Kristilegt skólablað - 01.09.1944, Page 22

KRISTILEGTSKÓLABLAÐ------------------
Sitt af hverju
Goethe, j)ýzka skáldiff, segir: „Ef kristin-
dómurinn umskapar ekki lijörtu vor, [já nær
Uaxni ekki tilgangi sínum. Þegar kenning
Krists og kærleikur upplýsir skilning vorn og
lifir í hjörtum vorum, jjá komumst vér að raun
um j)að, að vér verðum betri og frjálsari
menn“.
Vér verðum einungis sæl af þeim kærleika,
sem vér ai&sýnurn ö'fírum.
Varpaðu öllum þínum áhyggjum á Drottin,
þá hefir þú meiri tíma til að hjálpa öðrum.
Guð gefur fyrirheit, og trúin grípur j)að,
vonin gleðst af því og þolinmæðin bíður ró-
leg eftir [íví.
Hinn fégjarni segir: „Eg ætla að gefa á
morgun“. Hinn lati segir: „Eg ætla að vinna
á morgun“. Syndarinn segir: „Eg ætla að snúa
mér til Drotlins á morgun“.
Fögur eru iðrunartár, sem grátið er yfir
æskulífi, sem lifað hefir verið án Krists, en
fegra er þó í augum Guðs j)að líf, sem lifað
hefir verið meZ Kristi frá vöggu til grafar.
Utrýmdu áliyggjum [)ínum, með því að telja
upp náðargjafir Guðs.
Kærleikurinn er sterkara afl, en nokkurt
sprengiefni
fyrir friðsælli hjörð j)inni, þegar liann liikaði
ekki við að boða orð sitt fyrir fjölmenni há-
værra glópa. Þegar liann sté upp, tóku allir,
sem þekktu hann að lirópa nafn lians sín á
milli. Og hver j)ekkti liann ekki? „Viktorian-
us! Viktorianus!“ hrópuðu þeir í fögnuði“.
Og var [)að að undra, [)ar sem liann var al-
þekktur, sem verjandi hjáguðanna?
FJARSÝNI
Skömmu eftir að hinn alræmdi guðsafneit-
ari, Rohert Ingersoll, liafði fallið aumlega við
ríkisstjórakosninguna í Illinois, fór hann dag
nokkurn með járnbrautarlest milli Cliicago og
Peoria. Eftir venju sinni talaði liann harðlega
gegn kristindóminum og auglýsti vantrú sína.
Þegar liann hafði lialdið j)ví áfram um stund,
sneri liann sér að manni einum í járnbrautar-
vagninum og sagði: „Getið þér nefnt mér eitt
einasta stórvirki, sem kristindómurinn hefur
unnið?“ Manninn langaði ekki til þess að lenda
í orðakasti við Ingersoll og svaraði [)ví ekki,
en í því stöðvaðist lestin, kom þá yfir nokkur
kyrrð við það, að vagnaskröltið hljóðnaði. Þá
reis upp áttræð kona að baki guðsafneitaran-
um og lagði skjálfandi hönd sína á handlegg
lians og sagði: „Herra minn, ég veit ekki, hver
þér eruð, en ég get sagt yður frá miklu og dýr-
legu verki, sem kristindómurinn hefir unnið“.
„Hvað getur það verið?“ spurði Ingersoll.
„Hann hefir valdið því, að guðsafneitarinn
Róbert Ingersoll komst ekki að ríkisstjóraem
bættinu í hinu mikla ríki Illinois“.
Þó að eldingu liefði slegið niður í vagninn,
liefði [)að ekki getað haft djúptækari áhrif en
[)etta svar hinnar öldruðu konu. Ingersoll varð
náhvítur af reiði og sagði ekki ineira.
Ný upphitunaraðferð í kirkjum.
Moody segir svo frá:
„Eg átti einu sinni að prédika í Skotlandi,
en þegar ég kom í kirkjuna, var svo kalt þar,
að andbert var.
Ég sagði við djáknann: „Ætlið þið ekki að
liita kirkjuna upp?“
Hann sagði, að þeir liefðu enga ofna og eng-
in önnur tæki til upphitunar.
„Nú, hvernig getur fólkið þá lialdið á sér
hita?“
„0, við æthunst nú til að ræðustóllinn lnti
okkur upp“, sagði hann.
20