Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 05.03.1939, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 05.03.1939, Blaðsíða 3
ALÞÝBUBLABIi ANÆGÐ OG HAMINGJUSÖM hélt ég lneiimllieiðis' frá ' læfcnaskólanum. og var að hugsa um h'in ýlirtsju á- hugamiál lífs imlns: má'mið' fyrir- lesltnana,, konsertama, — hinn iunga! lækna-student, islem imér féll betur í gje& len allir alðrir og .sem ga't,, ef til vilidi — ja, hver viet nemaí hann yrði leimhv'ertíimia ma(ð|urinn iminm? Eftir miðidegiSisfcattinin fcallaði faðir mimn mig inin í ,stófs'tofu sina og tiilkymti mér,, mjög alvar^ Iiegur á svip, a'ð verzlun sim væri $it af að taipia og ég jyrSS pví a'ð hætta niá'mi mlímu við hiáisfcólainm. Sér hefði bo&isit .star'fsisvi'ð su&Ur í Afrífcu, ¦>0g |ef ég vilidi giæti ég fa'riið pamg- að mielð sér. Ef efcfci ... pa gæti 'ég leita'ð mér a'ð aitvinmu hér hieiima — léða pá gift mig. Lei'tab mér atvimnlu? Ég, sem <engain undirbúining haíði ier gerði mig hæfa í niokkurri stöSu. Og gifting? ÞaS var alniniaið1 úrræð- iið'! En hvar gæti ég svomia alt í' -einu funldið' imaminsefnjið? Mig hafðí dneymt umn frjiálsit, óbáð lif *,g lum möguleika til giftingar piegar .skólavinur. minin hafði lok- iíð 'læknisfræ&lmÉml'nu. . . Svei! — ég kas'taði frá mér alliri róm- ¦antífc, og byrjaði neglubumidna Mt í dálkum ídagblaiðammia la'ð a'uglýsingum' uimí giftinsgar- mbguleifca. Hana 'jiiú pá, pairna •toemur paS ,s|em ég leftajði að: „Mme. D'uval Dieniisi ábyrgist Sljóta o,g farsæla giftinigíu. Tuíit- :ugu ára reymsila. Lögliag giftimg aSieins". Jæja, ég sætti mig við pi&'ta,. Mundi gera mig ánægðia m/eð mokkurn'viegimin „iskymsamilega" giftingu Ojg að' ley&a æfidögum- um siemi gó&i kona og móiðir. Ég klieif lupp fimim s'tiga'hæðir •R& helgidóimi Mm|e. Diuval, og pat !tók á móiti mér Ijósihærið' og lag- lieg ung s:túlka>, siem au&isijáamlega hafði ekki enn motfært siér hjálp- Biemi frúarinnar. — í bið!sa(í|nlum, «a't bónda-ieM, stottiskieggjalður .náungi mieð ýstru, sieani kiinkaði kolli a^ð' mér. Annar „skjiólstæð- Inigur" var piar líka, grábæiriður luppgja'fa hiermaður. Þairna viar -fennfi|emur ung blóimiarás í græn- ijuim, punnlulm' s'ilikiikjióli, og var „imiammia" í fylgd mieð hierani — Þar slem ialt pietta Sól'k' valr platrna statt samkvæmt tímaibiunidiinni á- '.kvörðiun, átti pað fiorgamgslrétt ;&ið návist fnúa'rimmar og ég leyd'di .it'ímanumi vib aið laga mig ögn, til laiö lítia sem bezt út, og viið að .yfirviega mákvæmllega bromz- ístytta ás'taliiguðis, ler parna isitð'ð ¦Og lieit við mér mieð uppörfalndi i):ro,sii.. -¦.-•' Mér var svo vlsað inm til Mmie. að eiglnm Duval — biúlidulieitrar og rjó'ðirar konu . „Þér lieitið alð bóndaiefni ? Auð- vitað!" slagði hún. Kvaiðst; :hafa hlumidruð á sfcná) hjá isér og geta lullnægt lailhia smiekk. Miundi mér ge&jast hiljóimfræiðamgu'r? — Einm islíkam h|efði húin. á skrá; hainn byggi nú m|eð miólður siinni; — leða Iiækniir? — mú, já læknar vonu líka heimitufriekir, vildu fá 500,000 fralnka heúmiaimumld — of mikiði fyrir miinn létta s'jóö'. Ég borgaðii svo skrásietniimgar-' gia'lid miiitt og nafn tmiitt var fiært |!nn í bækur Mmie. Duval. Svo var mér leyft iað lita yfir mynldaislafn hleranar og slíkt lífca siaifin. Varf piað möguliegt, að sivonia mailgir •værui í íkionuilie'i't á piesisum siið)ustui og versitu tímum'? hiugsiaiði ég.. Næsta dag hitti ég panm cr ég hafði váliið' mér, raihðhænðan og laglegan umigiam manm; hiajm'n var dkkiert gáfulieguir á að líta, len svo 'hafði ég ásiett miér ai& vieria isfcki of vandlát. Fnúim yfingaf okfcar s'vo mie&an við vonum' aið kynn- a'sit. Umgi 'maðu'rimm hafði mik- ið að siegjia um fagna fnamití|ð sina', sín fögnu áform; h'vað isér ge&ja&iasit biezt og hva& miiiður, saig&isit hafa allan vilja á að láta komu slina vierða siem ániægðiaatla. „Jæja", mælti Mme. D'uval p|eg- ar hann var flaiumm. „Hamm vir&isit vem íall^geðugur, svaraði ég. „Takið honium lekki ief pér l'íitið svona' ú", mæl'ti fnúim, „pví í hjónahanidi ier ás(t og áhugi ó- misisandi." Jæja, svo Mmie. Du- val ábyng&isit mér pá ásitúðliega giftingu', sambvæmit fyrirsiWpun e&a neglugerð sinmi. Næsit heiitaðii ég til Mmie. Le- gemdiie, siem sltofuir hafðá á sjötta gólfi. Á leið minini upp sitigama gékk: ég fr,am hjá laigliegum umg- Um mianini mte& gneiindöriliegt út- lilt, ier drió a'ð sér athugli miíina. Gat pað verið' a& hlamn væ'ri a& leita sama stlaðalr og ég? Ég fór aið hugsa mén miig í fialðmi piessa Unga imamins... iblus'tamdi á tilboð hang mieð „vielpókniuín og áhuga". Við komumi sjamtúiirás imn í Bitof- ur 'Mmie. Legendre og var homum Siamsitunidiis ví'saið- imm.til hiemmar. Þiegar áð mér fcoim' hlusitialðii ég m(e& íítiili leftirljelkt á paíð, spm Mmie. Legemdne hafði að siegja qg Ijeift nauimaist é mynidimiar, s|em hún syndi mér. Loks henti ég upp huganm og spiux&i Um u|n|ga mamninn ljösihærðla, s|öm' nýfarinn var. ' - ' i Þessi hiernamaðiuir! ójá, hamm var igamall skjóilstæðinguin Mme. Legendne, han'n hafði báiið i hamingjius'öimu hjióaabialnidi |utn tvö án, ien var miú að lieitai aö mamnsíefni hanídia umgri sysitiur siimni — pví mi&ur! Næsta daig hélt ég áfralm leit iniimni og fór á& heimslækja hef&- arfrú á landsietri hiemmar, siattn- kvæmt mie&mæluim vimikomu mimmar. Þetta hieimili henmar, póitt líitlð væri og húslmumiir gamaldlajgs, lieiit mjög vir&uliega út. — Bar- *miessam, smávaxiin, .ölidnu&' koma, klædid slnyrtilieguim búnimgi tmléð tízkiusiniðii fná pví fyrir sitrí'ðdÖ kom ;S]'áilf til móts við mig. Húm bauð mér að spilia „bridige", slem ég pó iafpakkia^ðii, en skýrði fyrir hanmii - áðalierimdi he'ilmiSÓklna'r mimmiar. Húm nieitaði pví a|ð hún giæfi is'ig „iembiættisilieiga" vi& gift- Ingamálum', pó hún vi!ð og við hjálpaði vimuim s;íinum' oig gneiiddi fnaim úr sllíkuim1 málum... „Muimdi hún vllja taka á sig ómök fyrir mig"? — Já, pví' iekki þa'&! . . . Rétt múma hafði álitliegun tuingur hlerforingi bieðilð' hana alð úítvega sér toonu. . . „Og ómiaks fé&i?" sipunði ég hálf fieimmisliega. — Hún leiit til mím mjög sinúð|ugl|e|ga ög lét í IjóiS að sín eima hugsjóm væri sú„ að s'tyðja a& ámægju vin'a simma. . . A& víslu mieitlaðil hlún eikki tákmi um pakfeliætisr vott vima pieima, ler hiúm gæti orðiö áð li&i . . . ísvio sem isvairíta loðfieldsprýði, falliegt bMmíduvierk e&a silfiunmumir. . . Ég hiuigsaði mieð sjálfri mér, a:& aiuglýst'ar hjónabamíds-hjálpiardísir vænu vægari í ifcr;öfiuim, og flýtti rniér að alítai saimtialinu viíð bairómass- -una og að fcomasit slami fynst frá hemni. Mig undnaði mjög, er baróm- essan skrýdd silífiurrefis lo&lelds- sk'rau'ti (pakfclæ'tis'tákni að sjiálf- siögðu), hieimsóitti mig næsta dag. Hún sag&isit lekki hafo gietiaó sofið nfei'tt móttina aður viegna á- hyggju 'út af mér og 'bauðstt nú tíl að koma fríðr í ikynmi vi'ð hinm umga hierforiingjai, siem húm hefði miinstt á. Ég mieðklemtíi fyriir hjemmi, a& Helen Kernel eg fiemgi enjgam heiimamuind. Fióii banómessan pá óðairia tafo mrjialkja sér nær dynumiuim, ien fcva&st á- nelðianllega fcalla miig i fóini 'bráð- liejga, pimhverm mæs'ta daginm. -— Ég heyr&i aldiiei frá henni aftiur. .* Stofurmair hjá Mmie. LaimDaírí vonu einsikoman húsgamga sýin>- íngarsitö& og ver&ilaig húsimlum-. . amna Sesit við hvenn hllut. Ég póttisit sjá að fruin hiefði tviamns- komar sitarfa með höimduro. Þegar bómda ©ða koniuefn:i|& var fianigi&, liagðli hún eiininig til hú'slmumi i heimili&. Me&an ég bei& eftir að né tali af Mmfö. Laimiaini fiull- vissaði iseslsunautun miinm — snyntilega mátað, ölidnuíð koma — mig umi a& Mme. Laimairi væri hneinasti slm;ilin|guir í iðn isiiinimi — hun hefði útviagai& isiér p.rjá bændur og vær,i nu í Jeit eftir peim fjón&a. Á sifcil'tinu hjá Mme. Fidelís mé'tti lesa: „Engim fyrirfram bongun" og étg afréð pví ialð leita a'ðstoðar. hjá henmi. Umhverfið hjá Mme. Fidelis var fnemur ó- 'ásjálegt: 'ljésar hiang|ur fyrir gluggum og biðsiáliuriimn með samtíínimgs búismunum. Mmie. Fidelis — vislim mey- kerlimg — gaf mér völ á baklara úg lögmiammi, sá síðanmefndi 61 áns gamail. En hvað immi pað, hahm vildi fá umga komu, ekki eldri en itiuttugu og fimm ána — karlarmir vonu æfinliega svoma, p'ví eldri siem |)ieir vænu, pess erfiðara væxi að pökmals't pieitm. Ég fylti iút Uimsófcmarskjal, neglulega .skrifta^ræðu — aldur, lýsiwg á ættingjum, eflnahialg, tnúairbrögðum, hva&ia ko:stum hómdiaefni mitt ynði ai& vera bií- inm, útlit, sttarf, lefmahiagur. . .' ,. Miáður m'ér geðipiafcfcur mymidi vissuliega koma í Iieitirmlar eim- hvenn dagimm, stafhæf&i Mme. Fidelis. *.• Mme. Baylac — hjómiabamds- miðiri og íspáfconia í stemm — geisl- a&i af siuiðrænmi ánægju vi& a& sjá mig. — Huimdnai& fnamifca gjald aðeinis,, h&n'diaefmið legði til uppbótimia. . . , Lækmir? : Visisíu- íega! Og svo vissi húm lum amn-, >;¦ Frh, á, 6.-sd&u.

x

Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/53

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.