Vísir - 13.11.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 13.11.1953, Blaðsíða 7
Föstaáagin,n^:3,-Tiú'vrem"ber-"1#5^— VtSIR C. R. Kelland. giæfrakwi & „Herra trúr, ungfrú V.iUard," sagði hann af virðingu, „gáfur yðar eru sarnbærilegar fegurð yðar.Næst yarpa eg ekki jakka mínum fyrir fætur yðar heldur sjálfum mér." „Farðu.nú, Juan," sagði frú' Ralston brosandi, „og — hagaðu þér skikkanlega." „Eg fer — ófús," .sagði hann og horfði brosandi í augu henrtar.1 „Ég fer — en eg kem aftur." Frú Ralston lagði hönd sínaá handlegg Anneke og sagði: „Hann er frekur, ábyrgðarlaus, en aðlaðandi, næstúrii heill- andi, skemmtilegur í samvlstum, en.—" Hún lauk ekki við setninguna. . Áður en kvöldið: var. liðið hafði Anneke verið kynnt fyrir morgum mönnum, sem þjóðkunnir voru orðnir, eða brátt urðu, og hún setti allt vel á sig, og mundi engu gleyma. Hún var meðal annara kýnnt hinum hirðmannlega og -vellauðuga James Ben Ali Haggin, og fleirum, sem gullið sópaðist til úr námum Kali- forniueða græddu of fjár 4 hinum, nýju járnbrautum Vestur- landsins. Hún yar kynnt George Hurst, og hinum lítt fágaða James Fir, ,og. Farius. Oden Mills, svo og hinum alskeggjuðu heiðursmönnum Huntington og Stanford, Crocker og Hopkins. Allir orðnir eða á leið að yerða auðjöfrar vestursins, — menn sem byrjuðu með tvær hendur tómar, .vreistu af grunni, fram- sýnir og dugandi, sífellt bjóðandi hættum og erfiðleikum byrgin. Þetta voru menn, semstóðu með fullar hendur fjár, á þeim tímamótum í sögu San Franciseo, er í uppsiglingu var óhóflegri fjáreyðsla enum getur í sögu nokkurrar Vesturálfuborgar fyrr eða s.íðar. Allir voru þeir í undirbúningi með að reisa sér skraut- hallir, .sern allur heimurinn skyldi athygli yeita, og mikið var í þær borið, en ekki var smekkvísin að sama skapi. Og enginn þessara manna og annara, sem Anneke var kynnt, reyndi að dylja mikla aðdáun á fegurð hennar og gáfum. Naut riún þarna því þegar á fyrsta kvöldinu, sem hún tók þátt í samkvæmis- lífinu, aðdáunar þeirra manna, sem réðu yfir því, sem dregið hafði hana til San Francisco, ótölulegum milljónum dollara, sem þeir vissu ekki hvernig þeir áttu að koma í lóg. Vissulega mundi eitthvað af þessum ótrúlega auði lenda í höndum fag- urrar og hygginnar stúlku, ef hún héldi vel á spilunum. Hún var í sjöunda himni. Maður nokkur, — hún hafði ekki.heyrt nafn hans, vár nú að tala við Ralston. Anneke skildist, að hann hefði einhver tengsl við verksmiðju, sem framleiddi tæki til borunar eftir gulli og öðrum málmum. „Eg heyrði furðuléga sögu í dag," heyrði hún að maður þessi sagði. „Við hana kemur maður, sem um skeið var í vinnu. hjá mér, bókhaldari, Arnold að nafni. Hann fekk brotfararleyfi til málmleitar. Hann o'g féiagi hans komu aftur fyrir nokkrum dögum og, hafa ævintýralegar sögur að segja a£ Rauðskinnum og verðmætum steinum. — Við framleiðum bora með demants- oddum, eins og þér yitið, og það virðist hafa heillað Árnold þennan. Og hannhefir lesið allt, sem hann hefir getað náð ,í um demanta, þar til hannhefir fengið þetta á heilann eða því sem næst. Þess vegna fór hann með félaga sínum inn í auðnir Arizona. >ar, að því er þeir hafa sagt starfsmanni okkar, Coo- per að nafni, hittu þeir Rauðskinna, sem sýndi þeim handfyllli rauðra steina, ,sem þeir töldu vera rúbínsteina, og nokkra litla demanta. Cooper segir, að þeir hefðu komizt að þessu, með því að fylla Rauðskinnann, og.gátu þei.r þá talað:um fyrir hohum, að fara með sér á staðinn, þar sem'demantarnir og'rúbínstein- arnir fundus.t „Þ.etta var áafskekktum s.tað,' og er ríæstum ófært þangað. Cooper. skildist, að þeir félagar hefðu drepið Rauð- skinnann til þess að geta... varðveitt; leýndarmál hans. Cooper var mjög.vántrúaður á allt þetta. Hann skoðaði steinana, sem þeir höfðu meðferðis, og dregur mjög í efa, að um rúbína og demanta sé að ræða." Maðurinn fór að hlæja. „Jæja, hvað sem þessu líður, þessi vitfirringur kom hingað til þess að reyna að fá einhvern til þess að leggja fé í fýrir- tækið." , Ralston tók undir hláturinn. . ^Það verður að koma honum í kynni við Asbury Harpending. Þar. er maður, sem þeir ættu að tala við. Harpending hefir nefnilega fengið þá ílugu í kollinn, að hér vestra muni finnast demantanámur á við auðugustu demantanámur Suðúr-Afríku." Anneke lagði þetta allt á minnið eins og annað, sem hún heyrði og var sannfærð um, að mundi geta komið henni að gagni síðar. Og ekki dró það úr áhuganum, að maðurinn hafði nefnt ævintýramanninn Arnold. Vel.gat .verið — og það hlauí að vera, ályktaði hún —, að Arnold þessi væri enginn annar en Philip frá Hardin-héraði, .sá hinn sami, . sem hafði undið sér að Hephzibah og ávarpað hana kunnuglega. Anneke mundi vart eftir honum, en augljóst var, að Hepsie var ekki um mann- inn og bar ekkert traust til hans., Henni flaug í hugað. segja Ralston frá því, sem gerðist, er Arnold reyndi að endurnýja kynnin við. Hepsie og hana,, en áttaði sig á í tíma, að bezt væri ef til yill að gera þaðekki. Það kynni nefnilega að verða til þess að fella hana í, áliti, ef hún játaði kynni sín við mannþennan. Hún sá Arnold aUt í einu sern ljóslifandi fyrix hugskotsaugum. sínum, minntist þess hve miklum hyggindum . svipur stálgrárra augna.hans bar v.itni, og hvað sem leið álitimanns þess, sem rædái við Ral- stons, .og Ralstong sjálfs, þá. var Arnold enginn. heimskingi, en vafalaust ákyeðinn og mundi einskis svífast til þess að koma fram áformum sínum. Hljómsveit Chris Andres, sem var svo eftirsótt, að engin samkunda-;yar haldinj.:,án þe§s hún ,yæri fengin til að leika, lék nú „Shew, Fly, don't bother me", dægurlag, sem sungið var og raulað og dansað eftir um öll Bandarikin, og höfðu vís- urnar jafnyel verið þýddar á erlend mál. „Ef eg heyri þetta lag einu sinni enn," sagði.frú Ralston, „geng .eg af vitinu. Hamingjan góða, ,það. er komið fram ýfir miðnætti. Erum við ekki öll búin áð fá okkur fuiísödd af þessu?" kvðldvökunni. Vörusvik geta yerið hættuleg. Sebastiano Lepore frá Bari á Suður-ítalíu kom heim með hyeitibrauðj en það sýndi.sig að brauðið var lítillsháttar br.ennt. Hann sneri. aftur í bakaríi'ð, bálöskuvondur, greip bakai-ann og stakk honum inn í bakaraofninn. í því hann ætl- aði að fara að loka ofninum til að steikja bakarann kom lög- reglan aðvífandi og frelsaði hann. I norsku fréttablaði var þess getið, að í SvíþjóS hefði í. fyrra mikið .verið. rætt um ávörpin „frú eða fröken" og hefði töíu- verður hiti vérið í urhræðum. Menn vildu reyna að sameinast um eitt nafn, ,sem táknaS gæti bæSi frú og fröken. I Gauta- borg . var ^ borin ,, f ram uþpá- stunga um sameiginl., ávarp qg' yar. þaS orSiS „frunken". Fylgdi það frásögninni,, að klúbbur ,í. Gautaborg hefði þegar skýrt kvennanef nd : úr f élagi sínu „frunkennefnd", . ; • ' Sú leikkona, sem karlmenn kuhna bezt að rhetaý er eigin^ konan, sem hlær h;artanlegá að gamanyrðum bónda síns. 109 BURAJÖRI efflr Lelieok og WHIIams. ÚHU AiMÍ Ifcft,,; Hinn 9. nóvember 1923 var bylingartilraun í Þýzkaláhdi (Bayern), sem íór ut um þúfur. í fréttaskeyti til Vísis um þetta ségir svo hinn 12. nóvember: Byltingin í Þýzkalandi að engu' orðin. Samkvæmt fregnum frá Wolffs-fréttastofu, sem eru mjog einhliðá, virðist uþpreist- in í Munchen háfa verið bæld niður, Ludendorff tekinn höncl- um og kærSur um landráð, Hitler flúinh, eftir aS. haf a yer- ið særður í orustu. Þeir Kahr forsætisráðherra., og Lossow höfðu þegar eftir fundinn í Múnchen, þar sem byltingin var ráðin, sent öllum Æmbætt- ismöhnúm i Baýerri yfirlýsingu í loftskeytum þess efnis, acl þeir hefðu nauðugir tekið þátf* í þessu fyrirtæki Ludendorffs; og skoruSu þeir á lahdvarnai. liSið að koma þegar til Mún* chen til hjálpar. Landvarna- Iiðið réðst siðan í gærkveldi á áðalstöSvar Ludendorffs og hefjr nú algeríéga náð yfirtök- unum. Alríkisstjórnin ihefir nú. upphaf ið einangrun Bayerns og telur „skrípaleikinn" á enda. Þetta sjónvarps-viðtöku- og Allt er tilbúið. Ef miðstöo- i Garry. senditæki er furðulegastaáháld. in, sem áéndir 'áhiþeft'ía tæki, |i Oárry'kamUrihn: Mér'sttiLst, serh'é'g' hef' séð. inn? fErtúv tilbú- svarar, ættábi við áð geta s*að-I sett hana. Allt í lagi. Eg næ í að'þið séuS tilbúrtir að'géra þessa tilraun. Jú, við erum tilbúnir, en hiLÍ 'ex allt annao rnál,, hvort við náum 'ndkkru sambðndi. HANS-X Lauga%reg 105. n f. Simi 81525.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.