Morgunblaðið - 29.10.1952, Qupperneq 14

14
nuKovnklaaib
Miðvikudagur 29. okt. 1952
ADELAIDE
Skáldsaga eítir MARGERY SHARP
Framhaldssagan 47
skrifa utan á umslög. Ef ég vinn
mér inn tíu shillinga á viku, þá
kalla ég það gott“.
„Þá getur þú borgað mér
fimm. Það verður nóg fyrir matn-
um“.
„Eg get líka ef til vill orðið
efnaðri. Sérstaklega, ef ég hætti
að drekka“.
Adelaide horfði á hann og
sagði alvarleg á svip, en þó án
allrar ásökunar:
„Ég geri mér ekki vonir um
Jþað. Ef þú drekkur mikið þá rek
ég þig auðvitað burt. En ég fer
ekki fram á að þú hættir því.
Svo mikið hef ég þó lært af
reynslunni“.
„Þú ætlar þá ekki að reyna að
betrumbæta mig?“ ^
„Sannarlega ekki. En ég held,
eins og þú, að okkur geti komið
vel saman og að við getum ....
getum...."
„Orðið hvort öðru einhvers
virði“.
„. . . . orðið hvort öðru einhvers
virði. En ég býst ekki við neinum
kraf ta verkum“.
Adelaide stóð á fætur og fór að
taka fram af borðinu. Lauderdale
virti hana fyrir sér hugsandi á
svip og sagði svo: „Og þó er þetta
ekki alsendis ólíkt kraftaverki.
Ef mér hefði ekki veriðdleygt út
úr kránni. ... “
Adelaide sneri sér að honum
og sagði:
„Já, og ef Alice hefði ekki
fengið kvef. Ég hata þetta orð
„ef““.
Hann skildi hvorki upp né nið-
ur.
En hann var of hugulsamur til
að spurja um það nánar. Hann
stóð upp og sagðist ætla að fara
út og mundi koma aftur um sex
leytið til að borða, ef það passaði
henni. Og svo fór hann út.
Hann var svo niðursokkinn í
hugsanir sínar að hann tók ekki
eftir því þegar hann gekk fram
hjá kránni, og áður en hann vissi
af, var hann kominn fram hjá
öllum fimm kránum í götunni.
Þetta var því í fyrsta sinn á
þrern mánuðum, sem hann kom
©lveg þurr á vinnustaðinn.
býtt eftir þörf. Starfsmennirnir
urðu sjálfir að sjá sér fyrir skrif-
færum.
i Þannig var í stuttu máli um-
I horfs hjá Evans. Enda þótt ytri
* aðstæður væru allar lélegar, þá
! var þarna alltaf nóg að gera. —
I Aðalviðskiptavinirnir voru stórar
verzlanir. Stundum komu inn
langir listar með heimilisföngum
| á. Þá var .bara að skrifa. En
stundum voru bara nöfnin, og þá
þurfti að leita uppi heimilisföng-
I n.
1 Lauderdale hljóp við fót niður
tröppurnar, kinkaði kolli til herra
Evans og gekk inn. Mánudagur
var alltaf lélegur dagur, illa sótt-
ur af starfsliðinu, því það samdi
I sig að háttum heldra fólks og
fékk sér þriggja daga frí um
! helgar. Nú voru líka bara tveir
viðstaddir. Herra Bly og herra
Samson. Lauderdale kinkaði kolli
til þeirra og settist sjálfur niður
við borðið, þar sem á var blek-
klessa eins og fljúgandi svín. —
Hann virti hana fyrir sér góða
stund, þangað til herra Bly rétti
honum rifrildi af heimilisfanga-
skrá. Lauderdale sótti sér um-
slög, stakk pennanum í stöngina
og hóf skriftir. Venjulega var
hann fljótur og skrifaði rétt. En
það var ekki svo í dag. Hann
skrifaði utan á fjögur umslög,
setti klessu á það fimmta, lagði
frá sér pennann, tók hann upp
aftur og bætti við einum hlykk á
rófuna á svíninu. Hann gat ekki
samlagast andrúmsloftinu í kjall-
aranum í dag. Þetta var merki-
legt, sem hafði komið fýrir hann.
Hann hafði kynnst Adelaide
Lambert og það var nóg til að
trufla sálarró hans. Og þótt und-
arlegt mætti virðast, fannst hon-
um ekki athyglisverðust sú stað-
reynd, að hún hafði óbeinlínis
verið völd að dauða eiginmanns
síns, heldur það, að hún gæti
talað um það með slíkum bitur-
leika, að einhver honum óþekkt-
ur kvenmaður að nafni Alice
hefði fengið kvef. ...
Það var ein höfuðregla herra
Lauderdale að harma aldrei orð- ,
inn hlut. Kvenfólki,hætti til þess
og það mislíkaði honum alltaf.
Honum hafði fundizt í fyrstu
Adelaide vera undantekning frá
þeirri reglu, og hún tæki ekki
nærri sér þótt hún missti eitt-
hvað af þessa heims gæðum. En
.... hver í fjáranum var þessi
Alice? Sennilega hafði hún átt
heima í fyrra þætti lífs hennar
og þessi biturleiki stafaði af því
að hún þráði að komast aftur til
fjölskyldu sinnar. Nei, þetta var
ekki gott. Sennilega mundi sam-
band þeirra, hans og hennar,
ekki verða langlift. ' i
Herra Lauderdale var í mikl-
um vafa um hvort hann ættí að
fara aftur til Britannia Mews.
Honum datt líka í hug að færi
hann þangað gæti eins verið að
hann kæmi að tómum kofunum.
Það gat verið að endurminning-
in um þessa Alice hefði vakið
upp endurminningar um fleira,
sem hún saknaði. Og tilhugsunin
um sjálfstæði sitt, niðurlæging-
una og félagsskap hans, hefði lot-
ið í lægra haldi. Ef til vill var
hún þegar farin að tína saman
pjönkur sínar. Ef til vill var hún
þegar farin. „Og samt er ég viss
um að hún hefði gifzt mér“, hugs
aði herra Lauderdale. „Eins og
ég hefði gifzt henni Við fundum
bæði að það voru örlögin, sem
réðu þessu. En hún getur náttúr-
lega verið háð einhverjum örðum
örlögum líka .... og hvar stend
cg þá?“ I
Þegar svo var komið hugsun-
um hans, fann herra Bly að sessu-
nautur hans var ekki eins og
hann átti að sér. Hann sneri sér
því að honum og horfði rannsak- j
andi á hann. Herra Bly var um
fimmtugt, en svo horaður og ves-
allegur, að hann virtist enn þá
eldri. Hann var varla nema skipn
og bein og lítlir hártoppar, sem
stóðu út í loftið fyrir ofan eyr-
un. Það var hægur vandi fyrir
hvern sem var, að gera skop-
mynd að herra Bly.
„Hvert er þitt álit á kven-
fólki?“ spurði Lauderdale.
„Uss“, sagði herra Bly.
Þetta var þó ekki yfirvegað
svar. Hann ýtti stólnum frá borð-
inu, lagði annan fótinn yfir hinn
og hugsaði sig um. Herra Sam-
3.
Vinnustaður herra Lauderdale
var í rúmgóðu kjallaraherbergi,
þar sem eitt hornið hafði verið
hólfað af fyrir eiganda fyrir-
tækisins. Hann var gamall karl
frá Welsh, sem hafði átt betri
daga. Það átti hann sameiginlegt
við starfsmenp sína, því að allir
höfðu þeir vitað sinn fugl feg-
urri. Veggirnir voru rakir og
veggfcðrið hékk í flygsum, en á
þeim stóð, að nenn væru vin-
samlegast beðnir að neyta ekki
tóbaks. Menn voru líka vinsam-
lega beðnir að spýta ekki á gólfið
eða hafa með sér áfengi. Enginn
fór eftir þessum beiðnum, en ef
eitthvert spjaldanna datt niður,
þá hengdi herra Evans það vand-
lega upp aftur. Það var alltaf
kalt í kjallaranum. Líka á sumr-
in. Gasljósin loguðu allan dag-
inn, og gáfu herberginu öllu sér-
kennilegan blæ. Hver starfs-
mannanna þekkti sitt borð á blek
klessunum og þeim hafði verið
breytt í allskonar skemmtilegar
kvenmanns- og dýramyndir. —
Yfir öllu var þykkt lag af ryki og
skít. í einu horninu var opinn
skápur og í honum voru staflar
af örkum og umslögum, og gríð-
arstór flaska með bleki .... ef
blek skyldi kalla. Það var eitt-
hvert samsull, sem herra Evans
bjó til á hverjum mánudegi úr
svörtu dufti og vatni .... aðal-
lega vatni. Orð^bækur og heim-
ilisfangabækur voru á skrifstof-
unni hjá Evans. og þeim var :út:
Hrói höfttur
snýr afftur
eftir John O. EricssoD
39.
— Einn þeirra, sem varð eftir í Englandí og Ríkarður kon-
ungur hatði veitt rétt til dýraveiða í Sherwood, var mat-
reiðslumaðurinn, sem strauk frá Dalsklaustri. Sá, sem einu
sinni missti Hróa hött í ána, þegar hann átti að bera hann
yfir hana. Það var áður en hann gerðist einn af mönnum
hans, vitaskuld.
— Er það hann, sem þú hefur læst klónum í? spurði Guy
ákaíur og hélt niðri í sér andanum.
— Einmitt hann, herra. Sjálfur hinn feiti bróðir Tuck.
Jafnskjótt og Stork hafði sagt þessi orð, spratt riddarinn
upp eins og bitinn at höggormi. Hann þreif í hnakkadrambið
á sögumanninum og sveitlaði honum í kringum sig. Spark-
aði síðan í hann svo duglega, að hann rauk yfir hálft gólfið.
Sláninn stakkst á hausinn ofan í hálminn, sem breiddur var
ytir gólihellurnar. Og þegar hann brölti á fætur aftur, skirp-
ar.di og hvæsandi öskraði Guy á móti honum í ofsabræði:
— Og þetta gaztu ekki látið út úr þér undir eins. Farðu nú
og komdu með hann hingað 1 snatri ef þér er nokkuð annt
um líftóruna.
Æðarnar risu bláar og ógnandi á enni hans — öruggt
merki þess, að hinn skapmikli riddari var að því kominn
að springa af bræði.
Veslings Stork haltraðist út um dyrnar í flýti. Jafnskjótt
og hann var kominn úr augsýn, kreppti hann hnefana og
fór að skammast og rausa út aí hinni svivirðilegu meðfero,
sem hann hafði orðið fyrir.
— Bíddu aðeins við, góði minn herra Guy, tautaði hann.
Einn góðan veðurdag kemst þú ef til vill sjálfur í klípu, og
þá skal ég muna þér það, sem þú gerðir nú.
ö E N D I X
ÞVOTTAVÉLIN
fyrirliggjandi
HÚN ER ALGERLEGA SJÁLFVIEK
Lepr?ur í blevti — Þvær
Þrískolar og Vindur
— allt án þess að dýfa hendi í vatn.
Vorð með söluskatti kr. 6.502,50
EINS ÁRS ÁBYRGS
HEKLM, m.F.
SKÓLAVÖRÐUSTÍG 3 — SÍMI 4748
STRAIiWÉEilEl
fyrirliggjandi.
Breidd á valsi 58 cm. Verð kr. 1990.00
Hagkvæmir grdðsinskilmálar
HEKLA H.F.
Skólavörðustíg 3 — Símj 4748.
Til leigu
4ra herbergja íbúð
í nýlegu húsi í Laugarneshverfi til leígu. Tilboð sendist
afgreiðslu Morgunbl., merkt: XXV. —39