Þjóðviljinn - 29.06.1985, Page 5

Þjóðviljinn - 29.06.1985, Page 5
INN SÝN Nýjustu uppákomur á veg- um Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík sýna umfram annað tvennt; annars vegar hversu ólýðræðisleg vinnubrögð for- ystumönnum flokksins eru töm og hins vegar motsagna- kennd. Það er máske einkennandi fyrir marga stjórnmálamenn í landinu að reka mótsagnakennda pólitík. Þannig velta margir því fyrir sér hvernig stendur á því að Jón Baldvin hefur farið í hring- ferð um landið til að sýna lands- mönnum fram á hversu dýrkeypt hvert það augnablik er fyrir þjóð- ina, að hafa núverandi ríkisstjórn við völd. Undir þetta tekur fjöld- inn að sjálfsögðu. Hins vegar er hann ekki fyrr kominn úr hring- ferðinni og búinn að undirstrika boðskapinn í Laugardalshöllinni um að ríkisstjórnin verði að fara frá, þegar hann tekur að vinna að staðfestingu kjararáns þessarar ríkisstjórnar og framlengja líf hennar um mörg misseri með flokksbræðrum sínum í verk- lýðshreyfingunni. Stjórnarand- staða Alþýðuflokksins er óneitanlega ekki jafn trúverðug eftir sem stundum áður. Reyndar á hið sama við um álit Jóns Baldvins og annarra góðra manna á megin meinsemd ríkis- stjórnarinnar, sumsé fordæming- una á kjaraskerðingunni. Kjara- skerðingin fólst og felst fyrst og fremst í afnámi verðbóta á laun. Engu að síður var einmitt sá gjörningur framkvæmdur með sérstakri velþóknun Alþýðu- flokksformannsins, sem kvaðst í umræðum á alþingi í fyrra ævin- lega hafa verið fylgjandi afnámi vísitölukerfisins. í þessu sambandi er önnur merkileg mótsögn, nefnilega sú, að Jón Baldvin hefur aldrei legið á þeirri skoðun sinni, að Alþýð- uflokkurinn ætti að mynda næstu ríkisstjórn með Sjálfstæðis- flokknum, - þeim flokki sem ræður lögum og lofum í núver- andi ríkisstjórn. Niðurstaðan: það er ekkert að marka stjórnar- andstöðu Alþýðuflokksins. íslandsmetið íslandsmetið í mótsögnum á þó áreiðanlega Sjálfstæðisflokkur- inn sjálfur og forystumenn hans. Undanfarin ár og áratugi hefur flokkurinn rekið af mikilli hörku þá stefnu, að allir ættu að eiga kost á því að eignast húsnæði. Fyrir síðustu kosningar létu þeir mikinn í þessu sambandi og kváðust ætla að hækka húsnæð- islán uppí 80% af verði staðalí- búðar. Einsog kunnugt er urðu efndirnar þær að það hefur aldrei tekið lengri tíma að vinna fyrir íbúðarverði en einmitt nú, - auðvitað er verðið fyrir vinnuafl fólks eini raunhæfi mælikvarðinn á greislugetu og -byrði. Til dæmis hafa húsnæðislán til kaupa á eldri íbúðum, sem þeir segjast þó endi- lega vilja auka, ekki hækkað um krónu síðan á árinu 1983. Þor- steinn Pálsson og þingflokkur Sjálfstæðisflokksins sögðust í vet- ur ætla að hækka þessi lán uppí svipað og væri á nýbyggingarlán- um, en það bólar ekkert á efnd- um. Reyndar hefur húsnæðis- málaráðherra Framsóknar- flokksins slegið Sjálfstæðis- flokknum við í slíkum yfirlýsing- um. Aðal ástæða húsnæðisvandans í landinu nú, er að sjálfsögðu sú, að kaupið hefur hvergi nærri haldið í við íbúðaverð og lán á stjórnartímabilinu. Ríkisstjórn- arflokkarnir bera pólitíska ábyrgð á láglaunastefnunni. Nið- urstaðan: það er ekkert að marka stefnu þeirra í húsnæðismálum. Tengslin rofin Þegar Ragnhildur Helgadóttir, beittasti jaxlinn úr ættarveldi Sjálfstæðisflokksins, tók við embætti menntamálaráðherra, hafði hún eitt lykilorð fyrir „breytta“ stefnu í menntamálum: Tengsl. Á seinni tímum hefur orðið fé- lagsfræðilegan blæ Qg Morgun- blaðið lét í leiðurum einsog ráðu- neytisskrifstofur menntamála- ráðuneytisins væru fluttar niður á ritstjórnarkontór Moggans í Að- alstræti. Himnaríkissæla. Það átti nefnilega að „auka tengsl skóla og atvinnulífs“ og það átti að „auka tengsl hcimila og skóla“. Nú er það svo, að það sem áður var forréttindahópur, en nú er orðið fjölmenn upplýst millistétt, þarámeðal kennarar og annað fólk sem hefur atvinnu af því að sinna samfélagslegum skyldum fyrir bæ og ríki hefur búið við hraksmánarleg kjör undanfarin ár. Nú virðist ekki skipta miklu, þó millistéttin eigi fyrirsjáanlega eftir að verða langfjölmennasta stéttin í landinu, því óprúttið ríkisvald og hugmyndafræði ríka fólksins sem notið hefur hylli valdhafanna að undanförnu hef- ur stillt þessum hópum upp við vegg. Engu að síður eru tilraunir ein- mitt þessa hóps til að verja sig nánast eina lífsmarkið í stéttar- baráttu undanfarin misseri, - og þá er ég að vísa til BSRB-verk- fallsins í haust og aðgerða Hins íslenska kennarafélags sl. vetur. „Grín“ Ragnhildar Einkabarnaskólahugmyndin í því formi og með þeim aðdrag- anda sem lesendum Þjóðviljans er kunnug, fékk að sjálfsögðu byr undir báða, þegar kennararnir reyndu að verja sig sl. haust. Þeg- ar aðstoðarráðherrar og aðrir skólamálafrömuðir Sjálfstæðis- flokksins gátu ekki stillt sig í vet- ur um að lýsa yfir nauðsyn „bón- uskennslu“, - þá sagði Ragnhild- ur ráðherra að þetta væri bara grín. Fyrir ráðherranum var frjáls- hyggjan í skólakerfinu samt sem áður ekki meira grín en það, að hún tók þátt í ráðstefnu á vegum Sjálfstæðisflokksins, þarsem allir helstu hugmyndafræðingar frjáls- hyggjunnar í skólakerfinu lögðu saman í púkk. Þar kom fram aftur og einu sinni, að vel færi á því að fyrirtæki sæju um rekstur skóla, t.d. fram- haldsskóla. Og þannig mætti segja að merkingin í því stefnu- miði Ragnhildar ráðherra, að „auka tengsl skóla og atvinnulífs" gæti í rauninni orðið sú að selja fyrirtækjum skólana. Hitt atriðið um að „auka tengsl heimila og skóla“ er enn grátbros- legra. Kennarar í grunnskólun- um í Reykjavík hafa sagt þeim sem þetta ritar, að ástandið hafi versnað verulega í tíð núverandi ríkisstjórnar. í rauninni hafi þessi tengsl rofnað. Skólafólk í grunnskólunum verður vart við, að reiðuleysi á börnum er meira en áður, sagt er frá vaxandi ofbeldi, grimmd, sem áður var nánast óþekkt fyrirbæri hér á landi meðal barna. Krakk- arnir beri það greinilega með sér að vera tilfinningalega vanrækt á heimilunum. Svokölluðum „lykl- abörnum“ fari fjölgandi og annað óhugnanlegt á sömu bók. Rætur þessa alls séu hinar sömu; for- eldrar barnanna þurfa að leggja æ meira á sig við sölu vinnuaflsins utan heimilanna. Fjárhagsá- hyggjur fólks hafa vaxið, streita aukist á heimilunum, - og þarf þá ekki að fjölyrða um afleiðingarn- ar fyrir börnin. Þessar afleiðingar allar er erfitt að rökstyðja með tölfræðilegum upplýsingum, - en hitt er á hreinu: kaupið hefur lækkað hjá foreldrum skólabarna almennt. Hverjar eru svo afleiðingar hinna bágu kjara og launa kenn- ara? Kennarar þurfa einsog aðrir launamenn að leggja meira á sig, með aukavinnu, yfirvinnu og svo framvegis. Þeir eru sjálfir fórnar- lömb streitu, sem hugsanlega bitnar á skólabörnunum. Niðurstaðan er á eina lund. í stað þess að „auka tengsl heimila og skóla“ hefur Ragnhildur og ráðuneyti hennar staðið fyrir því að þrengja kost og kjör bæði heimila og skóla, rofið og höggv- ið á tengsl heimila og skóla. Einkabarnaskolinn Sams konar mótsagnar gætir hjá Davíð Oddssyni og Ragnhildi Helgadóttur í einkabarna- skólamálinu sem upp kom í vik- unni. Þau eru sífellt að tala um að lækka skatta og draga úr kostnaði við samneyslu. Hins vegar spyrja þau enga stofnun, nefnd eða ráð, hvorki á vegum borgar né ríkis, þegar þau ákveða að veita gífur- legu fjármagni í einkabarna- skólann. Þetta fjármagn er fengið með skattlagningu á almúga manns. Síðan geta þeir sem fjármagnið eiga til að greiða rúm- Iega þrjú þúsund á mánuði sent börnin sín í skólann. Með öðrum orðum er hinn almenni launa- maður látinn greiða niður kostn- að af skólahaldi fyrir börn ríka fólksins. Frelsi launamannsins al- menna er að borga af lágu laununum sínum, en frelsi ríka mannsins er að láta börnin sín njóta samfellds skóladags, - og hugsanlega betri umönnunar. Siðferðið er þannig í þágu ríka fólksins, eins og allt annað. Þau hafa hins vegar minna látiö frá sér fara, þau Davíð og Ragn- hildur um að hækka kaupið hjá kennurunum, auka fjárveitingar til skólabygginga og kennslu- tækja þannig að allir gætu fengið notið sömu aðstöðu. Auk þess telja þau sig þess um- komin að taka fjármagn frá mér og þér til að hlúa að ákveðnum sérréttindahópi án þess að spyrja einn né neinn. Lýðræðisskilning- ur þessa fólks er í rauninni stór merkilegur. Niðurstaðan: sið- blinda og mótsagnir. Einkafrelsið í rauninni hefur Sjálfstæðis- flokkurinn notað tækifærið í valdastólum undanfarin misseri til að sýna almenningi fram á hvað hið margþvælda hugtak „frelsi“ þýðir að þeirra mati. Flokkurinn talaði jafnan og talar um „frjálst“ útvarp. Til að koma samkeppnishæfri útvarpsstöð á laggirnar þarf margar miljónir króna, sem líkindi eru til að ein- ungis stórfyrirtæki og/eða efnaðir einstaklingar geti staðið að. Til að halda stöð gangandi þarf nátt- úrlega auglýsingamarkað o.s.frv. Það er því Ííklegt að „frjálst” út- varp verði einungis frjálst fyrir ríka fólkið. Frelsið er einsog fyrri daginn einkamál ríka fólksins. Oll þessi dæmi sem hér hafa verið nefnd af pólitík þeirra Sjálfstæðismanna sýna fram á mótsagnir og hvernig tengsl stjórnvalda ríka fólksins hafa rofnað við veruleika venjulegs fólks. Óskar Guðmundsson. Laugardagur 29. júní 1985 ÞJÓÐVILJINN - SÍÐA 5

x

Þjóðviljinn

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.