Vísir - 19.03.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 19.03.1946, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 19. marz 1946 V 1 S I R £u(n{ Iff. AiteAi 27 Þær elskuðu hann allar „Hafðu engar áhyggjur af þessu, mamma. ekki tilganginum —" John verður að reyna að breyta um stefnu sjálfum sér til bjargar." „Ef hann aðcins vildi kvongast aftur, ein- hverri góðri, trúaðri konu, sem reyndist Pat iitla vel." „Ákveðinni konu, sem karm að aga börn, mundi eg segja. En það er tilgangslaust að ala slikar vonir. John hélt að Dorothy væri engill og hann mun lifa í þeirri trú og deyja. Kvong- ast aftur, eg held, að hann mundi sléppa sér, vesalingurinn, ef einhver ympraði á slíku." En það var nú einmitt um þetta sem Jolm "var að hugsa, þar sem hann sat i leslinni á heimleið frá London. Allt hafði gengið honum í móti þennan dag, «g konan í vinnumiðlunarskrifstofunni, sem liafði allt af tekið honum hið bezta, var farin að . ympra á því að það væri einkennilegt, að engin slúlknanna, sem hún hafði ráðið til hans, gat tollað í vislinni. Og þótt hann talaði við nokkurar stúlkur, sem höfðu svarað auglýsingu frá honum, var engin, sem hann taldi hæfa til þess að taka að sér starfið. Og nú var hann áhyggjufullur og vonsvikinn. Mótlætið hafði hert hann. Hann var orðinn íillur annar en hann áður var eftir andlát Do- rothy. Honum fannst að enginn hcfði þjáðzt sem hann. Haim hafði verið samvinnuþýður, skapgóður, borið velvild í brjósti til alls og alira, en nú var hann orðinn skapillur, þung- lyndur og trúlaus. Hvers vegna hafði guð lagt svona þungar byrðar á hann. Hann var að- eins rúmlega þrítugur, en hann leit út fyrir að vera miklu cldri. í andlili hans voru nú harðir drættir. Eini sólargeislinn í lífi hans var Pat litli. Hann dáðist að honum. Leið aldrei vel nema i nálægð hans. Og ekki hafði ísabella sagt neitt nema það sem satt var, um uppeldi drengsins, þótt hún harðorð * væri. Fyrir kom að móðir Johns hreyfði því, að drengurinn mundi aldrei læra að hlýða, ef alltaf yæri verið að skipta um barnastúlkur, en John svaraði þá stultlega: „Eg er ánægður, ef hann lærir að hlýða mér." Hann var svo blindaður, að honum flaug ekki i hug, að það væri fjarlægast Pat litla að hlýða honum. — En svo blindaður var John þó ekki að hann játaði ekki með sjálfum sér, að hætta var á ferðum, þvi að smáatvik höfðu icomið fyrir, er vöktu hann til umhugsunar, «vo sem þegar Pat litli fékk blóðeitrun vegna vanrækslu stúlku, sem átti að gæta hans og var hætt kominn, og öðru sinni fékk hann ill- kynjað kvef, af þvi að honum var leyft að hlaupa berfættum í votu grasinu. Þá fór John sð ihuga alvarlega hvað til bragðs skyldi taka. Og nú, er hann var á heimleið, gcrði hann -sér ljóst hversu allt var, leit á staðreyndirnar i sínvi rétta ljósi. Og hann vissi vel, i hverju honum sjálfum var áfátt, að sambúðin við aðra var orðin erfið eftir það, sem fyrir hafði kom- ið, og hafði haft svo mikil áhrif á skapferli hans. Ef hann hefði verið snauður hefði hann sennilega lagt hart að sér, unnið sér álit og komið miklu góðu til leiðar, en hann hafði aldrei þurfl að leggja hart að sér, og hafi hann fyllzt metnaði að vekja á sér athygli, vegna Dorothy, var það úr sögunni. Hann vissi að hvernig svo sem fyrir honum færi, yrði vel séð fyrir þörfum sonar hans, fjárhagslega að minnsta kosti. Daginn áður hafði læknir hans sagt við hann: „Þú þarft að fá góða konu, lil að annast drengiun. Þú getur ekki gengið honum í móð- ur stað. Eg veit, að þú hefir ráðið stúlkur til Frá mönnum og merkum atburðum: Hann hikaði, horfði á John, sem leit undan, tók svo i sig kjark og sagði: „Afsakaðu, að eg segi eins og mér býr i brjósti, eg held, að .... hefir þér ekki flogið í hug að kvongast aftur?" Hann bjóst við, að John mundi rjúka upp, en hann svaraði þreytulega:, „Já, það er vist eina lausnin." Lækninum létti. Hann neri saman höndun- um ánægður á svip. „Einhverri góðri, skynsamri konu, scm geng- ur honum í móður stað," sagði hann. „Margar mundu taka þér opnum örmum — og reyn- ast barninu vel." Þarna talaði hann um hug sér, þvi að lækn- inum hafði oft lang'að til að taka son Johns og hirta hann fyrir óþekktina, en 'honuni fannst víðeigandi að scgja það, sem hann sagði. „Eg ælla að hugsa málið," sagði John — og hann var að hugsa um þetta alla leiðina heim. „Einhverja góða, skynsama konu." Þetta virtist ekki freistandi, er hann hugsaði um feg- urð hínnar látnu konu sinnar. Og aftur kom beizkjan fram í huga hans. Hvi var hann svo hart leikinn? Hví var hún frá honum tekin? Það voru næstum fimm ár liðin frá þvi, er hann kraup á kné við hlið hennar, horfði á hana í örvæntingu, beið þcss, að hún raknaði við, þekkti hann, og þegar það loks varð, var „Pat" cina orðið, sem heyrðist. Hversu líkt henni, að nefna nafn sonar þeirra, er hún var að gefa upp öndina. Hvað mundi hún hugsa, ef hún gæti séð þá og heyrt til þeirra nú? Mundi hún hugsa eitthvað á þá lcið, að hann hefði gerl það, sem bezt var, fyrir son þeirra? Hann hafði rcynt það, en hann vissi, að honum hafði mistckizt það. Það fór hrollur um John Morland, cr hann hugsaði um tillögu læknisins, cn ef vclferð drengsins krafðist þess, var ekki um annað að ræða, en aldrei yrði það hjónaband nema að nafninn. Aldrei myndi nokkur kona koma i stað Dorothy. Hann gæti aldrei elskað neina konu nema Dorothy, aldrei lifað ástalífi með neinni konu framar. Bifreiðin beið hans við járnbrautarstöðina og eins og vanalega spurði hann bifrciðarstjóra sinn um Pat, og hann svaraði eins og vanalega, að drengnum liði vel. Alltaf sama spurningin og alltaf sama svarið og alllaf eins. John Morland létti stórum, er hann varð þess visari, að ekkert hafði komið 'A KVðlWðfflNM Joe Louis, heimsmeistari í þungavigt í hnefa- leik, hefir grætt meira en tvær milljónir dollara á hnefum sínum. ? Ef cg sker sneið af nautakjöti í tvennt og skcr sí'öan hvom helming íyrir sig í tvennt, hvaS hefi eg þá?, spuröi kennnarinn. FjórSung, svaraöi Villi litli. Ágætt. En ef eg sker þá hluta erin einu sinni í tvennt ? Áttunda hlut. Gott. En ef eg sker þann hlut í tvennt? Sextánda hlut. Rétt. En ef-eg sker þaö enn einu sinni í tvennt? Þrítugasta og annan hlut. Ágætt. En ef eg skæri þann 'hlut í tvennt ? HvaS hefSi eg þá ? i Kjöttægju,„svaratSi Villi litli, sem var orSinn HINIR ÓSIGRANDI. för Mikolajczyk til Moskvu, höfðurn við heldur ckki frétt. Við höfðum vopn og vistir til sjö daga i mesta lagi, en við reiknuðum með því, að bandamenn okkar fleygðu vistum og skotfærum til okkar úr flugvélum, en hve mikið þeim tækist að koma til okkar, var ekki hægt að segja um. Eina vonin til þess að þessi uppreistartilraun okkar heppnaðist, var að hefja hana á réttu augnabliki. Við urðum að vera viss um að rauði herinn væri kominn inn í borgina innan viku frá upphafi upreistar- innar. Jankowski lagði fyrir herforingjaráðið margar spurningar varðandi áætlunina, og er hann hafði kynnt sér allar aðstæður til hlítar, sagði hann: „Er þá ekki bezt að byrja nú þegar." Eg sneri mér að Monter ofursta, en hann stjórn- aði Varsjár-deild heimahersins, og sagði: „Klukkan í'imm ú morgun hefjum við Varsjár-uppreistina.'* Eg hafði ákveðið þennan tíma eftir langa um- hngsun. Klukkan fimm var umferðin langmest og þvi auðveldast fyrir meðlimi heimahersins að kom- ast til ákvöðrunarstaða sinna, án þess að Þjóðverja grunaði nokkuð, og auk þess var ekki farið að dimma klukkan fimm, en eitt mikilvægasta atriðið fyrir okkur var að ná sem flestum af stöðvum Þjóð- vcrja áður en myrkrið skall á. Daginn eftir, er eg var á leiðinni til herráðsfund- ar, mætti eg þúsundum meðlima heimahersins, sem voru á leið til fyrirfram ákevðinna stöðva. Voru þetta bæði konur og karlar og flest mjög ungt fólk. 011 báru þau böggla eða töskur, og vasar þeirra voru úttroðnir af handsprengjum. Nokkrir voru með léttaT vélbyssur undir frökkunum. Það var ekki laus.t við að eg væri áhyggjufulluh um að Þjóð- verjarnir, sem voru á sífelldu sveimi um borgina, veittu þessu eftirtekt og kæmust þannig að fyrir- ætlunum vorum. Ennþá hafði þó ekkert komið fyrir og pólsku her- mennirnir hröðuðu sér til stöðva sinna. Sem virki i upprcisninni höfðu verið valin ýms hús, sem voru nærri varðstöðvUm Þjóðverja, flest öll hornhús við aðalgötur borgarinnar, og önnur hús, er voru nærri hernaðarlega mikilvægum stöðvum. Meðlimir heimahersins fóru inn i húsin, hringdu dyrabjöllunni og sýndu húsráðanda skjal, undir- ritað af herráðinu, er veitti þeim aðgang að hvaða húsi sem var. Alstaðar var vel tekið á móti her- mönnunum og veittu hinir óbi'eyttu borgarar þeim alla þá hjálp, sem þeri gátu í té látið. Til frekari varúðar var þó settur vörður við aðaldyr sérhves húss. Hermennirnir báru hvít og rauð bönd á hand- leggnum og var það fyrsta augljósa merki þess, að pólskur her hefði verið skipaður af nýju. 1 fimm ár höfðu Pólverjar beðið þessarar stundar, og í dag klukkan fimm stundvíslega var ekki lengur þörf á le>Tnilegri andstöðu, því baráttan var þá orðiu opinber. Á mínútunni fimm opnuðust þúsundir glugga i borginni og skothríðin dundi á stöðvum þeim, er Þjóðverjar höfðu á valdi sínu. Óbreyttir borgarar hröðuðu sér inn í húsin, en heimaherinn þusti út á göturnar og hóf aðalárásina. Á fimmtán mínútum logaði öll borgin í bardög- um. öll umferð — ökutæki og gangandi fólk — stöðvaðist, og ein mikilvægasta samgöngumðistöð Þjóðverja — Varsjá — lokaðist. Orustan um Var- sjá var hafin!!!! 1 borginnni Wola, en þar voru herráðsstöðvar ðkkar, byrjuðu bardagar 45 mínútum fyrr en annarstaðar. Þessi útborg var að mestu leyti verk- smiðjubyggingar og var hernaðarlega séð mjög mikilvæg, vegna þess að um hana lágu vegir allir og járnbrautarlínur frá Varsjá til Vestur-Póllands. Eg komst ekki inn í aðalstöðvar okkar i Kamler verksmiðjunum, fyrr en eg hafði sýnt skilríki mín. Kamler liðsforingi og eigandi verksmiðjanna, var i varðskýhnu og tilkynnti hann mér að 33 menn af varðliði aðalstöðvanna væru mættir en hinir væru á leiðinni. Allir meðlimir varðliðsins voru verka- að annast hann og greitt þeim vel, en það nær óþolinmóöur á þessum spurningum. • menn í verksmiðjunum; og þekktu þar hvern krójk.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.