Vísir - 11.03.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 11.03.1957, Blaðsíða 10
10 VÍSIB Mánudaginn 11. marz 195*Z ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ EDISOft MARSHALL m ««»« ¦¦¦¦ r.i -^k » ¦¦¦¦ \ Víi ÚHi fUNHH ¦"¦¦¦ ( 72 ¦ iiaiiniiiiiaiiifliiHiaisiiiii I f' t kHr*ö«I*d*v«3*k*u*n*iM' Maður kom inn í veitingahús — Spurðu rylgdarr&enn hans, hvað þeir ætli að taka til bragðs að því lokna. Byrðjaðu á Kitti. — Kitti! Viltu fylgja mér, eftir að Ogier er dauður og vísa mér á Pólstjörnuna, þegar hún er falin bak við dimm ský? Eg mun verða yfirkonungur allra Englendinga. — Nei, lávarður! Þér verðið að hafa mig afsakaða. — Hvað ætlarðu þá að gera? Ég ætla að fylgja Ogier, ef hann leyfir mér? — Hvaða erindi á gul kona til Vallhallar eða Nástrandar? — Ég véit það ekki, lávarður. En ég vona, að þar verði eitt- hvað handa mér að gera. — Spurðu Kuola, sagði Alan. Kuola var spurður og hann svaraði rólega eftir ofurlitla um- hugsúh. Svo þýddi Kitti svar hans. — Kuola segir, að það sé löng leið heim til Lapplands, og að ég sé systir móður hans. Hann-ætli því að fara þangað, sem ég fer, sagði Kitti. — Hann segir ennfremur, að hann voni, að Ogier taki okkur með áér. ¦;¦ — Þau hafa ekki sagt mér neitt, sem ég vissi ekki áður, sagði Hast'ing við Alan. ^— 'Og þar éð stund Ogiers er komin___ — Þú hefur ekki sþurt Sendling — Murray frá Heiði :— ennþá, hvað hann ætli að gera. — Mig langar ekki að vitaþað. . — Hasting! Dettur þér í hug, að þú getir sloppið við hefnd mína? Lökaðu vörum! mínum! Taktu frá mér hörpu mína! Og þúsund óbornir söngvarar munu syngja um hrakmennsku þína.'Þeir munu þurrka þig út, eins og orð, sem ekki rímar. Þú verður kallaður Hasting grimmi. Nafn þitt verður bendlað við glæpi um aldur og ævi. — Murray er daufdumbur. E'f. ég er hræddur við það, sem hann segir, þá er mér ekki við bjargandi. Spurðu hann. Alari talaði lengi fingramál við Sendling. Murray brosti dauf- lega. : . — Hann segir, að það sé þögult og kyrrlátt hér og geti naumast verið þögulla í gröfinni. Hann segir ennfremur, að veröldin verði tómleg, eftir að Ogier sé farinn. Þess vegna vilji liann fara með honum. í Ég vissi ekki, hvað þetta táknaði. Allt var í þoku fyrir mér. 2. — Brottför ykkar ásamt Ogier skal ekki verða frestað lengi úr þéssu, sagði Hasting við þá, sem höfðu talað. — Meera! Þú verður að gerast völva okkar, þegar Kitti er farin. Seilstu undir hálsmálið á kjólnum hennar og náðu í lítinn járnfisk, sem festur er í band um háls hennar. Ég gat ekki hugsað mér, að hendur Meera þukluðu um brjóst gulu konunnar. Ég steig eitt skref áfram. Einn af skipstjórnar- mönnum Hastings, Heiðrékur að nafni, hafði að því er kom í ljós, gert ráð fyrir þessu. Hann hafði falið aðra höndina fyrir aftan bakið og hafði stein í lófanum. Hann sló mig nú á gagn- augað, svo að ég riðaði við og munaði minnstu, að ég missti meðvitundina. En Kitti skildi,'hvað ég hafði ætiast fyrir og í skyndi sleit hún fiskinn af bandinu og ætlaði að varpa honum ' íyrir borð, en tveir af mönnum Hastings gripu um úlnliði henn- ' ar og sá þriðji brá spjótsoddi að hálsi Kuola. Hasíing virtísf^11 hafa gert ráð fyrir öllu. ! — Ég bið yður afsökunar, Ogier, sagði Hasting hlæjandí, þegar ég var byrjaðui- að ná mér eftir höggið. — En mig grun-j aði, að þú myndir ekki þola að sjá hendur lagðar á völvuna' þína og mundir gera tilraun til að kasta töfrafiskinum fyrír borð. Báðar þessar grunsemdir reyndust á rökum byggðar. En þegar þú ert búinn að hugsa þig um, veit ég, að þú eftirlætur víkingunum þennan töfragrip þinn. — Ég hefði átt að vita að þú mundir ekki vilja að kerlingar- nornin snerti á henni. Ég hef sjálfur alltaf haft viðbjóð á henni. En reyndar er ég nú vaxinn upp úr því og hélt, að þú og sá þá hvar menn sátu við værir það líka. Nú aðeins fyrirlít ég hana. Hún hefur nef í hvers spil við eitt borðið en mitt á manns koppi, en finnur þó hv*gi lykt. Síðan Ragnar dó, hefur ¦¦ milli þeirra sat hundur og spil- henmi ekkert orðið ágengt. En ég verð að gera þér eina móðgun' aðí líka. enn. ¦ Aðkomumaður gat ekki orða — Hver er sú? bundizt. Þvílíka sjón — að sjá — Ég verð að binda fætur þína. Að vísu er ég.viss um, að hund spila — hafði hann aldi-ei þú mætir örlögum þínum eins og sannur víkingur. En þo er" á ævi sinni séð. ómögulegt að vita, hvað dauðamanni getur dottið í hug. Ég »0, jæja," sagði eigandi minni þig á þáð; að þú lézt setja þunga járnhlekki á föður hundsins, „hann spilar nú ekki minn, Ragnai', og þeir voru ekki teknir af honum fyrr en rétt sérlega vel en hann er íbygginn áður en honum var varpað í ormagryf juna. | á svipinn eins og góðir spila- —i Það er sanngjarnt, sagði ég. — En þó er ekki yíst^nnþá, hver örlög mín verða. -" ' Þetta verk var síðan framkvæmt. Þegar því var lokið, hallaoi ég mér upp við stýrishúsið. Hver viltu, að taki við fiskinum af gulu koiaunni? spurði Hasting. • — Murray frá Heiði átti fiskinn. úpphaflega. Hann verðlfr- að fá að ráða því. — Nei, með þv'í að nota hann, eignaðirðu þér hann. . . — Þá mun ég segja Kitti að fá þér hann. Þú og enginn ánnar af félögum þínum á að fá hann. En þegar ég er dauður á Björn að fá hann. — Af hverju Björn? — Hann er líkastur Ragnari af öllúm sonumhans. — Guð minn góður! heyrðist eihhver hrópa. Mér heyrðist það vera Enid. . . — Það er samþykkt! hrópaði Hastirig. — Og allir viðstáddir eru vitni að því. — Kitti! Fáðu Hasting töfrafiskkm, sagði ég. Kitti hlýddi, en hún var eins og steingerð í framan. Svo virtist sem Hasting hafði gleymt okkur meðan hann skoðaði járnfiskinn. Hann batt hann við spottahn og sveiflaði honum fram og aftur. — Hvernig uppgötvaðirðu þetta? spurði ég. menn eiga að vera. Það er að- eins. ej.t^,„sem er athugavert við Íiahn og það er þáð,'áð hann dinglar ævinlega rófunni í hvert skipti sem hann fær góð spil." Sjómaðurinn kom-/ loksins heim til sín eftir laiigvarandi ferð til framandi Jánda. Léttur í lund og íhlakkandi skapi ppn- aði hann dyx'nar á íbúðinni sinni og labbaði sig ínn á sitt gamla, vingjamlega heimili. Það fyrsta sem hann sá þeg- ar hann kom inn í stófuna var vagga og. í henni tvö nýfædd börn.-. „Og hver djöfullinn í svart- asta víti!" hrópaði sjómaðurinn á síhu kraftmikla og blygðunar- j lausa sjómannamáli og um leið I formyrkvaðist svipur hans — Með mjög venjulegri njósnastarfsemi, sagði hann. — Þa'ð ískyggilega. „Einn, tveir, þrír, var ekki mjög erfitt. Einn áf þrælum mínum lá fyrir framan. fjórir, fimm------------" og því tjald Kitti og lést vera drukkinn. En hann gægðist gegnum gat hærra sem hann taldi þeim mun á tjaldinu. En segðu mér eitt: Hvernig fór hin'n daufdumbi þyngri varð svipur hans og á- maður að því að ná í töfrafiskinn? — Ef hann segði þér það, mundi töfrafiskurinn missa kraft sinn, skrökvaði ég. — Þá langar mig ekki til að komast að því." Hann þagöi stundarkorn og síðan breyttist svipur hans. — Ogier! Það sem ég ætla að segja þér núna á að vera til huggunar sál þinni, hversu svalur, sem þú kannt að vera. Samkvæmt öllum lögum norrænna manna hefurðu fyrirgert lífinu. Og þegar hann lét fleygja þér í voginn, varstu þræll hans og hann mátti gera við þig, hvað sem honum þóknaðist. — Ég hef aldrei viðurkennt þrældómsokið. — Ef til vill hefur föður mínum líka verið það ljóst. Hann áleit, að ef til vill hefði faðir þinn verið mikill höfðingi, sem J hann hefði borið virðingu fyrir sem andstæðingi. Ef til vill | hefur hann líka haft grun um, að þú ættir mikla framtíð fyrir ' þér, ef þú héldir lífi. Að minnsta kosti valdi hapn þér miklu heiðarlegri dauðdaga en nokkrum þræl hæfði — dauðdaga, sem j hæfði syni mikils höfðingja. — Ég man það vel, sagði ég, þegar hann þagnaði. sjóna. Eiginkonan var líka byrj- uð að ókyrrast í rúminu og svitadropar spruttu fram á enni hennar. Loks stanzaði sjó- maðurinn við töluna 18. Átján mánuðir voru liðnir frá því er hann hafði komið síðast heim og hitti eiginkonuna. Hann horfði á konu sína heiftúðugu augnaráði án þess að segja orð, en allt í einu mildaðist svipur hans, hann Ijómaði af hamingju um leið og hann grúfði sig í faðm konu sinnar. Og svo stam- aði hann í geðshræringu sinni: „Eg var byrjaður að van- treysta þér, en-----------¦ svo allt í einu uppgötvaði eg að að að -------það voru tvíburar." C & SuwcufltA -TARZAM- ^grBC".SatSSBirrtKmr< mír.i *.1« rm\ mriuimmMwimlTOíncsriS^yf •i, "*¦',. i#v •¦¦' -¦ ¦¦.-•¦ ;*..- , 2311 / ¦¦.....-........ ¦fimtföWK ¦¦ --'ii Pistr. b>- iMiif.a FeíUure syiWicate. Vtc ¦¦v í ..: js»Moaí!"T"" m;i Brátt kom Georgs aftur með vín, 'en Tarzan baðst vinsamlega undan því að taka þátt í drykkjunni, en því meira handa þév vinur minn, sagði hann. Eg ætla að gá inn í hinn salinn. Georges brosti og sagði skilja hann, það hefði víst verið einmana- legt í Sibut, og þessar stúlkur..., Og áúgnabliki eftir a'ð Tarzan kom inn, gekk hermaður í salinn. augna- ráð hans var kvikult og nafn hans var Pierre Bais.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.