Morgunblaðið - 01.10.1943, Qupperneq 11

Föstudagur 1. okt 1943.
MORGUNBLABIÐ
11 -
íftíg
:i mi/tu
að ]>að var övvæntingin, sem
knúði hann til að fara úi að
skemta -s.jer, dansa, drekka,
gieyma. Stundum talaði hann
nin mikla velmegun, dylg.jaði
úm arf og spáði að hann æ-tti
eftir að gera mikla uppgötv-
un. En hann var ekki eins og-
Jaekie, sem grúfði sig snögg-
klæddur yfir litía skrifhorðið
í s.jö löng ár og vann að And-
erson gotneska letrinu. Frank
var óútreiknanlegur. En und-
ii' niðri vissi hún, að hún elsk-
aði hann og hann þarfnaðist
hennar. Oft var hún afbrýðis-
söm í garð annara ltvenna, en
hún l.jet hann aldrei verða |iess
áskyn.ja. Loks sagði hún skilið
við Nightengale-kiúbbinn og
feigði s.jer íbúð, til að hafa
betri aðstæður til að hjálpa
Frank og reisa hann við.
Ivvöld eitt, er þau vöru á
ieið heim af dansleik, bæði iít-
ið eitt ölvuð, talaði hami um
að kvænast henni — þessa
sömu nótt. En á siðasta augna-
bliki hleypíi Ruth í sig k.jarki
tíg dró sig í hlje. ,,Ekki fyrr
err þú ert búinn að fá fasta at-
vinnu‘% sagði hún og beitti
þeim viljastyrkleik og skyn-
semi, sem hún átti ti'I. Það varð
því ekkert úr að þau giftust
og Frank var hálf særður í
lángan tíma á eftir.
Þ'að var meira en ári síðar,
s.em hann fjekk. atvinnu við
Eos filmu- og ljósmyndafjelag-
ið í Shanghai. Fimtíu Shang-
hai-dollarar á viku. Ruth hjelt,
fyrst þegar hann skýrði henni
frá þessu, að hann væri að
gera að gamni sínu. En þá
sýndi hann henni brjefin og
fór að pakka niður. „Jeg ætla
að litast um þarna austur frá,
og falli m.jer það vel, síma jeg
eftir þ.jer“, sagði hann eins og
i spaugi. Ruth brosti hugrökku
brosi, uns vagninn, sem ók hon-
um til Vancouver, þar sem
hann tók skipið til Shanghai,
ók af stað. Hún tók fast um
hönd hans, hljóp eins lengi og
hún gat við hlið hinS gríðar-
stóra, gráa almenningsvagns.
Brátt koínst vagninn á fulla
ferð — og þar með var Frank
horfinn.
Ilann skrifaði henni indæl
brjef: Jeg elska þig, enn meira
í dag en í gær og enn meira á
morgun en í dag. En það liðu
þr.jú ár áður en skeytið kom,
skeytið, sem kvaddi hana tii
hans. Það var undarleg tilhugs
un að yfirgefa Ameríku, en
Frank var henni kærari en
fósturjörðin. Hún sagði lausri
stöðu sinni, skrifaði móður
sinni í snatri og kvaddi gröf
Jackies.
011 skip, sem fóru til Aust-
urlanda, voru full af fólki. Hún
var fyrir löngu síðan búin að
safna upp í fargjaldið. Hún
keypti járnbrautarfarmiðann
og sigldi síðan með eina skip-
inu, sem hún gat fengið far
raeð. Það var hraðskreið og
hreinleg japönsk snekkja, er
nefndist Ivobe Maru.
VII.
Frank Taylor.
Þegar Frank var sjö ára að
aldri heyröi hann í fyrsta
skiffi fuglasöng. Það voru eng-
ir söngfuglar á Hawai-eyjun-
um, þar sém hann var fæddur,
að undanteknum óskammfeiln-
um, svörtum fugli með gult
nef, sem hafði ámátleg hljóð
og rjeðist oft inn á svalirnar
eftir brauðmolum, þegar ver-
ið var að borða morgunverð-
inn. Pabbi og hann komu að
kvöldi með skipi til San Pedro,
þar sem ströng og hátíðleg,
gömul Ivona, sem kallaði sig
ömmu hans, tók á móti þeim
í skrítnum, gömlum bíl og ók
þeim til hins hvítmálaða húss
síns í Tjos Angeles. „Sæll, Iíen-
ry“, sagði amma. „Sæl,
niíiBima11, sagði pabbi. „Þetta
er sonurinn". „Sæll, dengsi
minn. En hvað hann er hör-
undsdökkur, Henry!“ „Það er
sólin“, sagði pabbi.
Oestaherbergið, sem Frank
átti að sofa í, var á annari
hæð. Hann hafði aldrei sofið
einn áður. „Þú færð herbergi
föður þíns“, sagði amma við
pabba, og hann varð því eft-
ir á neðri hæðinni. Amma
fylgdi Frank inn í gestaher-
bergið, setti hann undir stevpi
baðið og þvoði honum vand-
lega.
„Hvar er nátttreyjan þín?“
spurði hún.
„Jeg sef aldrei í neinu“,
sagði Frank. Amma opnaði
munninn, en lokaði horium aft-
ur án þess að segja nokkuð.
„Ferðu ekki altaf með kvöld-
bænirnar þínar?“ spurði hún,
í því að hann smeygði sjer upp
í rúmið. „Jú, jú“, sagði hann
fljótmæltur, því að hajm
gleymdi þeim oft. Hann kraup
í rúminu og tautaði hraðmælt-
ur: „Góði guð, blessaðu hús
þetta og alla, sem í því eru,
Pabba, Mamo og Puolani,
Amen“.
„Hver er Puolani?“ spurði
amma.
„Hesturinn minn“, sagði
Frank og kökk-ur kom upp í
hálsinn á honum.
„Maður á aldrei að biðja
fyrir dýrum“, sagði amma um
leið og hún slökti ljósið. Síðan
laut hún yfir hann í myrkrinu
og kysti hánn laust með köld-
um vörurn á ennið. Síðan fór
hún leiðar sinnar og eftir var
aðeins glætan frá götuljósker-
unuru og skuggar gluggatjald-
arina, sem blöktu hægt fram og
aftur í golunni. Hann vakn-
aði upp um miðja nóttina, því
að fugl var tekinn að syngja í
trje fyrir Utan opinn glugg-
ann. Frank settist upp, spenti
greipar og hlustaði hugfang-
inn. Fuglinn söng hátt og
mjög hratt, hann virtist aleinn
og einmana. Skyndilega varð
Frank yfirkominn af heimþrá
eftir móður sinni og öllu, sem
hann hafði Iatið að baki sjer,
og lagðist niður og grjet hljóð-
lega. riiður í svæfilinn sinn,
meðan fuglinn söng og söng.
Morguninn eftir virti amrna
fyrir sjer votan svæfilinn um
stund og’ sagði síðan: „Þú
munt brátt kunna við þig hjer,
Frank — strax og þú ert byrj-
aður í skólanum“.
Afi Frank Taylors var ætt-
aður frá Vermont. Á unga
aldri hafði hann farið til
Hawai sem methodistatrúboði
og kendi guðsorð í Kona-hjer
aðinu. Ilann kom aftur til
Wheeístori í Vermorit að nokkr
um ánun liðnum í leyfi, og fór
þaðan aftur með konu með
sjer. Seinna var haun aftur
sendvtr til Iloriolulu, eða öllu
heldur lítils þorps í átta míína
fjarlægð frá Honolulu, þar
sem vérkamenn stórrar svkur-
ekru bjuggu. Það var lítil
timburkapella skamt frá skóla
húsiritt og þar annaðist s.jera
Taylor sálnheill hins mislita
og misjafna hóps Sóknarbarna
sinna. Henry, einkasonur
presfshjónaníia var tíður gest.-
ur á heimili plantekrueigand-
ans, því að það jrar enginn
annar hvítur leikbróðir handa
börnum hans. Þar sem Henry
var skarpur unglirigur og á-
kafur að koma sjer áfram í
heiminum, ákvað hr. Haneock
—• það var nafn plantekrueig-
andans — að styðja hann til
náms í Yale í Ameríku. Þegar
hann kom aftur, tók hr. Han-
cock hann á skrifstofu sína,
og eftir að hanu kvæntist dótt-
ur Hancock, stóðu honum all-
ar dyr opnar og hann var brátt
gerður að framkvæmdastjóra
fyrir útflutningi óunnins syk-
urs til Ameríku.
Móðir Franks, hin fagra. og
káta Mafno var því af alt öðru
bergi brotin. Margar heldri
ætta eyjarinnar höfðu svartan
blett á fortíð sinni, en lítið var
tekið til þess. Forfaðir lTan-
cocks var enskur sjómaður,
sem hafði drukkið sig auga-
fullan í landgönguleyfi og lent
í áflogum við ungan eyjar-
skeggja út at-kverimanni, og
þeirri viðureign lyktaði með
því, að hanri fótbrotnaði. Þeg-
ar hann kom til s.jálfs sín, var
skipið farið, svo að hann varð
eftir á ey.junni. Seinna kvænt-
ist hann innfæddri stúlku af
tignum ættum og. fjekk með
henni stóra landspildu, sem
Skarfarnir frá Útröst
Æfintýr eftir P. Chr. Asbjörnsen.
grænu torfþaki, og uppi á þekju hússins var hvít geit að
bíta, og-hafði gylt horn, og júgur svo stór sem stærstu
kýr. Fyrir utan húsið sat lítill bláklæddur maður á meis
og reykti pípu. Hann hafði skegg svo rmkið, að það náði
honum langt niður á brjóst.
„Velkominn að Útröst, ísak,“ sagði hann.
„Þökk sje þjer, faðir góður“, svaraði ísak. „Þekkirðu
mig þá?“
„O, ætli það ekki“, sagði karlinn, „þig langar til að
fá að vera í nótt“.
„Já, ef jeg fengi það, þá myndi mjer þykja vænt um“,
sagði ísak.
„Það er verst með syni mína, þeir þola ekki lykt af
kristnum mönnum“, sagði karlinn. „Hefirðu ekki hitt
þá?“
„Nei, jeg hefi engan hitt, nema þrjá skarfa, sem sátu
á rekaviðardrumb“, svaraði ísak.
„Ja, það voru nú synir mínir“, sagði karlinn, og sló
hann öskuna úr pípunni sinni og sagði við Isak: „Gáttu
í bæinn, þú hlýtur að vera bæði svangur og þyrstur, býst
jeg við“.
„Þakka gott boð“, sagði ísak.
En þegar karlinn opnaði dyrnar, var allt svo fagurt
og fínt þar inni, að ísak varð alveg steinhissa. Slíka dýrð
hafði hann aldrei áður sjeð. Á borð höfðu verið bornar
dýrustu krásir; rjómagrautur, dýrasteik og brauð, síróp
og ostar, mjöður og vín, og allt sem gott var. ísak át og
drakk allt hvað hann orkaði, og samt varð diskurinn hans
aldrei tómur, og hve mikið sem hann drakk, þá lækk-
aði þó ekkert í glasinu. Karlinn borðaði ekki mikið, og
ekki sagði hann mikið heldur. En meðan þeir sátu þarna
í makindum, heyrðu þeir hróp og hávaða fvrir utan, þá
gekk karl út. Eftir góða stund kom hann aftur inn með
synina sína þrjá, en ísak varð ekki um sel við þá sjón,
en karlinn hafði líklega getað sefað þá, því þeir voru
eins blíðir og góðir, og svo sögðu þeir, að hann yrði að
sitja og drekka með þeim, því ísak stóð upp er hann
var mettur, en ljet eftir þeim að setjast aftur, og svo
drukku þeir brennivín og öl og mjöð og urðu góðir vinir,
og þeir sögðu, að hann skyldi róa með þeim nokkra róðra,
áður en hann færi heim, því ekki veitti honum af að
hafa með sjer dálítið af fiski, þegar heim kæmi.
Fyrsta róðurinn fóru þeir í vitlausu veðri. Einn karls-
sonur sat við stýri, annar í stafni, en þriðji miðskipa, og
ísak varð að standa í austri allan tímann, svo svitinn lak
af honum. Þeir sigldu eins og þeir væru ekki með öllum
1 ameríska frelsisstríðinu.
var mikill hörgidl á hestum
og var svo komið, að herinn
vantaði tilfinnanlega hesta.
Var þá gripið til þess ráðs að
senda liðsforingja með flokk
manna um Virginia-fylki. Var
þeim fyrirskipað að taka alla
þá hesta, sem þeir kæmu auga
á.
Á einum stað sá liðsforing-
inn, hvar verið var að nota
hesta við að plægja akur.
Ilann barði að dyrum, til þess
að hafa tal af húsráðendum.
„Frú“, sagði hann við virðu
lega gamla konu, sem vísaði
honuni til sætis í smekklegri,
gamalli setustöfu, „erindi mitt
er að taka hosta vðar í nafni
st,jórnarinnar“\.
„Herra“, var svarið, „þ.jer
gétið alls ekki fengið þá. jeg
þarf að nota þá við plægingu
akranna' ‘.
„Mjer þykir það leitt, frú,
en þetta er skipun yfirboðara
míns“.
„Og hver er yfirboðari yð-
ar?“
„Georg 'VVashington hers-
höfðingi, yfirmaður alls amer-
íska hersins“.
„Farið aftur til Georgs Was-
hington hershöfðingja, og seg-
ið honum, að móðir hans geti
ekki látið hann hafa sína
hesta“, sagði konan og brosti
blíðlega til liðsforingjans.
★
Rithöfundurinn les fyrir:
— Ruth, elskan mín — jeg
elska þig — viltu verða konan
mín ?
Hraðritarinn (stúlka): Er
þetta skáldskapur eða alvara?
★
Ilann: Þjer eruð fyrsta
skynsama manneskjan, sem
jeg hefi hitt í dag.
Hún: Nú, þá hafið þjer orð-
ið hepnari en jeg.
★
— ITvaða tennur taka menn
seinast ?
•— Gervitennur.
— Mig dreymdi í nótt, að
jeg hefði fengið atvinnu.
— Það er auðsjeð á þjer, þú
ert svo þreytulegur.
Róndi hafði fengið kaupa-
mann úr Reykjavík og kemur
að vekja hann klukkan sex
fyrsta morguninn.
Kaupamaðurinn: Hvað er
þetta, ertu ekki farinn að
hátta ennþá?
Þýskur liðsforingi tók eftir
því, þegar hann gekk eftir göt-
unum í Amsterdam, að nokkr-
ir borgarbúar heilsuðust með
kveðjunni „Heil Rembrant“.
Hann áleit. að þetta myndi
vera gert til þess að gera
kveðjuna „Heil IIitler“ hlægi-
lega að einhverju leyti.
„Hvernig stendur á því, að
]iið heilsist þannig?“ spurði
hann Hollending, sem hann
mætti,
„Þjer skilið“, svaraði ITol-
lendingurinn, „við höfum einn-
ig átt heimsfrægan málara“.