á Reykhólum. 16
ára fór Kristín í vist á Ísafirði
og árið eftir í Húsmæðraskól-
ann Ósk þaðan sem hún útskrif-
aðist. Árið 1954 sama ár og
Kristín giftist fluttist hún að
Haga á Barðaströnd og tóku
þau Bjarni við búi foreldra
hans. Frá 1990 til 2015 ráku þau
búið með Haraldi syni sínum og
Maríu konu hans. Í Haga átti
hún heimili til dauðadags, en
dvaldi á Heilbrigðisstofnun
Vestfjarða á Patreksfirði frá
2018.
Allan sinn búskap vann Krist-
ín við bústörfin og sinnti jafn-
framt stóru heimili. Hún var
náttúrubarn og lagði áherslu á
ýmiss konar ræktun og nýtingu
þess sem náttúran gaf. Kristín
var handavinnukona og starfaði
um tíma í saumastofunni
Strönd. Hún hafði yndi af söng
og tók þátt í kórastarfi. Hún var
virk í starfi Kvenfélagsins
Neista í áratugi og var kjörin
heiðursfélagi þess árið 2016.
Þrátt fyrir mannmargt heimili
og ærin störf var heimilið ætíð
opið til dvalar fyrir börn og
ungmenni hvort sem þau voru
innan fjölskyldu eða utan.
Útför Kristínar fer fram frá
Hagakirkju í dag, 2. desember
2022, klukkan 14.
Sambýlismaður
Kristján Finnsson.
Börn Margrétar:
Helga Sigurrós,
María Kristín og
Bjarni, barnabörn-
in eru 7. 3) Jóhanna
Brynhildur, f. 1958.
Maki Árni Þórð-
arson. Barn þeirra:
Þórður Mar. Auk
hans á Jóhanna
Helgu Rósu og Há-
kon Örn, barnabörnin eru 4 og
barnabarnabarn eitt. 4) Hákon,
f. 1960. Maki Birna Jónasdóttir.
Börn þeirra: María Katrín,
Björg og Guðrún Anna, barna-
börnin eru fimm. 5) Jóna Krist-
ín, f. 1962. Börn hennar eru
Rakel Ósk, Elvar Már og Arn-
heiður Björg, barnabörnin eru
fjögur. 6) Haraldur, f. 1963.
Maki María Úlfarsdóttir. Börn
þeirra eru Kristín Ingunn,
Freyja Rós og Kristófer Þorri,
barnabörnin eru fimm. 7) Gunn-
ar Ingvi, f. 1965. Maki Regína
Haraldsdóttir. Börn þeirra eru
Kara og Elmar Gauti. Gunnar á
auk þeirra Andra Geir, Ásteyju
Gyðu og Margréti Ástrós,
barnabörnin eru sex. Afkom-
Elsku hjartans mamma. Í
dag erum við sorgmædd yfir því
að missa þig en um leið þakklát
fyrir að hafa átt þig sem móður.
Nú eruð þið pabbi sameinuð í
Sumarlandinu, þið trúðuð því.
Þú sagðist tala við hann daglega
og oft upphátt, þér fannst hann
vera hjá þér. Það er gott að
hafa einlæga trú sagðir þú.
Mildi þín og ástríkt viðmót
mun lifa með okkur um ókomna
tíð. Þegar við vorum börn og
unglingar varst þú alltaf til
staðar, alla daga allan ársins
hring, með opinn faðminn og
hlýja hjartað og ekki síður þeg-
ar við fórum hvert af öðru að
heiman. Þér var annt um vel-
ferð okkar og aðstoðaðir og
sýndir umhyggju við hvert
tækifæri. Okkur fannst þú
stundum vera allt of langt í
burtu, ekki síst þegar barna-
börnin fóru að koma í heiminn.
Við söknuðum þess að hafa ykk-
ur pabba ekki nær. En þið vor-
uð á vísum stað í sveitinni okkar
fallegu og þar var opið hús og
oft mannmargt, ekki síst á
sumrin og á hátíðum þegar ung-
arnir flykktust heim með allt
sitt hafurtask. Barnabörnin
dáðu þig og nutu þess að fá að
vera í sveitinni hjá ömmu og afa
til lengri eða skemmri tíma.
Rætur okkar systkinanna til
heimahaganna eru sterkar og
það má þakka ástríku uppeldi
og ljúfum minningum. Í æsku
okkar varst þú í mikilvægu hlut-
verki heima við, enda störfin
margvísleg. Það var eins og sól-
arhringurinn dygði þér til fleiri
verka en hægt var að hugsa sér,
enda fórst þú oftast fyrst á fæt-
ur og síðust í rúmið. Verkefnin
voru óteljandi með okkur sjö
krakkagrislingana, afa og ömm-
ur og þar að auki krakka í sveit.
Þú vannst bæði utandyra og
inni og kenndir okkur til verka,
ekki síst það sem tilheyrði
heimilishaldi, allavega okkur
stelpunum. Þú kenndir okkur
líka hvað skiptir máli í lífinu og
hvað gerir fólk að góðum mann-
eskjum. Það gerðir þú með því
að vera góð fyrirmynd. Þú
dæmdir engan, þú talaðir aldrei
illa um fólk, þú gerðir ekki
mannamun, þú varst styðjandi,
þolinmóð og umburðarlynd.
Þú unnir sveitinni þinni og
áttir þar heimili alla ævi. Þú
fluttir ung að heiman á rótgróið
heimili tengdaforeldranna og
hófst búskap með pabba. Það
var lærdómsríkt en ekki alltaf
auðvelt, en allt hafðist þetta
með góðum vilja sagðir þú. Að
vera jákvæð, bjartsýn og skap-
góð einkenndi þig, þú barst
virðingu fyrir öðrum og ein-
blíndir á hið góða. Þú gast
endalaust dáðst að fjallahringn-
um sem umlykur Haga og oft
stóðstu á hlaðinu og myndaðir
sólarupprásina með trjágróður-
inn og kirkjuna í forgrunni.
Garðurinn, kirkjan og allt um-
hverfið inni sem úti bar merki
um snyrtimennsku og metnað.
Við minnumst allra berjaferð-
anna í Háuborgina þegar rogast
var með fulla mjólkurbrúsa af
berjum heim og allt verkað til
matargerðar. Þú ræktaðir
grænmeti og lagðir áherslu á að
nýta það sem náttúran og
skepnurnar gáfu. Þú varst hús-
móðir í orðsins fyllstu merk-
ingu.
Þú varst félagslynd og hafðir
ánægju af samskiptum við fólk.
Kvenfélagið var þér kært og
þar lagðir þú þitt rækilega af
mörkum. Þú naust ferðalaga og
þið pabbi voruð dugleg að skoða
heiminn þegar um hægðist á
heimilinu.
Þegar heilsunni hrakaði
breyttist allt. Þið pabbi fóruð
fyrir tæpum fimm árum á Heil-
brigðisstofnunina á Patró og
dvölduð þar. Hans naut ekki við
nema í stuttan tíma og eftir það
rýrnuðu lífsgæði þín en fallega
brosið og hlýi faðmurinn var á
sínum stað. Hugur þinn var hjá
okkur fólkinu þínu og heima.
Nú ertu alkomin heim í Haga
við hlið pabba. Ykkar samband
var fallegt og kærleiksríkt alla
tíð, þið voruð ólík en samheldin.
Okkur finnst þessi vísa hans til
þín lýsa því vel:
Engillinn minn eini sanni
engum öðrum ertu lík
mig þú hefur gert að manni
af mannkostunum ertu rík
(Bjarni S. Hákonarson)
Guð geymi þig. Þín börn,
Björg, Margrét, Jó-
hanna, Hákon, Kristín,
Haraldur og Gunnar.
Í dag kveðjum við elsku
tengdamóður mína, Kiddý í
Haga. Margs er að minnast
enda árin orðin rúmlega 40 sem
við höfum þekkst. Og allar eru
minningarnar góðar enda var
Kiddý svo einstök manneskja.
Strax frá fyrstu stundu tók hún
mér opnum örmum og varð með
árunum ekki aðeins tengda-
mamma mín og mín önnur móð-
ir heldur líka ein af mínum
bestu vinkonum. Við gátum
hlegið saman, grátið saman,
trúað hvor annarri fyrir alls-
konar og síðast en ekki síst þag-
að saman. Hversu dýrmætt var
það þegar ég kom í Haga, ung-
lingurinn sem ég var, langt frá
æskuheimilinu og mömmu
minni, að eiga elsku Kiddý að!
Kiddý var einstaklega fjölhæf
og það lék allt í höndunum á
henni. Hún var orðin sjö barna
móðir 29 ára og það er afrek út
af fyrir sig. Einstök amma var
hún og mín börn hafa alist upp
með ömmu og afa í næsta ná-
grenni. Dagleg umgengni við
þessi yndislegu hjón hefur verið
þeim gott veganesti út í lífið og
að sjá ástina á milli þeirra sem
aldrei bar skugga á, hvað sem á
gekk í þeirra lífi, var okkur öll-
um fyrirmynd sem við búum að
um ókomna tíð. Þau uxu aldrei
upp úr því að kyssast og knú-
sast og það gefur sannarlega
gott í hjartað að hugsa til þeirra
stunda þegar Bjarni sat á koll-
inum í horninu og Kiddý sat í
fanginu á honum og þau ræddu
málefni líðandi stundar. Minn-
ingarnar eru svo margar og
góðar og stundirnar sem við
eyddum saman eru orðnar ótelj-
andi. Við unnum saman og vor-
um saman á góðum og slæmum
stundum enda bjuggum við ná-
lægt hvor annarri og mikill
samgangur á milli húsa. Alltaf
var hún tilbúin að passa og
hjálpa, ef með þurfti. Hún
Kiddý var ótrúleg á svo mörg-
um sviðum. Oftar en einu sinni
höfum við haldið að nú væri
komið að leiðarlokum hjá henni.
Ýmiss konar veikindi hafa plag-
að hana og nokkrum sinnum
hafa systkinin safnast saman
við rúmið hennar og verið
viðbúin því að þurfa að kveðja
hana. En hún var ekki tilbúin
og alltaf reis hún upp. Eftir
andlát Bjarna fyrir fjórum ár-
um hefur hún þó þráð að fá að
fara á eftir honum og hún sagði
við Halla minn að hún bæði Guð
á hverju kvöldi um að fá að
deyja en alltaf vaknaði hún
næsta morgun. Hún skildi bara
ekkert í þessu hjá skaparanum.
Síðustu árin var hún á Hvest á
Patreksfirði. Þar fengu þau
Bjarni frábæra umönnun hjá
yndislegu starfsfólki og ég vil
þakka þeim innilega fyrir allt
sem þau hafa gert til að þeim
liði sem best. Þegar við komum
í heimsókn þá sagði hún, ef hún
var ekki þeim mun lasnari:
„Halli minn, fáðu þér nammi.“
Og alltaf varð hún svo glöð að
sjá okkur og brosti fallega bros-
inu sínu. Alltaf vildi hún fá
fréttir úr sveitinni og hugurinn
var mikið heima í Haga.
Nú er komið að leiðarlokum
og það er ljúfsárt. Ljúft af því
að loksins fékk hún að fara og
er laus við þrautir þessa lífs.
Sárt af því að ég fæ aldrei að
sjá fallega brosið, heyra röddina
hennar og geta heimsótt hana.
En auðvitað er þetta eigingirni
og minningarnar um öll árin
okkar saman eiga eftir að ylja
mér í framtíðinni. En mikið á ég
eftir að sakna hennar. Eitt orð
kemur stöðugt upp í hugann:
Ómetanleg! Takk fyrir allt,
elsku Kiddý.
María.
Mig langar í fáeinum orðum
að minnast elskulegrar tengda-
móður minnar Kiddýjar í Haga.
Kynni mín af Kiddý hófust
fyrir rúmlega þrjátíu árum þeg-
ar ég kom með Jóhönnu dóttur
þeirra Hagahjóna vestur.
Síðan þá er ég og mín fjöl-
skylda búin að njóta ótal
margra ánægjustunda í Haga.
Það eru forréttindi að hafa
fengið að kynnast eins stórkost-
legri konu og henni Kiddý með
alla sína hjartahlýju og góð-
mennsku. Mér var strax ljóst
hvílík gersemi þessi hægláta,
fallega, víðsýna kona var. Að-
eins tuttugu og níu ára gömul
hafði hún og Bjarni hennar í
Haga sem lést fyrir fjórum ár-
um eignast sjö mannvænleg
börn sem öll lifa móður sína,
hún var kletturinn þeirra sem
aldrei brást.
Það var gaman að fylgjast
með Kiddý, hvernig hún tók á
móti og umgekkst af natni og
virðingu öll barnabörnin sín,
alltaf voru þau velkomin í sveit-
ina í faðminn á ömmu, þar var
alltaf nóg pláss. Þvílíkur faðmur
sem alltaf tók á móti manni þeg-
ar komið var í sveitina, það var
eins og hlýrri æðardúnssæng
væri kastað yfir mann. Allir
þeir mannkostir sem Kiddý
hafði eru vandfundnir í einni og
sömu manneskjunni. Allir hinir
mörgu afkomendur Kiddýjar
hafa fengið frá henni stóran
skammt af göfuglyndi og kær-
leika sem nýtast mun þeim vel
út lífið.
Kiddý var höfðingi heim að
sækja, það geta þeir fjölmörgu
sem þess nutu vitnað um. Það
verður ekki sama fallega sveitin
sem heilsar manni nú þegar
tengdamóðir mín er horfin á
braut en eftir standa dásam-
legar minningar um stóra per-
sónu.
Nú ertu komin í faðminn á
honum Bjarna þínum aftur.
Óska öllum afkomendum
Kiddýjar velfarnaðar, megi allir
góðir vættir vaka yfir ykkur.
Árni V. Þórðarson.
Ég stend á hlaðinu í Haga og
virði fyrir mér umhverfið. Fjöll-
in, dalinn, fjörðinn og Snæfells-
nesið í fjarska. Nær stendur
kirkjan og kirkjugarðurinn og
svo garðurinn hennar upp við
bæinn. Síbreytilegt umhverfi;
vetur, sumar, vor og haust.
Virði fyrir mér sveitina hennar
Kiddýjar, elskulegu tengdamóð-
ur minnar.
Það er sumar, sól og blíða.
Það berst skvaldur út um borð-
stofugluggann og ég renn á
hljóðið. Ég horfi inn, sé hvar
hún situr við endann á borð-
stofuborðinu með Bjarna sinn á
hægri hönd. Hún er í essinu
sínu þar sem hún er umkringd
sínu fólki. Hún er hrókur alls
fagnaðar. Hún skellihlær og
stundum svo dátt að það koma
tár í fallegu augun hennar. Á
boðstólum er ýmiss konar góð-
gæti en skinkuhornin, kleinurn-
ar rúgbrauðið og bananabrauðið
hennar ömmu er þó albest. Allir
eru sælir og kátir. Flestir við
borðið eiga eitthvert fallegt
prjónles frá henni. Peysur og
vettlinga, sokka, húfur og trefla.
Allt svo einstaklega fallega unn-
ið. Þegar kemur að kveðjustund
setur hún rúsínur og súkkulaði í
poka fyrir börnin og einn pen-
ingaseðill fylgir með. Alltaf að
gleðja og hún gleður alla með
nærveru sinni, væntumþykju og
hlýju.
Það er vetur. Jólin nálgast.
Ég horfi inn um gluggann og sé
fallega skreytta borðstofuna og
öll kertaljósin þar. Allt svo
notalegt og friður ríkir. Smá-
kökur í skálum og kókoskakan
komin á sinn gamla góða stað.
Það er fámennara en á sumrin
en við fjölskyldan eyðum jól-
unum alltaf hér því það eru
hvergi eins góð jól og í Haga.
Svo koma minningabrot frá
hausti og vori. Óteljandi minn-
ingar eftir áratuga samfylgd.
Minningar um yndislega
tengdamóður sem reyndist mér
sem besta móðir. Ég sagði oft
við hana að hún væri besta
tengdamamma í heiminum.
Fyrir mér var hún það og hún
verður það alltaf. Takk fyrir allt
og allt.
Hvíldu í friði, elsku besta.
Þín
Birna.
Sólarupprásin á Barðaströnd-
inni er einstaklega falleg, henni
fylgir oftast fallegur dagur og
sólarlag að kvöldi. Fyrr en varir
er dagurinn liðinn og minningin
ein eftir. Þessu er líkt farið með
mannsævina, hún líður á ógn-
arhraða og fyrr en varir er hún
liðin og minningarnar einar eft-
ir. Það er ekki sjálfgefið að ein-
staklingur skilji einungis góðar
minningar eftir, en þannig er
það þegar ég minnist tengda-
móður minnar sem nú hefur
kvatt þennan heim södd lífdaga.
Minningin um tengda-
mömmu, hana Kiddý í Haga, er
eins og minning um fallega sól-
arupprás á Barðaströndinni og
fallega daga, minningin er full
af sól, fegurð, umhyggju og
hlýju. Þegar ég hitti hana fyrst
fann ég strax að við ættum eftir
að ná vel saman sem kom svo á
daginn. Það kom nefnilega fljótt
í ljós að við áttum margt sam-
eiginlegt. Við vildum bæði hafa
snyrtilegt í kringum okkur og í
því sambandi var meira gagn að
mér úti en inni. Hún vildi hafa
garðinn vel sleginn og mér
fannst gaman að ganga á eftir
sláttuvélinni og finna lyktina af
nýslegnu grasinu. Hún vildi
ekki sjá dauða flugu í ljósakúpl-
inum í loftinu og ég náði upp í
loft. Hún vildi hafa trén í garð-
inum rétt klippt, ég taldi mig
hafa gott lag á klippunum. Hún
vildi ekki sjá rúlluplast í 15
metra háum öspunum. Tengda-
pabbi reyndi að sannfæra hana
um að plastið mundi hverfa þeg-
ar aspirnar laufguðust. Við
hlustuðum ekki á hann, ég náði í
prik og Halla náði í traktorinn
og plastið var tekið niður. Þá
var Kiddý sátt.
Í Haga var oft mannmargt,
samt aldrei svo að ekki væri
pláss fyrir einn í viðbót við mat-
arborðið eða einn enn í gistingu,
þaðan fór enginn svangur. Það
var líka alltaf tími til að spjalla,
til að fræðast eða miðla þekk-
ingu. Samverustundirnar í borð-
stofunni í Haga voru margar og
ánægjulegar.
Að leiðarlokum er svo ótal-
margs að minnast og margt að
þakka svo upptalningin getur
aldrei orðið annað en fátækleg.
Mér er efst í huga þakklæti fyr-
ir allt sem þú varst mér og bið
fyrir kærar kveðjur til tengda-
pabba yfir í Sumarlandið. Ég
veit að þið eigið eftir að dansa
þar saman, knúsast og kyssast.
Svo veit ég að þú tekur á móti
mér með súkkulaðirúsínur í skál
þegar minn tími kemur.
Lokið er nú langri göngu þinni
ljósið slokknað, það er komin nótt
lífs þíns minning ljúf í sálu minni
lifa mun um eilífð, sofðu rótt.
Eiríkur Jónsson.
Ég hef oft kvatt hana elsku
ömmu mína sem nú er farin
langþráða ferð í sumarlandið
eftir viðburðarríka ævi sem ein-
kenndist af seiglu og ástríki. Á
kveðjustundum okkar höfum við
rætt hver hennar mesta arfleifð
væri. Ömmu fannst það að sjálf-
sögðu vera afkomendaskarinn
enda erum við rík af ættingjum
og oft líf og fjör í kringum
Hagafjölskylduna. Auk þessa er
arfleifð ömmu fyrir mér auð-
mýkt og æðruleysi, hún amma
var leiðtogi lífs míns í þessum
efnum og skal ég alla ævi hugsa
til hennar lífsviðhorfa þegar
eitthvað bjátar á eða tilefni er
til að gleðjast yfir.
Alveg sama hvað gekk á í lífs-
ins ólgusjó iðkaði amma þakk-
læti fyrir það sem hún hefði og
fólkið sitt, þó að heilsan hafi
brugðist henni oft og alltof
snemma fyrst. Og þessu þakk-
læti og ættrækni var amma svo
dugleg að miðla til okkar barna-
barnanna sem sóttum í að eyða
tíma okkar í Haga hjá ömmu og
afa.
Öll sú ást sem á milli hennar
og afa ríkti er dýrmætt vega-
nesti fyrir börn að alast upp í.
Þrátt fyrir skara barnabarna
vorum við alltaf öll velkomin í
Haga og dvöldum þar mörg svo
vikum og mánuðum skipti.
Borðstofuborðið var lengt og
því jafnvel skáskotið svo allir
kæmust fyrir. Þótt það slægi í
20 manns við borðið á skemmti-
legustu tímunum þá voru samt
alltaf tvær heitar máltíðir á dag
auk kaffitíma sem okkar kona
riggaði upp. Öll fengum við okk-
ar hlutverk í að láta þetta stóra
heimilishald og búrekstur
ganga upp.
Það á líklegast ekkert okkar í
fjölskyldunni eftir að minnast
ömmu án þess að leiða hugann
að því þegar hún settist á hnéð
á afa sitjandi á eldhúskollinum,
þau fengu sér kaffibolla og
knúsuðust. Fyrir okkur var svo
sannarlega höfð ást og um-
hyggja og mörg okkar tróðu sér
inn í þessi faðmlög. Enda er
römm taugin á milli okkar
frændsystkinanna og það er
akkúrat það sem amma og afi
vildu.
Í fjósinu eyddum við amma
saman svo mörgum stundum á
þeim fjölda sumra sem ég
dvaldi í Haga. Í vasanum á
fjósasloppnum hennar var alltaf
að finna fjósapillu og gengur
nammið brenni ekki undir neinu
öðru heiti á mínu heimili. Við
mjaltastörfin hrósaði hún mér
stöðugt, það lifir sterkt í minn-
ingunni að hún sagði ég væri
svo natin við verkin og hvað
virkar betur til að fá barn og
ungling til að velja að gera bet-
ur í dag en í gær en jákvæð
uppbygging og hrós? Amma
Kiddý er örugglega upphaf já-
kvæðrar sálfræði þótt hennar sé
ekki getið í neinum bókum þess
efnis.
Svo þegar ég er orðin eldri
kann ég allt í einu allar gamlar
vísur, ættjarðarlögin, gömul
dægurlög, jafnaldrar mínir
hlýða undrandi á og ég velti fyr-
ir mér hvaðan þetta komi? Jú,
úr fjósinu með ömmu. Við sung-
um nefnilega stöðugt mjaltatím-
ana út í gegn. Þið finnið ekki
barn sem hefur eytt tíma í
Haga sem getur ekki farið með
Guttavísur aftur á bak.
Frá ömmu kom aldrei
styggðaryrði. Hlý orð og um-
hyggja fylgdu henni. Hún
kenndi listina að sætta sig við
það sem ekki fæst breytt og
njóta þess sem við höfum sem
færði henni gleði- og innihalds-
ríka ævi. Með ömmu hlýju orð-
um kveð ég hana: Góða ferð
hjartað mitt.
Helga Sigurrós
(Rósa).
Kristín Ingunn
Haraldsdóttir
- Fleiri minningargreinar
um Kristínu Ingunni Haralds-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.