Morgunblaðið - 21.06.1990, Side 38

Morgunblaðið - 21.06.1990, Side 38
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. JÚNÍ 1990 38 DagbjörtH. Jóhanns- dóttir - Minningarorð Fædd 9. júlí 1911 Dáin 12. júní 1990 Mig langar að minnast hennar ömmu minnar sem alltaf var mér svo góð. Nú þegar ég hugsa til baka lang- ar mig að þakka henni allar þær samverustundir sem ég átti með henni og afa. Alltaf var hún til staðar ef eitt- hvað var að hjá mér, tilbúin að hugga og gefa af sjálfri sér. ' Oft sat hún með mér og spilaði ólsen, spjailaði við mig um heima og geima eða bakaði pönnukökur þótt hún væri nýkomin heim úr vinnunni uppgefin eftir langan vinnudag í Bæjarútgerðinni í Hafn- arfirði. Ekki voru þær ófáar bingó- ferðimar sem við fórum saman og skemmtum okkur konunglega. Elsku afi minn ég veit að þú saknar hennar, guð styrki þig. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi. Hafðu þökk fyrir allt og allt. (V. Briem) Dagbjört Þann 12. júní lést Halldóra Dag- björt Jóhannsdóttir, föðursystir okkar, rétttæplega 79 ára að aldri. Halldóra fæddist í Reykjavík á afmæli Dagfínns móðurafa síns 9. júlí 1911, elst barna hjónanna Jó- hanns Guðmundssonar skipstjóra (f. 1879) og Sigríðar Dagfmnsdótt- ur konu hans (f. 1891). Halldóra var á þriðja ári þegar foreldrar hennar fluttu til Hafnar- fjarðar. Fyrst bjó fjölskyldan í Lauf- ási við Suðurgötu en síðan í Gerði þar sem systkinin fimm alast upp, en þau voru auk Halldóru: Kristjana Louise (f. 1912), Sigurður (f. 1914), Guðmundur (f. 1916) og Gunnhild- ur (f. 1929), en hún er ein eftirlif- andi systkina sinna. Halldóra giftist Þorbirni Eyjólfs- syni, fyrrverandi verkstjóra (f. 1909) og lifir hann konu sína. Þau eignuðust eina dóttur, Jóhönnu Sigríði (f. 1934). Maður hennar er Guðmundur Kr. Guðmundsson verkstjóri (f. 1931). Þeirra börn urðu fimm: Þorbjörn (f. 1954), Lúther (f. 1956), Vilborg (f. 1957), Dagbjört (f. 1959) og Lovísa (f. 1962). Öll hafa þau komist til manns nema Lúther, en hann lést barn að aldri. Bamabarnabörnin eru mörg og hafa verið langömmu og langafa til mikillar gleði og ánægju. , Þegar við systurnar vorum að vaxa úr grasi bjó Dóra og Þorbjörn í glæsilegu hvítu húsi við Austur- götu 29. Þama var samankominn stór hluti föðurfjölskyldu okkar, því þar bjuggu einnig Didda dóttir þeirra með manni sínum og bömum og í kjallaranum bjó Jóna, ekkja Guðmundar bróður Dóru, með þremur börnum. Það var hátíð á hveiju hausti þegar Dóra frænka bauð í slátur. I síðdeginu var lagt í ferðalag frá Brávallagötunni alla leið suður í Hafnarfjörð, þar sem Dóra beið okkar með ijúkandi slátur. Skip- stjóradætrunum leið eins og kon- ungsdætrum þegar þær voru leyst- ar út með stórum pokum af kleinum frá Dóru. Þegar minnst er þessara sælu- stunda úr Hafnarfirðinum er ekki hægt að minnast Dóm án þess að minnast beggja þeirra hjóna. Fátt fólk er eins hrifið og áhugasamt um börnin. Þorbjöm er góður sögu- maður og fullur fróðleiks frá sjáv- arsíðu Suðurnesja fyrr og nú. Allt sitt líf hafa þau unnið harðri hendi og þar hefur samheldnin og örlætið setið í fyrirrúmi. Þess höfum við systurnar og synir okkar notið ekki síður en bamaböm þeirra og barna- bamabörn. Eftir að faðir okkar lést fyrir átján árum höfum við fundið sterk- lega fyrir tryggð Dóru föðursystur okkar. Þessi tryggð hefur verið okkur ómetanleg og styrkt tengsl okkar við föðurættina og sögu hennar. Nú hefur Dóra fengið hvfldina eftir erfið og þrálát veik- indi. í huga okkar situr eftir mynd af heimili Dóru og Þorbjamar, hraunið fyrir utan gluggann, ilmur úr eldhúsinu og börn alls staðar nálæg. Við vottum Þorbirni samúð okk- ar, einnig Diddu, Guðmundi og börnunum sem kveðja nú ættmóður sína. Blessuð sé minning hefinar. Erla, Systa og Sigga í gær var lögð til hinstu hvílu tengdamóðir mín, Dagbjört Hall- dóra Jóhannsdóttir. Úför hennar fór fram í kyrrþey að ósk hennar. Dagbjört Halldóra eða Dóra eins og hún var alltaf kölluð af öllum er þekktu hana náið, var dóttir hjón- anna Sigríðar Dagfinnsdóttur og Jóhanns Guðmundssonar skipstjóra er látin eru fyrir mörgum árum. Hún var 5 ára gömul er hún flutt- ist til Hafnarfjarðar með fjölskyldu sinni. Systkinin voru fimm, var hún elst þeirra, en þau eru nú öll látin, nema yngsta systirin Gunnhildur, en mikill kærleikur var á milli þeirra systra. Hún fór mjög snemma að vinna og vann lengst af við físk- vinnslu, en í nokkur ár sá hún um veitingar í Sjálfstæðishúsinu í Hafnarfirði. Hún var ákaflega dug- leg og hlífði sér aldrei til nokkurra verka á meðan hún gat. 12. nóvem- ber 1932 giftist hún Þorbimi Eyjólfssyni verkstjóra. Bjuggu þau allan sinn búskap í Hafnarfirði. Þau eignuðust eina dóttur, Jóhönnu Sigríði, sem undirritaður er kvænt- ur. Barnabörnin urðu fímm, en eitt þeirra er látið, og langömmubömin em ellefu. Mikill kærleikur var á milli hennar og barnabarnanna, fannst þeim alla tíð mjög gott að koma til ömmu og afa, það var al- veg sama hvað var að, alltaf gátu amma og afí leyst úr öllu. í mörg ár bjó ég og fjölskylda mín í sama húsi og þau, aldrei bar skugga þar á, alltaf var hún tilbúin að rétta hjálparhönd og gleðja aðra, því það var hennar lífshugsun að gefa af sér. Hún starfaði í mörg ár mikið fyrir kvennadeild Slysavamafélags- ins Hraunprýði í Hafnarfirði og einnig var hún í Vorboðanum, Sjálf- stæðiskvennafélaginu í Hafnarfirði, á meðan heilsan entist. Undanfarin ár hefur hún átt við mikil veikindi að stríða og heilsa hennar hefur verið afskaplega tæp síðastliðin fjögur ár. Síðan í október hafa þau hjónin dvalist á hjúkrunar- heimilinu Skjóli og lést hún þar. Vil ég fyrir hönd fjölskyldunnar þakka starfsfólkinu á Skjóli fyrir sérlega góða umönnun. Þorbjöm minn, ég veit að sökn- uðurinn er mikill, því þið vomð ákaflega samrýnd, en þú átt minn- ingar um einstaklega góða konu, bið ég guð að styrkja þig í þinni sorg. Hafí elsku Dóra mín þökk fyrir allt. Hvíli hún í friði. Guðmundur Ég ætla að skrifa héma nokkrar línur um ömmu mína, Dagbjörtu Halldóm Jóhannsdóttur, hjúkmnar- heimilinu Skjóli, áður til heimilis á Arnarhrauni 13, Hafnarfirði, sem lést 12. júní sl. Hún var dóttir hjónanna Sigríðar Dagfínnsdóttur og Jóhanns Guð- mundssonar úr Hafnarfírði. Hall- dóra var elst af sínum systkinum sem em nú öll látin nema yngsta systirin, Gunnhildur. Amma giftist afa mínum Þorbimi Eyjólfssyni ættuðum úr Hafnarfirði 12. nóvember 1932, hann var verk- stjóri hjá Einari Þorgilssyni í 46 ár, síðan hjá Eimskipafélagi íslands alveg þangað til að hann hætti að vinna. Amma og afi áttu eina dóttur, Jóhönnu Sigríði Þorbjörnsdóttur sem býr í Reykjavík og hún er gift Guðmundi Kr. Guðmundssyni verk- stjóra hjá SÍS. Þau áttu fímm böm og fjögur á lífí, þau eru Þorbjöm, kvæntur Önnu Lindu, búsett í Keflavík, eiga þau tvö börn, Vilborg, gift Lofti Jónassyni Kjóastöðum II, Bisk., eiga þau þijú börn, Dagbjört, gift Ómari Sigurbergssyni, búsett í Reykjavík, eiga þau þijú börn, Lov- ísa, búsett í Reykjavík, á hún tvær dætur. Amma byijaði snemma að vinna, hún vann lengst af við fiskverkun, hérna á yngri ámm var hún alltaf í síld fyrir norðan. Hún sá um veit- ingar í Sjálfstæðishúsinu í Hafnar- firði frá 1945-1952. Hún var okkur systkinunum al- veg ofsalega góð, þegar við hringd- um í þau ömmu og afa ef það var eitthvað að þá voru þau fljót að koma til okkar, hún gat alltaf tekið sér frí til að passa okkur hérna áður fyrr, þá var alltaf notalegt að koma heim úr skólanum því amma var alltaf með einhveijar kræsingar handa okkur. Við fórum oft með ömmu og afa út úr bænum austur fýrir fjall og í beijamó á haustin, hún amma mín þurfti alltaf að tína ber á haust- in og búa til saft handa honum afa og bamabömunum sínum. Hún var ofsalega dugleg kona, hún var allt- af lasin en kvartaði aldrei um sín veikindi, hún sagði oft við mig nú síðustu árin að þetta væri bara leti í sér, svo hló hún nú bara að þessu öllu. Þau voru mjög samhent hjón, og máttu aldrei vita um að það væri erfítt hjá neinum í íjölskyldunni, þá voru þau alltaf komin til að bjóða hjálp. Ég vil þakka ömmu minni þá ást sem hún gaf mér og börnum mínum, og þá hjálp sem hún hefur gefíð mér um dagana. Það er erfitt að trúa því að hún amma sé farin frá okkur. Elsku afí minn, ég veit að þú átt um sárt áð binda núna, en ég vil biðja algóðan guð að styrkja þig í sorg þinni. Lúlla Minning: Guðmundur Benedikts- son frá Erpstöðum Fæddur 3. maí 1907 Dáinn 13. júní 1990 Ekki var hann sonur minn hár í loftinu, er hann kynntist mildri hendi Guðmundar Benediktssonar, þess manns er við kveðjum í dag. Þær voru ófáar gönguferðimar, sem þeir fóru saman og mátti þá vart á milli sjá hvor var hamingju- samari. Mun þetta hafa verið mikil lífsfylling fyrir þá báða. Þar eð leið- ‘ ir okkar foreldranna skildu var Guðmundur því alltaf sem kær afí á heimilinu. Alltaf var hægt að leita til þessa ljúfa og bamgóða manns. Guðmundur fæddist á Erpsstöðum í Dölum, fluttist snemma til Reykjavíkur af heilsufarsástæðum, þar eð hann þoldi ekki að starfa við heyskap. Fljótlega hóf hann störf bjá Eimskip, fyrst við uppskip- un, sfðar sem skrifari, það er hann bar ábyrgð á vinnutíma þeirra manna, sem störfuðu við skipaaf- greiðslu. Mér er tjáð að honum hafi farið þessi störf vel úr hendi, því að hann var óvenju töluglöggur maður og starfí sínu mjög trúr. Við þetta starfaði hann fram yfír sjö- tugt. Frístundir sínar notaði hann gjama til lestrar góðra bóka, ekki síst þeirra er fjölluðu um byggðir og náttúm landsins. Guðmundur hafði alla tíð mikla ánægju af ferð- um í sveitina, því að landbúnaðar- störf áttu alla tíð sterk ítök í hon- um. Þetta kom mjög vel í ljós í heimsóknum á sveitaheimili, er hann átti kost á, ásamt mér og syni mínum. Guðmundur eignaðist sjö systur, þar af em tvær látnar, hinar em allar búsettar hérna í Reykjavík, einnig átti hann fóstur- systur og fósturbróður, sem nú er háaldraður. Nú er sætið hans Guðmundar autt. Nú spyr hann ekki framar um vinnuna, skólann eða annað, sem snertir daglegt líf. í lok maí tóku sig upp veikindi, sem Guðmundur hafði átt við að stríða í mörg ár. Var hann þá fluttur á Landspítal- ann, þaðan sem hann átti ekki aft- urkvæmt. Þar áttum við kost á að fylgjast með líðan hans daglega. Vil ég nota tækifærið og þakka starfsfólki hjartadeildar frábæra umönnun, einnig Tryggva Ás- mundssyni lækni, sem hafði annast hann á Vífilsstöðum og einnig utan spítalans, og Guðmundur bar mikið lof á. Við þökkum Guðmundi hinar fjöl- mörgu góðu samvemstundir og ást- vinum hans sendum við samúðar- kveðjur. Blessuð veri minning hans. Elín og Kristinn Nú er komið að kveðjustundinni. Fjölskylduvinur okkar, Guðmundur Benediktsson, eða Mundi eins og við kölluðum hann alltaf, er nú lát- inn. Og þegar ég nú sest niður og rita þessi fátæklegu orð streyma minningamar fram í hugann. Leiðir okkar Munda lágu saman frá því ég var smábarn í Eski- hlíðinni, þar sem hann leigði hjá foreldrum mínum. Minningamar sem ég á frá Eskihlíðarárunum, en þaðan fluttist ég fímm ára gömul, em flestar, ef ekki nær allar, tengd- ar Munda. Hann var mér svo sér- staklega góður og hafði gaman af heimsóknum mínum upp í risher- bergið, þó lág væri ég í loftinu. Enda fékk ég alltaf góðar móttökur og oft gott í munninn. Oft tók hann mig með sér í göngutúra og við skoðuðum nágrennið, m.a. kindurn- ar hennar Imbu gömlu í Eskihlíð- inni, en í þá daga voru Hlíðarnar hálfgert úthverfí. Eftir að fjölskyldan fluttist í vest- urbæinn hélst þó vináttan og sam- bandið óslitið fram á þennan dag. Hann kom oft í heimsókn á sunnu- dögum þegar ég var krakki, og eins hittumst við á stórhátíðum og í af- mælum, annaðhvort á Hagameln- um, á Látraströndinni hjá Trausta bróður mínum eða í Hafnarfirði, eftir að ég stofnaði þar mitt heim- ili. Mér hefur alla tíð fundist svo eðlilegt að Mundi væri sem einn af fjölskyldunni. Og eftir að ég gifti mig og eignaðist sjálf fjölskyldu héldust vináttuböndin, þó að oft yrði lengra á milli þess að við hitt- umst hin síðari ár. Mér er efst í huga þakklæti fyrir að hafa fengið að kynnast honum Munda og þakklát fyrir það, hvað hann var mér og minni fjölskyldu alla tíð góður. Ég votta aðstandendum hans innilega samúð. Vor sál er svo rík af trausti og trú, að trauðla mun bregðast hugpn sú. Þó ævin sem eldinn þijóti, Guðs eilífð blasir oss móti. (Jóhannes úr Kötlum) Stefanía í dag verður til moldar borinn vinur minn Guðmundur Benedikts- son. Hann andaðist á hjartadeild Landspítalans 13. þ.m. eftir stutta en stranga sjúkdómslegu. Hann var fæddur að Kirkjuskógi í Miðdölum, Dalasýslu, 3. maí 1907, þriðja barn þeirra hjóna Guðrúnar Guðmunds- dóttur og Benedikts Snorrasonar er þar bjuggu. Arið 1914 fluttist Guðmundur með fjölskyldu sinni að Erpstöðum í sömu sveit, en þar hafði áður búið afí hans Snorri Þorláksson og kona hans Hólmfríður Baldvinsdótt- ir. Erpstaðaheimilið var til fyrir- myndar um alla heimilishætti og gestrisni, svo orð fór af. Þar var löngum gestkvæmt, því þangað áttu margir erindi. Meðal annars var þar bókasafn sveitarinnar um árabil. Á þessu menningarheimili ólst Guð- mundur upp ásamt 7 systrum og tveimur fóstursystkinum. Eins og að líkum lætur fyrir tíma vélvæð- ingarinnar var nóg að starfa á stóru heimili og hann mun ekki hafa ver- ið gamall er hann fór að leggja lið við bústörfin. Það kom fljótt í ljós er hann fékk aldur og þroska hversu verklaginn og fylginn sér hann var við öll störf. Hugur hans stóð einnig til að afla sér meiri menntunar og fróð- leiks. Veturinn 1926 til 1927 fór hann til náms á Hvítárbakkaskóla í Borgarfirði. Oft minntist hann þess tíma og hve það hefði orðið sér notadijúgt á lífsleiðinni. Eftir Hvítárbakkadvölina mun áhugi Guðmundar á íþróttum hafa vaxið. Hann og nokkrir ungir menn úr Miðdölum fengu leikfímikennara til að kenna sér leikfími, og um líkt leyti var stofnað Ungmennafélagið Æskan og var hann einn af stofn- endum þess. Á stefnuskrá félagsins var, auk íþrótta og skemmtana- halds, aðstoð við heimili sem þurftu hjálpar við. vegna veikinda. Til dæmis var algengt að koma saman á sunnudegi um sláttinn og hjálpa til við heyskapinn. Var æði oft sem þess þurfti með. Ef tími vannst frá ‘brauðstritinu á sunnudögum á sumrin var stundum farið í útreiða- túra og man ég eftir Guðmundi á góðum fáki á þeim stundum. Árið 1947 fluttist Guðmundur til

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.