Vísir - 08.05.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 08.05.1957, Blaðsíða 10
10 VISIR Miðvikudaginn 8. maí 1957 ;......-.. • • • « • • U NBNEMAnmn • • EFTIR • IIVJTH MOOKE •* ..... • • • • • • • • • • 34 • • • » jhorn. Kreyíingin, sem Natti hafði séð stafaði af því, að hafur- inn dillaði dindlinum. Hann var hræddur. Það var sýnilegt. En hann var ekki mikið hræddur. Hann var bara að brjóta 'hedlann um það, hvort þetta, sem hann hafði séð, væri svo I hættulegt, að hann þyrfti að flýja. Bannsettur kjáni er ég að ana svona áfram eins og belja. Ég hefði getað náð honum, ef ég hefði læðzt áfram. Og ef til vill get ég enn þá náð honum. Hann beygði sig niður og læddist hægt áfram. Hann óskaði þess, að hafurinn stæði kyrr, þangað til hann væri búinn að hlaða byssuna. Hann miðaði vandlega og tók í gikkinn. Haf- urinn stökk iipp í loftið og datt svo niður, valt uj.i koll og lá grafkyrr. Natti tók upp hnífinn sin'n og hljóp af stað. Skepnan var í dauðateygjunum, þegar hann kom að því. Meðan dýrinu var að blæða út niður í sandinn, virti hann I byssuna fyrir sér. Þetta er nú byssa í lagi, hugsaði hann. Ég vildi, að pabbi Ihefði séð hana. Þetta var ungur hafur og lítill. Kjötið af honum mundi verða ' gott og mjúkt. Það kom vatn í munninn á Natta, þegar hann i hugsaði til kvöldverðarins. Þegar hann gekk heim til tjaldstaðarins, leið honum vel. -Hann bar veiðina á bakinu og byssuna í hendinni. ' Ég býst við, að ég geti séð mér farborða, hugsaði hann. \ Hann gekk léttum skrefum heim að tjaldinu og þegar hann I átti spölkorn eftir, hrópaði hann: —¦ Hæ! Karólína! Ég náði í veiði. Og þegar hún svaraði ekki strax, kallaði hann hærra: — Hæ, Karólína! Karólína kom út úr tjaldinu. Hann varð sem steini lostinn og ætlaði varla að tr.úa sínum eigin augum. En þetta var Karólína, þótt hann ætlaði naumast að þekkja hana. Hún var klædd í I fötin hns, sem hún hafði þvegið og þurrkað. Þau voru henni að vísu of stór og víð, en hún hafði reyrt þau að sér og stytt bux- urnar. Og hún hafði skellt af sér hárið, svo að það var ekki meira en hárið á honum. Hann stóð; sem steini lostinn og gat ekki komið upp einu orði. Karólína sagði rólega: — Þú hefur fengið veiði. '• — Hvern fjandann sjálfan hefurðu verið að aðhafast? Þú ert j.búin að eyðileggja buxurnar mínar. Hún leit niður á skálmarnar. Þær eru ef til vill orðnar þér ónýtar, en ekki mér. Þær eruj alveg mátulegar á mig. — Ég hef aldrei séð annað eins á ævi minni. Þú ert orðin vitlaus. Hvers vegna varstu að klippa af þér hárið? Það er hræðilega ljótt. Það var hræðilega ljótt áður. Að minnsta kosti fannst þér það. Það er betra að klippa það af sér, en að hafa það allt í einni flókabendu og engin leið að halda því hreinu. Af hverju leggurðu ekki niður veiðina? Þetta virðist nokkuð þung byrði. Natti fleygði af sér byrðinni. Svo sneri hann sér að Karólínu og sagði: — Hvernig heldurðu, að ég geti útvegað þér samastað, þegar þú lítur svona *út? Það vill enginn taka þig inn á heimili sitt svona útlits. — Ég ætlast ekki til að neinn taki mig inn á heimili sitt. Þegar ég skilst við þig, fer ég mínar eigin leiðir. — Þú ættir að blygðast þín. .— Ef til vill ætti ég að gera það. En ég geri það nú samt ekki. — Þú þarft ekki að láta þér detta í hug, að þú fáir mig til að taka þig með mér með þessu bragði. — Nei, ég býst ekki við því. — Jæja! Af hverju varstu þá að þessu? Hann færði sig nær henni. Karólína hörfaði undan honum að eldinum. Hún sagði: — Þér kemur ekkert við, hvað ég geri. Þú flytur mig til Dulverton. Um meira bið ég ekki. — Ég hélt, að þú vildir fara með mér. — Mig langaði til þess. En nú vil ég það ekki lengur. — Viltu það ekki lengur? — Nei, ekki lengur. Ég mundi ekki fara með þér, þótt þú bæðir mig um það á hnjánum. Þetta er einkennilegt. Því að alla^ mína ævi hefur það verið svo, að ef einhver hefði sagt mér a'ð fara með þc En þú heíur hagað þannig gagnvart mér núna, að ég hef misst alla löngun til að fara með þér. Ég er búin að fá nóg. Þú flytur mig bara til Dulverton. — Hvað heldurðu að um þig yrði í Dulverton svona útlít- andi? Þú yrðir fyrir hrakningum á götunum og endaðir í fang- elsi. Karólína skaut fram hökunni. — Ég ætla ekki að láta neinn komast að því, að ég er kvenmaður, sagði hún. Hann skoðaði hana frá hvorfli til- ilja og fór svo að hlæja. — Þú verður þá að raka þig, sagði hann. — Allt í lagi! Hlæðu bara! Augu hennar skutu leiftrum og roði kom í kinnarnar. — Ég get vel dulizt, ef ég hef karl- mannsföt, sem eru mér mátuleg. Og ég ætla að taka að mér karlmannsstörf. Ég er orðin þreytt á því að vera vikastúlka á heimili. — Hvers konar karlmannsstÖrf ætlarðu að taka að þér? — Ég get lært eitthvert karlmannsverk. — Jæja þá! IFarðu og fláðu þennan villihafur þarna til að byrja með, Hún leit á dautt dýrið, og hann sá sér til ánægju, að hana hryllti dálítið við því. — Ég gæti gert það, ef ég væri til neydd. En ég er ekki til neydd. — Þú skalt verða að gera það. Láttu þér ekki detta í hug, að þú getir sloppið við það. Gerðu eins og ég segi þér. Hún stóð kyrr þrjóskufull og starði á hann. Alit í einu gekk hann að næsta runna og tók að sníða af honum lim í vönd. Hann kom aftur með vöndinn og tók sér stöðu fyrir framán hana. — Annað hvort flærðu dýrið, eða þú ferð úr lörfunum mín- um og í þin eigin. — Nei, sagði hún. Nei, ég geri það ekki Natti Og ég vara þig við að snerta mig. — Þá það, sagði hann, beit saman töhnunum og seildist í öxlina á henni. Hann þekkti Karólínu og bjóst við, að hún mundi verja sig af öllum kröftum og var við því búinn. En hún virtist ekki vera í neinu bardagaskapi. Aðeins augu hennar, sem voru blá, urðu nú svört. Hann reiddi upp vöndinn, en í sama bili varð hann blindur. Hún hafði slegið hann á nefið og haft ösku úr eldinum í lófanum. Natti rak upp sársaukavein. Hann greip báðum höndum um augun og settist í sandinn. Hann sá ekki glóru. Honum fannst eins og hópur af blýflugum væru áð stinga hann í augun. Hann reyndi að strjúka öskuna úr augunum. Karólína sagði með ótta í röddinni: — Ó, Natti! Ó, Natti! Farðu frá með hendurnar! En hann gat það ekki. Þá var steypt úr vatnsfötu yfir höfuðið á honum. Það var $> I ¦JLd (^•••••••••••••••••••••« Lotta heimsæknir manninn með kúluna til þess að láta hann spá fyrir sér. Hún borgar til- skildar 50 krónur og fær að- gang. „Þér elskið hávaxinn mann, dökkhærðan," sagði spámað- urinri og augnaráð hans var fjarlægt og dreymandi eins og hann sæi hlutina og atburðina einhvers staðar í óra fjarlægð. „Og manninn, sem þér elskið, vantar augntönn." „Alveg rétt," sagði Lotta steinhissa. „Hann á bifhjól og heitir Karl. Á þriðjudaginn í vikunni sem leið ákváðuð þið að ganga í heilagt hjónaband." Stúkan varð sem steini lostin yfir þessum fádæma hæfileik- um spámannsins. Allt var rétt, sem hann hafði sagt. „Og þetta sjáið þér allt í kúlunni þeirri arna?" stamaði hún. „í hreinskilni sagt er það' ekki endilega nauðsynlegt. Eg sé það á hringnum sem þér ber- ið, því dóttir mín skilaði honum, á mánudaginn í fyrri viku til hans aftur." „Þér komið því miður of seint," sagði þjónninn við gest- inn. „Baróninn fór í ferðalag í gær." „Jæja, fór hann sér til heilsu- bótar?" „Nei, áreiðanlega ekki. Kon- an fór með honum." Flugfarþegi sat makindaleg- ur í mjúku sætinu, með hana- stélsglas milli handanna og horfði hugfanginn á skýjafeg- urðina gegnum gluggann. Allt í einu sá hann manni bregða fyrir í fallhlíf, er sveif fram hjá glugga flugvélarinnar. „Eg held þér ættuð að verða mér samferða," öskraði maður- inn í fallhlífinni til farþegans. „Hvers vegna það? Mér líður ákaflega vel hér inni." „Sem þér óskið," sagði fall- hlífarmaðurinn um leið og hann fjarlægðist. „Eg vil aðeins láta yður vita, að eg er flugstjór- inn." C & SumufkA TARZAN 2319 | Tarzan stóð hjálparvana fyrir þess- tim voðalegu ófreskjum, sem nú skutu allar í einu. Honum fannst hann heyra ógurlegan hávaða og hann féll kylliflatur. Svo leið yfir hann. Að lokum eftir niargar klukku- stundir raknaði hann við. Hugur hans var einkennilega skýr og hann varð þess áskynja að skuggi af ein- hverju fyrir ofan hann skyggði á sólina.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.