Landsmál - sep. 1947, Blaðsíða 4

TÍMARIT UM LANDSMÁL
frekar í áðurnefnda ræðu, sem haldin var 1944, hefði það
getað birt þessar setningar í beinu framhaldi:
„Þjóðin lifir nú frá hendinni til munnsins og hún
má ekki láta það verð blekkja sig, sem nú fæst fyrir
afurðirnar. Það stendur ekki til langframa. Það er
holt að hafa það hugfast, að þótt útflutningurinn sé
lífsnauðsyn fyrir þjóðina, þá getur heimurinn hæg-
lega lifað án þess að kaupa nokkuð af því, sem hér
er framleitt. Og hann lifir án þess, ef verðið er hærra
en hjá öðrum á sambærilegum vörum. -— Þegar þetta
er hugleitt, getur fáum dulizt í hvert fádæma öng-
þveiti stefnir nú fyrir allri framleiðslu í þessu landi
vegna dýrtíðarinnar11.
Nú getur engum hugsandi manni dulizt lengur, að ekki
er hægt með hávaðasamri sjálfsblekking að brjóta til
lengdar í bág við það lögmál atvinnu og efnahags, sem
vestræn þjóðfélög eru byggð á, án þess að lenda í erfið-
leikum. Þessu hafa íslendingar lítið sinnt um nokkurt
skeið og verða nú að súpa af því seiðið.
Það er hægt að gera margt annað þarfara en að svara
glópslegu fimbulfambi þeirra manna, sem afneita einföld-
ustu staðreyndum. En nú þegar afleiðingar verðbólgu-
áranna eru að koma í sinni réttu mynd fram í dagsljósið;
nú þegar óveðrið er að skella á og allt atvinnulíf lands-
manna er að stirðna í krepputökum dýrtíðarinnar og
óhófseyðslunnar, þá virðist ekki úr vegi að gera sér nokkra
grein fyrir því, hvemig sakirnar standa og hver aðdrag-
andinn er þeirra erfiðleika, sem nú valda þjóðinni sárs-
.auka og álitshnekki.
n.
Fjármálastjórn Alþingis.
Síðan ófriðurinn hófst og sýnilegt var að hætta væri á
ferðum vegna verðþenslu og dýrtíðar, hefir Alþingi aldrei