Vísir - 24.08.1953, Blaðsíða 4

Vísir - 24.08.1953, Blaðsíða 4
VÍ3IR Mdi-^wiw.^Miiiii iiiiii........,w*,immm Mánudagtnrr 24. ágúst 2S5S. WfSIB. i.a-i i DAGBLAÐ Ritstjóri: Hersteinn Pálsson. Auglýsingastjori: Kristján Jónsscn. SH Skrifstofur Ingólfsstræti 3. Útgefandi: BLAÐAÚTGÁFAN VlSIB H.F. Afgreiðsla: Ingólfsstræti 3. Siaaar 1660 (fimm línux), Lausasaia 1 króna. Félagsprentsmiðjan h.f. > 7Q árat í ^úágí ti 6óð" sprengja s höncbm Rússa. Síðari hluta vikunnar sem leið skýrði Þjóðviljinn hér frá því . að það hefði verið tilkynnt austur í Rússlandi, að Rússar hefðu sprengt vetnissprengju, og væri það í fyrsta skipti, sem slík sprengja væri reynd í heiminum. Til þess að gera lesendum blaðsins þetta kunnugt, þurfti hvorki meira né minna en fyrir- sögn, sem teygði sig yfir fjóra dálka og vel það., og mátti svo sem af því sjá, að nú væri ástæða til þess að hlakka og vera sannarlega glaður, eins og góðum „íslendingum" sæmdi, enda bar blaðið það með sér. . ; ; I *•« Á laugardaginn er Þjóðviljinn enn með vetnissprengjuna í höndunum, og hefur meíra að segja þau orð um þetta nýj- asta tæki Rússa, að hann — Þjóðviljinn — hefði verið „einn íslenzku blaðanna um það að skýra lesendum sínum frá þessari miklu frétt undir hæfilegri fyrirsögn". En sönnun fyrir þvi, að þetta var mikil frétt er að sögn Þjóðviljans meðal annars sú, að Eisenhower Bandaríkjaforseti hefði verið vakinn, þegar fréttin barst vestur um haf. Þykir Þjóðviljanum að sjálf- sogðu gaman að geta borið sig saman við Eisenhower, því að sá maður hefur verið í ;,:;stökum hávegum hafður hjá því blaði og því ekki leiðum að líkjast. En orsökin fyrir því, að Þjóðviljinn birti fregn þessa „undir hæfilegri fyrirsögn" er vitanlega fyrst og fremst, og raunar einvörðungu sú, að það eru Rússar, sem vetnissprengjuna hafa gert. Þar sem þeir eiga hér hlut að máli, horfir það allt öðru vísi við, en ef það hefði frézt að Malenkov hefði verið vakinn af værum blundi til þess að hlýða á þau tíðindi, að Banda- ríkjamenn hefðu reynt vetnissprengju. Þá hefði svo sem ekki staðið á því að nefna vetnissprengjuna helspi-engju, múg- moi-ðstæki og annað, sem birtist í dálkum Þjóðviljans ekki alls fyrir longu. Þá stóð nefnilega þannig á, að Bandaríkja- forseti gaf skipun um það, að framleidd skyldi vetnissprengja vestan hafs, og engan grunaði, að Rússar mundu fljótlega geta tilkynnt um, að þeir hefðu orðið fyrr til. Það er þess vegna ekki furða, þótt Þjóðviljinn hafi valið fregninni um vetnissprengju Rússa „hæfilega fyrirsögn". Þessi sprengja er nefnilega „góð sprengja" þessa stundina, af því að hún er í höndum vina hinna „íslenzku" við Þjóðviljann. Það er nefnilega ékki alveg sama, hver hefur það í hendi sér að drepa milljónir manna á einu augnabliki. Ef það eru Bandaríkja- menn, er hafa tæki til þess, þá eru slík verkfæri vitanlega morðtól af vesta tagi, en af því að það eru nú einu sinni Rúss- ar, sem hafa orðið fyrr til, þá er ekki um annað að tala en að velja fregninni „hæfilega fyrirsögn". Minna má nú ekki gagn gera. Og áframhaldið verður svo sennilega það, að Einar 01- geirsson ógni íslendingum með vetnissprengjum, eins og hann ógnaði mönnum með kjarnorkusprengju við útvarpsumræður á Alþingi hér um árið. En af því að sprengjan er rússnesk, þá er vitanlega allt í lagi. Það kemur heim við það, sem Brynjólf- ur Bjarnason sagði á stríðsárunum, að hér mætti skjóta án miskunnar, ef það væri aðeins Rússum í hag. Já, vetnissprengjan rússneska hlýtur að Vera dæmalaust góð sprengja. Og hún hefur sannað á hinn ákjósanlegasta hátt, hver hugur kommúnista er raunverulega í friðarmálunum. Hjörtur Hanss&n kuuptuu&ur. Það mun' á fárra vitorði aC Hjörtur er prentari að lærdómi, fyrst og fremst, þótt hann sé mest kunnur fyrir störf sín við verzlun og féiagsmál. 1903 var hann í Félagsprent- smiðjunni, sem þá var til húsa að Laugaveg 4, í eign Halldórs Þórðarsonar bókbandsmeistara. Varð hann fljótlega mjög vel kynntur meðal starfsfélaga sinna og þeirra skylduliðs, og heldur þeim vinsældum þann dag í dag. Söngelskur varð Hjörtur á unga aldri, hafði ágæta söng- rödd sem honum tókst að þjálfa svo vel, að um langt skeið var hann einn helzti „sólóisti" bæj- arins og hélt „concerta" í „Bár- unni", helzta hljómleikahúss i þeirra tíma. Alla sína ævi og þann dag í dag hefur hann verið manna hæfastur til að Það er mikið rætt um það í Bretlandi um þessar mundir, í hverju Iífshamingja hænu sé fólgin. Orsökin er sú, að sumir eggjaframleiðendur í landinu hafa tekið upp ameríska áðferð við atvinnuveg sinn. Aðferð að er orðin föst venja, að íslenzkir íþróttamenn bjóði hingað'bessi er ? bví f olgin> að hverri hópum erlendra leikbræðra sinna á hverju sumri, og þiggi hænu er komið fyrir' í litlu af þeim heimboð að launum. Við höfum fengið hingað erlenda j bur1' sem er tvo fet á hvorn knattspyrnuflokka í sumar og knattspyrnumenn héðan hafa'veg> og bar sltl: hún, dagi.nn Utanfarir íþróttamanna. Þ „taka lagið", enda hrókur alls fagnaðar, hyar sem hann fer. í félagsmálum hefur hann komið svo víða við, og störf hans verið syo margþætt, að enn er ekki kominn tími til að rekja það. Aðeins skal getið nokkurra þ.eirra félagsmála er hann hefur veitt lið: Verzlunarmannafélagi Reykja víkur. Þar hefur hann verið í stjórn í mörg ái~, verið formað- ur og heiðursfélagi um langt skeið. í Good-templarareglunni um þrjá áratugi. — Sérstaklega hef ur hann látið sér ant um' hið þjóðkunna starf templara að Jaðri, og unnið þar mikið og merkilegt starf. Verið í stjórn og fram- kvæmdastjórii Reykvíkinga- félagsins og fl. Það sem nú hefur verið sagt er aðeins það; sem á tímamót- um er talið fram um fyrir- myndar borgara. Hitt er ekki minna um vert að tala, á þessum merku tíma- mótum í lífi Hjartar Hansson- ar, að hann er einn viðkunn- anlegasti samferðamaður „í lífsins ólgusjó", vegna glað- lyndi og Ijúfmensku óg hóg- værðar í dómúm um menn og málefni. Sú er mín reynsla og annara kunningja hans og vina. Hjörtur er kvæntur elskulegri konu, frá Unu Brandsdóttur, sem hefur verið honum ómet- anlegur styrkur í lífsbarátt- unni. Eiga þau miklu barnaláni að fagna. Þ. J. S. Margt cr stsrítið. Hvort er snikiSvægara — eggii eða Nfshamingja hæminnar? Þetta atriði er nú mikið rætí í Bretlandi. farið utan, til þess að reyna krafta sína þar einnig. Því miður hafa íslendingar sjaldnast sótt gull í greipar hinna erlendu keppinauta, og hafa menn þó ekki horft í peninginn við slíkar heimsóknir og ferðalög. En við höfum einnig sent aðra „íþi'óttamenn" til annarra landa, og þeir hafa staðið sig svo vel, að hróður þjóðarinnar hefur víða farið að verðleikum. Við höfum átt fulltrúa á tveim skákmótum á erlendum vettvangi á þessu sumri, og á öðru mótinu, meistaramóti Norðurlanda, varð 18 ára unglingur, Eriðrik Ólafsson, sigurvegari. Slíka menn á að verðlauna, og veita þeim þann stuðning, að þeir geti fullkomnað sig enn bétur í íþrótt sinni og haldið áfram að gera íslandi sóma á erlendum vettvangi. Unglingur, e& ætlar að gangá mehhta ut og daginn inn og verpir eggjum. Hún getur ekki.hlaup- ið um eða';,fleikið" sér,;og hún getur "t. d. ekki krafsað eins og útigangshænur gera, en hún verpir. ,30-—40 fleiri eggjum á ári en „agalausa" hænan. Af- leiðingin er sú, að eggjafram- leiðslan hefur aukizt svo í Bret- landi, eftir að aðferð -þessi var tekin upp með heimild land- búnaðarráðuneytísins, að eggja- dæmd, þar sem hún er að dómi félagsins „óeðlileg" og „gerir hænurnar óhamingjusamar". Hef ur þetta komið af stað mikl- um blaðaskrifum um málið, og birta flest blöð landsins bréf frá lesendiim, sem eru með eða móti þessari varpaðferð. I þessum nýtízku hænsnabú- um er gerfidagsbirta látin vera 18 tíma af 24, og segir Dýra- venrndunarfélagið, að með þyí móti sé hænunum slitið út fyr- ir aldur fram, og þegar þær hætti að verpa ákveðinni tölu eggja, „líffærin, sem hafa orð- ið fyrir of mikilli ertingu, gef- ist upp", sé hænunum slátrað Með þessu móti sé hænan ekki annað en „varpvél", segir fé- lagið ennfremur, og það ætlar að hefja sókn til þess að sanna bændum og öðrum, að það borgi sig betur er til lengdar lætur, skömmtun var hætt í vor, þar að viðhafa gömlu aðferðina, láta yeginn, á við margvíslega .erfiðleika að.etja,,ef hann hefur,eð herinar var ekki þörf lengur. ekki tjjaustan bakhiarl,. jOpinberir aðilar eiga að sýna, að þeir meti afrek Friðriks með því að. verðlaurta ,hann,;rAúsnarlega; .hefei hinsVegaií.• gert •ályktdii,: þegar hann kemur heim nú í vikunni. Annað er ekki sæmandi. j þar selrl áðferð þessi er'fór- hænurnar krafsa úti og 'hafa Dýravendunarfélagið brezka PW?1* ,um/þæj> „Þ&öer lerigi hægt að ræða Framháld á 7. síðu. / , Þegar £<s fékk þann Þegar kemur fram i águst- mánuð er laxinn víðast foyar farinn að verð^. tregur, ög liggja til þess ýmsar ástæður. Hánn ér t. d. orðirin svo vanur að sjá tálbeitur veiðimannanna, að hann er farinn að þekkja þær og hættur að líta við þeim í ám, sem búið er að berja meira og minna á hverjum degi frá því í júníbyrjun. Auk þess virðist hann verða æ ólystugri eftir því sem á líður og nær dregur hrygningunni. f vatns- litum ám er fiskurinn oftast orðinn máttlítill og „grútleg- inn', eins og kallað er á máli veiðdmanna, úr því að þessi tími er kominn. Ánægjan af að veiða slíkan fisk er því mjög lítil, einkanlega ef hann er smár, og er þá varla gerlegt að nota annað en flugu. Það gefur því að skilja, að mörgum veiðimanninum þykir lítið til þess koma, að fara í svona veiði, þótt hann eigi kost á því, enda gera það tæplega aðrir en þeir, sem ekki hafa komist að á öðrum tíma. En hvað eiga menn þá að gera? Ekki komast allir að á góða tímanum, og illt er stund- um skárra en ekkert. Eg las fyrir skömmu grein. eftir enskan liðsforingja, sem fór til Noregs með herjum bandamanna í lok síðustu styrj- aldar. Hann fór strax að spyrj- ast fyrir-um möguleika til að komast í veiði, þegar hann fékk tíma til þess fyrir skyldustörf- unum. Var honum þá bent á litla sprænu rétt hjá Aalesund, sem eitthvað mundi vera í af silungi, en sjaldan eða aldrei farið í. Segir hann að það hafi látið undarlega í eyrum sínum, að spölkorn frá bænum væri veiðiá, sem aldrei væri farið í. Slíkt væri með öllu óþekkt og óhugsanlegt í Englandi, þar sem hver pollur væri notaður hversu lítill og ómerkilegur sem hann væri. Mér datt í hug, hvað þessi heiðursmaður mundi segja, ef hann kæmi til íslands, heyrði menn kvarta um að þeir kæni- ust hvergi að til að veiða, en í'engi jafnframt þær upplýsing- ar, að tugir vatna, sum hálí' full af silungi, stæðu óhreyfð allt sumarið ár eftir ár. Það er kunnara en frá þurfi að segja, að hingað og þangað um landið eru vötn, með ágæt- um silungi — allt upp í 7—8, pund, að sögn kunnugra manna — sem varla eða ekki er komið í árum saman, Til sumra þess- ara staða er auðvelt að komast nú orðið, ef til vill 3—4—6 tíma akstur og máski örlítill gangur til viðbótar sumstaðar. Fyrir nokkrum dögum var mér sagt, að Stewart hershöfð- ingi, sem hér stundar laxveið- ar á hverju sumri, hefði brugð- ið sér austur í Fiskivötn ásamt öðrum manni til þess að veiða silung og bæta sér upp heldur lélega „vertíð" í Hrútafjarðará. Kunnugir segja að þarna sé hægt að fá urriða upp í 7—8 pund. Og það getur hver veiði- maður sagt sér sjálfur, hvort það muni ekki yera meira sport,. áð • veiða spikf eita og fjöruga urriða, þó þeir séu ekki nema. 3—5 pund að jafnaði, heídur Framhalð á 7. sí&u.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.