Nýtt Helgafell - 01.04.1956, Side 46

Nýtt Helgafell - 01.04.1956, Side 46
40 NÝTT HELGAFELL að fyrirhafnarlítið ætti að vera að afla sér vitneskju um hann. Innan ó forsíðu stendur, að myndirnar séu „flestar" úr söfnum nokk- urra alkunnra ljósmyndara, en engin vís- bending um það, hver tók hverja mynd. Ekki verður betur séð en val myndanna sé gert af handahófi, enda styrkir formáli útgefanda lesenduma ótvírætt í þeirri trú. Þannig verða sumar myndirnar beinlínis skoplegar, eins og t. d. hinir tveir ónafn- greindu menn með byssur á bls. 44 og 45. Slíkar myndir bregða ekki ljósi yfir neitt, nema það, sem flestir vissu áður, að ljós- myndatækni var stórum ófullkomnari fyrir 50—100 árum en nú. Því miður minnir bókin öll helzt á ræfil af gömlu albúmi, sem nætur- gestur finnur í ókunnugu húsi. Bókaútgáfan Norðri hefur reyndar gefið út vandaðar myndabækur (af verkum Einars Jónssonar og Ríkarðs Tónssonar), þó að svona tækist til um þessa bók. NÝTT BÓKMENNTAFÉLAG, sem nefnist Almenna bókafélagið, tók til starfa á árinu og hafa þegar á sjötta þús. manns gengið í fé- lagið. Bókaval þetta fyrsta crr virðist hafa tekizt vel og ber einkum að viðurkenna skáldsögu þá, er félagið valdi fyrsta til þýð- ingar. Grát, ástkæra fósturmold er ágæt saga, þó að hún sé ekki stórverk, og hefur þann sjald- gæfa eiginleika að vera listrænt áróðursrit. BIRTINGUR, nýtt tímarit um bókmenntir, hóf göngu sína á árinu. Ritstjórar eru 4: Ein- ar Bragi Sigurðsson, Geir Kristjánsson, Jón Óskar og Thor Vilhjálmsson, en auk þess hefur það stuðning margra annarra hinna ritfærustu yngri höfunda. Tímaritið er rót- tækt, all-harðsnúið, en betur sniðið til sókn- ar en vamar. NÝTT HELGAFELL mun nú leitast við að birta smám saman ritdóma um helztu bækur ársins, sem leið, og hefjast þeir með þessu hefti. K. K. Persónulegar játningar Ólafur Davíðsson: Ég læt allt fjúka. Isafoldarprentsmiðja h.f., 1955. Í þessari bók eru bréf og dagbókarbrot Ólafs Davíðssonar, frá þeim árum er hann var við nám í latínuskólanum í Reykjavík og háskólanum í Kaupmannahöfn. Sendi- bréfin eru öll til föður Ólafs, séra Davíðs Guðmundssonar á Hofi í Hörgárdal. Dag- bókin hefst þegar Ólafur er í 5. bekk, en segir síðan einkum frá síðasta vori hans í Reykjavík og fyrsta hausti hans í Kaup- mannahöfn. IJtgefandi hefur valið bókinni að nafni orð Ólafs sjálfs, og er það réttnefni. Bæði bréfin og dagbókin eru skrifuð af aðdáanlegri hreinskilni. Það er raunar ekki tiltökumál, þótt hann segi dagbókinni hug sinn allan, þar sem hann hefur aldrei hugsað sér, að hún kæmi út á prent. En hann sýnir föður sínum sama hispursleysið, ströngum og siða- vöndum presti, sem vafalaust hefur orðið fyrir sárum vonbrigðum, er þessi efnilegi sonur lagðist í drabb og óreglu og hvarf að lokum próflaus úr háskóla. Bók sem þessi hefur tvöfalt gildi. I fyrsta og helzta lagi er hún heimild um þann mann, sem hana ritaði. Þá gefur að skilja, að hún á mest erindi til þeirra, sem af einhverjum

x

Nýtt Helgafell

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Nýtt Helgafell
https://timarit.is/publication/1049

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.