Morgunblaðið - 16.09.1965, Qupperneq 21

Fimmtudagur 16. sept. 1968
MORGUNBLADID
21
— Getur drengurinn yðar
gengið?
— NeL
SARPIDONS SAGA STERKA —X- Teiknari: ARTHÚR ÖLAFSSON
Daginn eftir sendi Serapus
mann til jarlssonar og bað hann
koma á sinn fund. Hann gjörði
svo og gekk til tals við hann.
Serapus tók honum bliðlega og
mælti:
„Þú ert mikill atgervismað-
ur, og engan mann hefi eg átt
við aflmeiri. Vil eg því lengja
nafn þitt og kalla þig Sarpidon
sterka, en eigi girnir mig að
reyna við þig fremar. Vil eg
við gerumst fóstbræður, en þú
skalt þó vera vor yfirmaður, og
vil eg fylgja þér héðan af“.
Jarlsson svarar: „Fyrr en eg
játa þessu, vil eg vita, hvern
átrúnað þú hefir, því við erum
menn kristnir og viljum ekki
hafa sambland við heiðna
menn“.
Serapus mælti: „Heyrt hefi
eg getið um þá kristnu trú.
Lika hefi eg verið í þeim lönd-
um, sem hún er tíðkuð, og hefir
mér lítið skilizt af því siðferði.
Samt hefi eg aldrei viljað tigna
skurðgoð, því mér sýnist þau
litlu megna kunna. Nú vil eg
sjá siðferði ykkar í dýrkunar-
hættinum og gjöra síðan eftir
þvi, sem mér geðjast bezt“.
Jarlsson kvað svo mega vera,
og eftir það tóku þeir fóst-
bræðalag og lögðu saman skip
og fjárhluti, héldu síðan kyrru
fyrir um nokkra daga.
•— Það er einkennilegt. Minn
getur gengið. Er drengurinn yðar
búinn að taka nokkrar tennur?
JAMES BOND ~>f — —>f —
->f- Eftir IAN FLEMING
, — NeL
— Drengurinn minn er þegar
búinn að taka 5 tennur, en yðar
getur þó talað, vona ég?
— Heyrið þér mig, frú min góð.
Rakar drengurinn yðar sig sjálf-
ur, eða lætur hann rakara gera
það?
X-.
— Ég get því miöur ekki opnað
hurðina, góði minn, þvi að ég er
berfætt.
— Það gerir ekkert til.
— Jú, ég er berfætt upp að
hálsi.
— Hvað er stóra systir þín
gömul?
— Hún er 24 ára.
— En hún segir sjálf, að hún
sé 20 ára.
— Já, hún lærði ekki að telja
fyrr en hún varð fjögurra ára.
•— Vertu ekki að gabba sjálfan
þig, Sveinn Áki — þú þarft að
fé þér gleraugu!
— Ég ætla sjálfur að afhýða
eggið mitt, Georg. Ég hefi ómót-
stæðilega löngun til að gera eitt-
hvert gagn.
— Hugsaðu þér, hvað hann var
agalega dólskur. Hann spurði
mig, hvort ég mundi eftir frosta-
vetrinum 1867,
Kiukkan fjögur að morgni var Vesper
rænt frá spilavitinu Royal-les-eaux . . .
. .. og Bond hleypur út í gamla Bentley-
inn sinn til þess að veita þeim eftirför.
— Þetta skeði rétt er spilinu var lokið
á svo skemmtilegan hátt. Það er skrítið,
að Vesper skuli hafa faliið fyrir svo lítil-
motlegri brellu. Henni verður líklega
haldið þar til þrjótarnir fá hæfilegt lausii-
argjald eins og einhverri hetju í mynda-
sögu, hugsar Bond.
J Ú M B Ö — —-)<— —— ■)<— —-K— Teiknari: J. M O R A
— Þegar ég hafði séð nóg, tók ég til fót-
anna og hljóp í hendingskasti til ykkar,
hélt Spori áfram. — Við förum úr ösk-
unni í eldinn, kæru vinir. Hvað gerum
við nú?
— Við reynum að komast út úr þessu
án þess að brenna okkur, sagði Júmbó.
— Að sjálfsögðu getur verið að uppreisn-
armennirnir . . .
... noti eingöngu sjúkrabílinn sem her-
fiutningabíl . . . en það er augljóst, al
sjúkrahúsið vinnur með þeim. — Þá eru
þeir sjálfsagt enn á eftir mér, hrópaðl
Spori.
— Nú skulum við koma okkur burtuíi
KVIKSJÁ' —K- —X- —K~
Fróðleiksmolar til gagns og gamans
C)Pin
ÓSÖNGVINNIR TILHEYR-
ENDUR. — ítalinn Giovanni
Battista Rubini (1795—1854),
einn mesti tenórsöngvari síð-
ustu aldar, er enn í manna
minnum, ekki einungis vegna
hinna miklu kækja, sem marg-
ir seinni tima söngvarar tóku
upp eftir honum, heldur einnig
vegna hins mikla raddsviðs
hans og fegurðar raddarinnar.
Þegar hann árið 1843 fór í tón-
leikafcrðalag með slaghörpu-
leikara, sem ekki var minna
frægur, Franz List, kom það
þeim á óvart, að eitt kvöld, er
þeir sungu í litlu þorpi, að ein-
ungls voru um 5ð áheyrendur
í salnum. Rubini söng eins og
engill og List spilaði eins og
guð. En undirtektirnar voru
fremur dræmar. Þegar kom að
hléinu, sagði List við áheyr-
endur: „Herrar mínir og frúr
(það var aðeins ein). Ég held.
að þið hafið fengið nóg af tóu-
list. Þess vegna býð ég ykkur
til kvöldverðar“. Fólkið tók boð
inu og ævintýrið kostaði lista-
mennina 1200 franka, sem voru
miklir peningar í þá daga. Það
þarf ekki að taka það fram, aS
spaugið varð aldrei endurtekið.