Morgunblaðið - 17.09.1995, Síða 29

Morgunblaðið - 17.09.1995, Síða 29
MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR SUNNUDAGUR 17. SEPTEMBER 1995 29 BJÖRGVIN SIGMUNDUR BJARNASON + Björgvin Sig- mundur Bjarnason fæddist í Reykjavík 5. maí 1928. Hann lést á Grensásdeild Borgarspítala 10. september síðast- liðinn. Foreldrar hans voru Bjarni Sigmundsson bif- reiðasljóri frá Rauðasandi, f. 26.2. 1898, d. 28.6 1978, og Guðrún Snorradóttir Garðakoti, Skaga- firði, f. 13.8. 1896, d. 31.12. 1989. Systkini Björgvins voru Inga, f. 5.6. 1923, Snorri, f. 24.09. 1925, og Bessi, f. 05.09 1930. Hinn 12. apríl 1952 kvæntist Björgvin eftirlifandi eiginkonu sinni Hrefnu Jóhannsdóttur, f. 19.12. 1930, dóttur Jóhanns Garðars Jóhannssonar bryggjusmiðs frá Öxney í Breiðafirði, og konu hans Frið- rikku Eggertsdóttur úr Fremri Langey í Breiðafirði. Börn Björgvins og Hrefnu eru Rún- ar, f. 21.9. 1952, kvæntur Jó- hönnu Höllu Þórðardóttur, Garðar, f. 31.03. 1956, Bryndís Guðrún, f. 7.4.1957, gift Guð- mundi Bjömssyni, Auður, f. 30.10. 1959, og Birna, f. 19.4 1962. Barnabörn þeirra em Sigþór Órn Rúnarsson, f. 20.3. 1973, Karen Rúnarsdóttir, f. 28.10. 1974, Ama Björg Rúnarsdóttir, f.27.11. 1981, Katrín Ósk Garðarsdóttir, f. 23.07. 1978, Hrafn Garðarsson, f. 23.11. 1984, Tinna Garðars- dóttir, f. 21.9. 1987, Hörður Sveinsson, f. 2.8. 1975, Ragnheið- ur Guðmundsdóttir, f. 24.12. 1982, Auður Björg Guðmundsdóttir, f.24.5. 1985, Kristín Magnusson, f 28.3. 1982, Helén Magnusson, f. 30.5 1984, Hanna Hrefna Magnus- son, f. 10.5. 1989, og Bragi Halldórsson, f. 7.3. 1985. Björgvin ólst upp í Reykja- vík. Hann stundaði nám við Iðnskólann í Reykjavík og lauk prófi í bifvélavirlý'un frá skól- anum. Björgvin var sveinn á bifreiðaverkstæði Sveins Eg- ilssonar og hélt áfram að starfa þar fyrstu árin að námi loknu. Hann starfaði alla tíð að iðn sinni og lengst af hjá Heklu hf. Útför Björgvins fer fram frá Bústaðakirkju á morgun, mánudaginn 18. september, og hefst athöfnin klukkan 13.30. FLJÓTT skipast veður í lofti. Laug- ardaginn 9. september vorum við hjónin stödd í Þórsmörk í þrjátíu manna hópi úr Húnavatnssýslu. Það hafði verið slegið upp mikilli grill- veislu og á eftir upphófst mikill söngur og gleðilæti sem stóðu til miðsnættis, en þá fór fólk að tínast til svefns. Ég vaknaði að venju snemma sunnudagsmorguninn 10. september. Ég hafði samt ekki ver- ið lengi á fótum þegar égvar kallað- ur í símann í rútunni. í símanum var Guðrún dóttir mín og hún sagði með sinni mjúku rödd: „Pabbi minn, ég er nú ekki að flytja þér neina gleðifrétt, því hann Bjöggi dó í nótt.“ Þó að þetta kæmi mér ekki alveg á óvart þá var þetta samt þungt högg. Ég fann að ferðafélag- arnir tóku innilega þátt í sorginni með okkur hjónum á hljóðlegan hátt og á heimleiðinni var stungið miða í lófa minn og á honum stóð: Hávær gleði, harmur sár, hverfur geð til margra átta. Líkt og peð, við leik og tár, líf á beði dags og nátta. Já, lífið sveiflar okkur manneskj- unum oft snögglega til margra átta, frá ríkidæmi til fátæktar eða frá 'gleðinni til sorgarinnar, eða skyndi- lega til annarra heima. Á svona stundum verður okkur ljóst að við eigum aðeins stundina sem er að líða. Við fáum ekki breytt þeim glappaskotum sem við höfum gert og við vitum ekki hvað morgundag- urinn ber í skauti sínu. En hvort sem okkur eru ætlaðir fáir dagar eða margir, þá ber okkur að strá gleði og góðvild til ferðafélaga okk- ar á þessu ferðalagi sem við öll tökum þátt í, og þannig maður var hann bróðir minn hann Björgvin. Hann hafði hjartað á réttum stað. Nú hefur Bjöggi lokið ferð sinni hér með okkur og er lagður af stað í nýtt ferðalag með nýjum ferðafé- lögum og kannski gömlum. Ég ef- ast ekki um að ef okkar góðu for- eldrar hafa átt þess kost, þá hafa þeir tekið á móti honum með brosi og útbreidda faðma. Elsku bróðir, ég óska þér svo inni- lega guðs blessunar og góðrar ferð- ar, og þér, Hrefna mín, og börnum ykkar votta ég dýpstu samúð og bið góðan Guð að vera með ykkur. Snorri Bjarnason. Er ég lá andvaka í nótt og steig fram úr, varð mér litið á bók er lá á náttborðinu. Framan á henni er vísa. Sjáðu í austri röðul rísa, rauðu bliki um himin stafar. Lífíð allt er eins og vísa, ort á milli vöggu og grafar. (Rúnar Kristjánsson) Þá sá ég hvað þetta er satt. Fyr- ir tæpum fímmtíu árum kom ég inn í þessa glaðværu fjölskyldu og rændi þínum stóra bróður og besta vini sem alltaf var að passa þig. Þá eignaðist ég líka fyrst bræður sem reynst hafa mér sem slíkir síð- an. En þetta gæti hafa verið í gær, svo fljótt rennur lífíð áfram. Ég man þegar þú komst heim eftir að hafa verið að skemmta þér og mamma þín tók alltaf á móti þér og þið fóruð saman í eldhúsið og hún lagði harðfískinn á borðið og svo spjölluðuð þið saman langa stund áður en þú gekkst til hvílu. Hún mamma ykkar sem vakti yfir liveiju ykkar spori, alltaf svo bjart- sýn að allt færi nú að lagast, en einhverjir erfíðleikar voru í vegin- um. Það var mikið hlegið og sagðar skrítlur og afí ykkar lagði sitt fram- lag þar í, en allt ykkar móðurfólk hafði einstaklega létta lund. Og samheldnin hélt áfram þó hver og einn væri farinn að heiman að búa fyrir sig. Ótal, ótal sinnum komstu og hjálpaðir við viðgerðir á bílum, sem var þitt fag, þá ekki síður í byggingarvinnu, og var þá sama hvert verkið var, steypuvinna, múr- verk, smíðar og svo margt annað, og var ekki unnið eftir klukku held- ur lögð nótt við dag, ef því var að skipta. Ef einhver var í vandræðum með einhvern hlut og þú áttir hann gafstu hann, en eins og einhver sagði, þú varst sá gjafmildasti mað- ur sem var til. Ekki var síður gott fyrir unga frændur sem urðu að yfirgefa heimilið sitt í sveitinni að fara til borgarinnar til náms og starfa, að frændi leit alltaf til með þeim og þið bundust hver öðrum traustum böndum. Kæra Hrefna, börn, tengdabörn og barnaböm, ykkar missir er mikill og Guð styrki ykkur á þessari erfiðu stund. Guð blessi minningu Björgvins Bjarna- sonar. Erla Aðalsteinsdóttir. Það er svo stutt síðan Bjöggi frændi kom við hjá okkur Lindu í kaffísopa, en það gerði hann oft á leið sinni í eða úr hesthúsinu. En hlutirnir eru fljótir að breytast og nú er hann farinn á vit æðri máttar- valda. Það var alltaf gaman að fá Bjögga í heimsókn, það var rætt um daginn og veginn og oftar en ekki slegið á létta strengi. Húmorinn var alltaf til staðar hjá honum, og fyrir stuttu þegar ég heimsótti hann á Grensásdeild Borgarspítalans, brosti hann og lyfti hendi með þu- mal á lofti, eins og til að segja: „Það er allt í lagi með mig.“ Mér er minnisstætt þegar ég kom í bæinn til náms, 15 ára gamall, að Bjöggi og Bessi bróðir hans gengu mér nánast í föðurstað, vom til taks og alltaf tilbúnir að aðstoða þegar á þurfti að halda. Á kvöldin og um helgar var hann oft á verk- stæðinu hjá Sturlu bróður, þar sem við þrir bræðumir og Bjöggi frændi gerðum við bíla. Oftast var léttur andi og mikið grín þegar Bjöggi var mættur á staðinn. Seinna þegar ég fór að byggja kom Bjöggi oft.í eftir- litsferð að fylgjast með frænda sín- um og hvernig gengi. Hann hvatti okkur og sýndi okkur stuðning í því sem við vorum að gera. Elsku Bjöggi, lífsgleði þinnar verður lengi minnst og þín verður sárt saknað. Við Linda biðjum góðan Guð að geyma þig og styrkja Hrefnu, börn þeirra og fjölskyldur á þessari erfíðu stund. Bjarni Snorrason. Það gerist ýmislegt á lífsleiðinni sem erfitt er að sætta sig við. Eitt af því erfiðasta er að þurfa að horfa á eftir ástvinum okkar hverfa yfir móðuna miklu. Það var okkur systk- inunum mikið áfall að frétta af and- láti afa okkar og er þetta okkur öll- um mikill missir. Það er þó mikil hugguna að vita til þess að nú er afí laus við alla þjáningar. Okkur langar að kveðja afa okkar með nokkmm fátæklegum orðum. Þó hann sé ekki lengur héma hjá okkur mun minningin um hann ávallt fylgja okkur. Við þökkum honum fyrir það liðna og biðjum góðan Guð að blessa hann og varðveita. Fari hann í friði. Margs er að minnast, margt er hér að þakka. Guði sé lof fyrir liðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin strið. Far þú I friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.) Karen, Sigþór Örn og Arna Björg. Mig langar í örfáum orðum að kveðja föðurbróður minn Björgvin Bjarnason. Bjöggi, eins og hann allt- af var kallaður, er einn af skemmti- legustu mönnum sem ég hef þekkt og mun ég fyrst og fremst minnast hans fyrir það. Ég kynntist honum fyrst almennilega þegar ég flutti til Reykjavíkur fyrir fjórtán árum ásamt Bjama bróður mínum. Þá unnum við á bílaverkstæði sem Surla bróðir okk- ar rak og Bjöggi hafði afdrep í einu horninu fyrir aukavinnuna sína sem hann hafði alltaf nóg af. Bjöggi kom okkur að vissu leyti í föðurstað og reyndist hann okkur góður vinur. Við leituðum oft til Bjögga og heimsóttum hann í gegn- um tíðina og sennilega hefur það verið fyrst og fremst vegna þess hvað hann var skemmtilegur. Bjöggi er einn mesti húmoristi sem ég hef kynnst og fáir menn höfðu betra lag á að sjá björtu hliðarnar á öllum málum. Ég veit að krafturinn og lífs- gleðin sem í honum bjó mun lifa áfram í afkomendum hans. Það er von mín að hugarfar hans og geðslag megi styrkja alla sem hann þekktu í þeirri sorg sem nú er óumflýjanleg. Guð blessi minningu Björgvins Bjarnasonar. Aðalsteinn Snorrason. PÉTUR EIÐSSON + Rúnar Pétur Eiðsson fædd- ist á Snotrunesi í Borgar- firði eystra 18. september 1952. Hann lést á Egilsstöðum 29. maí síðastliðinn og fór útför hans fram frá Bakkagerðis- kirkju 3. júní. NÚNA eru u.þ.b. fjórir mánuðir síðan fósturpabbi minn Pétur leit sinn síðasta dag. En ástæðan fyrir því að ég birti þessa grein núna er sú að á morgun hefði hann orðið 43 ára. Ef þú, elsku Pétur minn, hefðir verið á meðal okkar í dag þá hefð- um við heimsótt þig í litla fallega húsið þitt í Bökkunum og eflaust fært þér eitthvað í tilefni dagsins eins og venja var. Skrýtið að hugsa til þess að við skyldum hafa búið undir sama þaki í 12 ár en samt þekki ég þig lítið meira en daginn sem ég sá þig fyrst. Það var haust- ið 1979, ég var bara 5 ára kríli. Við mamma lágum uppi í rúmi, en þá bjuggum við á Neskaupstað, svo var bankað, ég hljóp til dyra, þú stóðst fyrir utan frekar vandræða- legur, virtir mig fyrir þér og spurð- ir eftir mömmu. Ég man þetta svo ótrúlega skýrt, mér fannst þú strax viðkunnanlegur. Síðan fluttum við á Borgarfjörð til þín vorið 1981. Fyrstu árin gekk allt vel, en samt fór ég aldrei að kalla þig pabba. Svo þegar ég var 10 ára var allt í einu eins og þú hefðir ákveðið að hætta að skipta þér af mér, en elsku Pétur hvað klikkaði! Af hverju? Þú getur ekki ímyndað þér hve oft ég hef spurt mig þessarar spum- ingar. En aldrei fengið svar. Ég ætlaði alltaf að segja þér svo margt og spytja svo margs. En einhvem veginn hugsaði ég með mér, æi það er nægur tími. Ef ég hefði nú bara vitað að þér liði svona illa Pétur minn, þá hefði ég kannski getað hjálpað. En öll þessi ef eru til einskis núna þegar það er orðið of seint, lífíð heldur víst áfram án þín. En þú verður alltaf í huga mér og mér mun alltaf þykja jafn vænt um þig hvar sem ég verð. Þú varst nú allt- af pabbi minn í þessi alltof fáu ár sem þú lifðir þó svo að við hefðum getað breytt betur. Eitt ætla ég að segja þér, Pílu þinni líður vel og ég ætla að reyna að gera allt til að hjálpa elsku litla Gumma bróður mínum að geyma minningarnar um þig sem góðan föður. Hann er nú smækkuð mynd af þér. Ég gæti skrifað endalaust en ég ætla að hætta hér, vonandi líður þér vel hvar sem þú ert. Hamingjan-býr ekki í búpeningi og ekki í gulli sálin er heimkynni hamingjunnar. (Demókrítos.) Elsku Magga, mamma, Gummi og þið öll hin, guð veri með okkur, og vonandi mun tíminn 'vinna með okkur í þessari miklu sorg sem missir Péturs olli okkur. Ykkar, Ríkey. Sambýlismaður minn, faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi, STEFÁN JÓNSSON múrarameistari frá Vatnsholti, síðast til heimilis á Grensásvegi 60, Reykjavík, andaðist í Landspítalanum að morgni 13. september. Útför hans fer fram frá Búðakirkju, Staðarsveit, laugardaginn 23. september kl. 14.00. Jarðsett verður í heimagrafreit að Vatnsholti. Guðlaug Gisladóttir, Jón Hólm Stefánsson, Rósa Finnsdóttir, Nfna Ásiaug Stefánsdóttir, Danfel Danfelsson, Rannveig Margrét Stefánsdóttir, Bergur Viðar Stefánsson, Ingibjörg Hildur Stefánsdóttir, barnabörn og barnabarnabörn. Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúö og vinsemd vegna andláts elskulegrar móður minnar, tengdamóður og ömmu, SVÖVU Ó. FINSEN, dvalarheimilinu Höfða, áðurtil heimilis á Vesturgötu 40, Akranesi. Sérstakt þakklæti færum við starfsfólki dvalarheimilisins Höfða fyrir einstaka umhyggju og hlýju er það sýndi henni. Inga Svava Ingólfsdóttir, Jón Ólafsson, Hildur Karítas Jónsdóttir. Móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma, JÓDÍS PÁLSDÓTTIR frá Sólmundarhöfða, Akranesi, sem lést þann 10. september sl., verð- ur jarðsungin frá Akraneskirkju þriðju- daginn 19. september kl. 14.00. Nína Ólafsdóttir, Steinþór B. Ingimarsson, Ebba Ólafsdóttir, Höskuldur Stefánsson, barnabörn og barnabarnabörn.

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.