Morgunblaðið - 28.12.1960, Blaðsíða 16

16
MOnrrwnfáfílfí
Miðvikudagur 28. des. 1960
45
Sjálfsævisaga Díohu Barrymorc
ær6í letur af (jerold Trank
sem það líkar betur eða verr,
þá hafði ég, allt frá því ég hætti
að vera krakki, verið hrifin af
fallegum karlmönnum. Eg svar
aði samstundis augnatillitum
þeirra, uppástungum þeirra og
loforðum. Eg var að vísu gift,
en mig langaði samt að gefa karl
mönnum auga. Eg gat ekki að
því gert Það var eins og h.ver
annar hluti af spenningnum við
það að vera til.
Að nokkru stafaði þetta líka
af stefnunni, sem listaferill minn
var farinn að taka. í Hollywood
er manni aldrei sagt, hvenær
maður sé kominn á niðurleið, en
hinsvegar eru ýms sólarmerki,
sem vert er að taka eftir. Því
komst ég að þegar ég var að
byrja í fjórðu myndinni minni,
IJtskúfuð eiginkona, með Louise
Albritton og Walter Abel.
Fram að þessu hafði ég haft
minn sérstaklega kofa inni á
athafnasvæðinu hjá Universal,
svipaðan þeim, sem Brian hafði
— þar var allt, sem íbúð tilheyr
ir, svefnherbergi, eldhús og bún
ingsherbergi. Minn kofi var stór
kostlega skrautlegur.
Fyrsta morguninn, sem ég gekk
gegn um hliðið hjá Universal,
stöðvaði dyravörðurinn mig. —
Þér eruð á rangri leið, ungfrú
Barrymore. Þér hafið númer 12.
— Númer tólf? át ég eftir. Svo
þrammaði ég til að finna númer
tólf. Hann reyndist vera eitt
herbergi. Eg var með öðrum orð
um komin á niðurleið, enda þótt
kaupið mitt væri tvö þúsund dal
ir á viku. Eg fékk betri sönnun
fyrir þessu síðar um daginn, er
ég komst að því, að Gwen, sem
hafði verið sérstök hárgreiðslu
kona mín og hafði áður verið
hjá Mae West, og gætt mér á
sögum um hana, var ekki leng
Ur í minni þjónustu. Hvorki hún
né nein önnur, ef satt skal segja.
Eg varð að bjargast við stúlk-
una, sem gekk á milli og hjálpaði
til eftir þörfum.
Eg reyndi að átta mig á því,
*em var að gerast. Dómarnir um
„Arnarsveitina“ komu mér ekk
ert á óvart, ef satt skal segja.
Variety sagði, að ég hefði greini
lega hæfileika. Life sagði, að ég
sýndi talsverða leikkunnáttu.
Times (og ég sá í anda alla kunn
ingja mína í Storkklúbbnum vera
að lesa það) afgreiddi mig með
einni setningu. „ . . . og Diana
Barrymore, sem vinstú.kan, er
algjörlega ómöguleg og geysi-
lega ti'.gerðarleg í þokkabót". Nú
jæja, hugsaði ég, döpur í huga,
— þetta vissi ég strax þegar ég
sá tilraunasýninguna. Þar sem ég
sýndi hvorki kynþokka né feg
urð á hvíta tjaldinu, þá varð ég
að fá eitthvert hlutverk, þar sem
ég gat leikið. Þessvegna gerði
ég mér svo miklar vonir um
næstu myndina.
Eg hafði lagt mig mjög fram
í þeirri mynd. Hvern morgun
hafði ég þotið niður í kvikmynda
verið, og breyttist þar á skammri
stundu í tólf ára stelpu með
fiéttur og íklædd matrósublússu
og stuttu pilsi. Aðkomugestir
göptu þegar þeir sáu mig ganga
upp í upptökusalnum og svæla
vindling. Eg lærði á hjólaskauta
vegna nokkurra óláta-atriða, sem
ég hafði með Bob Cummings. í
einu atriðinu tímdi hann ekki að
lemja mig eins fast og fyrir var
mælt i handtritinu, en þegar
hann var að reyna í sjöunda skipt
ið, sparkaði ég í fótlegginn á
honum — vel fast. Þá sló hann
mig svo að um munaði. Það var
fjandi sárt, en Koester leikstjóri
ljómaði af gleði. Svo sat ég í
þrjá tíma meðan Perc West-
more galdraði mig í Viktoríu
drottningu. Eg svitnaði í brynju
Jeanne d’Arc.
Allid léku vel á móti mér
— Bob, Kay Francis, John Boles.
Koester var stórkostlegur. Hann
lét meira að segja leiksviðsþjón
anna klappa fyrir mér, svo að
:.aér gæti fundizt ég vera í leik
húsi. Eg hafði sem sagt enga af
sökun og sjálfri fannst mér ég
standa mig vel. Mamma hringdi
til mín frá New York. — Þú
stóðst þig vel, kisa mín, áhorf-
endurnir í Capitol voru frá sér
numdir. Mamma hafði aldrei ver
ið slakur leikdómari. Við til-
raunasýninguna í Hoilywood
gátu áhorfendurnir varla setið
kyrrir í sætunum, og Universal
eyddi miklum fjárfúlgum í að
auglýsa mig, sem eftirtektarverð
asta kvikmyndanýliðann árið
1942.
En dómarnir voru af ýmsu
tagi, og gerðu mig ringlaða.
Einn dómarinn í San Franuisco
sagðist ekki skyldi verða hissa
þó að Diana Barrymore yrði
fremst sinnar ættar. Eg fleygði
blaðinu frá mér. Ceu sagði. „Ung
frú Barrymore sýnir hér í fyrsta
sinn merki um framúrskarandi
leikgáfu", en Times, fúll eins og
endranær, sló mig aftur flata:
„Ef hún hefur leikgáfu, þá ætti
hún ekki að vera að drekkja
henni í svona uppskrúfaðri frekju
og sýningargirnh'.
Var ég góð í kvikmyndum? Eg
vissi það svei mér ekki. Tim
Wheelen, leikstjórinn minn í
„Martröð", auglýsti mig sem
komandi Bette Davis, og sagði,
að meládrama væri mín sterk
asta hlið. En Martröð varð bara
engin tekjulind. Walter varð þög
ull og í vandræðum með sjálfan
sig. Dómgreind hans hafði skeik
að. Myndirnar mínar gáfu ekki
nóg í aðra hönd. Eg hírðist í nr.
12 þennan morgun og komst að
þeirri niðurstöðu, að ég hefði
verið aflöguð af leikstjcrunum.
Og svo kom þessi stelpumynd
til að fylla mælinn. Þeir hefðu
ekki átt að setja mig í þetta hlut
verk, hversu mikið sem mig lang
aði í það, og hversu góðar sem
tilraunaupptökurnar voru. Eg
var ekki þroskuð fyrir svona
heimtufrekt hlutverk. Jafnvel
þaulvön leikkona hefði hugsað
sig um tvisvar.
Eg hafði sett von mína á úr
klippingarnar, en kvikniyndaver
ið á Barrymorenafnið. Og báð-
um hafði skjátlazt, það vai sýni
legt. Þeir hefðu átt að bíða eftir
einhverju, sem hæfði mér og
lofa mér að þroskast smátt og
smátt. Þeir hefðu átt að stjórna
— en ekki ég.
Eg gekk út úr nr. 12 og fór til
vinnúnnar í döpru skapi.
Þegar lokið var við Útskúfaða
eiginkonu, var mér sagt fcjá Uni
versal, að mér væri ætlað hlut-
verk i Sherlock Holmes-mynd.
Eg sprakk samstundis í loft
upp. Slíkar myndir voíu ekki
notaðgr til annars en uppfylling
ar, og ég ætlaði ekki að selja
Barrymorenafnið ódýrt.
Gæti ég hugsað mér að vera í
Abbott og Costello-mynd?
— Nei, svei þvi alla daga!
Eg stikaði út, steig upp í Pack
ardinn minn og ók heim. Næsta
dag var mér tilkynnt, að mér
væri sagt upp um stundarsakir
— kauplaust!
— Gott og vel, sagði ég. —
Rekið þið mig bara! Sama er
mér. Eg átti nóga peninga. Lof
um þeim að koma með almenni
lega mynd. Kannske hafði ég
ekki vit á því; hvaða myndir
hæfðu mér, en hitt vissi ég upp
á hár, hverjar hæfðu mér ekki.
Meðan uppsagnartími minn
stóð yfir, vorum við Bram boðin
til Jack Warners. Yið Anr>
Warner vorum orðnar mestu vin
konur, og við Bram vorum boð
in þangað til kvöldverðar næst
um þrisvar í viku. Samkvæmin
hjá Ann, þar sem oftast voru
sýndar einhverjar nýjar Warn-
er-myndir, voru fjörug. Eg
drakk, en þó ekki meira en hin
ir. Eg ók líka um borgina og fór
í búðir. Einu sinni sá ég Lionel
frænda akandi samsíða mér á
næstu braut. Eg veifaði til hans
að stanza og svo lögðum við
bæði bílunum okkar. Eg gekk til
hans bíl og við skröfuðum ein
h/erja markleysu stundarkorn;
hvernig liði ’.ionum og hvernig
liði okkur Bram, og hvað væri
ég að gera? Eg nefndi ekki á
nafn óstandið á mér hjá Univer
sal. Svo kvaddi ég hann með
kossi og hann ók leiðar sinnar.
Eg sat kyrr í bílnum og horfði
á eftir honum. Eg vildi að hann
vildi bjóða mér að heimsækja
sig, hugsaði ég.
Það sem eftir var uppsagnar
tímans sátum við Bram um kyrrt
í kofa, sem við höfðum leigt
okkur úti í Coldwater Canyon,
þar sem við máluðum saman í
Ijósrauðri og kremgulri vinnu-
stofu, og ráðguðumst um það,
hvort ekki myndi bezt að snúa
aftur til New York og leikhús-
anna á Broadway. Eg var von-
sviknari yfir kvikmyndaferli
mínum en ég vildi láta uppi við
nokkurn mann — jafnvel Bram.
Eftir svo glæsilega byrjun —
átti ég að enda sem einhver auka
persóna í Abbott og Costello-
skrípamýnd?
Nú var útlegðin min á enda.
Walter hafði stórglæsilegt hlut-
verk handa mér. Eg átti að
leika brezka hefðarmey í Hug-
rakkar Konur, ásamt Lorettu
Young. Og mitt hlutverk var
meira að segja víðtækara én
hennar!
Eg hresstist stórlega í huga
við þetta. Eg gekk frá málaradót
inu mínu, og flýtti mér í Uni-
versal, fékk Yeru til að teikna
búningana mína og sendi glaðleg
bréf til mömmu. En svo færði
Walter mér sorgarfregnina, tíu
dögum seinna. — Eg tek nærri
r ér að segja þér það, Diana,
en þú verður ekki í þessu hlut-
verki. Við höfum fengið Gerald
ine Fitzgersld í það; hún virðist
draga áhorfendur betur, rétt eins
og er.
Eg varð svo móðguð, að mér
varð næstum orðfall. En ég
yrði samt í myndinni, íullviss-
aði Walter mig um. En átti að
leika þar eitthvert stelpugægsni,
sem kom allsstaðar fram til bölv
unar. Það var nú alveg sama,
hvernig hann lýsti hlutverkinu —
ég vissi betur. Þetta var algert
aukahlutverk. Walter þótti þetta
afskaplega leitt, en gat ekkerV
við því gert. Hann gat ekki leng
ur tekið áhættuna af mér.
Eg gekk út úr skrifstofunni
hans, stolt og bar höfuðið hátt
— enda var það nauðsyniegt til
þess að fara ekki að gráta. Við
Veru sem hafði fylgzt með þess
um skjóta framaferii mínum frá
því næstum áður en hann hófst,
sagði ég: — Eg er líklega búin
að vera hér!
Vera andmælti því ekki, en
sagði bara. — Hvað ætlastu fyr
ir?
— O, ég ætla bara að bera
mig eins og ekkert hafi í skorizt.
Eg hafði ákveðið mig. — Eg get
átt eftir að koma aftur. Annað
eins hefur nú skeð.
í desember 1943 létum við
Bram eins og við ætluðum í jóla
heimsókn til New York, en raun
verulega læddumst við burt úr
— Farðu Úlfur, náðu í King litla . . . Komdu með hann . . Pabbi hans er kominn heim!
Hollywood. Eg var búin að vera
þar næstum tvö ár, og hafði leik
ið í fimm myndum. Eg var orð
in „fyrrverandi" og enn ekki
tuttugu og þriggja ára.
Þótt ótrúlegt sé frásagnar, var
tekið á móti mér í New York
eins og einhverjum sigurvegara!
Já, auglýsingar voru dásamleg
ar, ekki vantaði það! Það var
spennandi að rekast aftur á
sjálfa sig í höfðingja-slúðurdálk
um blaðanna: „Það sem frú
Bramwell Fletoher hefur að
segja af Hollywood myndi bræða
símaþræðina". Og svo að fá hand
rit frá umboðsmönnum og halda
ajlltvarpiö
Miðvikudagur 28. desember
8.00—íO.Oo Morgunuivarp (Bæn. —
8.05 Morgunleikfimi. — 8.15 Tón-
leikar. — 8.30 Fréttir. — 8.40
Tónleikar. — 9.10 Veðurfregnir.
— 9.20 Tónleíkar).
12.00 Hádegisútvarp. — (12.25 Fréttir
og tilkynningar).
13.00 „Við vinnuna": Tónleikar.
15.00—16.30 Miðdegisútvarp. — (15.00
Fréttir. 16.00 Fréttir og veðurfr.)
18.00 ,,Jólabréfið“, frásaga eftir G.
Lenótre. Guðrún Sveinsdóttir
þýðir og les.
18.25 Veðurfregnir.
18.40 Tilkynningar.
19.30 Fréttir.
20.00 Framhaldsleikritið: „Anna Kar-
enina" eftir Leo Tolstoj og Oldri
eld Box; IX. kafli. Þýðandi Ás-
laug Arnadóttir. Leikstj.: Lárua
Pálsson. Leikendur: Kristín
Anna Þórarinsdóttir, Jón Sigur-
björnsson, Jón Aðils, Sigríður
Hagalín, Róbert Arnfinnsson,
Helga Valtýsdóttir, Erlingur
Gíslason, Jóhann Pálsson, Helgi
Skúlason, Inga Þórðardóttir og
Rúrik Haraldsson.
20.35 Kammertónleikar: Kvartett í F-
dúr op. 44 eftir Carl Nielsen.
„Den nye danske kvartet“ leik-
ur.
21.00 „Á ferð og flugi“. Samfelld dag-
skrá úr Ameríkuför Karlakóra
Revkjavíkur. Karl Sveinsson,
Gísli Guðmundsson, Kristinn
Hallsson og fleiri taka saman.
22.00 Fréttir og veðurfregnir.
22.10 ,,Rétt við háa hóla“: Ur ævi-
sögu Jónasar Jónssonar bónda
Hrauni i Oxnadal .eftir Guðm.
L. Friðfinnsson; IX. (Höfundur
les).
22.30 „Örfeus 1 undirheimum" — óper
etta eftir Offenbach. Einsöngv-
arar, kór og hljómsveit Sadler
Wells-leikhússins flytja. Alex-
ander Faris stjórnar. — Jón
Kjartansson flytur skýringar.
23.30 Dagskrárlok.
Fimmtudagur 29. desember
8.00—10.00 Morgunútvarp ‘(Bæn. —
8.05 Morgunleikfimi. — 8.15 Tón-
Ieikar. — 8.30 Fréttir. — 8.40
Tónleikar. — 9.10 Veðurfregnir.
12 00 Hádegisútvarp. — (12.25 Fréttir
og tilkynningar).
13.00 „A frívaktinni“. sjómannaþáttur
(Kristín Anna Þórarinsdóttir).
13.30 verður felldur inn þátturinn „Um
fiskinn“. Stefán Jónsson gefur
sig meira að gamni en alvöru.
14.40 „Við sem heima sitjum“ (Svava
Jakobsdóttir B.A.).
15.00—16.30 Miðdegisútvarp. — (15.00
Fréttir. — 16.00 Fréttir og veður-
fregnir).
18.00 Fyrir yngstu hlustendurna (Gyða
Ragnarsdóttir og Erna Aradóttir
sjá um tímann).
18.25 Veðurfregnir.
18.30 Lög leikin á ýmis hljóðfæri.
19.00 Tilkynningar.
19.30 Fréttir.
20.00 Bach-tónleikar. Haukur Guð-
laugsson leikur á orgel verk eft-
ir Bach.
a) Tokkata og fúga í d-moll.
b) Prelúdía og þreföld fúga 1
Es-dúr.
20.30 Kvöldvaka gamla fólksins.
Frásöguþættir og lög eftir Bjarna
Þorsteinsson og Sigfús Einars-
son.
22.00 Fréttir og veðurfregnir.
22.10 Gömul danslög erlend og innlend
23.05 Dagskrárlok.
12000 vinningar á dri
50 krónur miðinn