Morgunblaðið - 02.06.1964, Síða 24

Morgunblaðið - 02.06.1964, Síða 24
24 MORGU NBLAÐIÐ Þriðjudagur 2. júni 1964 1 JOSEPHINE EDGAR7 Sr: 1 17 nn SYSTIR 1 — Það þætti mér ólíklegt, sagði hann. Hann stanzaði við kofadyrnar og veifaði til Marj- orie, sem var úti í glugganum, með rauða hárið sitt og gleraug un, sem gerðu hana eins og uglu. — Hversvegna ekki? Hann fór af baki og hjálpaði mér af baki líka, og þegar hann svaraði, var það í -írskum upp- gerðarmálrómi eins og stundum er notaður á leiksviði. — Það er engin hætta á, að hún færi að lofa þér að binda trúss við blank ann íragarm. — Brendan! æpti ég ofsareið. — Nú ferðu aftur að vera dóna- legur. En hann hló bara um leið og hann setti mig til jarðar, en sveiflaði sér svo samstundis á bak og rétt laut fram til að laga á sér hárið en brokkaði síðan burt. Síðustu vikurnar mínar í skól anum voru ólíkar öllum öðrum, sem ég hafði nokkurntíma átt þar. Þó ekki væri annað, þá var Marjorie nú farin og ág saknaði hennar hræðilega. Annað var það, að Mandeville-ungfrúrnar létu nú ekki lengur eins og ég væri þarna nemandi, heldur lof uðu þær mér að lifa og láta eins og ég vildi. En svo í annarri vikur.ni sótti Soffía mig í vagni og fór rneð mig í fyrsta búðaleiðangurinn af mörgum. Við vorum ailan dag- inn að kaupa fatnað. — í mínum augum var þetta hreinasta himnaríki eftir fjög- urra ára hversdagslegt líf upp á brauð og smjör og skólafatnað. Skór, sokkar úr fínasta silki, undirföt úr híalíni og knipling- um, síðdegis- og kvöldfatnaður, tekjólar, hattar, kvöldyfirhöfn, hanzkar, biævængir . . . í stuttu máli sagt allt milli himins og jarðar. Einhvernveginn skynjaði ég samt, að einhver leyndardómur duldist áð baki þessu öllu. Eitt- hvað var að gerast, sem hvorki Soffía né Minna frænka ætluðu að láta mig vita. En hvað það var, gat ég ekki gizkað á. Mér fannst Dan hljóta að vaða í pen- ingum a"ð geta látið Soffíu hafa vagn út af fyrir sig, en þegar ég minntist á það, sagði hún, að „kunningi hefði lánað sér“ hann. Ekki nefndi hún þann kunningja á nafn, og mér datt í hug, með hryllingi, hvort það mundi ekki vera þessi þykkleiti Woodbourne lávarður. Þegar við vorum að ganga út úr einni búð, eftir að hafa keypt hitt og þetta, var Soffía vön að taka nafnspjald upp úr veskinu, krota eitthvað á það og segja: „Þið sendið reikninginn þang- að“. Og andlitin á búðarstúlkun- um tóku undursamlegum breyt- ingum, og ef þær höfðu pískrað hverjar við aðrar út af Lundúna framburðinum hennar, þá komu þær nú fram eins og hún væri drottning. Allt, sem við keyptum, nema rétt það, sem ég hafði með mér í skólann, skipaði Soffía að senda í tiltekið gistihús, og við mig sagði hún, að hún byggi þar meðan verið væri að ganga frá íbúðinni hennar. — Ætlarðu þá ekki að vera áfram í Dovneystræti? sagði ég og minntist háa hússins með spilasölunum, sem ég hafði feng ið svo skammvinn kynni af áður en ég fór í skólann. En Soffía svaraði bara stuttar- lega: — Nei, það á ekki við fyrir stúlku á þínum aldri. Og það svar varð ég að láta mér nægja. Soffía hafði fengið áheyrn fyrir mig hjá hr. Deward, föstu- daginn fyrir veðhlaupin. Meðan við vorum í búðunum, hafði ein og sama hugsunin sífellt ásótt huga minn: að spyrja Soffíu, hvort ég mætti fara á veðhlaup- in með Brendan, og aðeins hræðslan við, að hún segði nei, hafði aftrað mér frá að bera upp spurninguna. Brendan hafði sagt, að hún mundi aldrei leyfa mér það, og einhvernveginn var ég á sama máli í huganum. Daginn fyrir áheyrnina í leik- húsinu, borðuðum við hádsgis? verð í veitingahúsi í Piccadilly. Það var nú ekki til siðs, að kon- ur færu í veitingahús einar síns liðs, en Soffía kærði sig kollótt- an, og þjónarnir umgengust hana með eins mikill kurteisi og nokk urn karlmann. Hún þekkti svo marga, að eftir fáar mínútur var hún um- kringd af karlmönnum, sem þurftu að kyssa á hönd hennar, hlæjandi og skrafandi og slá- andi okkur gullhamra. Allir kölluðu þeir hana frú Dan, en Dan sjálfan' nefndin enginn á nafn, og hún heldur ekki. En í dag var hún fálát við aðdáendur sína. — Ég vil ekki hafa þá hérna kring um mig, sagði hún, snöggt. — Ég þarf að tala við þig, Rósa. George Deward er góður kunn- ingi minn og ég er hér um bil alveg viss um, að hann tekur þig í leikhúsið. Stelpurnar þar eru alltaf að koma og fara, og þar er alltaf rúm fyrir failega stúlku, og þú ert falleg. Ég roðnaði og hún brosti og tók í höndina á mér, móðurlega og verndandi, eins og íorðum. Ég gat engu orði upp komið og mér datt í hug, að Brendan gæti bara ekki skilið hana. Hún var svo falleg, með gullna hárið og bláu augun og fallegu hreyfing- arnar á litlu höndunum. Hún var með nýjan hring, með einstök- um demanti, sem var eins og pera í laginu og náði milli liða á löngutöng vinstri handar, og blikaði í ljósinu. — Ég ætla nú ekki að tala við þig fyrr en þú ert komin þarna að, Rósa litla. Ég hef feng ið viðtalið klukkan ellefu á morg un. Ég vil, að þú sofir almenni- lega og klæðir þig vandlega. Þú verður að vera vel klædd og út- lítandi — skór, sokkar, hendur — fyrst og fremst hendurnar. Þú verður að fægja neglurnar og hafa hanzkana hreina. Hafðu aðra með þér til vara. Vertu í rósrauða kjólnum með fallegu fellingunum — hann er þægi- legur að ganga í. Þú þarft ekk- ert að vera hrædd við hatin George gamla, hann er allra bezti karl, en hann er harðstjóri í leikhúsinu. Þú verður að líta út eins og fegurðardís og haga þér eins Og fín dama. En ég varð nú hrædd, þrátt fyrir allt, og gat varla sofið um nóttina, því að ég kveið svo fyrir eldrauninni morguninn eftir, og ég fór að óska, að ég hefði lokið BYLTINGIN í RUSSLANDI 1917 ALAN MOOHEHEAD Þegar svo stóð á, var Kerensky mjög vinsæll. Hann var gæddur afburða mælsku; hann gat lækk að röddina niður í kitlandi hvísl, en síðan gosið upp, eins og ein- hver innri tilfinningastormur hefði snögglega gripið hann, án þess að hann gæti við það ráðið Hann var hræðilega fölur og ör þreyttur, enda þótt honum væri oft hjálpað niður af pallinum, hóstandi og varla með meðvit und, brást honum aldrei þessi taugaveiklaða orka. Hann þaut stað úr stað, út um borgina, og hópur lærisveina á eftir honum, og meðal „faraóanna", eða lög- reglumannanna, sem höfðu það erfiða hlutverk að elta hann- var hann þekktur undir nafninu „Eld ingin“. Eins og flestir byltingarfor- ingjarnir hinir, hafði Sukhanov ekki mikið álit á Kerénsky. Hann sagði: „Þessi háværi lög- fræðingur tekur sig hátt á loft“. Jafnvel snemma marzmánaðar, þegar Kerensky „hafði verið að þjóte eftir breiðum þjóðvegi sögulegs ódauðleika í þrjá daga“, hafði honum verið farið að detta í hug að mynda stjórn sjálfur. Þá hafði hann komið fram valds mannlega og jafnvel dálítið óhemjulega. Sukhanov segir frá því, að einn dag hafi orðið upp- nám í Taurishöllinni. Tvö skot gullu og menn æptu: „Kósakk- arnir!“. Kerensky þaut út að glugga og upp í hann, stakk höfðinu út um hann og æpti rámri rödd: „Allir á sinn stað! Verjið Dúmuna! Hlustið á mig- Kerensky talar til ykkar. Verjið frelsi ykkar og byltinguna, verj- ið Dúmuna! AHir á sinn stað!“ . . . Það var nú greinilegt, að þessi skot komu af tilviljun — sennilega frá einhverjum klauf um, sem voru nú að snerta á riffli í fyrsta sinn á ævinni. Þetta var hlægilegt og hálf- klaufalegt. Eg gekk til Kerensky. „Þetta er allt í lagi“, sagði ég lágt, en þó svo að heyrðist í þögninni, sem hafði dottið á. „Til hvers ertu að gera meira uppnám en skotin gerðu?“. Ég hafði ekki reiknað með afleið- ingunum af þessum orðum mín- um. Kerensky, sem stóð á miðju gólfi, þaut upp bálvondur og tók að öskra að mér, en gat varla komið upp orðunum fyrir skjálfta: „Ég heima . . . að allir . . . geri skyldu sína . . . og blandi sér ekki í . . . . mínar skipanir" „Alveg hárrétt!" heyrði ég, að einhver sagði, með velþóknun". Vitanlega er nú einhver ill- kvittni og líklega afbrýðissemi í svona frásögnum, en þær hagga þó ekki þeirri staðreynd, að í öllu þessu uppnámi, gerði Ker- ensky það gagn, sem full þörf var á; þar sem var sjálísöryggi lýðskrumarans, rödd, sem íólk KALLI KUREKI -*• Teiknari; FRED HARMAN HOWCOME YOU'R.E SHOOTW THWM fi/U. O’ HOLES ? THAT PROFESSOR'S SPREAPW’ LIES ABOUTMeALLOVeg. ' TOWfO • WE'ee GöNlOA HAVE A SHOOT-OUT/ X'M SHARPEMIN' JJP MV SHOOTIW’ EYE f r — Það er ekki einasta að þú gætir ekki hitt hattinn þinn ef þú hengdir hann á byssuhlaupið, hvað þá heldur annað — Boggs er líka maður við aldur og þar að auki fóbrotinn. Viltu að fólk segi að þú níðist á manr i sem ekki getur borið hönd fyrir höfuð . aér? — Ja — hm — kannske hef ég verið dálítið fljótur á mér. En ég er búinn að senda Litla-Bjór að segja Boggs að ég ætli á eftir honum með byssuna. — Hvers vegna gleymirðu þessu ekki, lætur þetta bara eiga sig allt saman? — Já, en Kalli, ég get það ekki. Þá myndu allir segja að ég hefði hopað á hæli. Ég verð að halda þessu til streitu. — Svo þú ætlar að drepa Boggs eða hann þig bara af því þú ert hræddur við það sem fólk kynni að segja. Það er ekki viti fyrir þig kom- "vli. Ég ætla að reyna við Boggs. vildi hlusta á. Paléologue, franskl sendiherrann, var mjög hrifinn af honum. Hann ritaði í dag- bók sína: „Aðeins einn þeirra (bráðabrigðastjórnarinnar) sýnd ist vera framkvæmdamaður — dómsmálaráðherrann, Keren- sky. Hann er 35 ára, grannur, meðalhár, alrakaður, með úfið hár, vaxgulan hörundslit og hálf lokuð augu (sem sendu hvassar en órólegar gotur). Ég tók meira eftir honum vegna þess, að hann stóð einn — fyrir aftan starfs- bræður sína. Hann er augsýni- lega frumlegasta persónan í bráðabirgðastjórninni, og. virðist hljóta að verða aðalmaðurinn þar“. En nú var það samt Miljukov, sem hafði völdin. Og hann stóð andspænis erfiðleikum, sem virt ust æt]a að gera hlutverk hans óframkvæmanlegt. Bráðabirgða stjórnin hafði enga lagalega að- stöðu — hún hafði sjálf kosið sjálfa sig — og var engum ábyrg, vissulega ekki sovétinu, sem heldur ekki átti sér neinn lagalegan rétt. Hvað hið óleys- anlega verkefni snerti — matar og eldiviðarleysið — var þó eitt gott um það að segja: fólk- ið var fúsara að þola það nú. Ólafsfjörður Umboðsmaður Morgun- blaðsins í Ólafsfirði er Har- aldur Þórðarson, kaupmaður í Verzl. Lín. Aðkomumönn- um í bænum skal á það bent að Morgunblaðið er selt í lausasölu í verzlun hans. Stykkishólmur Umboðsmaður Morgun- blaðsins í Stykkishólml er Víkingur Jóhannsson, Tanga götu 13. Ferðafólki skal á það bent að í lausasölu er blaðið selt í benzínsölunni við Aðalgötu.

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.