Alþýðublaðið - 06.10.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 06.10.1942, Blaðsíða 8
ALÞYOUBLAÐIÐ triSfudagw €. okt&tex 1M2. eftir binni frægu skáldsögu Baphne da Maurier, Aðalhhrtverk: Joan Fontaine. Laurence Olftrier. Sýning kl. 4, 6,30 og 9. AÐALSMAÐUR nokkur kærði málarann Michael Angelo fyrir Klemens páfa hin- um sjöunda fyrir það, að hann hefði málað hinn síðasta dóm fyrir kirkju eina í Róm og sett mynd sína meðal hinna for- dæmdu í helvíti. Bað hann páf- ann að skipa að þurrka út mynd ina. Páfinn svaraði: „Það er leitt að geta eigi orðið við til- mælum yðar. Ég hefí vald til að taka syndara úr hreinsunar- eldinum, en eigi vald Ul að taka neinn úr helvíti." KÍNVERSKIR matreiðslu- menn eru frægir fyrir að geta búié til góðan mat úr ýmsu því, sem Evrópumönnum, hrýs hugur við að leggja sér til munns. Einu sinni kom Englendingur mn á matsöluhús % Kína og bað um steik. Að loknum snæðingi gekk hann til veitingamannsins og þakkaði honum kærlega fyr- ir þessa ágætu 'máltíð og bætti við í glensi: ,jtg vona, að þér hafið ekki drepið hund og matreitt hann." >JIei, herra minn,við drápum ekki hundinn. Við fundum hann dauðan." SKOTI nokkur var svo óhepp inn að missa joðáburð á fingur- inn á sér. Til þess að áburður- inn færi ekki til ónýtis, skar hann sig í fingurinn. Gerald, laut að honum og opn- aði munninn. — Berta! hvíslaði hann og ætlaði að taka utan um hana. Skyndilega kvað viS hávaði. Þau hrukku við og hlustuðu. Þau heyrðu lykli snúið í skránni á útidyrahurðinni og dyrnar vorn opnaðar. — Gættu að þér, hvíslaði Berta. t 1 — Þetta er Páía frænka. I Berta benti á kveikjarann og j Gerald skildi þegar í stað við hvað hún átti og kveikti. Hann svipaðist um til þess að vita, hvort hvergi væri undankomu auðið, en Berta áttaði sig, hljóp að hurðinni og opnaði dyrnar. *— Ert það þú, Pála frænka? hrópaði hún. — En hvað það var gott, að þú skyldir koma! Gerald er hérna! Hann kom aftur til þess að kveðja. — Hann ætlar ekki að gera kveðjurnar endasleppár, sagði ungfrú Pála. Hún stóð á öndinni; þegar hún kom inn, og það voru rauð- ir dílar í kinnunum á henni. — Mér datt í hug, að koma aftur og bíða hér, þangað til þið kæmuð aftur. En þá fann ég Bertu heima, sagði Gerald. — En hve það var einkenni- legt, að okkur skyldi báðum detta það sama í hug, sagði ung- frú Pála. — Mér datt í hug, að þú kynnir að koma, svo að ég Öýtti mér eins og ég gat að komast heim. — Þú ert bara lafmóð, sagði Berta. Pála frænka fleygði sér í stól alveg uppgefin. Þegar hún hafði verið að borða fiskréttinn og * rabba við sessunaut sinn, hafði henni allt í einu dottið í hug að Berta hefði gert sér upp lasleikann. — Ó mikill bjáni gat ég ver- ið! Þau hafa snúið mér um fing- ur sér eins og þeim sýndist. ,Guð má vita hvað þau eru að gera núna. Henni fannst máltíðin aldrei ætla að taka enda, en þegar henni var lokið, flýtti Pála sér að kveðja húsbændurná, sem voru alveg hissa á þessu. Svo sagði hún bílstjóranum að aka allt hvað af tæki. Á leiðinni var hún skelfd yfir mannlegri sviksemi. Hún hafði aldrei hlaupið svona hart upp stigann. — Hvernig líður þer í höfð- inu, Berta? — Þakka þér fyrir, ég er skárri. Gerald hefir Iæknað Að þessu sinni var Pála frænka kuldaleg þegar hún kvaddi þiltinn og hún var því fegin, að hann skyldi fara morg- uninn eftir. — Ég skal fylgja þér út, Gerald, sagði Berta.' — Gerðu þér enga fyrirhöfn, frænka, þú hlýtur að vera afar þreytt. Þau gengu fram í anddyrið og Gerald fór í frakkann sinn. Hann rétti hendurnar að Bertu án þess að segja neitt, en hún skotraði augunum til stofudyr- ann og bað Gerald að fylgja sér til útidyranna. Á tröppunum var enginn. Hún faðmaði hann að sér og þrýsti kossi á varir hans. Hún reyndi ekki að dylja ástríðu sína, hún þrýsti honum að hjarta sér, sálir þeirra runnu saman, koss þeirra var villtur,- ákafur og heitur, í honum fólst fullkomin uppgjöf skynseminn- ar. Bertu fannst líf sitt hanga á bláþræði. Æsihgurinn gerði hana óstyrka. Gerald þrýsti henni fastar að sér. En nú heyrðist fótatak og hún sleit sig af honum. — Vertu sæll, að eilífu, hvíslr aði hún og smeygði sér inn um dyrnar og lokaði þeim á milli þeirra. Hún hneig niður í hálfgerðu yfirliði', en óttinn rak hana á fætur, hún dróst inn í herbergi sitt. Vangar hennar voru brenn- andi heitir og hún titraði öll. Ó, nú var það orðið of seint að hugsa um skynsémi. Gat henni ekki verið sama um hjónaband sitt? Hyaða máli skipti það að hann var yngri en hún? Hún elskaði hann, elskaði hann af öllu hjarta. Yfirstandandi tími var svo þrunginn gleði og fógnuði, en sorti framtíðarinnar var svo dökkur, að ekki mátti fram úr sjá. Hún gat ekki látið hann fara, hún rétti armana út eftir NÝJA BIO Flnghetjurnar (Keep 'em Plyingi Bráðskeinmtileg löaynd. Aðalhlutverkin íeika skop- leikaxarnir frægu: BUD ABBOTT og LOU COSTELLO kl. 5, 7 og 9. GAMLA BlO Waterloo^ brúin fWaiærloo-Bridte) amerQisk stórmynd. VIVIEN LEIGH ROBERT TAYLOR Síðasia sinn. 1 ttS Framhaldssýniug kL 3^—6^. DÓTTIR FORSTJÓRANS Wendy Barrie og Kent Taylor homím, og þráði að hann tæki hana í faðm sér. Hún var fús til að láta imdan freistingunni, hún vildi biðja hann að vera kyrran, hún var fús til að fylgja honum á heimsenda. Það var orðið of seint að hugsa um skynsemi. Hún gekk fram og aftur um herbergið óróleg og óstyrk. Hún leit til dyranna löngunaraug- um, hún þráði að íara til hans, hún vildi láta að öllum óskum hans. Æra hennar, sæla hennar, staða hennar í þjóðfélaginu, — allt var þetta einskisvirði nema hún fengi að fórna því fyrir 'hann. Hann var líf hennar og ást hennar, hann átti líkama hennar og sál. Hún lagði eyrað við dyrnár. Pála frænka var á verði, hún þorði ekkí að fara. Hún var tortryggin. — Eg ætla að bíða, sagði Berta við sjálfa sig. Hún reyndi að sofa, en hún gat það ekki. Hugsunin um Gerald hélt vöku fyrir henni. Hún lá í móki, en henni fannst hann alltaf vera nálægt sér, í VAONALANDI hann. „Okkur dettur kannske eitthvað í hug á eftir." Hann tók glas niður af hillu, sem var utan á vagnhúsinu, og hellti í það vatni. Svo setti hann út í það dálítið af duftinu í pokanum. Það freyddi undir eins, svo að allt ætlaði að vella út af börmunum. Þá bar þar að dvergabörnin, sem voru að for- vitnast um, hvað væri á seyði., Þegar þau séu, að Gunni bar glasið upp að vörunum og drakk úr því, æptu þau uþp yf- ir sig af undrun. t „Fyrst sýður hann vatnið, og svo drekkur hann það sjóð- andi," hrópuðu þau. Sá er heldur betur göldróttur. Þetta leikur enginn eftir honum!" „Þau eru skrýtin!" sagði Fríða. „Þau dáðust að mér fyrir að ég skyldi geta borðað lakk- rísinn, af því að þau héldu, að hann væri teygjuband, og nú halda þau, að þú sért ramgoldr- óttur, af því að þú drekkur límönaði! Þau halda, að þú haf- ir soðið vatnið — þau vissu ekki, að vatnið freyddi og vall aðeins af því að duft var látið í það. k Gunni hló — og svo fór hann allt í einu að klappa saman lóf- unum glaðlega. „Fríða! Nú veit ég ráð til þess að leika á lóminn hann Slæg! Hlustaðu nú á!" Hann hvíslaði einhverju í eyra Fríðú. Hún hló dátt og kinkaði kolli. „Já, það skulum við gera," sagði hún. „Ég á heilmikið af lakkrís éftir, og þú átt enn þá eftir meira en helminginn af duftinu í pokanum." /a junicie wouldn't &m USABIDONWHAT'5 LEFT DOWNTHERE.'THIS BOTTOM TURRET IS SH IF WE CAN HUG THE WATER BEFORE HE ¦5WIN65ATU6AGAIN,J MAYBE. YNIA- SA«A. Örn: Hér er ekki fallegt um að litast og neðri skotturninn allur sundurskotinn. Örn: Ég ætia að reyna við hann úr aftari skotturninum. Við erum varnarlausir að neð- an. Stormy: Bara við gætum nálgazt sjóinn áður en hann gerir að okkur aðra atlögu. Japanska flmgvélin nálgast aftur og býr sig undir ný^a árás.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.