Vísir - 24.08.1957, Blaðsíða 4

Vísir - 24.08.1957, Blaðsíða 4
vísnt £ íagpfte^|á ^q&hs 2 y (juíjén £i$u?íóMh: ^ Þeir sátu fjórir uppi við báru- slétt aftur, fölur og kinnfiska- járnsgirðinguna á Arnarhóli ogj soginn með slapandi herðar. létu flöskuna ganga á milli sín. Þeir tóku við henni með sér- stökum virðingarsvip, struku „Hreinasta afbragð," bætti mikið að „spekúlera". Hann hafði vitjað ýmissa lækna. í tvo mánuði hafði hann gengið til Jóakim við. Hann var yngstur þeirra, því þeir höfðu alltaf ver- þeirra og ásjálegastur, með hana varlega, eins og þeir væru! brún, djúpsett augu, hvelft enni að gæla við unnustu sína, lok- j og há kinnbein. Hann var dulur uðu síðan öðru auganu og' að eðlisfari og lagði jafnaðar- báru hana upp að birtunni til legast fátt til mála, en hlust- heimum, slitnir úr tengslum við raunveruleikann. Um þrjúleytið var wiskýið þrotið, svo þeir töldu Jóakim á að fara bónarveg til frænda síns, Guðleifs kaupmanns, sem oft hafði stungið að honum tíu- tuttugu krónum eða farið með hann heim oggefið honum að borða. Þeir ætluðu að bíða á meðan. Jóakim hljóp við fót niður hólinn, og þeir horfðu á eftir honum, unz hann hvarf sjónum þeirra. „Hann er býsna sporlatur," drafaði í Dóra. „Hann er þindarlaus," bætti Tyrí'ingur við og saug upp í nefið. „Fari hann í grængolandi, ef þess að athuga, hvað væri mik- ið eftir á henni. Síðan tóku þeir sér vænan sopa og réttu að því búnu flöskuna til þess næsta. Þeir skjölluðu hver annan, hlógu og struku um skítuga aði með því meiri eftirtekt, og væri hann spurður um álit á einhverju, hal'Si hann svör á reiðum höndum. „Þú hefðir átt að vera ráð- herra. Þá hefðum við ekki þurft ið að finna eitthvað nýtt að hon- um. í hvert skipti, sem hann rak inn nefið hjá þeim, þurfti hann að borga tíu krónur. Enda hann lætur okkur bíða lengi,' þótt hin óskráðu lög þeirra fé- j sagði Lárus, en augun urðu litri laaa einn fyrir alla og allir °g hann sló krepptum hnefun-! fram í augun, og hann hataði fyrir einn, væru höfð í háveg Laugardaginn 24. ágúst 1957 aði saman varirnar og horfði strax undan. Eftir timakorn sagði hann: „Aliur heimurinn á bágt." „Allur heimurinn?" hváði Anna litla með skilningsvana svip. „Já, allur heimurinn," endur- tók hann og átti eríitt um mál. „Veiztu, að ég á afmæli næsta miðvikudag, eí'tir fimm daga?" „Nei, það vissi ég ekki," svar- aði Jóakim, feginn að samtalið virtist ætla að beinast inn á aðra braut. „Þú mátt koma og borða með okkur aímælistertuna, ef þú vilt, eh hún mamma segir, að þú eigir bágt og eigir engin góð föt til að vera í." „Jæja, segir hún það?" „Já." í±ann fann tárin brjótast skeggbroddana, beygðu höfuðin að siíja hér rassblautir og Iepja snögglega sitt á hvað, eins og' „dauðann" tímunum saman," um, þá voru þetta tilfinnanleg útgjöid fyrir hálf-blanka heimsborgara eins og þá. Þeir um í grasvörðinn til þess að sjálfan sig á þessu augnabliki. gefa orðum sínum meiri á- Hann átti eríi.tt með að hemja herzlu. hugsanir sínar, en í bakgrunni Guðleifur var sá eini af ætt-' þeirra, fram úr dimmum sálar- höfðu allir lagt eitthvað af ingjum Jóakims, sem sýndi hibýlum hans, birtist hans innri mörkum í meðalkaupin juku honum einhverja vinsemd og maður. En hvað var hann núna, meira að segja hinn daglega i , starfstima smn, sem var tvær peir væru að staðfesta hugsamr sagði Dori og kymdi við, umin ,. . ,. .,-.,.. . f ¦ ..,e . * * i; Z. , ' . ',. klukkustundir, upp i þrja tima. sinar fyrir sjalfum ser. Rauð-1 leið og hann neri saman f ín- ' litla dóttir hans, Anna' kallaði þegar hann var búinn að grafa hann alltaf frænda og hann lang undan sjálfum sér, manndómi aði oft til að gráta af einskærri sínum? þrútin, sljó augu þeirra voru gerðum höndunum. Hann haíði eins og í dauðum fiskum. lært fiðlusmíði og kunni að Daginn áður hafði pólsktj leika á flest hljóðfæri, en eftir skemmtiferðaskip, yfirfullt af farþegum, flest Frökkum, kom- ið til Reykjavíkur, og þar sem skortur hafði verið á túlkum, hafði Lárus, sem var akadem- ískur borgari og kunni. fimm tugumál, .fengið lánuð föt af frænda sínum og hlotið stöðu yfir daginn sem túlkur. Hann var hár og herðabreiður, þunn- hærður, augun lítil en góðlát- leg, andlitið langleitt. Hann naut engrar sérstakr- ar virðingar hjá félögum sínum fyrir að vera akadernískur borgari og kunna fimm tungu- mál — ensku, dönsku, frönsku, býzku og latínu. Þeir álitu það verk forlaganna — að æðri máttarvöld hefðu lagt honum til þessa hæfileika. En hann fékk að sitja í hásæti sálna þeirra, þegar málakunnátta hans gerði þeim kleift að njóta lífsins við wiský-drykkju. Ann- ars var mannveran einskis virði í þeirra augum — ekki hunda- skítsvirði. Fyrir daginn hafði hann fengið tvö hundruð krónur. Þeir höíðu ekki talað við hann, þeg- ar hann kom heim, enda hefði það ekkert þýtt, því hann var þreyttur. Þegar hann var þreytt ur, íalaði hann ekki við neinn, en hugur hans leitaði gjarnan til uppsprettu beizkra hugsana. Þá langaði hann til að vera mitt á meðal smælingjanna og baða sig í bágindum þeirra, en minnimáttarkenndin. svæfði þessa löngun hans. Enginn hefði heldur skilið hann. Snemma næsta morgun höfðu þeir allir farið saman og keypt eina flösku af wisky, og nú sátu þeir og létu heitar bylgj- ur áhrifanna streyma út í lík- amann. „Þú ert snillingur, Lárus," rumdi í Tyrfingi, litlum, dökk- hærðum listamanni — eða rétt- ara sagt, misheppnuðum lista- manni, því hann hafði næstum verið hrópaður niður á fyrstu söngskemmtun sinni. Þar með hafði verið gerður endi á lista- inannsferil hans. Hann var ^grannholda og greiddi hárið að faðir hans og bróðir drukkn uðu á síldarbáti fyrir sex árum, Á hverjum degi örkuðu þeir all- ir saman, nema Jóakim, sem kaus að vera éinn síns liðs, út á öskuhauga og söfnuðu brota- járni. Eftir rúma tvo mánuði haiði Bakkus ekki sleppt af %aí p*W* d->öf..... \ allt rneðalasullið og tíkalla-lækn- honiun. hendinni. „Látið ekki svona, drengir. Það endar með því, að ég: get í hvorugum fó'tinri stigið," svar- aði Lárus .hálf-vandræðalega. „Mér sýn.ist þú vera á goðri Ieið með það." Tyrfingur sló á lær sér og hörfði löngunarfull- um augum á Lárus, er fékk sér vænan sopa úr flöskunni ein- mitt í þessu. ana og kom þéttkenndur heim eitt kvöidið, bölvandi og ragn- andi þessum kunnáttulausu sér- fræðingum, sem gátu ekki einu sinni læknað mannsmaga. Fyrst þeir kunnu ekkert ráð, ætlaði hann sjálfur að iækna sig. kæti. Guðleifur átti búð í Lækj- argötu. Hann komst til sjálfs síns í mannlausum Tjarnargarðinum, Þeim fannst engin minnkun í því aðstunda brotajárnssöfn- un eða að tína flöskur. Hver gat „Ég held þú ættir að fara hugsað sér léttari atvinnu, á- varlega í tárið, Tyrfingur, eða hyggjulausari og útgjalda- ertu búinn að vísa heilræðum minni? Auk þess veitti hún sérfræðinganna veg allrar ver- þeim þau sérhlunnindi, að þeir aldar?" spurði Lár.us í kesknis- losnuðu við flestar þær byrðar, tón. ! sem þjóðfélagið leggur á herð- „Já, ertu búinn að gleyma ar þegnanna — það fór ekki grasafæðunni, sem þeir ráð- i grænn eyrir frá þeim í skatt- lögðu þér að háma í þig?" bætti' kassann. Þegar öllu var á botn- Dóri við og hló, svo að gulir,'' inn hvolft, voru þeir ekki verri tóbakslitaðir tanngarðar komu í þjóðfélagsþegnar en öfgafullir ' en kenndi um ljós. bndgespilarar, sem steyptú' f jöl- magnleysis. Jóakim mætti Guðleifi og þar sem hann reyndi að gleyma Önnu rétt fyrir utan búðina, og sjálfum sér inna um laufaklið það var eins og áræðið minnk- og dírrindí smáfuglanna. Hann aði, er hann sá þau. Hann gat mundi ekki, hvar hann hafði ekki „slegið" Guðleif í viður- skilið við þau feðgininu, eða vist litlu telpunnar. Það hefði hvort hann kvaddi þau. En það verið glæpur, að honum fannst. hlaut að hafa verið langt síðan, í staðinn spurði hann, hvort því að sólroðið húmið hafði Guðleifur gæti útvegað sér lagzt yfir garðinn eins og slæða, vinnu. ialsett kynjamyndum, með „Komdu klukkan átta í fyrra- ísaumuðum perlum náttdaggar- málið, og þá skal ég athuga, innar, sem glitraði í óteljandi hvað ég get gert fyrir þig," ljósbrotum. svaraði Guðleifur. j Saklaust hjal Önnu hljómaði Þeir gengu eftir Lækjargötu stöðugt í eyrum hans, eins og og beygðu inn í Kirkjustræti og taktföst smiðjuhögg — „Áttu leiddu Önnu litlu á milli sín. nokkuð bágt, frændi — áttu ,Hún valhoppaði öðru hverju á nokkuð bágt, frændi," og hann undn þeim, stuttan spöl í einu fylltist söknuði og þrá eftir ein- og beið eftir þeim — með bros hverju, sem hann gat ekki gert á vörum. Allt í einu spurði sér grein fyrir. Anna: „Áttu nokkuð bágt, frændi?" Nei, hann átti ekki bágt! ,,.... en hún mamma segir, Spurningin kom eins og þruma að þú eigir bágt, og eigir engin úr heiðskku lofti. góð föt til að vera i." „Nei," sagði hann og hló við, í krafti samtalsins hafði leið einhvers skugga liðinna drykkju-ára skyndikga veriðð ýií til hliðar Þeir hlóu allir — Tyrfingur skyldum sínum í glötun, eða líka. kaffihúsaskáldin, sem sátu dag- Tyrfingur hafði gengið með inn inn og daginn út og sötr- magasár, tízkusjúkdóminn, sem uðu svart kaffi og gleymdu sér herjaði helzt á þá, er þurftu í nærri yfirskilvitleguin dul- „Hún mamma segir, að þú og svipmyndir bernskuáranna eigir bágt," hélt litla telpan komið hver af .annarri, sam- áí'ram. ¦ ' hangandi, í tengslum hver við Guðleifur og Jóakim litu hvor aðra. Hugur hans leitaði af.tur á annan, en sá síðarnefndi kipr-i • , . ,v ' Framh. a: 9. siðu. Myndin er af Cheom-heimavistarskóla í Headley, Hampshire, þar sem Karl litli erfðaprins á Englandi á að stunda nám. Þar var pabbi hans, þegar hann var drengur. Næstu fimm ár verður hið sama að ganga yflr Karl litla og aftra nemendur. Það er í fyrsta skipti, sem slíkt skref sem þetta hefur verið stigið í kon ungsfjölskyldunni brezku. Á miðri myudinni er stókkpallur á bakka sundlaugar skólans.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.