Vísir - 24.08.1957, Blaðsíða 9

Vísir - 24.08.1957, Blaðsíða 9
liaugardaginn 24. ágúst 1957 VfSIR S Efregar é-g fór tlS spáCí«oiai» Eitstjárinn hafði skroppið á laxveiffar ('hér verður síaldrað við augnablik, svo að fóiki gefist tími til að hlægja) og har.n hafði stein- gleymt að segja mér, irai hvað ég ætti að skrifa. í>ess vegna var það, að ég skrapp til spákonu og ætlaði að plata hana til að segja mér eitt og annað, svo að ég gæti nú einu sinni komið með ný, stárlegt efni. Ég var ekki fyrr stiginn inn fyrir þröskuldinn, en hún segir: Fáið mér höndina. Það var auð- vitað voða erfitt, því höndin er föst við handlegginn, en svo sagðist hún bara ætla að lesa í lófa minn, svo að þetta var þá allt í lagi. Þér eruð vonandi ekki örf- hendur? Jú, sagði ég. Ég er alveg svakalega örfhendur. Ég geispa meira að segja með vinstri hendinni. ' Það var nú verra, sagði hún og * myndaði voða skrýtnar hrukkur, svo að ennið á Jhenni varð eins ag opin Hansagardína. Síðan hélt hún áfram: Þér eruð eitthvað viðrið- in skriftir. Já, óbeint, já. Eg Iæt voðalega oft skrifa hjá mér. Já, þetta sýndist mér. Þessi lína hérna sýnir sterk- an persónuleika. Augnablik. Já, ungi maður. Framtíðin ber margt í skauti, sýnist mér á þessari Iínu. Já, en augnablsk. Nci, íruflið ráig ekki. Eg sé .... já, þetta er svo sann- arlega íínan yðar. Augnablik,"augnablik. Hvað er ciginlega að, pilt- ur minn? Ja, ég vildi b.ara segja, að þetta er nú eiginlega engin lína. Ég datt, þegar ég var lítill, og þetta er bara ör. Ör, já, það mætti svo sem segja mér, að þér séuð. dálítið ör. Já, en eru ekki allir gáfu- raenn örir? Ja, þeir eru í það minnsta örir af víni, sumir. Þér hafið mikla námshæfi- leika og ættuð að riýta þá. Þér ættuð að fara í skóla, já, í skóla ættuð þér að fara. Eg er búinn að vera í skóla, meira að segja í alltof mörg ár. (Eg féll nefnilega þrisvar upp í fimmta bekk). * Já, daít mér ekki í hug, þessu átti ég von á. Nú, hvað sjáið þér nú? Peninga, * mikla peninga, mjög mikla peninga. Það eru þá skaítarnir mín- ir, um aðra mikla peninga veit ég ekki. Og um leið og hún sagði næstu setningu, færðisi tvi- rætt bros yfir andlit hcnnar: Og þarna sé ég stúlku. Háa rauðhæroa stúlku. Það færi betur, aö konan mín sæi hana ekki. Og þarna sé ég bréf, nei viíleysa er þetta í mér. Þetta er bara símareikningurinu. Hvernig er það, er ekki ferðalag þarna á ferðinni? Þau eru alltaf höfð með. Jú, mikil ósköp. Ferð áttu í vændum, kannske ekki langa ferð, en ferð er það samt. Senni- lega bara bílferð, og það er margt fólk með yður í þeirri ferð. Ég skyldi nú halda það. Þetta er Vogahraðferðin — ég er nefnilega að fara heim sírax á eftir. Já, mér datt það í hug. En á ég ekki að segja yður eitt- hvað um fortíðina. Það kostar ekki nema tíu krónur extra. Jú, fyrir alla muni. • Já, nú skulum við sjá. Nei, nú er ég svo aldeilis hissa. Þér fæddust fyrir norðan, hvernig stóð á '.)ví? Mér fannst einhverh veg- inn viðkunnanlegra að vera hjá móður minni, meðan á athöfninni stóð. Já, og þér eigið mórg systkini. Okkur mömmu er alveg ó_ kunnugt um það. En það væri þá frekar að pabbi vissi það, hann var sko sölumað- ur, skiljið þér. Já, ég sé það hér. Sé það allt saman. Hann hefur verið mikið að heiman. Þetta hefur verið slæmt líf fyrir móður yðar. Hún hefur saknað hans gífuiiega. Hún hefur verið mjög einmana. ¦ Og ekki svo mjög. Við áttum nefnilega kött. Já, það er leitt að sú gæða- kona skyldi fara á bezta aldri. Fara, hún hefur sko ekki farið nokkurn skapaðan hlut. Nei, það er víst alveg rétt. Þetta er systir hennar. Nei, og ég held nú ekki. Hún er líka sprelllifandi. Nú, hver getur þetta þá ver- ið? Já, nú hef ég það. Þetta er móðir hennar. , Hún amma. Ég er nú hræddur um ekki. Hún hcfur aldrei verið eins lifandi, les mcira að segja Hannes á horninu gleraugnalaust. Og það er nú ckki hvcr sem er, sem Ieggur sig í '<VAð, að lcsa hann Hannes á horninu með gleraugu, hvað þá heldur gleraugnalaust. Ja, ég er svo aldeilis hissa'. Það er áreiðanlega einhver dáinn hér. Eruð þér alveg viss um að það hafi engiun dáið? Auðvitað hafa margir dáið. En haldið þér bara ekki að Laugardagssagan Frh. af 4. síðu. til þess tíma, er hann var tíu ára og elskaði aiia heiminn. Þá spígsporaði hann í allt of stuttuin samfestingi niður að höfn og bað veðurbarða sjó- menn að gefa sé-r fisk í soðið, og oft urðu endaiok þeirrar sjáifsbjargarviðleitni, að hann íór hfóðugur heim með háif- úldnar grásleppur í götóttum strigapoka' Hann langaði helzt til að gráta, því alit var svo leiðinlegt og andstyggilegt, einskisvirði og tómt. En það heíði verið synd að gráta á svo fögru siðsumar- kvöldi. Og hvers vegna heiði hann svo sem átt að gráta? Vegna þess aC hann haíði séð sakleysið í nekt sinni eins og litla, tæra lind — svo tæra, að sá í botn? Vegna þess, að hann hafði kastað hluta af ævi sinni á glæ? Það glampaði á hvíta vængi tveggja fiðrilda, sem flugu í loftinu fyrir framan hann. Hann hafði einhvers staðar lesið um það, að fiðrildi gætu grátið,, en tár þeirra væru svo agnarlítil, að þau megnuðu ekki að mynda hringöldur. Þannig vildi hann geta grátið, og fellt þurr, ósýni- leg tár. Litla frænka hans átti afmæli næsta miðvikudag. Hann ætlaði að gefa henni afmælisgjöf, —. já, hann Jóakim Hansson, sem stundað hafði brotajárnssöfnun síðustu fimm árin og eytt flest- um kvöldum þessa tímabils við brennivís- eða kogaradrykkju, heitstrengdi þetta með sjálíum sér. Félagar hans, sem í ofvænis- bið höfðu vísað honum íil óæðri heimkynna, af því að tröllatrú þeirra á honum hafði brugðizt, voru eflaust farnir heim í braggann þeirra fyrir löngu og biðu þess að Lína fcæmi og syði fyrir þá mat. Ef til vill hafði Lína ekki komið og þá — því matreiðslukunnátta þeirra var þetta sé hún kisa okkar. Hún dó fyrir nokkrum árum. Ja, kannskc. Jú, látum okkur sjá. Jú-jú, auðvitað er þetta hún, ég áttaði mig bara ekki á Wí strax. Sjáið þér nokkuð fleira. Eg þyrfti nefnilega að fara að fara. Já, ég vil ráðleggja yður, að vara yður á þreknum, Ijós- hærðum manni. L.ióshærðum? Ég veit ekki hver það getur verið. Ja, hann er kannske ljós- skolhærður. Nú, ég átta mig bará ekki á þvi. Já, eiginlega skol-dökkhærð- ur. Nú, dökkhærSur. Því sögðuð þér það ekki strax. Þetta er auðvitað ritstjórinn. Ég nefni engin nöfn, en hann á eftir að skeyta skapi sínu á yðúr og það fyrr én þér haldið. Nú, svo hann hefur þá komizt að því, að ánamaðk- arnir, sem ég tíndi handa honum í veiðitúrinn, voru allir í megrunarkúr. Spói. engin — samanstóð máltíðin að öllumu líkindum.af einni sard- i ínudós .og þremur rúgkökum, | en máske borðuðu þsir ekki | neitt. ... | Lína var af sama sauðahúsi og þeir, drakk og svaílaði um.j tíma, en rétti sig svo af þess á I milli. Hún var á aldur við Jóa- i kim, hafði kastaníbrúnt hár, augun voru stór og bjöft, augna hárin löng. Hver einasta lína í . líkama hennar seiddi þá til hennar. Hún var eins og nokk- urs konar drottning á meðai þeir.ra. Þeir elskuðu hana aliir, en enginn þorðd áð snerta hana. Þeir höiðu aiþiljað herbergi handa Línu í bragganum. Stundum lágu þeir í þreytandi andvökudraumum cg hlustuðuj eftir hverju hljóði frá henni; og lifðu sig inn í óorðna hluti, unz svefninn yfirbugaði þá. | Jóakim liélt út úr garðinum, inn á dimmar, malbikaðar göt- urnar og gekk þögull heim' á| leið. Það lagð; á móti honum angan af þungu lofti, mettuðu ryki, er hann gekk inn í bragg- ann. Þeir sátu allir og biðu eftir honum. Hann gekk rak- leiðis að legubekk sínum, sem stóð í einu horninu, tók af sér skóna og lagðist síðan á bekk- inn. Þeir komu til hans. „Þú komst aldrei." Lárus reyndi að gera sér upp hroka. „Nei," svaraði hann blæ- brigðalausri röddu. „Fékkstu ekki neitt?" „Jú," laug hann drýginda- i lega. „En--------—?" „En hvað?" hrópaði hann æstur og reis upp .við dogg. „Þú vissir að við biðum," Lárus haíði lækkað röddina. „Ég' ætla að safna í afmælis- gjöf handa lítilli ,'frænku minni," sagði hann blátt áfram, án nokkurrar tónbreytingar. Hinir skiptust á augnatillit- um, en fóru svo að hlæja. Þeir þrútnuðu og urðu rauðr í and- liti af áreynslunni. Jóakiin hló ekki, og þegar þeir sáu alvör- una í svip hans, fjaraði hlátur- inn út smátt og smátt, og þeir urðu hálf skömmustulegir. Þeir gengu lúpulegir að rúmum sín- um og settust á bríkurnar. Skyndiiega birtist Lína í dyr- um braggans, hikaði sem snögg- ,vast, en gekk því næst inn á j gólfið. Hún var með rispu á kinninni og annað augað var , blátt. Hár hennar var í óreiðu, og barmurinn gekk upp og nið- ur af mæði. „HVer gerði þetta?" spurði Lárus og enginftj gat anoað séð, en að hann væri öskuvondur, „Segðu mér, hvef hann er og t hvar hann á neima; ég skai ! spyrða harfn upp á fyrsta girð- ingarstólpa, sem á vegi mínum verður." „Ég skal lemja hann sundur og saman, í fiskistöppu," sagði Jóakim og sló krepptum hnef-' unum saman, um leið óg hann þandi út brjóstið og augun urðu ' lítil og virtust glampa af reiði. ' „Komist ég í tæri við hann, skal eg velgja honum undir uggum," skaut Tyrfingur inn' í fullur ákefðar og vingsaði til handlegggjunum, eins og til aðj sýna yfir hvaða krafti hanrs- byggi. „Það á að staurhýða þessa „legáta", sem hlaupa eftir hverju pilsi og gera sumar kannske hinsegin," hrópaði Dóri og fór að ganga um gólf — hratt og óákveðið, eins og orð þeirra hefðu komið honum úr jafnvægi og hann væri aS reyna að ganga þau af sér. Orðlaus undrun lýsti sér í svip Línu. Hún horfði rannsak- andi á þá til skiptis, eins og hún heí'ði ekki áttað sig til fulls á þeirri dirfsku og þeim kald- leika, sem þeir höxðu látið í Ijós og hún vissi, að þeir voru lan'gt frá að búa yfir, und- ir venjulegum kringumstæðum. Metnaður hennar fékk allt í einu löngun 'til að láta þá.. standa við orð sín. Það fór kipringur um varir hennar; hún - sléttaði úr kápu sinni, lagaði lausbeizlaða lokka í vöngunum og gekk því næst þegjandi út_ Þeir í'ylgdu henni eftir. „Þarna er hann." Rödd henn- af titraði, er hún benti í áttina að trésiníðaverkstæðinu hinum - megin götunnar. í bjarmanum af götuljósinu sáu þeir, hvar þreklega vaxinn maður gekk^ fram og aftur á gangstéttinnL.. Hann riam staðar, er hann. sá- þá koma í ljós úti fyrir bragg- anum. Hann brosti og horfði á- þá um stund, en hélt síðan á- fram að ganga fram og aftur, „Er þetta hann?" Lárus dró' séinrinn og sjálfsöryggi hans virtist hafa minnkað. „Skyldi hann vera aðkomu- maður?" spurði Dóri og hallaði undir fiatt, um iéíð'og haniv sperrti brýnnar. „Hann er býsna sterkur, trúi ég." Kvenleg rödd Tyrfings hljómaði eins og tíst í rottu. „Ætli hann sé einhver stór- spekúlant?" áræddi Jóakim að láta í Ijós. Þeir tvístigu þarna, snýttu sér og ræsktu sig og stungu höndunum í vasana. Þeir gáfu hver öðrum hornauga, eins og þeir væru að ögra hver öðrum. um að fara yfir götuna pg efna heit sín, en þeir voru hræddir við trúna á sjálfum sér. Lína gaut hornauga til þeirra og þegar enginn gerði sig lík- legan til þess að fara yfir göt- una og veita áverkamanni hennar ráðningu, breyttist öll trú hennar á þeim í beizka reiði.. Þeir náðu tökum á henni, eri- hún sagði ekki neitt, því hún var vinur þeirra og vildi ekki skamma þá. Tár lauguðu augu hennar, barmafylltu þau, og runnu síðan hægt niður vang- ana. Þeir voru sér meðvitandi^ að hún kvaldist og það olli þeim kvöl að horfa á hana kveljast. „Ég ætla að skreppa niður í bæ", Lárus rauf þögnina hálf hikandi. „Ég geng með þér", flýtti Tyrfingur sér að segja og þar með að grípa tækifærið til þess að laumast í burtu. -Þeir bjuggu sig' Ul að halda. á brott. Lína hljóp inn í braggann og skelti hurðinni á eftir sér, svo að buldi í. Þeir hrukku í'kút. Það var eins og eitthvað hefði brostið inni í þeim. Þeir gegu niður lóðina. Jóakim var síðastur í hópn- um. Hann stanzaði sem snöggv- ast við dyrnar á bragganum pg hlustaði á lágan, sogmiklan Frh. á 11. s. \

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.