Vísir - 05.04.1957, Blaðsíða 6

Vísir - 05.04.1957, Blaðsíða 6
VÍSIB Föstudaghin 5. apríl 1957 VISIK. D A G B L A Ð Ritstjóri: Hersteinn Pálsson. Auglýsingastjóri: Kristján Jónsson. Skrifstofur: Ingólfsstræti 3. Afgreiðsla: Ingólfsstræti 3. Sími 1660 (fimm línur) Útgefandi: BLAÐAÚTGÁFAN VÍSIR H.F. Lausasala kr. 1,50. Félagsprentsmiðjan h.f. Opið bréf til Ragnars Jónssonar Það, sem úrslitum ræöur. [ lok síðustu viku birti Vísir skýrslu framkvæmdarstjórn- ar Landsbankans, er flutt var á hinum árlega fundi Landsbankahefndar þá í vikunni. Var þar rakin þró- unin í peninga- og fjárfeát- ingarmálum þjóðarinnar á síðasta ári, og er þess að vænta, að sem flestir hafi kynnt sér það, sem þar var sagt. Það á ekki aðeins við þá eina, er telja sér nauð- synlegt að fylgjast með því, sem gerist í þessum málum, Undanfarið heldur yfirleitt alla, því að sparifjármyndun enginn getur sagt sig úr lögum við þá þróun, sem fram fer á þessu sviði. Hún snertir hvern einstakling þjóðarinnar, hvort sem þeim líkar bstur eða verr. Og því oetur sem menn kunna skil á þeim vanda, sem við er að etja, því auð- veldara ætti að vera að finna leið út úr ógöngunum, svo að öllum vegni frekar betur en ver. í skýrslunni var meðal annars bent á það_ að á síðasta ári dró mjög úr innlánaaukn- ingunni miðað við síðustu ár. Aukningin varð aðeins 58 milljónir, en árið 1955 hafði hún numið þrefaldri þeirri upphæð eða 179 mill- jónum og 201 milljón króna árið 1954. Það segir fljótlega til sín, þegar bankarnir hafa um 150 milljónum króna Heill og sæll, Ragnar minn. Hver veit, nema einhver hafi gaman af þessum línum, sem fara á milli okkar^ og ætla eg því að senda þér nokkrar lín- ur. Fyrst er þá að þakka hin fallegu orð þín um „fallegu hjónin". Þá hefi eg nú loks fengið að vita það, að eg hefi einhvern tíma verið fallegur maður. Aldrei hefi eg samt haldið það vera mína sterku hlið né sumra frænda minna. Rekur 'mig minni til þess, er frændi minn, séra Ólafur í Arnarbæli Magn- bankana_ hversu mikill ússon, var að kenna söng á sparnaður almimnings er. Eyrarbakka og bauð mér að Þar ræður fólkið sjálft. Og vera áheyrnargestur, þótt eg til þess að menn geti sparað, ! hefði ekkert vit á söng_ þá sagði „verða tekjurnar að vera hann við flokk sinn: „Þið verð- umfram vissar lágmarks- ¦ ið að horfa á mig. Eg held eg þarfir, .... en þá ráía menn j vorkenni ykkur ekki að horfa því líka, hvort þeir spara og á mig, svona fallegan mann." hvar þeir koma sparifénu j Já, svona er nú mannlífið, iyrir. En viljinn til sparnað- Ragnar minn. Nokkru áður en ar er aftur á móti mjög und- eg kynntist þínu ágæta æsku- ir því komnin, hvert traust heimili á Eyrarbakka, og þér menn bera til þess, að verð- sem mjög prúðum, ungum gildi sparifjárins haldist." sveini, þá haíði eg lagt af stað sem oftar hefir út í lífið með þann fróma á- stjórnast setning^ að vera ósköp góður stjórnmálaástandinu í maður og reyna að bæta heim- af landinu. Árið 1954 var mikil inn. En nú er eg fyrir löngu sþarifjármyndun^ en undan- sannfærðUr um, að áhrif mín farið hafði líka verið jafn- á heiminn hafa verið mjög rýr, vægi í efnahagsmálunum en áhrif hans á mig sjálfsagt eða því sem næst. Vorið 1955 töluvert meiri. Samt er eg ekki skellur svo á verkfallið viss um, að eg sé neitt veru- mikla, mesta spellvirki lega orðhvassari nú né ver inn- kommúnista héí á landi, og rættur en eg var þá. Einmitt afleiðingarnar seg'ja sírax fyrra árið, er eg dvaldi á Eyr- til sín — sparifjársöfnun arbakka, skrifaði eg smágrein minnkar til muna það ár, en í eitt dagblaðanna, er gerði „árangur" verki'allsins kem- valdamesta mannin þar svo ur þo ekki til fulls í ljós fyrr reiðan, að hann hótaði hverj- en á síðasta ári: Sparifjár-,um húsráðanda^ er vogaði að söfnunin verður þá aðeins leigja mér, að reka hann burt rúmur fjórðungur þess, sem af lóðinni með hús sitt, því hún var tveim árum áður. maður sá átti þá víst helming Með aðgerðum sínum hafa eða meira af landeign Bakk- kommúnistar því grafið ans. Ekkert stríð varð mér þó kyrfilega undan sparifjár- 'úr þessu, og eg átti eftir að mynduninni, 'og . með því kynnast heimili hans, og sum- móti ná þeir til allra greina um börnum hans mjög ánægju- efnahagslífsins enda til þess lega. ætlast. I Er eg skrifaði línur þær, sem minna úr að spila, svo að Nú hamast þeir í blöðum sínum urðu iil bess> að við skiptumst ekki er nema eðlilegt, að og heimta peninga, sem þeir a kveðjum, hafði eg ekki hug- vita, að eru ekki til, því að mvnd um. að bær mundu koma það eru aðgerðir þeirra nærri ber- vissi ekki- hver sjálfra, sem eiga sök á því, hafði skrifað auglýsinguna, að þeir eru ófáanlegir. En hvort bað var bókaverzlun eða undir niðri hlakka þeir yfir útgefandi bákarinnar, og eg þessari þróun, því að þjóðin held. að eS hafi ekki.gert mér er skrefi nær algeru öng um hann hefir mér ævinlega verið kennt, að hann elski synd ara en hafi óbeit á syndum þeirra. Það er þannig með mig, að mér getur þótt -vænt um menn, þótt eg hafi ekki mætur á öll- um gerðum þeirra. Þótt eg hafi umgengizt fólk allmikið, hefi eg aldrei átt samleið með fjöld- anum, ekki sótt skemmtanir fjöldans og ekki lesið eftirlæt- isbækur hans. Hefi jafnan ver- ið dálítið einþykkur og sérlund- aður. Eg krýp ekki heldur öllu því, sem kallað er frægð, né mörgu því^ sem fjöldi manna dáir og krýpur. Heimurinn verðlaunar svo margt, sem mér hefir aldrei vaxið í augum. Eg hefi alltaf fundið þörf mína á því, að vera batnandi maður og met, því það helzt, sem hefir góð áhrif á mig og umheim minn. Við erum töluvert montn ir íslendingar, af fornbók- . menntum okkar, þótt margt sé | nú þar endemis vitleysa og annað ljótt, og þakklát megum við vera_ að vissu leyti fyrir f það, að heimurinn skuli meta ' þessi afrek þjóðarinnar, en það hygg eg þó mundi verða mest sæmd okkar, nú er við loks er- [ um sjálfstæð þjóð, að við kynn- ' um að hegða okkur eins og vei upp alinn og siðaður ungling - i ur, kynnum að sjá fótum okk- ¦ ar forráð í fjármálum, lifnað- ' arvenjum og viðskiptum við. aðrar þjóðir. Það mundi verða afkomendum okkar betri arfur,' en margt annað, sem við telj - um til frægðar og mest er glamrað um af þjóð'um, sem nú hrekjast fram og aftur á hálf- sökkvandi þjóðarskútum sín- um. Svo þakka ég sem bezt, það sem þú vel hefur gert til þess að efla tónmennt og sönglíf og ýmislegt annað gott meðal þjóðarinnar, 'og ekki sízt gamlan og góðann kunn- ingsskap, sem kveðja þín sýndi, að ekki er útdauður enn. Pétur Sisrurðsson. það komi fram í því, að þeir verði að halda að sér hönd- um í lánveitingum. Þarna kemur það fram, sem einnig er bent á til frekari áherzlu í skýrslunni, að bankarnir ráða aðeins yfír annari hlið viðskipta sinna. Þeir ráða ekki því, hversu mikið almenningur leggur í Hvað geröist 28. águst? Þjóðviljihn á ósköp bágt þessa dagana, því að „heildsala- blaðið" fer eitthvað í taug- arnar á honum. Það er nú síðast, að bent var á það hér í blaðinu í fyrradag, að rík- isstjórnin heíði fyrir sex mánuðum losað vísitöluna úr tengslum við framfærsu- kostnað og kaupgjald, og menn fengju engar bætur þrátt fyrir stórum vaxandi framfærslukostnað. Segir Þjóðviljinn, að þctta sé allt rangt — svo að ekki sé fast- .; ara að orði kveðið — því að ljóst þá stundina, hver var út- þveiti í efnahagsmálunum gefandi hennar. En þótt eg hefði langþráðu marki þeirra. nu vitað betta. hefði bað enSu breytt enda varla betra fyrir mig að lenda hjá öðrum en þér. Engu þori eg að spá um það, hvort eg að síðustu fæ að telj- ast í hópi Guðs barna, en slíkt hefir þó ævinlega verið ósk mín. En skyldum vi'5 nú vera að einhverju leyti börn hins góða Guðs, þá er ekki vonlaust um, að við höfum erft eitthvað ofuiiítið af göfuglyndi hans, og vísitalan sé laus og liðug, _,en margháttaðar ráðstafanir ríkisstjórnarinnar, gerðar í samráði við verkalýL.sftiög- in, hafa borið þann árangur, að vísitalan hefir aðeins hækkað um eitt s'cig, -siðan dýrtíðarstjórn Ólafs Thors hraktist frá völdum." Já, það er nú svo. Vöruverð hækkar, en vísitalan er gikkföst. Vísi langai- aðeins til a® leggja þessa spurningu fyrir Þjóð- viljann: Hver var tilgangur- inn með bráðabirgðalögum þeim, sem gefin voru út 28. ágúst síðastliðinn? Væntan- lega stendur ekki á því, að Þjóðviljinn svari þessu. Á móti skal Vísir játa það, að eitt var rangt hjá honum um vísitöiubindinguna. Hún fór ekki fram fyrir sex mán- xiðum heldur sjö! Ekkert gengur af. Er fundur hófst í Sameinuðu þingi í fyrradag, kvaddi Magn- ús Jónsson sér hljóðs og óskaði upplýsinga um afkomu ríkis- sjóðs á sJL ári, en þær hafa ekki legið fyrir fram til þessa. Spurðist Magnús sérstaklega fyrir um tekjuafgang ríkisins og það, hvort fjármálaráðherra hefði ekki í hyggju að leggja fyrir Alþingi tillögur um ráð- stöfun hans, eins og venja hefð'i verið um undanfarin ár. Eysteinn Jónsson, fjármála- ráðherra, kvaðst ekki geta gef- ið endanlegar upplýsingar um afkomu ríkissjóðs enn sem kom ið væri, en það yrði væntanlega gert innan tíðar. Að því er greiðsluafganginn snerti-væri á hinn bóginn ljóst nú þegar, að hann yrði enginn ¦—• eða svo litill, að engu máli skipti. Magnús Jónsson tók síðan aftur til máls og taldi uppgjör Á. S. hefur sent Bergmáli eftirfarandi bréf: Vorhug^ir. Þá er komið fram í apríl og þess verður vart í ýmsu, að vor- hugur sé kominn í fólkið, og er það vel. Dagarnir eru orðnir langir, og margir bjartir nú að undanförnu, og skapið léttara, Allt hefur þetta sömu áhrif og byr undir vængi. Sjálfsagt er það eitt af hinu góða, að vor- hugurinn komi á undan sjálfu vorinu. Það er að minnsta kosti skammt undan. Það vonum við öll að minnsta kosti, þótt við gleymum því ekki, að stundum kemur vorið á þessu landi eftir sumarmál. En svo kvað Einar H. Kvaran: „Og þó lifir vorið í vorri sái, þótt veturinn komi' -eftir sumarmál — það jafnvel ei drepið fær dáuðinn". Nýr svipur. Það er að koma annar svipur á mannfólkið — og landið. Fann- irnar minnka smám saman í fjallahlíðunum, og á unditiendi sjatnar snjórinn og eyðist, og í frétt í Visi las ég það fyrir skömmu, að afbragðs góð jörð kæmi undan snjónum. Þetta er gömul reynsla. Ekki er kjarn- minnst grasið til fjalla og ann- arsstaðar, þar sem jörðin kem- ur „græn undan snjónum", eins og stundum er sagt. Bærinn okkar fær líka brátt annan svip, já, hann er þegar að breyta um svip þessa dagana, og verði svona áfram verður brátt mikil breyting á, þegar allt fer að lifna betur í görðunum, og menn fara að taka höndunum tii að búa þá í sumarskartið. Hafið þið ekki öll tekið eftir þeirri stórbreytingu, sem hefur orðið á sumum hverfum hér í bæ, þar sem garðgróðurinn hef- ur náð sér upp? Þar hefur mannshöndin og góður hugur áorkað miklu. Og hafið þið hug- leitt hvað Reykjavik verður fallegur bær, þegar nýju hverfir. |eru fullgerð, allar lóðir hreins- aðar og girtar, og grasvellir og skrúðgarðar prýða umhverft þeirra og öll hús máluð i björt- um litum? Þetta er framtíðin. Vitanlega tekur þetta allt tima, því að þetta krefur mikils áhuga, frístundastarfs (flestra) og peninga, sem eru af skornum skammti hjá flestum, sem eru að reyna að byggja yfir sig og sína. En þó er það alveg furðu- legt hve miklu sumir hafa áork- að í þessum efnum, sem ekki hafa mikil fjárráð. Áhuginn sennilega verið þeim mun meiri. I Vafalaust þyrfti að glæða áhuga . margra, og liklega verða góðar I fyrirmyndir áhrifarikastar. En I margir þurfa hvatningar og leið- I beininga með og er timinn kom- inn fyrir útvarpið og blöðin að hef ja vorsókn í því skyni. .4. S." ríkissjóðs síðbúið. Miðað við þær miklu umframtekjur, sem orðnar hefðu verið í nóvember- lok, samkvæmt upplýsingum, sem gefnar hefðu verið við af- greiðslu fjárlaga, væri augijóst, að gjöld ríkissjóðs hefðu farið mjög fram úr áætlun. Fleiri kvöddu sér ekki hljóðs.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.