Vísir - 18.07.1945, Blaðsíða 7

Vísir - 18.07.1945, Blaðsíða 7
ZMiðvikudaginn 18. júlí 1945 VISIR <L ú —:— ? 5%/oudl3. <23ou9las. "IS 2/rííílínn A 170 ann. Þú mátt fá þér vínber úr körfunni. Mér *ýnist þú dauðþreytt." Hávaxna stúlkan leit á hann daufeygð og heldui- kuldalega. En svo breyttist svipurinn 1 Jieillandi bros, svo að hjartað tók viðbragð í brjósti hans. Hún nuggaði ennið þreytulega og tók af sér þessa ankannalegu, gömlu prjóna- ihúfu, svo að svartir lokkar féllu um axlir henni. Yóbiskus hló lágt fullur aðdáunar. Stúlkan hló líka, þreytulegum mjóum hlátri, sem nálgaðist kjökur. „Þú ert góður," sagði hún lágt. „Eg ætla að þiggja þetta. Mér er svo heitt og eg er dauð- þyrst." Asnaskömmin hafði nú fest hjólið utan í rsteinvegg og bisað við að rífa sig lausan. Vó- biskus fór aftur fyrir vagninn til að ná í tuggu handa asnanum, meðan hann væri að færa beizlið í lag. „Nei, nei, gerðu þetta ekki!" kallaði stúlkan hátt. „Hann má ekki fá hey. Það — það er ekki holt fyrir hann!" Hún var skelfd á svip. Vóbiskus 2-git við og hnyklaði brúnir. ,Hvað hefirðu í þessum vagni, stúlka mín?" spurði hann höstum rómi og stakk hendinni ofan i heyið. „Æ! —- það er bróðir minn! Hann er veikur! Yektu hann ekki!" „Bróðir þinn veikur, einmitt!" sagði Vóbisk- ns hæðnislega. „Og þú smellir honum í vagn- inn ©g" þekur hann heyi! Líklegt eða hitt þó!" Hann tók að kasta heyinu úr vagninum. „Svo að þú ert veiki bróðirinn!" Stúlkan kom að í flýti og lagði hendi sína á armlegg Vóbiskusar, en Demetrius settist upp ineð yglibrún. „Við erum í hættu stödd," sagði hún í trún- aði. „Við komum hingað í þeirri von að hitta xnann að nafni Marsellus Gallíó, þar sem við Titum, að hann mun hjálpa okkur." „Marsellu er farinn fyrir viku." Vóbiskus ^ar nú heldur blíðari en áður á svipinn. „Eruð þið vinir hans?" Bæði kinkuðu kolli. Vóbiskus horfði á þau til skiptis með fortryggni. „Þú ert þræll, lagsmaður!" saagði hann og benti á eyru Demetriusar. Skyndilega datt hon- llffl eitthvað í hug og Ijómaði af honum. „Jahá!" sagði hann. „Það er lýst eftir ykkur! Báðum tveim! Síðast í gær voru hér hermenn frá Kaprí og leituðu að dóttur Gallusar og grískum þræli, sem þeir héldu að væri á leið til Róm." „Það er rétt," játaði Demetrius. „Þessi unga kona er dóttir Gallusar hershöfðingja og heit- bundin Marsellusi Gallíó, en hann er húsbóndi minn. Eg heiti Demtrius." Vóbiskus tók við- bragð. „Mig minnir hann hafi átt að heita Demetrí- 115," tautaði hann með sjálfum sér. „Segðu mér, sendi Marsellus þcr boð fyrir nokkurum vik- um síðan?" „Já, herra, litla melónu i öskju." ' „Nokkurt skrif?" „Mynd af fiski." Demetrius horfði af varfærni i allar áttir og steig svo út úr vagninum. Langt úti á akri hreyfðist þunglamalegur vagn smám saman nær i áttina til þeirra._ „Farðu að bjástra við asnann, áður en þessi náungi sér þig," sagði Vóbiskus aðvarandi, — „og láttu ekki sjá þig. Það er bezt fyrir ykkur að vera hér um kyrrt um hríð." Hann sneri sér að Díönu. „Þér er óhætt að fara upp að bú- garðinum, hugsa eg. Flýttu þér ekki. Spurðu eftir Antóníu, konu Kesó. Segðu henni til þín. Þið tvö megið ekki láta sjá ykkur saman. Allir i Arpinó vita, að leitað var að ykkur." „Þau þora kannske"ekki að skjóta yfir okkur skjólshúsi," sagði Diana. „Ætli það ekki. Þau segja þá til, ef svo er, svaraði Vóbiskus. „Þú getur ekki verið kyrr hér! Það eitt er víst!" Frá mönnum og merkum atburðum: Stóri Makedóníumaðurinn horfði á hana ó vinsamlega. „Og hvers vegna viltu hitta konu Kesó," spurði hann höstugum rómi. „Eg held þú ættir heldur að tala við Appíus Kesó, lagsmaður." „Nei, við konu hans," sagði Díana og'hélt fast við sinn keip. „En eg er ekki bétlari," bætti hún við, ? Makedóníumaðurinn kinkaði kolli hugsi á svip og brosti. „Komdu með mér," sagði bann lágt eins og hann væri að fremja voðalegt afbrot. Hann gekk á undan að skrautgarðinum og kom þar auga á húsmoður sína. Hann benti Díönu, að hún skyldi ganga til hennar og hvarf sjálfur til hliðsins. Antonía var fögur eins ogunglingstelpa í skrautlega litum sumarklæðum og með barða- stóran, rauðan hatt. Hún var að gæta til með þræli, sem var að sníða rósir. Er hún heyrði fólatak, leit hún við og horfði á þann, sem kom. „Þú mátt fara!" sagði hún við þrælinn. Hann sneri sér við og horf ði á gestinn. „Strax!" skip- aði Antonía. „Eg biðst afsökunar, að eg kem svo öllum á óvænt," sagði Díana, — „og hve hræðileg eg er útlits. Mér var það nauðsynlegt að dulbuast sem ungilngspiltur." Antonía brosti svo skein i röð af mjallahvít- um tönnum. „Já, kannske hefir það verið nauðsynlegt," sagði hún hlæjandi, — „en þú lítur alls ekki út eins og strákur." „Eg reyndi þaö nú samt," sagði Diano. „Hvað er það, sem kemur upp um mig?" „Allt," sagði Antónía. Hún gekk að stein- bekknum við götuna. „Komdu, seztu niður, og segðu mér hvað á seyði er. Þeir eru að reyna að hafa upp á þér, er það ekki?" Díana sagði frá öllu, sem máli skipti, og var jnokkuð flumósa. Hún opnaði hjarta sitt fyrir JAntóníu með trúnaðartrausti, að ekki yrði upp um hana komið. „Eg má ekki koma ykkur i vandræði," hélt hún áfram, — „en æ — ef eg gæti fengið bað, — ef þið vilduð lofa mér að sofa í le3rni í nótt, þá gæti eg farið." Þreytuleg augu Díönu flóðu i tárum. „Við getum lagt ýmislegt í hættu fyrir þann, sem elskar Marsellus," sagði Antonía. „Komdu, við skulum fara inn í húsið." Hún gekk á und- an inn í forsalinn og var þá Kesó að koma út úr bókaherbergi sínu. Hann stanzaði og depl- aði augunum nokkurum sinnum af undrun. Antónia sagði: „Appíus, þetta er dóttir Gallus- ar hershöföingja, sem hermennirnir voru að leita að .... Díana, þetta er eiginmaður minn." Eg skal fara, herra minn, ef þér óskið þess." Díana var raunaleg í málróm. ,Hvað hafið þér til saka unnið?" spurði Kesó og sneri sér að henni alvarlegur í bragði. „Hún strauk frá Kaprí," skaut Antónía inn í, — „af því að hún var hrædd við strákinn keisarann. Nú er hann staðráðinn í að finna hana." „Svei!" hreytti Kesó út úr sér. „Stígvéladris- ill! Þefdýrið það!" „Þei, þei!" sagði Antónia aðvarandi. „Þú ætlar þó ekki að láta setja okkuf öll í fangeslsi! Jæja, hvað eigum við að gera af Díönu? Appíus, hún er heitbundin Marsellusi!" Kesó hrópaði upp yfir sig af gleði og greip um báðar hendur hennar. „Þér verðið að vera hér kyrr hjá okkur," sagði hann. „Hver sem ætlar að nema yður á brott, skal verða að berjast! Eruð þér ein? Her- mennirnir sögðust lika vera að leita að grískum þræli, sem strokið hafði með yður." „Hanri er niður frá í vingarðinum hjá'Vó- biskusi," sagði Antónía. „Og þú ættir að taka eitthvað til bragðs." „Hvað vita þjónarnir mikið?" „Við sklum ekki reyna a~8 halda því leyndu," stakk Antónía upp á. Við skulum segja þeim sannleikann. Þegar þeir vita, að Diana er heit bundin Marsellusi og Grikkinn er þræll hans, þá færi enginn þeirra að —" „Vertu ekki svo viss um það!" sagði Kesó. Þú ve^zt, að verðlaunum er heitið." Haim benti út i súlnagöngin. „Hann myndi nú þiggja að fá þúsund sestersa, Makedóníumaðurinn sá arna. En eg ætla að segja honum og öllum hinum, að hver sá 'sem kemur upp um þau, verðurk kag- hýddur! Eða þaðan af verra!" „Gerðu eins og þú vilt, vinur," sagði Antónía stillilega. „En eg hugsa, að öruggara verði að treysta þeim en hóta þeim. Það hugsa eg, að Marsellus hefði ráðlagt, hefði hann verið hér. „Marsellus kom alltaf fram við fólk, eins og það væri betra en það er," sagði Kesó. Hann Sannleikttrinn um uppgjöf ftalíu. Eftir David Brown. SIÐARI KAFLI Þegar húma tók óku þeir inn í Rómaborg. Bifreiðinni litlu var ekið um hin breiðu stræti Rómaborgar til Palazzo Caprera og var numið stað- ar fyrr utan snoturlega steinbyggingu, gegnt ítalska hermálaráðuneytinu. I þessu snotra steinhúsi átti að vera felustaður þeirra Taylors og Gardiners. Þeir klöngruðust út um bakdyr bifreiðarinnar og fóru inn í húsið. Þeir fengu tvær gríðarstórar skrifstofur til afnóta fyrir svefnherbergi. Þetta voru einkar snotur her- bergi, fagurlega skreytt og veggirnir lagðir dökkum, útskornum viðum. Aföst voru baðherbergi. Þar voru silfur-vatnskranar og marmaraborð. Hvarvetna, jafn- vel í baðherbergjunum,' voru þykkar dýriiidis á- breiður. Gestirnir göptu af undrun. Degi áður höfðu þeir verið i tjaldi í hengirúmum, gerðum af striga. Og tjÖldin voru þar, sem ryk þyrlaðist og mýbit var plága. Þar notuðust þeir við óhreint vatn, sem sótt. var i blilíkdósum, — notuðust við það til þvotta og raksturs, og til þess að baða sig. Og aðeins kalt vafn. Hershöfðinginn, sem veitti þeim Taylor og Gar- diner móttöku, var yfirmaður herforingjaráðsins, og einnig var þar aðstoðarhershöfðingi Carboni hers- höfðingja, sem réð yfir öllu ítölsku herliði á Róma- borgarsvæðinu. I herbergjum þeirra hafði verið borið á borð. Þar voru fagrir líndúkar á borðum og borðbúnaður úr skínandi silfri. Borðin voru skreytt með blómum. Itölsku hershöfðingjarnir tveir vissu ekkert um, hversu skammt var að bíða fyrirhugaðra hernaðar- aðgerða bandamanna. Og þetta vissu ekki heldur aðrir ítalskir liðsföringjar, sem þeir ræddu víð. Itölsku foringjarnir vildu auðsjáanlega gera miðdeg-- isverðarboð þetta að ef tirminnilegum atburði og nota stundirnar að miðdegisverði loknum til þess að gera sér og gestum sínum ánægjulegt kvöld. Engar ráð- stafanir höfðu verið gerðar til viðræðna við hers- höfðingja, um þau hernaðarleg mál, sem á döfinni voru. Italirnir sögðu, að á morgun væri nógur tími til þess að ræða hin alvarlegri málin. Engur getum þarf að þvi að léiða, hver áhrif þetta hafði á amerísku hershöfðingjana. I fám orðum sagt: Þetta gekk alveg fram af þeim. Á miðvikudagskvöld átti" að tilkynna öllum heimi vopnahléð, eftir tæpan sólarhring, og bandamenn ætluðu að hefja innrás sína við Salerno snemma á fimmtudagsmorgni. Og loftflutta liðið, — en vegna þeirra hernaðarframkvæmda, sem það átti að inna af hendi, voru þeir sendir í leynileiðangurinn — átti að svífa til jarðar sex stundum áður en landgangan byrjaði. Amerísku hershöfðingjarnir kröfðust þess, að fá þegar í stað ítalska hershöfðingjann á Rómaborgar- svæðinu til viðtals. Carboni hershöfðingi kom eftir skamma bið og amerisku hershöfðingjarnir hófu þegar viðræður við hann um hlutverk loftflutta liðsins. Carboni hershöfðingi var hreinskilinn. Hann var bölsýnn — leit svo á, að það væri mjög vafasamt, að þetta gæti borið tilætlaðan árangur. Mikið þýzkt lið hafði verið flutt, inn á Róma- borgarsvæðð frá því, er samkomulagið var gert um vopnahléð, og það var nú meiri vandi framundan en nokkru sinni fyr. I rauninni var þetta ófrám- kvæmanlegt, sagði hann. Carboni hershöfðingi leit svd á, að þetta væri mjög svo óheppilegt, að nokkur tilkynning væri birt um vopnahléð, eins og sakir stóðu. Afleiðingin mundi án efa verða, að Þjóðverjar gerðu þegar í stað ráð- stafanir til að hernema Rómaborg. Áformið um loft- flutta liðið mundi hafa háskalegar afleiðingar, þar sem nýjarþýzkar hersveitir höfðu tekið flugvellina í sína vörzlu. Þá skýrði hann amerísku hershöfðgjunum frá þvi, að herlið það, sem hann hafði undir sinni stjórn í Rómaborg og nágrenni, og reiknað væri með að veitti loftflutta liðinu aðstoð, væri i mjög óhagstæðri aðstöðu. Þjóðverjar hefðu raunverulega haft öll birgðamál hersins undir sinni stjórn um hríð. Itölsku hersveitirnar hefðu aðeins skotfæri til nokkurra

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.