Morgunblaðið - 06.04.2000, Side 79

Morgunblaðið - 06.04.2000, Side 79
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 6. APRÍL 2000 79 BRÉF TIL BLAÐSINS Klám og karamellubúðingur Frá Svavari Knúti Kiistinssyni: SEM gagnkynhneigður karlmaður á besta aldri hef ég óskaplega gaman af því að lifa heilbrigðu kynlífi með spúsu minni. En ég er líka breyskur karlmaður á besta aldri, og þess vegna hef ég líka mikla nautn af því að borða karamellubúðing með rjóma. „Nú, hvernig tengist þetta klámumræðunni?“ gæti fólk spurt. Og svar mitt var fyrrum einmitt hið sama: „Hvernig getui- búðingsát mitt tengst klámumræðunni?" En fyrir nokkru var sem ljós sannleikans lýsti skyndilega yfir mig og ég fylltist eld- móð og ákvað að skrifa þessa klám- fengnu hugleiðingu. Undanfarið hefur borið á umræðu um það hvort banna eigi klám á Is- landi, og fólk heíúr farið víða í skil- greiningum sínum á klámi. Sú al- gengasta fer einhveiTi veginn á þessa leið: „Hvað það efni sem særir blygð- unarkennd fólks.“ Margir tala um nektardans sem ai’gasta klám og einnig verður fólki tíðrætt um svo- kallaðar klámmyndir og símaklám og fleira og fleh’a sem fer í beinin á siðprúðum íslendingum. Og viti menn, þá hefst strax umræðan um að banna allt efni sem gæti valdið nokkrum manni ama. Við skulum ekki dæma hluti til dauða þó að þeir misbjóði blygðunarkennd okkar. Eg hef til dæmis megnustu óbeit á tón- list hljómsveitar sem við skulum kalla Land og Mórall. Hins vegar hef ég þá smekkvísi að slökkva bara á út- varpinu eða skipta um stöð ef tónlist þeirra hljómar. Jafnvel hef ég eitt sinn í teiti labbað út á svalir og fengið mér smá óbeinar reykingar með vin- um mínum reykingamönnunum. (Já, Þorgrímur Þráinsson, fánaberi ís- lenska landsliðsins í andreykingafas- isma, ég á vini sem reykja og ég ætla ekki að væla í þeim að hætta, lái mér hver sem vill.) Bandaríkjamenn eiga orðtak sem segir: ef þér er of heitt, komdu þér þá út úr eldhúsinu. Sjúkur íbúðing En eins og ég hef áður sagt, hef ég ótrúlega ánægju af því að borða karamellubúðing, og lái mér hver sem vill. Ég les blöð með myndum af skálum fullum af karamellubúðing með rjóma. Ég horfi á vídeóspólur með konum og körlum borðandi búð- ing af áfergju á meðan ég skófla í mig búðingnum sjálíúr. Við konan borð- um oft búðing saman. Stundum held ég matarboð þar sem við borðum búðing, þrjú, jafnvel fjögur eða fleiri. Ég hef meira að segja setið með vini mínum, bara tveir fullvaxnir karl- menn, og við höfum borðað búðing saman. Ég hef meira að segja heyrt tal um veitingastaði úti í bæ, þar sem konur veifa skálum fullum af búðing með helling af þeyttum rjóma fyrir framan nefið á gráðugum þísnissköll- um sem rymja af frygð. Þessi kúltúr má segja að eigi sér ótrúlega djúpar rætur. Segjum nú sem svo að nágranni minn, við skulum kalla hann Gamalí- el, tilheyri sértrúarsöfnuði sem predikar þá trú, að búðingsát sé við- urstyggð. Gamalíel er alveg meinilla við þá tilhugsun að ég, trjáfaðmandi- grasahippaháskólaneminn í næsta húsi, iðki þennan viðbjóð. Búðingsát mitt særir blygðunarkennd hans. Hann skrifar í blöðin og heldur fjöldafundi um þessa viðurstyggð í kirkjum landsins, og brátt hefur hann safnað saman hópi fólks sem finnur mér og mínum líkum flest til foráttu og kalla okkur búðingshunda og kúgara saklauss búðings. Fólkið talar um greyin kýrnar, sem neyddar eru af útlendum mafiósum til að gefa þeim mjólk sína. Jafnvel talað um að til að við búðingspervertamir getum haldið áfram að borða búðinginn okk- ar, verði að flytja inn útlendar kýr til að halda við framleiðslunni, slíkur er viðbjóðurinn. Og Alþingi bætir inn í hegningarlöggjöfina. „Ef búðingur bii’tist á prenti, skal sá, sem ábyrgð ber á birtingu þess eftir prentlögum, sæta sektum eða fangelsi allt að 6 mánuðum." Sömu refsingu varðar það að búa til eða flytja inn í út- breiðsluskyni, selja, útbýta eða dreifa á annan hátt búðingsritum, búðingsmyndum eða öðrum slíkum hlutum, eða hafa þá opinberlega til sýnis, svo og að efna til opinbers fyr- irlestrar, eða leiks, sem er ósiðlegur á sama hátt. Æ, ó mig auman! En ég bý í fijálsu landi, þar sem fólk má eiga sínar litlu perversjónir í friði, svo lengi sem þær valda engum líkamlegum eða andlegum skaða. Hann Gamalíel ræður því hvort hann borðar búðing eða ekki. Hann ræður líka hvort hann leigir sér búðings- spólu. Hann hefur frelsi til þess að vera bara ekkert að glápa í búðings- blöð. Þau eru ætluð þeim sem þau vilja lesa. Mér finnst samt einhvernveginn að við verðum að lagfæra skilgrein- ingakerfið okkar. Erótík og klám eru ekki nógu nákvæm lýsingarorð. Eró- tík lýsir hinu huglæga, hinu æsandi. Stemmningum sem eru í loftinu, for- boðnum ávöxtum. Dans nektardans- meyjanna er erótískur, því á þær má horfa en ekki snerta. Þær líta í augu fómarlamba sinna og segja við þá með augnaráðinu: „Já, fantaseraðu bara, gölturinn þinn, það er það eina sem þú færð frá mér í kveld.“ Klám er hins vegar orð sem táknar hið „vúlgar" og viðbjóðslega. Níðings- skapur, ofbeldi og niðurlægingar falla undir klám. En það er einhver meðalvegur sem við höfum ekki fundið orð yfir. Fall- egt heilbrigt kynlíf er ekki viðbjóður. Að horfa á fallegt heilbrigt kynlíf er heldur ekki viðbjóður. Eg minnist þar sérstaklega unglingsára minna þegar ég horfði á hinar dásamlegu skandinavísku merkjamyndir þar sem gleðin ein ríkti í kringum kynlíf- ið og allir voru svo dásamlega glaðir. Svo sá ég þetta sama fólk í Matador- þáttunum (nú hlæ ég dátt hið innra). Ég held að við verðum að reyna að finna þriðju skilgreininguna fyrir efni sem sýnir einungis fallegt kynlíf einnar, tveggja eða fleiri fullvaxta heilbrigðra manneskja. Það getur ekki verið að við viljum banna öllum að horfa á myndir af fallegu heil- brigðu fólki þykjast stunda kynlíf. Og ef einhverjir unglingar komnir yf- ir fermingu vilja skoða myndir af sætum stúlkum, eða piltum, á adams- og evuklæðunum einum saman, þá getum við hreinlega ekki bannað þeim það. Það er eins og að reyna að stöðva sjálfan Dettifoss með blautum sokk og krukku af jarðarberjasultu. Strákar verða strákar og stelpur verða stelpur, þetta hefur ekkert með staðalmyndir eða tilvistarkrepp- ur að gera. Þetta er eðlilegur hluti af kynþroskanum. Húsmæður allra vesturbæja, slökkvið bara á sjónvarpinu ef ykkur ofbýður efnið, og finnið ykkur góða bók. Borðum búðing og sofum hjá, hamingjunnar vegna. SVAVAR K. KRISTINSSON, kerfisfræðingur og heimspekinemi Lönguhlíð 19, Reykjavík „Fjallið tok joðsótt og Frá Aðalheiði Jónsdóttur: ÁRIÐ 1997 skipaði forsætisráð- herra nefnd, sem allir flokkar áttu sæti í, til að endurskoða kosninga- skipun og kosningalög. Langur tími leið og ekkert heyrðist frá nefnd- inni, en loks kom að því. „Fjallið tók jóðsótt og fæddist lítil mús“ bækluð og óásjáleg, enda ekkert skrýtið, þar sem fyrir lá að sniðganga rétt- lætið eins og verða mætti og meiri- hluti nefndarmanna auk þess rang- eygður. Ekki er meiningin að kryfja hér þetta óburðuga afkvæmi, aðeins benda á nokkur atriði; fæst skyldu kjördæmin vera sex en flest sjö með því að kljúfa Reykjavík í tvö kjör- dæmi. Að skipta Reykjavík í tvö kjördæmi er ótrúlega fáránleg hug- mynd og hefur borgarstjórn Reykjavíkur varað við að það verði gert. Ekki verður heldur séð hvaða tilgangi það þjónar. Reyndar hafði nefndin ályktað að líklegra væri það heppilegra gagnvart fámennari kjördæmum, þó að þingmenn Reykjavíkur yrðu tuttugu og tveir hvort sem borginni yrði skipt eða ekki. Leikfléttur og loddarabrögð Forsætisráðherra sagði ekki alls fyrir löngu að í síðustu alþingiskosn- ingum hefði verið kosið um þessa breytingu á kjördæmaskipun, kosn- ingalögum og breytingu á stjórnar- skrá í því sambandi. Þetta hljómai’ nánast eins og skrýtla. Hvernig var hægt að greiða atkvæði um þetta mál án þess að á það væri minnst á kjörseðli eða nokkurs staðar. Ég freistast til að giska á að þessi kosn- ing hafi aðeins farið fram í heilabúi forsætisráðherra. Vist er það að ekki duga orð forsætisráðherra til að láta mig trúa því að ég hafi greitt atkvæði um þetta mál. Margt undar- legt hefur komið úr þessum herbúð- um, enda maðurinn sagður mikill húmoristi en þetta.mun þó vera með sérkennilegustu leikfléttum sem hann hefur hannað. Hvað skyldu verða margar rósir í endataflinu? Dæmt til að mistakast Sagt er að útfærsla á kosninga- lögum sé nú í höndum nefndar á vegum forsætisráðuneytisins og sé skipuð fulltrúum allra flokka; og hefur núna nýverið skilað áliti sínu. Líklega eru ranglát kosningalög mesti skaðvaldur þjóðarinnar ef frá er talinn gjafakvótinn. Að hér á suð- vesturhorninu skuli hafa þurft þrjú til fjögur atkvæði til að jafngilda einu á landsbyggðinni er með ólík- indum og þó að nú eigi að minnka ranglætið niður í tvö og hálft at- kvæði er það engin lausn. Því í skjóli ranglátra kosningalaga hefur mikil spilling grafið um sig eins og allir hljóta að vita. Það hefur verið hægt um vik hjá þingmönnum þegar þeir hafa ferðast um þungaviktai’kjör- dæmin sín að koma ár sinni vel fyrir borð; tvö til þrjú jarðgöng og álver vítt og breytt um landið - þá skiptir ekki máli þótt óbætanleg skemmd- ai-verk séu unnin á dýrmætustu náttúruperlum landsins eða þótt mengunin margfaldist. Þá skiptir heldur ekki máli að fylgja alþjóða- lögum; aðeins að biðja um undan- þágu að mega menga meira vegna sérstakra aðstæðna. Getur hugsast að allir flokkar séu fylgjandi því ranglæti að réttur kjósenda til að velja fulltrúa til Al- þingis sé mismunandi eftir lands- hlutum? Það skiptir ekkert litlu máli hvernig landinu okkar er stjórnað og fyrr en allir hafa sama rétt í þessu stórmáli verður þjóðfélagið ranglátt og brenglað. Að vera að skipta þessu fámenna landi okkar í mörg kjördæmi er beinlínis fárán- legt. Hið eina rétta er að landið sé eitt kjördæmi, þá færu þingmenn kannski að skilja að þeir em þing- menn allrar þjóðarinnar og þeim beri að líta á hagsmuni heildarinnar. Það besta sem Alþingi hefði getað gert á sínum tíma fyrir þjóðina hefði verið að leysa þessa blessuðu nefnd frá störfum og láta fara fram at- kvæðagreiðslu um hvort þjóðin vill að landið sé mörg kjördæmi eða eitt. Það er mikið réttlætismál að leysa þjóðina úr þeim viðjum sem ranglát kosningalög hafa fjötrað hana í, því þegar öllu er á botninn hvolft fær enginn ávinning af þessu óréttlæti, en það eru ef til vill helst þeir sem óréttlætið bitnar mest á sem koma auga á þetta. En það er óumflýjan- legt að ranglæti hefnir sín - og að byggja upp þjóðfélag á mannrétt- indabrotum, ranglæti og fólskum forsendum er dæmt til að mistakast. AÐALHEIÐUR JÓNSDÓTTIR, Furugerði 1, Reykjavík. OKKAR VERÐ GERIR ÞÉR KLEIFT AÐ KAUPA LIKA TOLVULEIK!

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.