Dagblaðið Vísir - DV - 01.02.1997, Page 15

Dagblaðið Vísir - DV - 01.02.1997, Page 15
ID'V LAUGARDAGUR 1. FEBRÚAR 1997 15 „Ég læt þig hafa kíló af þessum prýðiskútmögum. Þú þarft bara að passa upp á að sjóða þá við mjög vægan hita í um þab bil klukkustund. Eitt þarftu að muna og þaö er ab stinga reglu- lega á þeim með prjónum til að hleypa út lofti,“ sagði fisksalinn viö hinn þjóöholla viðskiptavin. Myndin tengist ekki efni pistilsins. DV-mynd Hilmar Þór Kútmagar og menningarbylting „Þetta er þrælgóður matur sem svíkur engan. Þá er þetta hluti af séríslenskri matarmenningu sem allir þjóðhollir menn ættu að halda í heiðri og rækta. Skelltu þér bara á þetta og það veldur þér ekki vonbrigðum,“ sagði fisksal- inn við viðskiptavininn og ein- lægni og þjónustulund skein úr svip hans. Viðskiptavinurinn sló til og keypti hið meinta góðgæti af fisk- salanum góðviljaða. „Ég læt þig hafa kíló af þessum prýðiskút- mögum. Þú þarft bara að passa upp á að sjóða þá við mjög vægan hita í um það bil klukkustund. Eitt þarftu að muna og það er aö stinga reglulega á þeim með prjónum til að hleypa út lofti," sagði hann við hinn þjóðholla við- skiptavin sem nú hafði tekið ákvörðun um að leggja sitt lóð á vogarskálamar í því skyni að við- halda matarmenningunni á Fróni. Tákn um nýja tíma Hann raulaði lagstúf þar sem hann hélt heimleiðis með aðfóng- in. Kútmagamir vom tákn um nýja tíma í matargerð þar sem arfi kynslóðanna yrði hampað og matur sem haldið hafði lífi í kyn- slóð fram af kynslóð yrði í önd- vegi. Nú yrðu amerískar komteg- undir og alls kyns tilbúnir réttir ættaðir frá útlöndum að víkja fyr- ir matvælum sem uppruna eiga hérlendis. Þorskalifur, súrsað kjötmeti, sviðasulta, lundabaggar, kæst skata og hákarl yrðu hér eft- ir framlag hans til að viðhalda ís- lenskri menningu. Hann var létt- ur í bragði og hlakkaði til aö láta ljós sitt skína öðrum fjölskyldu- meðlimum til ánægju og yndis- auka. Eitt andartak hvarflaði að honum að ekki yrðu allir jafn hrifnir af hinu nýja íslenska eld- húsi en þeirri hugsun var um- svifalaust bægt frá. Hann rak minni til þess að ákveðnir karla- klúbbar höfðu um árahil gengist upp í því að halda svokölluð kút- magakvöld þar sem einmitt þess háttar matargerð var haldið hátt á lofti. Hann hlaut því að vera í góð- um málum og vel gjaldgengur meðal , samborgara af hinu sterkará kyni. Sprenging í eldhúsinu Það heyrðist ómur svo sem af sprengingu, líkt og af djúpsprengj- um þeirrar gerðar sem ætlað er að tortíma kafbátum, frá eldhús- inu og skömmu siðar gaus upp fnykur og breiddist um allt hús. Reykskynjarinn fór í gang og það var nánast neyðarástand rikjandi á heimilinu og lyktin líktist engu því sem fólk hafði áður þekkt. Ungbarnið á heimilinu fór að gráta og fólk þyrptist á vettvang til að kanna hvað væri þama á ferðinni. Aðkoman var ekki fogur; pottur stóð á eldavélarhellunni og kraumaði upp úr honum tor- kennileg froða. Lok það sem til- heyrði honum var á miðju gólfi. Húsmóðirin spurði með nokkrum þjósti hver hefði staðið fyrir þeim æfingum í eldhúsinu sem nú höfðu leitt til þess að allt var í hers höndum. Hver um annan þveran lýsti yfir sakleysi sínu og það var bersýnilegt að enginn var viljugur að játa að hafa staðið fyr- ir þeirri efnafræðitilraun sem sýndi sig í því að hafa endað í sprengingu. Aðeins húsfaðirinn lagði ekkert til málanna heldur hófst þögull handa við að hjarga því sem bjargað varð. Það var þá þegar nokkuð ljóst aö uppsprettu vandans var að finna hjá honum. Eiginkonan leit á hann og spurði allhöstug hvort hann hefði ætlað að hafa bein afskipti af matseðli kvöldins með eigin framlagi. Skipulag dagsins hefði hljóðað upp á pastarétt en ekki það sem nú var á borðum og gólfi. Hundur í felubúningi Heimilishundurinn fagnaði aft- ur á móti greinilega því ástandi sem var í eldhúsinu. Sá var þekkt- ur fyrir að hafa í gegnum tíðina tekið sérstöku ástfóstri við fæðu- tegundir sem flestar aðrar skepn- ur þessa lands töldu vera óæti. Hann hafði ósjaldan krækt sér í úldinn fisk og uppskorið í fram- Laugardagspistill Reynir Traustason fréttastjóri haldinu slíka magakveisu að sér- stakan viðbúnað þurfti til að koma honum reglulega úr húsi svo steinsmugan færi ekki í teppi eða á parket heimilisins. Hann hafði nokkrum misserum áður komist í náin kynni við refafóður þegar íjölskyldan lagði sem oftar leið sína út á land. Eitthvert eðli, sem enn hafði ekki tekist að rækta úr honum, sagði að leiðin til að ná fóðrinu án átaka við frændur sína refina væri sú að klæðast felubúningi. Þessi afstaða hundsins var auðvitað skynsam- leg og þekkt úr heimi húsbænda hans. Það myndi seint hvarfla að neinum að mæta í jogginggalla á frímúrarafund og slíkt yrði vafa- laust ekki liðið. Né heldur myndi hvarfla að nokkrum manni að mæta í kokkteilboð í lopapeysu og á gúmmískóm. Hinn íslenski fjár- hundur brá þvi á það ráð að velta sér kirfilega upp úr haug af refa- skít sem var í grenndinni. í fram- haldinu læddi hann sér að fóður- birgðum refanna og hóf neysluna truflunarlaust og af kappi. Hrá- efnið var fiskafgangur á óskil- greindu rotnunarstigi sem að sjálfsögðu var ekki talinn boðleg- ur mönnum og því var rakkinn al- sæll með veisluna. Öðru máli gegndi með fjölskylduna sem ætl- aði að tygja sig til heimferðar þeg- ar hundur og felubúningur birt- ust með tilheyrandi skítalykt. Það gat enginn hugsað sér að eiga samleið með hundinum þá 150 kílómetra sem heimleiðin taldist vera. Það var því brugðið á það ráð að aka fram og til baka yfir vatnsfall í grenndinni og láta hundinn elta. Eftir 20 slíkar ferðir yfir ána var ákveðið að hleypa hundinum inn í bílinn en eigi að síður gaus upp kæfandi lykt sem olli samferðamönnum hundsins mikilli ógleði. Eftir að heim kom tók síðan nokkra daga að ná lykt- inni að fullu úr hundinum með böðun nokkrum sinnum á dag. Mengunarslys Það mátti merkja á fasi hunds- ins þar sem hann sat bísperrtur innan um viðbjóðinn í eldhúsinu að þama var enn á ferðinni góð- gæti sem honum var að skapi. Einhver skjótráður fjölskyldu- meðlimur sá í hvað stefndi og tókst að fjarlægja hundinn af vett- vangi áður en honum tókst að komast í felubúninginn og valda þannig enn meira mengunarslysi en orðið var. Það tók nokkum tíma að koma því skipulagi á heimilið að ásætt- anlegt teldist vera. Tætlumar af kútmögimum og leðjan innan úr þeim lenti í daUi hundsins og það varð hlutskipti hans að éta menn- ingarbyltinguna. Húsbóndinn, sem vissi upp á sig alla sök í mál- inu, gekk óvenjuvasklega fram í hreingerningum og bauðst meira að segja til aö koma pastarétt- inum á legg. Því var umsvifalaust hafnað en þess krafist að teknar yrðu upp umræður um viðburði dagsins og atferli hunds og manns í nútíð og framtíð. Húsmóðirin sagðist hafa breiðan stuðning inn- an heimilisins við að banna hin- um þjóðholla einstaklingi frekari sjálfstæð afskipti af matarinn- kaupunum. Lögbanni hótað Honum varð ljóst þegar hann leit á aðra fjölskyldumeðlimi að engan stuðning var að hafa. Það mátti ljóst vera að sá angi ís- lenskrar matarmenningar sem manni og hundi hugnaðist helst gat ekki orðið hluti áður fyrirhug- aðrar menningarbyltingar á heim- ilinu. „Þó ég þurfi aö fá á þig lög- bann sem gerir þér skylt að koma ekki nær eldavélinni en þrjá metra þá geri ég það sem gera þarf. Það gildir það sama um þig og hundinn; öll stílbrot frá hefð- bundinni matargerð eða við öflun matar verða hér eftir að vera und- ir mengunarmörkum. Það verða ekki nein frávik leyfð, hvort sem um er að ræða eflingu íslenskrar matarmenningar eða af einhverju öðru tilefni," sagði húsmóðirin og enginn hreyfði mótmælum.

x

Dagblaðið Vísir - DV

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.