Vísir - 05.02.1946, Blaðsíða 2

Vísir - 05.02.1946, Blaðsíða 2
VlSIR Þriðjudaginn 5. febrúar 194ff ^Jkeodóf —S?f rnaóon: !g sé Seyðisf jörð ofan af S'&öf¦ — eftir fjörutíu ár. Farið um Fagradal og yfir Fjarðarheiði í bifreið um miðjan vetur. „Stafir" eru nefndar brekkur tvær, hinar lengstu og bröttustu, sem vegurinn liggur um ofan af Fjarðar- heiði, — þegar komið er af Héraði á leið til Seyðisfjarð- ar, — eða Bfri- og Neðri- Stafur. Fyrir f jórum. áratagum álíi eg of l leíð ai'm' Fjarðarheiði i ölluni áratíðum. Þessi heiði er hrjóstru^ur fjallvegur ua 2C00 feta hár og fátt eitt þar að sjá, sem glatt getur aug- að. Þó er þaö tvennt, sem fferðalangur myndi vilja mik- að á sig leggja til að sjá. Ann- að er hin fagra fjaliasýn og yfirsýn yfir sveitina fögru og víðátlu'miklu: Fljólsdalshér- aðið, sem blasir við sjónum öf v norðurbrún heiðarinnar. Þar glampar á lygnt Lagar- fljótið, sem liðast um sveitina miðja, eftir endilöngu, biikniJ á Smjörfjöllin bláhvít ,til norðurs og Skjaldbreið ijl vesturs, fyrir botni Fljóts- dals, en til austurs sér allt út á Héraðsflóa. Þar varð Matthías gamli Jochumsson svo hrifinn, að bann féll um háls Skapta vinar síns Jósefssonar, og þeir grétu báðir, — en fengu tsér svo einn á eftir. Og Matt- hías orkti síðan hinn mikla Ijóðaflokk um Héraðið. Eg var þá strákur og hestasveinn þeirra karlanna. Oft hafði eg yfir heiðina farið, en aldrei fyrri.veitt því athygli, hvílík dásemdar fegurð blasti þarna við sjónum. Litið ofan í Seyðisfjörð. Hinu hafði eg oft veitt at- bygli, hversu fádæma éin- kennilega sjón er að sjá, bæði fagra og hrikalega, ]>egar komið er norðan yfir heiðina, niður undir Neðri-Staf. Þar opnast matfni útsýn ofurlitla stund, ofan í Sevðisfjörð, úr 1500 feta hæð. Sér þar yfir mikinn hluta Kringlunnar (þ. e. hafnarinnar) og kaupstað- arins og er þar eins og ofan í einn ferlegan pott að sjá, — langt, langt niðri er vatnið í pottinum, stundum úfið og ólgandi,, eins og bullsjóði í pottinum, en stundum er það eins og skygður spegill, sem fjöllin Bjólfur og Strandar- tindur spegla sig í á víxl. Þegar eg var strákur, var eg vanur að nema þarna staðar á heimleið, þegar gott var veður, og skoða þessa æfin- týra-sýn mér til unaðar. Þar hafði faðir minnkent mér. Og nú vildi eg sýna körlun- um, Matthíasi og Skapta, seyðpottinn minn, á heim- leiðinni. Nú var hvorki um tár né faðmlög að ræða, þvi að breuriivinið var þrolið. En eg minnist þess, að Matt- hías kvaðst ekki viljað hafa misst af þessari sjón, „fyrir nokkra peninga". Núna, — eftir rétt fjörutíu ár, gefst mér aftur kóstur á að sjá þessa sjón, og þó er hún í þetta sinn miklu likari mynd í æfintýra-bók, en eg íhefi séð hana nokkru sinni áður. Heilaáfall. 'Ég'Vár áð rarig'íá'mður yið höfnina i Reykjavík hér á dögunum, og kom þar að, sem „Esja" lá. Sýnilegt var, að þar áttu menn annrikt og að verið var að búa það góða skip til férðar. Eg rakst á. einn stýrimanninn á bryggj unni og spurði hami, hverl nú væri heitið ferðinni. „Austur um land og norð- ur,*4 anzar hann. Það var éíns og við mann- inaLmælt. Eg fékk samstund- is eitt af þessum heila-áföll- urn, efa ,4irain waves", sem slundum verða mér til láns. Mér datt sem 'sé i hug, að enn væri eg ekki búinn að ráða það við mig, hvern eða hverja eg ætti að hrella með návisl m'inni um jólin. Eg gat ekki til þess bugsað að kúra einn og gleymdur heima hjá mér, uppi í sveit um hátiðarnar, — og nú sá eg það skyndilega, að ekkert gat betur hentað mér, en að fara um borð í „Esju" og láta berast með henni til bernskustöðvanna. Þar myndi verða gaman að eiga enn ein jól, — eftir f jörutíu ára f jarveru. Og mér var eiginlega ekkert að van- búnaði. Skotsilfur vantaði mig að vísu „upp á stund- ina", en það gat eg fengið út á einn eða tvo langhunda, sem eg var með i töskunni minni, — og tannbursia gat eg fengið mér í leiðinni. Þetta gökk eins og í sögu og stundu síðar var eg kom- inn um borð í Esju ferðbú- inn. Ferðafélagar. Þeim er nú svo sem ekkert nýnæmi á að sjá mig, þjón- unum og þernunum á „Esju". Eg er orðinn þar hálfgerður heimagangur, og alltaf hafa þau einhver ráð með að hola mér niður á notalegum stað, þó að allt sé sagt fullt. Eins vár i þetta sinn. Auðvitað hafði eg engan farseðil og átti ekkert rúm víst. En rúm fékk eg von bráðar. Þó var viðurgerningurinn með lak- asta móti í þetta sinn, því að Ifyrstu nitittina varð ^eg. að hýrast með þremur r háva?Sa- mönnum Færeyingum -^- eoa. voru það Vestmanrieýírigaf ? — og varð ekki svefnsamtl En næsta morgun hurfu þeir úr klefanum og hafði eg hann siðan einn, eins og hvcr annar höfðingi. Komið var við í Vest- mannaeyjum, eins og lög gera ráð f yrir og ef tir það var ró og spekt á skipinu, enda fór síðan vel um alla. Veður var slarkfært meðfram suð- urströndinni og allmargt farþega á ferli. Hornafjarðar var og minnzt í þessarj ferð, þó að ekki væri farið þar inn og síðan „sleikt hver höfn" eins og sagt e'r. Að morgni ánriars dags ferðarinnar var „Esja" komin til Fáskrúðs- f,jarðar og lá þar lengi dags. Þar voru grá fjöllin en al- veg snjólaust í byggð. Bíll til reiðu. v En það þotti mér einkenni- Iegt, að þegar inn sá í Reyð- arfjörð, — en það var að áliðnum degi hinn 14. þ. m. þá sá ekki yotta þar fyrir snjó í fjöllum. Þetta höfðu einhverjir farþeganna vitað Höfðu riokkrir Seyðfirð- dg • ingar, fyrir forgöngu Arna Vilhjálmssonar forstjóraT pantað feifreið frá Seyðisfirði (simtóSns frá Fárskrúðsfirði) og skyldi hún vera komin til Reyðarfjarðar um það bil, sem Esja kæmi þangað. Eg frétti af þessu af hendingu og bað Arna að Iofa mér að fljóta með, ef þess væri kost- ur. Það myndi verða eins- dæmi í sögunni, að fara. í bifreið yfir Fjarðarheiði um hávetur. — Þetta var fúslega veitt. • Og þegar til Reyðarfjarðar kom, stóð þar á bryggjunni stór bifreið frá Seyðisfirði og beið okkar. Var lagt af stað svo að segja tafarlaust, eða um fimmleytið, og urð- um við sjö farþegarnir.. Sá heitir Þórbjörn Arn- odtísson, s'em bifreið þessari stýrir og er orðlagður bif- reiðarstjóri fyrir dugnað og dirfsku. En bifreiðin er þræl- sterk amerísk hernaðarbif- reið, sem víst má bjóða ærið mikið, eða svo sýndist mér i þessari ferð, sem nú var far- in. Upp á Hérað. Var nú haldið svo sem leiö liggur inn Reyðarfjörð og upp í Fagradal. Ékki gat heitið að snjór sæi á Dalnum og má segja, að vegurinn væri eins og fjalagólf alla leið uipp í Hérað,.— og bar ekkert til tíðinda. Okkur leið vel í bilnum, þvi að þar var hlýtt, og tvær ungar, seyð- firzkar meyjar, sem með okkur voru, héldu uppi glað- værð með gamansömu hjali og hlátrasköllum. Þegar komið var að vega- mótum, hjá þorpi þvi, sem nú er að byggjast skammt fyrir ofan Egilsstaði, var numið staðar. Voru nú settar keðjur á hjól bifreiðarinnar og til enn frekari öryggis, tók Þorbjörn þarna sand í poka, til þess að dreifa á svell- bólstra, sem hann hafði séð á Fjarðarheiði. Og síðari var lagt a 1ieið- ina, upp bratta Fardagafoss- brekkuria. Ekki ér bílvegtír á iFjarðaíheiði^en fyrir nofakr- um árum var ruddur. vegur yfir hana, þar sem áður var reiðvegurinn, og er sá vegur sæmilega fær bifreiðum á sumrin og hefir verið endur- bættur lítils háttar á ári hverju þannig, að hlaðnir hafa verið vegarspottar hér og þar, þar sem verst var yf irf erðar og hafa þá um leið verið teknir af veginum hlykkir. Og í Stöfunum hefir verið gerður hlaðinn vegur. I „ólgusjó". Gekk nú allf að óskum, þangað til komið var vel upp á heiðina. Fór þá heldur að kárna gamanið. Ekki var þó mikill snjórinn. Víða voru auðir kaflar á veginum lang- ar leiðir. En æði margir voru skaflarnir. Gerði Þorbjörn þá ýmist að láta vaða á súð- um ^fir þá, í sínum eigin hjólforum — og það var þol- anleg meðferð á okkur far- þegunum og bifreiðinni. Hitt var svo aftur á móti ekki al- deilis notalegt, þegar hann brá sér út af veginum, til þess að kræka fyrir skafla, ogj öslaði þá urðir og ófærurj svo að bíllinn steypti stömp- um og ók sér á allar hliðar. En að tvennu dáðist eg þá: fyrst og fremst því að billinn skildi ekki liðast í sundur, — og svo hinu, hveru vel lá á bilstjóraum. Það var eins og að það væri einmitt svona brölt, sem ætti við hann. Þessir útúrkrókar urðu einkum tiðir um það leyti, sem við vorum að koma að sæluhúsinu, á miðri heiðinni, og eftir það, þangað til kom- ið var að Stöfunum. Skömmu áður spurði einhver farþeg- anna, hvort nú væri ekki „búíð það versta". Það versta er eftir. „Nei, — nú er einmitt það versta eftir," svaraði Þor- björn og hló við. Ekki kom þetta þó *vo mjög við okkur farþeganna, en það mun hafa reynt því meira á leikni og þrek Þorbjarnar, þvi að þetta vqru tveir eða þrír syellbólstrar á hættulegum stöðum, þar sem litlu eða engu mátti muna, eða ekkert út af bera og engu skeika. Þegar þessar haattulegu ó- færur voru að baki, sá eg fyrst hvern snilling yið höfð- um við stýrið. Seinasti bólst- urinn var í brekku, þar sem einnig*var beygja á veginum, en hátt fall ofan af honum á aðra hönd og ekkert þar til slöðvunar, ef hjólin skrikuðu á annað borð^ Þegar að því svelli kom, stöðvaði Þorbjörn bílinn, tók sandpokann og stráði á svellið svo sem sand- urinri éntist til. Yfir bólstur- inn ók hann síðan ákaflega hægt og gætilega. Engu að síður rann bíllinn til einu sinni, en Þorbjörn náði þeg- ar tökum á honum aftur — og allt fór vel. En eg er hræddur um, að við höfum öll haldið niðri í okkur and- anum. Lítið þarf að bæta. Þessar torfærur á heiðinni voru þó svo smávægilegar, bæði skaflarnir og bólstr- arnir, að ekki hefði kostað nema lítilræði að lagfæra þar veginn, svo að ágætlega fær hefði verið leiðin öll, ef „hið opinbera" hefði t. d. haft nokkurn áhuga á að halda henni opinni í lengstu lög, — þó að ekki sé til þess að ætl- ast, að einn bílstjóri taki það á sig, þótt afburða duglegur sé og hafi jáfnvel sjálfur nokkurt gagn af. En væntan- lega dregst það nú ekki lengi úr þessu, að hlaðipn vegur verði lagður á Fjarðarheiði. En nú á eg brátt von á því að sjá ofan í æfintýra-potl- inn minn, jafnvel þó að dimmt sé orðið. Því að eg veit að þeir spara ekki við sig rafmagnið Seyðfirðingar og að enginn kaupstaður á landinu er betur upplýstur en Seyðisfjarðarkaupstaður. Og eg þarf ekki lengi að bíða, því að allt í einu hrópar stúlkan, sem situr í framsæt- inu, og klappar saman lófun- „iim eins og krakki: Ljósin heima. „Nei, — lítið þið á! Er þetta ekki fallegt! „Sjáið.þið öll ljósin — heima!" ! Og víst er það fallegt. Það ér komið kolsvarta myrkur. En langt, langt niðri í hvos- inni blika og titra ótal, ör- smá Ijós og speglast í skyggð- úm fleti Iíringlunnar. Eg greini ekkert skipulag á um- hverfi Ijósanna, en þetta er eins og einhver fjarlægur; fölfraheimur. ög: þéttá'' vaii minn töfraheimrir í bernsku. Þétta er fjörðurinn minn — Seyðisf jörður! Klukkan átta um kvöldið er eg seztur að snæðingi hjá bernskuvini minum einum, úti á Búðareyri. Tæpar þrjár klukkustundir höfðum við verið á leiðinni frá Reyðar- firði til Seyðisfjarðar og heilan sólarhring spöruðum við okkur með þessu bragði, því að Esja kom ekki fyrr en á föstudagskvöld til Seyðis- fjarðar. Þess má svo að lokum geta að laugardaginn 16. }*, m. fór Þorbjörn á þessum ágæta bil sínum upp um allt Hérað með póstinn úr Esju, og alla leið upp að Skjöldúlfsstöð- um á Jökuldal og kom „ofan yfir" á sunudagsnótt. Síðan hefir snjóað lítils- háttar og í morgnu sagði Þorbjörn, að nú yrði líklega ekki farið um sinn yfir heið- ina nema í Jeppa. Seyðisfirði, 20. des. ¦EK AUSTURSTRÆTI AIXSKONxR AUGLVS1N(;\ rElKNINCAÍ! VÖIiIJUMBl' »IR VÖRUMIÖA BÚKAKÁÍ'U'! BRÉFHAi'SA VÖRUMEiJKI VERZLUNAR- MERKI, SIGLl. /2. Kaupum allar bækur, hvort heldur eru heil söfn eða einstakar bækur. Einnig tímarit og blöð. Bókaverzlun Guðm. Gamalíelssonar Lækjargötu 6. Sími 3263. Nýkomið kjólaefni. Svissneskt, Amerískt og Enskt VERZL. .SK& vójeimi C^uomandááon Iöggiltur skjalaþýðarí (enska). Heima kl. 6—7. e. h. Suðurgötu 16. Sími 5828. H á r 1 i t u n. Heitt og kalt • permanent. með útlendri olíu Hárgreiðslustofan Perla ; .'. ,)'-. áód a m'l

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.