Vísir - 04.08.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 04.08.1953, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 4. ágúst 1953. TlSlS f I %n^^l^^^^^P^^%/lU'^nA^W%^í^iAJ%AiA^%^U%JllMÍ%^%^a^^^^^^^\^%^^^^V^iA^É^^^^ii^^^^W^ Umifk^li seiiies eítir EMILE Z0Æ,Æ nju\nJWAJVu^Afusj^^v^-^'^^vvvsjv^ með honum til de Cazalis. Við verðum að þagga niður verstu kjaftasögurnar. Eg hef erindi að rækja .... að reyna að kippa því í lag, sem þú hefur gert. Sver þú að þú farir ekki buft úr þessu húsi .... að þú bíðir hérna þangað til eg læt þig heyra frá mér. — Eg skal löfa þér að þíða, ef ekki steðjar nein hætta að. Marius tók í höndina á Philippe og hórfði fast í augun á honum. — Farðu vel með barnið, sagði hann alvarlegur og benti á "Blanche. — Þú ge'tuf aldrei bætt fyrir það, sem þú hefur brotið gegn henni, Hann var í þann 'veginn að fara þegar Blanche de Cazalis kom fram. Hún spennti greipar biðjandi og reyndi að halda tárnunum aftur af. — Her •¦¦¦.... herra minn, stamaði hún. —Ef þér talið viS frænda minn, þá segið honum, að mér þyki skelfing vænt um harin. En eg er gift. Eg óska að verða kona Philippes og koma heim með honum. Maríus hneigði sig rólega. — Við skulum vona það, sagði hann. Og hann fór, hrærður og áhyggjufullur, því að hann vissi að hann var að gabba hana. Sú von gat aldrei komið til mála. m. CHASTANIEU ABÓTI. Þegar Maríus kom til Marseilles hraðaði hann sér sem mest hanri mátti til Saint-Victorkirkjunnar, sem Chastanier ábóti starfaði við. Saint-Victor var með elztu kirkjum í Marseilles. Svartir og háir veggirnir voru með stöllum að ofan, svo að kirkjan leit út eins og virki. Maður skyldi halda að kirkjan væri að öllu leyti verk almúgans við höfnina, enda hafði hann sérstaklega miklar mætur á henni. Maríus hitti Chastanier ábóta i skrúðhúsinu. Pxesturinn var gamall maður, hár vexti, toginleitur og magur, og andlitið gult eins og váx. Augun dapurleg og auðmýktarleg, augnaráðið undarlega starandi og fríá't'ti lesa úr því þjáningu og fátækt. Hann vár nýkominn úr jarðarför og var að færa sig úr hemp- unni í hægðum sínum. Sagan af honum er stutt og raunaleg. Hann var af bændaf ólki og sjálfur var hann bljúgur og saklaus eins og barn. Fyrir ein- dregna bón móður sinnar hafði hann gerzt klerkur. Með því að gerast prestur gat hann unnið starf í auðmýkt og fullri ein- lægni. Hann hafði varnshjarta og hélt að Herrans þjónar ættu að loka sig inni í óendanleik hins guðdómlega kærleika, afsala sér metnaði og gæðufn þessa heims og lifa í djúpi heilagleikans, fyrirgefa syndir með annari hendinni og gefa ölmusu með hinni. Vesalings ábótinn! Þeir létu hann f inna að barnssálirnar þykja ekki til annars hæfar en þjást og lifa í skugganum. Hann fann brátt áð metnaðargirndin er klerkleg dyggð, og.að Ungir prestar elska oft Guð fyrir veraldlegu gæðin, sem klrkjan hans lætur falla þjónum sínum í skaut. Hann sá að félagar hans úr presta- skólanum beittu bæði nöglum og tönnum til að hrifsa renninga úr silki og flaueli hér og þar. Hann var vitni að þessum innbyrð- is væringum, þessum leyniref jum, sem gera biskupsdæmið eins og ólgandi konungsríki. Méðan hann kraup auðmjúkur á kné, án þess að leita kvenhylli, án þess að biSja nokkurs og viftist vera flónslega hjartahreinn, fleygðu þeir í hann úrhrakspresta- kalli og eins og beini væri fleygt í hund. Hann gegndi þessu kalli, í smáþorpi milli Aubagne og Caccis, í yfir fjörutíu ár. Kirkjan hans yar einskonar hlaða, hvítþvegin og innantóm. Ef stormurinn blés úr henni rúðu aö vetrarlagi var góður Guð kaldur í margar vikur vegna þess að bláfátækur söfnuðurinn hafði ekki alltaf handbæra aurana fyrir nýrri rúðu. En presturinn kvartaði aldrei, hann lifði friðsamlega í fátækt og einveru. Honum var meira að segja rík gleði að því að fá að þjást, og finna að hann væri bróðir betiaranna í söfnuði sínum. • Hann var sextugur þegar ein af sysjtrum hans, sem vann í Marseilles varð véikur. Hún ksrifaði hohum og bað'hann um að koma til sín. Gamli presturinn lagðist svo lágt að biðja biskup- inri sinn um að fá uhdirtyllustöðu í einni af kirkjunum í borg- inni. Og haim vafð að bíða í marga mánuði unz hann fékk þessa stöðu við Saint-Victor-kirkjuna. Þar var hann látinn vinna alla erfiðisvinnuna, allt það sem lítill heiður og enn minni hagnaður hlaust af. Hann las bænir yfir kistum fátæklinganna og fylgdi þeim til grafar. Stundum vann hann jafnvel störf meðhjálparans og gfafarans. Og nú höfst þjáning hans í alvöru. Meðan hann hafði verið í þorpinu hafði hanriifnatt verá lítilmótlegur, fátækur og gamall -eins og honum hentaði.En nú fa^inst, hoijum sem.fátækt hans 'pg sakleysi,væri,talio*'glæpuf. Haru^ifaári|!áð'jhi^iir'4itu,á.,harin fneð fyriflitningu og vorkunnsemi. Hánn várð enn áiútari, gerð- ist enn auðmjúkari og grét er hann hugsaði til þess að hann bilaði í trúnni við að horfa á orð og gerðir hinna veraldlegU kierka, sem voru kring um hanri. Hánn var sæll á kvöldin yfir rósemdarstundunum, sem harin átti. Þá hjúkraði hann systur sinni. Hann huggaði sig við að geta föfnað sér fyrir hana. Hann var alltaf að reyna að gleðja systur sína. Hann var hjá henni öllum stundum og reyndi að sýna henni sem mesta umhyggju. Svo veittist honum ný gleði. Herra de Cazalis, sem ekki treysti ungu prestunum meir en svo, gerði hann að sálusorgara frænku sinnar. Gamli presturinn hafði aldrei haft umsjá með iðrandi syndurum og örsjaldan hafði fólk skriftað fyrir honum. Hann varð svo hrærður að hann fékk tár í augun yfir þessu tilboði sem þingmaðurinn gerði honum, og fór að inna hann nánar eftir þessu. Herra de Cazális sagði honum að hann elskaði stúlkuna eins og hún væri hans eigin dóttir. Marius afhenti ábótanum bréf ungu stúlkunnar og hafði auga á andlitinu á honum tll þess að sjá hverskonar tilfinningar skrif- ið vekti hjá honum. Hann sá sorgina uppmálaða þar. En prest- urinn virtist ekki verða jafn agndofa og fólk flest verður, þegar það fær óvæntar furðufréttir, og Marius datt í hug hvort hún mundi í bréfi sínu hafa trúað honum fyrir hvernig samband hennar og Philippes væri varið. — Það var hyggilegt af yður að koma til mín, herra minn, sagði Chastanier ábóti við Marius. — En eg er mjög veikur fyrir og hlédrægur. Eg hefði sjálfsagt átt að láta meira að mér kveða. Á höfði mannsins og höndum sást þessi veiki, raunalegi titr- ingur, sem sérkennir gamalt fólk. í — Eg skal gera það sem í mínu valdi stendur til að hjálpa yður, hélt hann áfram. — Hvernig get eg orðið aUmingja barn- inu að liði? I — Faðir, eg er bröðir þessa uriga flysjungs, sem hefir flúið' með ungfrú Cazalis og gifst henni, sagði Marius. — Og eg hef strengt þess heit að bæta fyrir brot hans og þagga niður slúður-1 sögurnar. Viljið þér hjálpa mér til þess? Unga stúlkan er glöt- uð ef frændi hennar hefur afhent yfirvöldunum málið nú þeg-, ar. Farið til hans og reynið að stilla bræði hans og ségið honum' að hann skuli fá frænku sína aftur. I — Hvers vegna komuð þér ekki með barnið með yður? Eg veit hvernig herra de Cazalis er. Hann heimtar tryggingu. — Það er einmitt það sem bróðir minn óttaðist. En við getum ekki rökrætt þetta núna. Við erum steini lostnir yfir því sem' hefur gerst. Þér skuluð vera viss um ,að eg ef jafn hrærður yfir þessu og þér eruð, og að eg skil til fulls hvílíkt fúlmennsku-j bragð þetta er. En í Guðs bænum, nú skuliim við koma. ViS getum talað um rétt og réttlæti á eftir. —¦ Það er gott, sagði ábótinn. — Eg kem með yður. Þeir gengu út Boulevard de la Corderie og í Cours Bona- parte, en þar var borgarbústaður þingmannsins. Daginn eftir flóttann hafði de Cazalis komið til Marseilles snemma um rnorg- uninn, úrvinda af örvæntingu og reiði. Chastanier ábóti stöðvaði Marius við dyrnar. — Þér skuluð ekki koma með mér inn, sagði hann. — Það getur skilist sem móðgun ef þér komið inn. Látið mig um það, en bíðið hérna á meðan. Marius gekk fram og aftur á gangstéttinni og leið illa. Helzt hefði hann viljað fara inn, skýra frá málinu sjálfUr og biðja fyrirgefningar fyrir Philippes hönd. En honum var nauðugur einn kostur að bíða þar sem hann var kominn meðan ógæfan sem f jölskylda hans hafði lent í var rædd irini í húsinu — án þess að geta aðhafst nokkuð, og kvalinn af óvissunni. Loksins kom Chastanier ábóti út. Hann hafði grátið. Augun voru þrútin og varirnar titruðu. — Herra de Cazalis vildi ekki hlusta á mig, sagði hann dapur. — Hann er viti sinu fjær af bræði. Hann hefur þegar talað við ríkissaksóknarann. En vesalings presturinn sagði honum ekki að de Cazalis hafði tekið á móti honum með óbótaskömmum, látið reiði sina bitna á honum og sakað hann um að hafa gefið frænku sinni ill ráð. Ábótirin hafði því sem næst fallið á hné fyrir honum, ekki til að verja sjálfan sig heldur til að biðja öðrum vægðar. — Segið mér frá öllu! hrópaði Marius í örvæntingu. — Það er svo að sjá að bóndinn, sem bróðir yðar bað fyrir hestinn sinn, hafi komið de Cazalis á sporið, svaraði presturinn. — Kæran var send í morgun, og í dag hefur húsranósókn verið gerð á heimili yðar í Rue Sainte og á bænum hennar móður yðar í Saint Juste-sveit. — Drottinn minn! stundi Marius. — Herra de Cázalis hefur.strengt þess heit.að gera út af við fjölskyldu yðar. Eg reyndi.iáfangursláugt til að fá hann til að sýna linkind. Hajriri tálar um að láta handtaka móður yðar. — MóðUr mínaft Hvers vegria? — Hann heldur því fram að hún sé sarnsek, — að hún hafi hjáípað bróður yðar að nema Blanche á burt, —- Hvað eigum við að gera .... hvernig eigum við að sanna að allt þetta sé rangt? Ó, þetta hrakmenni — Philippe. Hann verður valdur að dauða móður okkar. Og Marius tók báðum höridum fyrir andlitið og fór að gráta. Chastanier sá hve örvæntingin hafði yfirbugað .hann og vor- kenndi honum sárlega. Hann skildi viðkvæmni og tryggð vesl- ings piltsins sem hágrét þarna úti á miðri götu. — Vertu hughraustur, barnið gott, sagði hann. ,, -T-jiÞér haf^ réttiað^mæla, faðirv klökriaðiMarius^Egjyerð að ,Yeira,.þughrauétur: Eglvaf gángá í rritógun. Eg hefði át'f aðþfífk1 stúlkuna úr faðminum á Philippe og fara meS hana til frænda hennar, Innri rödd sagði mér að vinna þetta réttlætisverk, og Vciðisöffug' — Framh. af 4. síðu. *\\ þétta er engan veginn óhugs-< aniegur hlutur. Meðan netaveiði var stunduði, í Laxá fengust oft feikna stórir) laxar; en eflaust hafa menrí ekki ávallt hirt um að vigta þa eða leggja þyngd þeirra sér-* staklega á minnið. Nokkrií fiskar eru þó mönnum minnis-* stæðir frá þeim tínia. T. d. segir! Karl Sigurðssön, bóndi á' Knútsstoðum, að faðir sinn og Þorgrímur þávefandi bóndi £ Nesi, hafi eitt sinn fengið 45 punda fisk í ádrætti í Vitaðs- gjafa. Var Karl sendur ásamt öðrum dreng til þess að sækja laxinn, og segist hann aldreí' gleyma undruri þeirra þegar, þeir sáu þettá laxatröll. Hnari hefði líklega orðið erfiður v-ið- fangs í Kistukvísiinni sá. Það er hætt við að hann hefði f arið með líuna, hversu sterk sein hún hefði verið, og enginn trú- að áumingja veiðimaririmuíH. þegar hann hefði fafið að segja sögu sína. Símanúmer vor eru: 82550 <5 línur). Beint samband ef tir skrif- stofutíma: 82551 skrifstofan 82552 bifreiðaverkstæðið 82553 verzlunin 82554 húsvörður 82555 forstjoxi . RÆSIR HJ. V Ryðvarnar og ryðhreinsanaííefni Verndið eigur ySar gegn ryði með því aS nota Ferro-Bet Heildsölubirgðir: PÍPUVEKKSMIBJAN H.F. Chui áimi ito Eftirfarandi var í bæjar- fréttum Vísis 4. ágúst 1S18. A hjóli frá Akureyri. Ungur maður, Vilhjálm.ur Þóf frá Ákureyri, er nýkominn. hingað til bæjarins að noðan og fór alla leið í Borgarnes á reið- hjóli, og var fimm daga á leið- inni, Vilhjálmur er 17 ára að aldri og hafði aldrei íarið dag- leiðarlangt frá Akureyri, áður en hann fór í þessa fefð. NikkeleruS skæri, 1 ;merkt'!; Nýrop, ' topuðust'"'. .£' fyfrádág' 'frá Hverfisgötu fcií Grettisgötu 46. Fundarlaun. Skilist á afgr.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.