Æskan

Árgangur

Æskan - 01.11.1977, Blaðsíða 75

Æskan - 01.11.1977, Blaðsíða 75
einni með líkinu. Hefurðu ekki gert mér nóg illt, þótt þú látir mig nú vera í friði? Hvað hef ég illt gert þér, að þú getur aldrei ^®tt að elta mig?“ i>Þú geldur fyrir syndir apans, sem þú kaust, þegar þú gast fengið heldri mann og ást hans, — Nikolas Rokoff,“ svaraði ^ann. „En til hvers er að þrátta um málið? Við gröfum barnið ^ér, 0g þú ferð strax með mér til búða minna. Á morgun skila e8 þér hingað aftur og fæ þig tilvonandi bónda þínum, — ^lr>um fríða M’ganwazam. Komdu!“ Hann rétti út höndina eftir barninu. Jane, sem nú var staðin á fætur, sneri sér undan. »Eg læt grafa líkið,“ sagði hún. „Sendu menn til þess að grafa gröf fyrir utan þorpið.“ Rokoff var umhugað um að ljúka þessu af og komast með ^arigann heim til sín. Hann þóttist sjá á henni, að hún léti sig. ^ann fór því út og benti henni að koma á eftir sér. Undir stóru tre fyrir utan þorpið grófu svertingjarnir grunna gröf. Jane vafði líkinu inn í ábreiðu og lagði það mjúklega í 8röfina. Hún sneri sér frá gröfinni, svo hún sæi ekki moldina hylja litla kroppinn, og baðst hljóðlega fyrir. Svo gekk hún þurreygð, en þjáð, á eftir Rússanum gegnum niðamyrkur frumskógarins um hlykkjótt trjágöngin, sem lágu ffá þorpi mannætunnar til híbýla hvíta óvinarins. Allt umhverfis þau heyrðist fótatak villidýra, og veiðiöskur ljóna kváðu við örskammt í burtu. Svertingjarnir kveiktu kyndla og veifuðu þeim yfir höfðum sér til þess að fæla villi- dýrin á brott. Rokoff skipaði þeim að hraða sér, og af skjálft- anum í rödd hans heyrði Jane, að hann var hræddur. Raddir skógarnæturinnar kölluðu fram í huga Jane endurminninguna um daga og nætur í álíka skógi, þegar hún var með skógarguði sínum, — hinum ótrauða og óvinnandi Tarzan apafóstra. Þá hafði ekkert skelft hana, því hún var í vinahöndum. En hvað allt væri nú öðruvísi, ef hún vissi, að hann væri nú einhversstaðar í skóginum að leita hennar! Þá væri vissulega vert að lifa og vona, að björgun væri í nánd, — en hann var dauður! Það var samt ótrúlegt. Dauðinn virtist ekkert rúm eiga í þessum stóra líkama og stæltu vöðvum. Ef Rokoff einn hefði sagt henni dauða manns hennar, hefði hún vitað, að hann laug. Henni fannst engin ástæða til þess að rengja svertingjann. Hún vissi ekki, að Rokoff hafði talað við hann rétt áður en hann sagði henni þessa fregn. Loksins komu þeir að bústað Rokoffs. Þar var allt í upp- námi. Hún vissi ekki hvers vegna, en hún heyrði að Rokoff var æfareiður, og af slitri úr samræðum skildi hún, að fleiri Dr. William Horneday, sem starfaöi við dýragarð New York borgar, gerði athugun á gáfnafari dýranna. Niður- stöður hans urðu þessar: Simpansinn er gáfaðastur allra dýra og það er einnig auðveldast að temja hann. Næst honum kemur svo órangútan, en górillan, sem er stærstur mannapanna stendur langt að baki þeirra hvað vitsmuni snertir. Indverski fíllinn kemur strax á eftir órangútanum, þá hesturinn og hundurinn, en þeir hafa báðir þroskast mikið við að þjóna manninum. Bjórinn er mjög vel greindur en það er aldeilis ómögulegt að temja hann. Ljón eru vitrari en tígrisdýr eða hlébarðar og það er einnig hægara að temja Ijónin. Grábjörninn er best gefinn af bjarnarættinni. Úlfa og refi er erfitt að temja, þó þeir séu góðum gáfum gæddir. Hirtir og geitur eru klók dýr, en þau veröa aldrei reglulega vel tamin. Þá má segja að ekkert dýr standist sæljóninu snúning í jafnvægislist- inni, en það er samt frekar treggáfað. 7^
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164
Blaðsíða 165
Blaðsíða 166
Blaðsíða 167
Blaðsíða 168
Blaðsíða 169
Blaðsíða 170
Blaðsíða 171
Blaðsíða 172
Blaðsíða 173
Blaðsíða 174
Blaðsíða 175
Blaðsíða 176
Blaðsíða 177
Blaðsíða 178
Blaðsíða 179
Blaðsíða 180
Blaðsíða 181
Blaðsíða 182
Blaðsíða 183
Blaðsíða 184

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.