Vísir - 28.07.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 28.07.1953, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 28. júlí 1953. TfSÍB „Þér viljið ekki svara mér. Það er kannske heldur ekki von, en mér líður mjög illa og¦'fáir eru vinirnir, sém við mig vilja kannast." „Eg var rétt að hugsa mig um, hvað hún kallar þennan mann, sem hún er alltaf að hugsa um og tala um." „Reyndu að muna það," sagði hann og stóð á öndinni, nasir hans þöndust út og augun stækkuðu. „Loks man ég það," sagði Steinhildur. „Já, manst það," sagði hann og greip andann á lofti. „Hann heitir Georg." „Guð blessi hann. Gerir/hún það. Það er mitt nafn, hafi eg gleymt að segja, að eg er maðurinn hennar. Svo hún hefir þá minnzt hlýlega á mig, þó hún láti ekki alltaf líklega?" „Já, ög litla dreriginn ýkkar, sem þið misstuð." „Litla drenginn okkar. Segir hún það lika? Hún sagði þó stundum, að eg væri ekki faðir hans. En þá var eg fullur og ónýtur til bjargar. Hún hefir aldrei haft það nógu goít hjá mér, það finn eg vel." . Þriitnir hvarmar hans urðu votir af tárum. „Eg vildi óska, að þér vilduð nú vera góð stúlka og segja mér um alla, sem hún minnist á." „Já, það get eg. Hún minnist á bróður sinn, móður sína og litlu drengina ykkar, sem eru hjá góðu fólki." „En éngan annan?" „Nei, engan." „Hún á þó son, sem ekki er mitt barn." „Já, það skeði allt áður en þið þekktust, annars hefði það aldrei komið fyrir." „Segir hún það?" „Auðvitað, maður."' „Svona er eg slæmur maður. Eg hefi alitaf haldið, að hún tæki alla fram yfir mig, jafnvel Odd garrila." „Hún er bara stríðin," sagði Steinhildur seinlega. . „Æ, það verður svona af bágindunum. Allt er þetta mér að kenna. Ea segið mér eins og er. — Er vínlykt af mér núna? — Eg sver, að eg er ekki mikið fullur. Eg þakka þér inmléga- fyrir unga, góða stúlka, og þó við sjáumst aldrei framar verð- j um við vinir, þess vegna segi eg þú. — En hvar er nú kerlinginl mín aftur?" „Á stofu fimm." Georg gekk eftir ganginum og hvarf inn í 'stofuha. Stein- hildur sat eftir og brosti. Hugur hennar hvarflaði yfir hraf 1 af því, sem Oddfríður hafði látið sér um munn íara. Minnst af því mundi hún og þó var það ennþá færra, sem haíandi var eftir. Hún hafði sagt allt það bezta, sem hún gat rifjað upp úr umtali hennar um Georg — og kannske vel það. — Hitt lét hún liggja milli hluta, sem miður var sagt. Steinhildur tók kápuna sína og gekk út. Þegar hún kom aftur inn í stofuna, var þar engin heimsókn. Oddfríður sat framan á rúminu sínu og var öll eitt bros. „Þú hefðir átt að vera inni, kjáninn þinn", sagði hún við Steinhidli. „Maðurinn minn kom í heimsókn. Hann hefir ekki drukkið neitt að ráði núna, bara unnið, — og ætlar að halda því áfram, ef eg lofa því að hætta við að skilja við hann." Steinhildur anzaði engu en fór að hátta. „Þú ert mikið viðundur, geyið mitt," sagði Oddfríður. „Senni- lega hefðir þú lifnað við, ef þú hefðir séð hann Georg. Hann bíður með spenningi eftir að f á mig heim. Svona er það sætt hjá okkur núna. Annars getur vel verið, að eg taki hann á löpp, kærastan hennar Elínar, ef hún kemst aldrei á fætur." „Æ, eg er búin að biðja þig að láta ekki svona Oddfríður," sagði Elín og grátkippir voru í kringum munninn. það ekki nógu einmánalegt hjá mér fyrir það?" „Þú ert svo kjarklaus, Elín, að þú sálast fyrir tímann úr ein- tómu volæði. Hafðu það eins og eg, farðu á fætur hvað sem læknirinn segir. Sjálf getur þú ráðið hitanum, bara sagt þeim, það sem þér sýnist. Ekki fer hún Gróa að skipta sér af hitanum og ef hjúkrunarneminn kemur, tala eg um strákana við hana meðan á mælingunni stendur. Nú jæja, það er ekki nema ef daga, meðan allt lék í lyridi, og þó var eitthvert hik á henni. —- Ékki var'að vita, að hún hefði orðið veik, hefði hún gætt sín bétur, og hverjir voru þá h'ennar góðu dagar, ef hún hafði mis- boSið heilsu sinni? Myndi það ekki sækja í sama farið, ef hún kæmist á fætur aftur? — Ó, allur þessi efi, hugsaði Elín. Hversu oft hafði hann ekki þrýst sér inn í sál hennar, — kvalið og pínt hana. — Því var lífið svona lokað mönnum? Því rriáttu þeir ekki njóta þess án takmarkana, án ótta við sjúkdóma, böl og fátækt. — Já, — því — því? — Já, því mátti það ekki vera manninum ein óslitin nautn á meðan það entist? Elín lokaði augunum. Líkami hennar var spenntur í fjötra. Girndin logaði upp í henni. í augnablikinu þráði hún að svala henni, þó það kostaði hana lífið. — Þó hugsaði Elín þetta ekki alveg í alvöru, en menn tóku oft svo stórt á, án þéss að trúa því, hvað alvaran var nærri. Mitt í þessum spenningi sínum fannst Elínu birta yfir augum sér. Hún opnaði augun og greindi örlítið kerti með samsvararidi Ijósi, en birta þess var sterkari og meiri en von var til. — Hvers hörid hafði tendrað þetta ljós, sem nú var að • verða að skari? hugsaði hún. — Og hver gaf því þetta jafnvægi, að vera svo nærri henni í lausu lofti? — Elín vissi, að þegar það lognað- ist útaf myndi það falla á enni hennar, en sársauka af völdum þess óttaðist hún ekki.----------- Það datt —-------og það var ís- kalt,------------ískalt eins og dauðinn.' Eiín hrökk upp. Hana hafði víst dreymt. Hún hafði titring fyrir hjartanu, hún var sVo hrædd. Hún andvarpaði og stundi. Oddriður leit til hennar og það sást alvara í gráum, hörkuleg- um augunum. „Ósköp er heimskulegt hvernig þú lætur, Elín," sagði hún. „Æ, láttu ekki svona Oddríður. Mér brá, mig dreymdi svo illa." „Dreymdi. Eg held þú hafir nú varla náð til að sofna. Þú ert að verða ímyndunarveik af þessari rúmlegu. Eg sá að þú gláptir upp í loftið, svo fórstu að hljóða. Sennilega hefur þé fundizt hann Sveinn þinn vera að taka framhjá þér." í þetta sinn var Elínu sama hvað í kerlu söng. Jafnvel það að hún missti af Sveini, gat nú ekki gefið henni nýtt viðhorf til iifsins. — Ef hún hefði nokkru isnni beðið Guð myndi hún hafa i»eynt það nú. — En jafnvelGuð myndi ekki sinna kalli hennar nú, íyrst hún hafði aldrei komið meðan allt lék í lyndi. ,,Hver var að hringja?" sagði Gróa og kom í dyrnar. „Æ, það var eg," sagði Elín. „Mér liður svo iíla." „Jæja, kerlingin, líður þér iila. Þú fórst þó á fætur í dag án leyfis." „Viltu gefa mér eitthvað Gróa, eg hefi svo mikinn titring fyrir hjartanu." A kTöMvökmtiii Hraðinn á mörgum hraðlést- lim í Bretlandi hef ir vérið auk- inri upp í 145 km. á klst, og ferðalögin þannig stytt frá 10 mín. upp í hálftíma. e í Springfield í Ohio var John Rigby, lögregluþjónn, þrisvar búinn að fá viðurkenningu fyirr að koma upp um þjófn- aði. Hann fekk síðar 30 mánaða fangelsi fyrir innbrot. Suðurskautslandið nær yfir 15 milljón ferkm. svæði, en tveir þriðju hlutar þess eru með öllu ókannaðir. Eftirfarandi skilti hangir yfir afgreiðsluborðinu á „bar" ein- ,Finnst þér.um í Róm: „Lán eru aðeins veitt við- skiptavinum, sem komnir eru yfir sjötugt og koma í fylgd með foreldrum sínum." ar í Englandi og kom aldrei til Rússlands. Te var fyrst noíað sem lyf í Kína. Þess er getið í kínverskri hún tekur hitann sjálf, blessuð hjúkrunarkorian, að hún vilji fræðibók, sam'er um 4 þús. ára lesa af mælunum. Þó gæti verið að áhuginri fyrir pólitíkinni' göm'ul, truflaði hana stundum." , ' jÆ, ég veit ekki," anzaði Elín triæðulegá. „Mét.fellur ekki að vera alltaf með þessa pretti eins og þú." „Jæja, eigðu þig og drepstu fyrir mér. En eg fer út á morg- un eða hinn daginn og hitti Svein kunningja þinn." „Kannske eg reyni að stíga fram úr á morgun," sagði./Elín. „Eg er nú sem hitalaus, en honum lízt ekki á mig læknirium.'t I Fairfield í Kaliforníu var Ralph Fong bóndi tekinn hönd- um fyrir að reyna að leigja tvo menn til þess að skjóta konu sína. Hann. ætlaði; að :krækja sér.; i. 10 .þús.-. doliará' vát'rygg- „Nei,honum leizt nú ekki heldur á mig, Elín mín, með'bió.ð ingarfé.;Hanri gaf'þa.slcý.ringu, í hráka: og þegjandi hása. Enþað er kjarkurinn og dugnaðui--' <.að hann..eisk.aðí;.:konu; síria. of inn ,sem skapa mín örlog," - '¦':¦¦. mikið til¦ þess áðv skjóta . hana Næsta dag fór Elín fram-úr. Hálfgerðar áhyggjur hafði hún sjálfur! af þeirri breytni sinni, en hún undraðist hvað máttur hennarj © var lítill. Henrii fannst hún hafa svikið sjálfa sig á því, hvað' Karl Marx, „faðir" rússneská lérigí' huri 'vár :búih áð1' liggj'a' :í rúminu. — ¦' Ög Svéiriri, hvað kommúnismans, var Þjóðverji, muridi hann hugsa henni? — Óg hún hugsaði um sína góðu j en dvaldi mikinn hluta ævinn- Chut áimi iÉfcᣠFjölmargt var í bæjarfrétt- um Vísis 28. júlí 1918 og skulu hér birtar nokkrar. Skip. Seglskip, rússneskt, er ný- komið hingað með saltfarm til landsverzlunarinnar. Tvö segl- skip eru nýkomin til Hafnar- fjarðar frá útlöndum, annað með timburfarm til h.f. Dvergs. Tvö norsk selveiðiskip komu hingað norðan úr íshafi í f yrra- dag á heimleið, og er nú veiði- tímanum lokið þetta árið. Smjörlíki verður framvegis selt gegn seðlum hér í bænum, en skammturinn hefir ekki verið ákveðinn enn, og ekki farið að útbýta seðlum. Sagt er, !að eitt- hvað hafi komið af svínafeiti með Lagarfossi frá Ameríku, en ekki hefir verið ákveðin nein úthlutun á hénni. Eggert Kolbeinssori ; heitir elzti máSur bók- menntafélagsins . núlifandi. Hann á heima á Lónsmýri í Jökulfjörðum, er 88 ára að áldri og hefir-.verið meðlimur félagsins í sámfleytt 61 ár. St'jórn.félagisris hefir í viður- ker.ningarskyjii getr hann gjald .frían félaga'Sóg sent lionum 100 króna heiðursgjöf. Elzti meðlimur félagsins hafði áður orðið Bjarni. Thorsteinsson amtmaður og var hann með- limur þess í 60 ár. — Jéhannes Jósefsssn Framh. af 2. síðu. j 4. Erfiðleikum lífsins hefur Jóhannes mætt vel og drengi- lega. Og þau markmið, sem hann ungur setti sér, hefur, hann leyst fagurlega af hendi. Jóhannes hefur sagt:: ,,að eng- inn stekkur hærra en hann hugsar". Fyrir ÍSLANDS hönd hefur hann jafnan veriðstór- huga og sett markmið hátt. Ekkert þótti honum of gott, er ísland átti í hlut. Kvæði hans um land og þjóð sýna þáð bezt. En hann er skald gott, þótt fáir viti; enda hefur hann ekki enn birt kvæðasafn. sitt. Hann talar og ritaí fegurra mál, en margir l'arigskölágerignir menn. Jóhannes er sjálfmenntaður. Eru lærdómsmenn að vorium undrandi á því hve rhikillar þekkingar hann hefur áflað sér á mörgum sviðum. Háriri er gagnmenntaður, og gætu skólamenn vorir mikið af hon- utn lært, ekki sízt í þjóðlegum fræðum. -— 5. Eg læt hér staðar nuriiið, þót't vitanlega sé margt enn eft- ir ósagt. En þettá áttu ekki að vera riein eftirmæli. Jóhanpes er enn mitt á meðal voi% full- ur starfsáhuga, þótt lasinn hafi verið í vetur. — Það kann að vera að einhver hafi skemmtun af ritsmíð þess- ari, en þó 'veit ég að „afmælis- barriið" munláta sér fátt um finnast. Hann er lítt gefinn fyrir lofið eða umtal um sig. Hann veit manna bezt, 'að laun- in liggja ávallt í starfinu sjálfu. Mun ég því 'ekki hrella hann meira, með þessum afmælis- skrifum. Jóhannes dvelur um þessar mundir við laxveiðar í Borgarfirði, og getur þvi vaila stöðvaS þessa blaðagrein, né aðrar, sem um hann eru ritaðar á þessum tífnamóturii ævi hans; eins og hann gerði á sextugs- afmælinu. JÓHANNES er svo sjaldgæf- ur afreksmaður og fslending^ ur að jafnokar hans fæðast varla með þjóð vörri, riema einu sinni á öld. Um leið og ég óska Jóhannesi „BORGAR-stjóra" til ham- ingju, með sjötugsafmælið, þakka ég honum fyrir' afreks- verkin, vináttuna og þjóðþrifa- störfin, um leið og ég vænti að hann fyrirgefi mér þetta „frumhlaup", að minnast hans opinberlega, á þessum tíma- mótum.------------. . BENNÓ. I Á þesáurii merkisdegi í lífi Jóhannesar Jósefssonar langar mig til þess að vefða í hópi þeirra, sem senda honum húg- heilár kveðjur. Eg þakka Jóhannesi, þessum ágæta íþróttavíkingi, farsælt starf \ r þágu íþróttamenningar þessa lands, ekki sízt fyrirþann þátt, er harin átti í þágu urig- mennafélaga landsins. Háns starf þar verður seint full- metið. Þá vildi ég leyfa mér að þakka honum persónulega ifeð- kynningu og drengskáp. Gjarna vildi ég hafa veriS í Reykjavík í dag til þess að þakka honum sjálfur, en því miðúr er það ekki svo, og verð ég að láta þetta nægja. — Heill þér sjötugum, Jóhannes. Rauíarhöfn 28. júlí. Lárus Salómonsson, (

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.