Morgunblaðið - 28.12.1960, Blaðsíða 3

Miðvik'udagur 28. des. 1960
MORCUNPLAÐIÐ
Flugslysið mikla í New York. Myndin sýnir 6. stræti í Brooklyn. Stél flugvélarinnar liggur brennandi á götunni. Slökkvi-
liðið berst við eldinn í brakinu og blokkinni.
íslenzk stúlka segir frá flugsl^sinu mikla í New York:
„Dey ég, dey ég?“
— Hávaðinn í brunaliðinu
var óskáplegur. Vælið í sí-
renunum smaug gegnum
merg og bein. Það hlaut eitt-
hvað hræðilegt að hafa gerzt.
Ég vissi auðvitað ekkert um
flugslysið og heyrði engan
annan hávaða. Skömmu eftir
að ég heyrði í brunaliðinu,
kom maður hlaupandi inn og
sagði, að það hefði orðið
hræðiiegt flugslys. Flugvél
hefði hrapað niður í næstu
götu. Við kveiktum á útvarp
inu og hlustuðum á lýsingar
fréttamanna á staðnum. Það
voru ekki nema fáeinar mín-
útur siðan slysið varð, en
nöfn allra þeirra, er voru með
flugvélunum, voru lesin upp.
Þeir hafa sennilega gert það
til þess að aðstandendur
þeirra, sem voru með fiugvél-
unum, biðu ekki lengur á flug
vöilunum. Það voru svo marg
ir, sem biðu á flugvöllunum,
því mörgum flugvélum hafði
seinkað, vegna dimmviðris.
Síðan komu lýsingar sjónar-
votta af slysinu. Þær voru
hryllilegar. Ég treysti mér
ekki til að hafa þær yfir. Ein
kona lýsti til dæmis, hvernig
einn farþega skreið á fjórum
fótum út úr flugvélarflakinu
og reyndi að komast upp á
snjóskafl, en logarnir læstu
sig í hann, unz hann bókstaf-
lega brann upp til agna.
Þetta var alls ekki það versta.
Ég skil ekki hvernig fólk get-
ur lýst svona hlutum í
smæstu atriðum. Það voru
auðvitað allir gripnir ein-
hvers konar æði. Það hiýtur
að hafa verið vegna þess. Lýs
ingarnar voru svo óhugnan-
legar. Ég veit að ég gleymi
þeim aldrei. Þær voru stöð-
ugt endurteknar. Upp aftur
og aftur. Fyrir þá sem hefðu
kannski misst af fyrri lýsing-
um. Það væri hægt að gera
menn brjálaða með svona ó-
hugnanlegum endurtekning-
um. Inn á milli var svo sagt
frá litla drengnum, sem hafði
lifað af þetta hræðilega flug-
slys. Það var eins og krafta-
verk. Meira en það. Það var
eins og uppbót. Eina vonin.
Menn héldu dauðahaldi í von
ina um að hann mundi lifa.
Útvarpið fylgdist nákværn-
lega með líðan hans og sagði
alltaf, að læknarnir teldu að
hann mundi lifa. Þeir sögðu
að hann hefði alltaf spurt,
þegar hann kom til meðvit-
undar: — Dey ég, dey ég?
Það urðu allir slegnir, þegar
hann dó. Það var eins og
eitthvað dæi innra með þeim
sem lifðu.
★
Þetta er frásögn islenzkrar
stúlku, Kristrúnar Jónsdóttur,
á andrúmsloftinu á sjöundu
götu í Brooklyn, þegar ægi-
legasta flugslys sögunnar
varð yfir New York-borg 16.
des. sl. Kristrún bjó í sjöttu
götu, en önnur flugvélin,
sem lenti í árekstrinum, féll
til jarðar á sjöttu götu. Krist
rún kom heim til íslands 19.
des. sl. eftir um eins árs dvöl
í Bandaríkjunum.
★
Þetta er ekkj mjög fjöl-
menn gata. Það hefði orðið
enn verra, ef hún hefði lent
í verzlunargötu, þar sem
fólk var að kaupa til jólanna.
Mörg hús stóðu í Ijósum log-
um fram eftir degi og brunnu
til ösku. Ég veit ekki hvað
margir dóu, sem voru á jörðu
niðri. Þegar talan var komin
upp í 137, hætti ég að fylgj-
ast með. Ég varð að gera það.
Mynda mér einhvers konar
varnarmúr. Lýsingarnar í út
varpinu fóru verst með
mann. Ég heyrði um tvo
STAKSTEIHAR
menn, sem voru að moka snjó
á götunni. Þeir dóu strax. —
Þetta var fyrsti snjórinn. Það
fór að snjóa á mánudag, og
umferðin var rétt að komast
í samt lag, þegar slysið varð.
Það var um hálfellefu, sem
slysið varð. Ég fór ekki út.
fyrr en klukkan tólf. — Það
var ekki hægt að komast
alveg að slysstaðnum, því að
hann hafði verið girtur af,
og margar götur lokaðar. Ég
sá samt flakið og brunnin hús
og bíla. Það var ekkert eftir
nema nakið járnið. Veðrið
var drungalegt, og það var
angistarsvipur á hverju and-
liti. Menn töluðu ekki um
annað en slysið. Allt annað
hvarf í skuggann. — Menn
gengu og töluðu eins og í
leiðslu, eftir æsinguna, sem
fyrst greip alla. Það verður
ekki alls staðar jólagleði,
sögðu men* hver við annan.
Hver hafði sina sögu að segja
í sambandi við slysið. Þetta
virtist endalaust. Seinna um
kvöldið fór ég aftur út. Það
voru ekki margir á ferli. —
Kennedy hafði sagt í útvarp-
inu fyrr um daginn, að fólk
hjálpaði bezt með því að hóp-
ast ekki að slysstaðnum. —
Fólk tók það áreiðanlega
mikið til greina. Það var ver-
ið að vinna með kranabílum
á slysstaðnum. Þrátt fyrir
vélahljóðið var einkennilega
hljótt yfir öllu. Þetta var bú-
ið, en mundi fylgja aðstand-
endum hinna látnu eftir í líf-
inu. —
* 0 0 0 00 0 # + + 0 0 00000* 0 0 0000000 0 0 00 0 0 0 0 0 0 0\ \_0 0 0 0 000 0000000
— Ljóslaus jól
Framh. af bls. 1
þólska verkalýðssambandsins um
það hvort það skyldi taka þátt
í verkfallinu. Ef það hefði ver-
ið samþykkt, má telja víst, að
stjórnin hefði fallið. En um
miðjan dag var tilkynnt að það
tæki ekki þátt í verkföllunum.
Samgöngur stöðvast
Verkföllin hafa valdið
miklum truflunum bæði í
samgöngum og almennt í at-
▼innulífinu. Vinna liggur t.d.
mlgerlega niðri í kolanámun-
um í Charleroi, Mons og La
Louvriere. —. Járnbrautasam-
göngur hafa mikið til stöðv-
mzt í suðurhluta Iandsins. —
Víða hefur komið til smá-
▼egis átaka, þar sem her-
menn hafa tekið við stjórn
samgöngutækja. —. Verkfalls-
▼erðir hafa komið í veg fyr-
ir að erl. járnbrautarlestir fái
að fara gegnum landið. T. d.
réðust verkfallsverðir inn í
þýzka eimreið í nágrenni
Liege og köstuðu logandi kol-
unum út úr kyndingarhólf-
inu. —
í Briissel hafa verkfalls-
menn stöðvað ferðir spor-
vagna og rafmagnsstrætis-
vagna með því að klifra upp
á þá og taka raftengslin úr
sambandi eða slíta niður raf-
linur. Þeir hafa og girt fyr-
ir aðra umferð um aðalgöt-
urnar með þvi að fylkja sér
á strætunum.
Ljóslaust á jólum
Stórir hlutar Belgíu voru raf-
magnslausir á jólunum, vegna
þess að starfsmenn við gufu-
orkuver gerðu verkfall. Þá hef-
ur það og valdið margvíslegum
erfiðleikum í borgunum, að
ýmsir þjónustumenn hafa lagt
niður vinnu. Sorphreinsunar-
nienn hafa ekki unnið síðan á
Þorláksmessu og er hreinlætis-
ástand t. d. í Briissel mjög
slæmt. Póstburðarmenn í mörg-
um borganna báru ekki út jóla-
póstinn og þar sem prentarar tóku
þátt í verkfallinu hefur útkoma
margra dagblaða stöðvazt. En á
öllum þessum sviðum vantar
skipulagningu í verkföllin, þann
ig að í sumum héruðum hefur
verkfallanna gætt lítið.
Það er haft eftir forustumönn
um kaþólska flokksins, að verk
fall þetta sé orðið belgísku
þjóðinni mjög kostnaðarsamt,
vel geti verið að það hafi í för
n.eð sér ekki minna tjón en
sjálf Kongó-deilan.
Vilja hengja Eyskens
í dag voru hópfundir og
kröfugöngur í mörgum borgum
Belgíu. Um 7000 jafnaðarmenn
höfðu safnazt saman í miðbiki
Brussel. Þeir héldu fyrst mót-
mælafund, þar sem þeir mót-
mæltu því að belgiskur almenn-
ingur yrði látinn bera tjónið af
Kongó-deilunni. Vildu þeir
heldur að tjónið yrði látið falla
á fjármálamennina. Þá báru
þeir spjöld þar sem þeir kröfð-
ust þess, að Eyskens forsætis-
ráðherra yrði hengdur. Eftir
fundinn dreifði mannfjöldinn
sér um miðbæinn í þeim til-
gangi að stöðva alla umferð um
göturnar. Seinast þegar til var
vitað var verið að safna liði
hjálmklæddra lögreglumanna á
strætunum, sem var ætlað það
hlutverk að dreifa verkfalls.
mönnum með brunaslöngum og
kylfum ef á þyrfti að halda.
— Áður en til þess kæmi hafði
einn af foringjum jafnaðar-
manna þó hvatt þá til að snúa
heim, — en þið komið aftur á
morgun, bætti hann við.
í Liege fóru um 400 verkfalls
menn kröfugöngu til ráðhúss-
ins. Þeir veltu að minnsta kosti
einni bifreið, sem reyndi að
komast gegnum fylkinguna.
Ein undantr kning
Á aðfangadag birtu Reykj»-
víkurblöðin forystugreinar um
jólaháfiðina eins og vera ber.
Þar var látin í ljós vonin una
frið á jörðu, vinsamleg sam-
skipti mannanna, að þeim tæk-
ist að hagnýta gæði heimsins i
þágu mannúðar og vísinda o. s.
frv.
Á þessu varð þó ein undan-
tekning. Málgagn heimskomm-
únismans, Þjóðviljinn, notaði
þennan mesta hátíðisdag krist-
ins samfélags til persónulegra
árása og til þess að reyna að
ala á mannhatri og mann-
vonzku, enda hafði blaðið áður
undirbúið jólahátíðina með ó-
menguðu guðlasti.
Þessa afstöðu islenzkra manna
til jólahátiðarinnar og friðar-
boðskaps hennar ber vissulega
mjög að harma.
Eitt rekur sig á annars
horn
f Þjóðviljanum 9. þ. m. var
rætt um forystugrein í Morgun-
blaðinu frá deginum áður og
sagði þar að Morgunblaðið hefði
túlkað stefnu rikisstjórnariimar
m. a. á þessa leið:
„Þess vegna sé það stefna nú-
verandi ríkisstjórnar og styrkur
hennar að skipta sér ekki af
neinu, heldur lá.ta „hagsmuna-
samtökin“ Ieysa vandkvæði sín
sjálf; það sé stefna „frelsisins".
Annar eins hroki hefur vart
sézt áður i stjórnmálaumræðum
hér á Iandi“.
Síðastliðinn föstudag ræðir
Þjóðviljinn enn um afstöðu
Morgunblaðsins til kjaramála og
nú er komið annað hljóð í
strokkinn, því að í ritstjórnar-
greininni segir:
„En til þess að ná þessu
marki, segir blaðið (Morgun-
blaðið) að verkalýðssamtökin
yrðu að taka upp samráð við
ríkisstjórnina sýna lipurð og
sveigjanleik í samningum. Ríkis
stjórnin vildi tryggja „kjara-
bætur án verkfalla“, en ef
verkalýðssamtökin sinntu ekki
framréttri hendi hennrar, sann-
aðist að þau vildu aðeins „verk-
föll án kjarabóta“,“
Þannig rekur sig eitt á annars
horn í skrifum þessa blaðs um
kjaramálin og er það ekki að
furða, enda hefur það í því efiri
enga stefnu aðra en þá að koma
á. pólitískum verkföllum.
Stefna Morgunblaðsins
Morgunblaðið hefur margsinn-
is túlkað stefnu sína í launamál-
unum, og hér skal þess aðeins
getið, að blaðið leggur á það ríka
áherzlu, að samtök Iaunþega og
vinnuveitenda vindi bráðan bug
að því að bæta launakjör með
samstarfsirefndum launþega og
vinnuveitenda, með meiri vinnu-
hagræðingu, ákvæðisvinnufyrir-
komulagi o.s.frv. Jafnframt hef-
ur blaðið margundirstrikað að
ríkisvaldið geti ekki verið samn
ingsaðili í vinnudeilum. Ríkis-
stjórnin hefur lýst því yfir, að
hún muni ekki velta nýjium kaup
hækkunum aftur yfir á almenn-
ing í hækkuðu vöruverði. Þar af
leiðir augljóslega, að launahækk-
anir er einungis hægt að taka úr
vasa atvinnurekenda og þá því
aðeins, að þeir hagnizt nægilega
til að standa undir kauphækk-
unum. Það er því og verður mál
þessara stétta að leysa launamál-
in, en sameiginlegan hag hafa
þær af því að fara þær Ieiðir,
sem Morgunblaðið hefur bent á,
og vissulega ber sá aðilinn þunga
ábyrgð, sem þrjóskast við að
hrinda þeim úrbótum i fram-
kvæmd.