Morgunblaðið - 31.12.1944, Page 14

14
MORG UNBLAÐIÐ
Sunnudagiir 31. des. 1944
Blessaður fáráðlingurinn! —
Hann steingleymdi að fullvissa
hana um ást sína og aðdáun,
áður en hann spurði. Og Maisie
var nú einu sinni þannig gerð,
að hun gat ekki farið að játa
honum ást sína að fyrra bragði.
Hún gat ekki átt á hættu,
að hann hefði það á tilfinning-
unni þegar árin liðu, að það
hefði verið hún, sem bað hans.
Hún horfði því kuldalega á
hann, og í augnaráði hennar
var ekkert, er ljóstraði upp til-
finningum hennar.
„Onei — ekki geri jeg það
nú“, ansaði hún.
Þau þögðu bæði drykklanga
stund. Maisie gaf Danna horn-
auga. Fyrst varð hann eldrauð-
ur í andliti, en náði sjer þó
brátt. Hann beygði sig áfram
og kallaði til Graves:
„Hertu á ferðinni, Graves.
Jeg. hygg, að verðir laganna
hjer um slóðir sjeu að snæða
kvöldverð núna. En jeg skal a.
m. k. greiða sektiná, ef við verð
um teknir fastir“.
Graves kinkaði kolli, og bif-
reiðin þaut áfram með óleyfi-
legum hraða. „Jeg hefi sjer-
stakan samning við Graves“,
hjelt Danni áfram og hallaði
sjer aftur á bak í sætinu. Hann
talaði rólega, eins og ekkert
hefði í skorist. „Ef hann fær
ekki skipanir um hið gagn-
stæða, á hann ætíð að fylgja
umferðareglunum. Ef hann er
sektaður án þess að hafa fengið
slíkar skipanir, verður hann
sjálfur að greiða sektina. En
að öðrum kosti er það jeg, sem
greiði hana“.
„Það er ekki nema sann-
gjarnt“, ansaði Maisie. Við
sjálfa sig sagði hún': „Hann er
dásamlegur! Jeg hefi komið
honum í laglegan bobba, og nú
flýtir hann sjer eins og hann
getur heim á gistihúsið, til þess
að geta lokað sig inni í her-
bergi sínu og nagað sig í hand
arbökin. Jæja, það munaði
minstu, að hann biðlað? til
mín í þetta skiftið! Skyldi jeg
hafa hagað mjer helst til kven-
lega við hann? Jeg ljet tæki-
færið ganga mjer úr greipum. .
En ekki eru öll kurl komin til
grafar enn. Hann á eftir að
biðja mín aftur og þá. . . .
„Jæja?“ sagði hún spyrjandi.
„Jæja, hvað?“ spurði Danni.
„Það, sem við vorum að ræða
um áðan“.
„Jeg legg til, að við tökum
það mál út af dagskrá’V
„Þá það“, sagði Maisie og
brosti. Hún brosti til þess að
leyna hugarangri sínu. — Hún
hafði látið stjórnast af þeirri
eðlishvöt konunnar — að flýja
karlmanninn, jafnvel þótt hún
þráði, að gefa sig á vald hans.
— Hún vildi refsa Danna fyrir
hina klaufalegu ástarjátningu
hans, ef ástarjátningu skyldi
kalla, — leika sjer að honum
dálitla stund, eins og köttur að
mús, áður en hún gæfist upp.
Hún vildi aff Danni væri ákveð
inn, ruddalegur — virti að vet-
tugi allar mótbárur hennar með
karlmannlegu öryggi. Hann átti
að játa henni ást sína með mörg
um fögrum orðum — grátbiðja
hana um ást hennar — hvísla
eldheitum ástarorðum
hennar.
— I raun rjettri hafði Maisie
aldrei átt unnusta nje elsk-
huga. Hún hafði ætíð haldið
ástföngnum ungmennum í
hæfilegri fjarlægð frá sjer. Hún
var ólík mörgum vinstúlkum
sínum að því leyti, að hún
hafði enga unun af því, að láta
ástfangna pilta, sem ekki vöktu
neinar tilfinningar í brjósti
hennar, flangsa utan í sig. Hún
. hafði aldrei fundið neina fró-
I un í því, að gera unga menn
ástfangna af sjer, þótt hún
! geymdi í hjarta sjer sinn ástar
draum. Hún ætlaði/ að giftast
þeim manni, sem hún elskaði,
og þegar hún væri gift ætlaði
hún að helga líf sitt því starfi,
að gera eiginmann sinn ham-
[ingjusaman. Hún ætlaði að ala
honum börn. Hún ætlaði aldrei
að verða gömul nje ljót. — Hún
ætlaði aldrei að gera sig seka
um þau heimskupör, sem hún
hafði svo.oft sjeð giftar vinkon
ur sínar gera — þegar þær
gerðu bændur sína hálfvit-
lausa á því, að heimta daglega
nýjar fullyrðingar um eilífa
ást þeirra, elta þá stöðugt á rönd
um og reyna á alla lund að
koma í veg fyrir heilbrigt sam
band þeirra við aðrar álíka
hreldar karlverur — bann-
færðu yfirleitt alt athafnalíf
þeirra, er ekki stóð í beinu sam
bandi við heimilið eða þær
sjálfar.
------Þótt engir af nánustu
vinum Maisie hefðu grun um
það, var hún há-rómantísk
stúlka. Hún þráði af allri sálu
sinni að rómantískur elskhugi
— 100% kvennagull — biðlaði
til sín — legði ást sína að fót-
um hennar. Löngu áður en hún
hafði orðið ástfangin af Danna
Pritchard, var hún orðin ást-
fangin af ástinni. Þaðan var
runnin hin ósjálfráða gremja
hennar í garð Danna og hinnar
furðulegu framkomu hans. —
Hvernig gat hún skýrt honum
frá því, sem hún hafði geymt
í hjarta sjer, frá því að hún
komst til vits og ára, eins og
hvern annan helgidóm — —
aðeins til þess að svala forvitni
hans? Hvaða tryggingu hafði
hún fyrir því, að hann myndi
opna hjarta sitt fyrir henni í
staðinn? Og bar honum ekki að
láta fyrst í Ijós tilfinningar sín
ar? — Maisie brosti, en það
sem hana langaði í raun rjettri
mest til þess að gera, var að
gefa Danna vel útilátið kjafts-
högg og gráta síðan úr sjer
jgremjuna og hrygðina við
brjóst hans.
„Hroki veldur hrösun“, sagði
Daníel upp úr þurru.
„Þú varst ekkert hrokafull-
ur“, ansaði Maisie, og leit á
hann.
„Nei, ef til vill ekki. En jeg
hrasaði engu að síður“.
„Þú hafðir fullan rjett til þess
að spyrja, Danni“, sagði Maisie
áköf. „Þú hefir þekt mig svo
lengi og við höfum ætíð verið
góðir fjelagar, og —“.
„Já, já“, tók hann fram í fyr-
ir henni. „Þú skilur mig. Það
er ágætt. En þú getur verið al-
veg róleg. Jeg mun ekki ar.grg
í eyra þig oftar. Þú ert altof góð og
j indæl stúlka til þess, að þetta
asnastrik mitt kasti nokkrum
skugga á.vináttu okkar“.
j „Jeg verð þá að biðja hans,
eftir alt“, hugsaði Maisie með
sjer. Og hún hefði gert það þá,
ef bifreiðin hefði ekki numið
staðar frammi fyrir gistihúsinu
á sama andartaki.
| Þegar Danni hjálpaði henni
út úr bifreiðinni, þrýsti hún
hönd hans örlítið, og leit ástúð-
lega á hann.
I „Það er fallegt af þjer að fyr-
irgefa mjer framhleypnina“,
hvíslaði Danni.
— Maisie fór beina leið upp
á herbergi sitt, kastaði sjer upp
í rúm og hágrjet. Hún grjet svo
lengi, að augu hennar urðu rauð
og þrútin. Hún þorði ekki að
láta Tameu sjá sig við kvöld-
verðarborðið, og sendi því þjón
ustustúlku sína með þau skila-
boð til Danna, að hún hefði höf
uðverk og -ætlaði að snæða
kvöldverð á herbergi sínu.
XXI. Kapítuli.
Þegar Danni sagði Tameu að
Maisie hefði höfuðverk og
kæmi ekki niður til kvöldverð
ar, gladdist hún í laumi yfir ó-
heppni hennar — þótt hún setti
vitanlega upp innileghn samúð
arsvip. Ekki gat hún gert að
því, þótt Maisie notaði ekki
tækifæri þau, sem henni buð-
ust — en hún ætlaði svei mjer
ekki að vera iðjulaus í kvöld.
Að kvöldverði loknum tókst
henni að fá frú Casson til þess
að spila bridge við einhverja
kunningja sína, og áður en
Danni vesalingurinn vissi af,
hafði Tamea leitt hann við
hönd sjer út í stjörnubjarta
nóttina. Þau hjeldu í áttina til
Monterey-flóans.
— Tamea var hljóð. Hún
fann, að Danni kærði sig ekki
um að tala. Honum lá eittfívað
á hjarta — hann var hryggur
yfir einhverju. Það sem hann
þarfnaðist var ást, samúð og
söngur. Tamea tók að syngja,
mjög lágt. Það var víst ástar-
söngur — því að þótt Danni
skyldi ekki orðin, skynjaði
hann ást og þrá af tónunum....
Alt í einu þagnaði Tamea og
bar hönd hans að vörum sjer.
Síðan hjelt hún áfram að
syngja.
— Þau komu að bekk, sem
stóð á lágum kletti, niður við
sjóinn. Á þessum kletti brotn-
uðu bárurnar, í háflæði. En í
kvöld var hafið hljótt og dimm
blátt. Þau settust niður. Tamea
hjelt enn utan um hönd Danna.
Hún sleppti henni meðan hann
kveikti sjer í vindlingi, en lagði
síðan handlegg hans utan um
háls sjer og lagði vanga sinn
að vanga hans. Hún hjelt áfram
að syngja.
Alt í einu þagnaði hún, lagði
aðra hönd sína á kinn hans og
sneri andliti hans að sjer.
„Ástin mín“, hvíslaði hún. —
„Jeg elska þig af öllu hjarta
mínu og allri sálu minni“.
Skrítnu konurnar
í litla húsinu
Eftir Phyllis Mégorz
LITA SNOTRA HÚSIÐ stóð í röð af litlum ®húsum,
en gatan hjet Snotrustræti. Húsin voru öll máluð hvít
að utan með hárauð þök. Á öllum húsunum voru græn-
ar hurðir og snjóhvít tjöld fyrir hverjum einasta glugga.
Fyrir framan hvert einasta hús var líka lítill, snyrti-
legur garður með malargangstíg og blómareitum, full-
um af fallegum blómum.
Snotrugata var sannarlega rjettnefni á götu þessarri,
þar sem húsin voru öll svona björt álitum og hreinleg.
En þótt svo væri var eitt þeirra samt allra hvítast og
fallegast. hreinast og þokkalegast af þeim öllum. Það
var þar, sem tvær skrítnar systur bjuggu og kölluðu
húsið sitt Snotrustaði. — Hvergi sást þar svo mikið sem
arfakló í garðinum, nej nokkurskonar óregla á blómum,
sem stóðu þar í beinum og fallegum röðum um garðinn.
Og það var engin furða. þótt alt væri svona þrifalegt
og fínt á Snotrustöðum, því systurnar, sem bjuggu þar,
voru svo þrifnar, að þær máttu hvergi nokkursstaðar sjá
ryk, hvað þá heldur meiri óhreinindi.
Eldri systirin, sem hjet Petra, var mjög há og horuð,
eiginlega eins og strik í laginu. Það var yngri systirin
líka, hún Pála, en ekki alveg eins há. Þær höfðu báðar
hár sitt sett upp í hnút í hnakkanum, og báðar k]ædd-
ust þær altaf kolsvörtum kjólum, sem náðu niður á tær
á þeim, og svo voru þær í svuntum með tvo stóra vasa.
Báðar tvær höfðu þær mikil horngleraugu á nefinu. Og'
hvorug þeirra systra, Petru og Pálu, brostu nokkurn-
tíma, hvað þá heldur að þær hlægju nú.
Jeg var að enda við að segja ykkur. að þær hafi aldrei
brosað eða hlegið, og hvað viðvíkur framkomu þeirra
við nágrannana, þá sögðu þær aldrei nokkurntíma við
þá „Góðan daginn,” eða „það er gott veður í dag.” Og
þær góðu nágrannakonur voru líka löngu hættar að
bjóða systrunum heim til sín, já jafnvel að heilsa þeim
yfir girðingarnar, þegar þær voru úti í görðunum.
BEST AÐ AUGLTSA 1
VIIIKI
-1 V «
Hann: — Það er eðli kven-
mannsins að mótmæla. Kven-
fólkið getur ekki stilt sig um
að bera á móti öllu mögulegu.
Hún: — Hvaða bansett vit-
leysa.
★
Breskur þingmaður var á
göngu gegnum byggingu upp-
lýsingaráðuneytisins breska. —
Alt í einu sá hann myndastyttu,
sem kom honum ókunnuglega
fyrir sjónir. Hann sneri sjer að
eftirlitsmanni og sagði:
— Jeg hefi ekki tekið eftir
þessari myndastyttu hjer fyrr.
— Það er ekki von, sagði eft-
litsmaðurinn. Þetta er ekki
myndastytta, heldur blaðamað-
ur, sem er að bíða eftir frjett-
um.
★
Nýja vinnukonan hjá skip-
stjórarium, spurði hann, hvort
hann vildi hafa teið sterkt.
— Nei, sagði skipstjórinn, en
þjer skulið þynna það með
rommi, ekki r.-ieð vatni.
★
Amma var að skera brauð
handa krökkunum.
Villi litli: — Stækka ekki
gleraugun þín mikið, amma
mín, þegar þú lítur í gegn um
þau?
Amman: — Ójú, barnið mitt,
en af hverju spýrðu?
Villi: — Jeg ætla að biðja þig
að taka ofan gleraugun, meðan
þú skerð snéiðina handa mjer.
★
Gesturinn: — Kallið þjer
þetta nautakjöt?
Þjónninn: — Er nokkuð að
steikinni?
Gesturinn: — Ekki annað en
það að mjer heyrðist hún
hneggja.
Cæfa fylgir
trúlofunar-
hringunum
frá
Sigurþór
Hafnarstr. 4.
Svissnesk (
herra armbandsúr, vatns- |
þjett og þola högg. Fjöl- |
breytt urval í skrautgripa- §
verslun minni.
Gottsveinn Oddsson |
Laugaveg 10, gengið inn s
frá Bergstaðastræti.
‘MfMIMNIfUftetfjN
Augun jeg hvíli
með GLERAUGUM frá TYLL