Morgunblaðið - 28.12.1969, Blaðsíða 18

18
MORGUNBIA»IÐ, SUNNUDAG-UR 2*. DESEMBER 1869
Guðmundur Guð-
mundsson spari-
sjóðsstjóri — Minning
Á MORGUN verðiur tíl hinztu
Ihvlldiar barinn í Kfíniavík einn
iruesti pettisióiniuJieTllri, sem SttiSur-
rues hafuT gist, Giulðimiuinidiur Gttið-
m'uinidKBoin, spairisióíSsisitjóai.
Hainin var feeddiur að Kirkjtti-
bóli í Dýrai&rði li5. fetarúar 1893,
saniur meirfcislhjóiniaininia Gttið-
miuinidiar NatarueiLsisioiniar og Mar-
gjrétar GttLÖŒniumidsdóttur. Syst-
kiinin vtxnu 12. knttnust ÖU tái
t
Ömmiusysitir min,
Halldóra Guðmundsdóttir
frá I»or f umsstöð um,
áður siaiuimiakania í Hvenaigerði,
lézt í Borgarspítaíiainiuim að
morgini jóladiags.
Fyrir hönd aettinigja,
Kristín Eiríksdóttir
Móaflöt 55, Garffahreppi.
t
JaittBarf&r föðiur míins <*g
stjúpRjðiur
Guðmundar
Guðmundssonar
sparisjóffsstjóra í Keflavik
fier fram firá KeÆLavífauirkirkj'u
mániudiagiintti 29. desember kl.
1,30. B'lóm og knainjsiar atfbeðið
en þeim, siem villdiu mininaist
hame er bemit á Krabbamedme-
fédiag ísJamds. Peirð verðiur frá
Umferðarmiiðstiöðiiníni kiL 12 á
hádiegL
Jón P. Guðmnndsson,
Ingibjörg Olafsdóttir.
t
Útför móðiur okfaar,
Stefaníu Tómasdóttur
frá Jámgerffarstöðum
í Grindavík,
verður gerð frá Grimdaivíkiur-
fairkju þriSjudagimm 30. þ. m.
Athöfmim hefst kl. 1.30 e.h.
Perð verður frá Umferöar-
mjðsitöiðinni M. 12.00.
Margrét horvaldsdóttir
Hallgrímur Bjömsson
Tómas Þorvaldsson
Hnlda Bjömsdóttir
Halidóra Þorval dsdótt ir
Jón Þórisson
Gnðlaugur Þorvaldsson
Kristín Kristinsdóttir
Valgerffur Þorvaldsdóttir
Viimundur Ingimarsson
bamabóm og bamabama-
böm.
fuflilioriðlinsiáina, enu nú 5 á lífi »g
var Gttifilmiuindux ynigBtiur sdmma
isysitílriina. Haruti starfaði hiedima
tífl. 1912, laiuk fcemmainapráfi við
Kemmamaislkóda Isflamdls 19)16, fór
tífl Damttmeafciur í fcemmairBmáim-
sfaetKS í AsSötv 1922, tók teifani-
námisfloed® í Damimdttikiu, var faenn
airi við bamniasflQÓÍIiainm í Keflavík
W15 tdfl 1916, fcemmiari við imigl-
izugasflaáflia í Hjarðeirtuofti í Dafla-
sýuhu. Sfloófllaigtjórd bunaafafii—iB í
K/eflarvík frá 1921 tífl 1946, aiuk
þess um sflteið sAgóílaiðtjóiri umgl-
ingiasflaófliams i Kaffllaivilk. Spari-
sjoðsstjóffi frá 1944 tdl daiuða-
dagw, í hmeppsmieifnd KetQavifaur
frá 1929, uitam eátt fajörtámatoil
og oddvíti fró saima ári tíii 1938.
2 bæjarstjóm KefflaviflDuirbæjar
og fomseti bæjamsitjóinnar tsm
sflceið, i atjóm sparisjóðsáinB frá
1939. Hamm var framlfcvæimda-
stjórd ístfédatgB Keiflaiviflour firá
1939 til 1950. Sæimdiur riddiama-
famosisi Fálfcaoirðuinmiar 1944.
Gttiðimiumdiur fcvæmtdist 27. sept.
1924 EflSmiu Jónisidóttur, himmi
nmestu mymdairkomiu. Húm var
feedd 1889. Eflím lézt 24. okt. 1945.
f*aiu áittru tvö böirm.
Ófliatf flæddam 12. móv. 1925.
Hamm fórst mieð m.b. Gedr 1946.
Jón Fétiur, feeddiur 24. maí 1931.
Kvæm/tiur Eknillmu Þorvafldsdóttur.
Þaiu eiga 4 bömn. Hetfiur nú tek-
ið við starfi föður síms sem
spairisjó'ðsisitjóiri í Ketffliaadflv, edmm-
iig áitti hiamm stjúpdóttur fra
fyrna hjómabamdi komu hams,
EMmiar, Imgibjörigu Ólaflsdóttur,
er hamm gekk í föðttur stað, .sem
eiigið barm væri. Imigiibjömg er giflt
Siiguirði Guðmiumdssymi. Þaiu eiiga
4 böm.
Sem oddviti var hamm liedðamdi
t
Jarðarför
Ingveldar Gísladóttur
frá Vestmamaaeyjum,
fer fnam frá Eossvoigslkiifcju
mámiudiaigáinm 29. dies. fcd. 3 e.h.
Guðmundur Agústsson
Gísli Agústsson.
t
Útflör móðiur minmiar
Rakelar Sigríðar
Elíasdóttur
fer fram firá Possvoigsflrirkju
miámiudiagiinm 29. ttesemiber
1969 faL 13.30.
Bjarni P. Jónasswi.
t
Jairðarfiör maminsdmB Tnáms, fiöð-
ur, temigdatföðiur og atfa
Guðmundar Ragnars
Ólafssonar,
fyrrv. bankamanns,
fer fram frá FossivoigBkirkju
þriðjudiaginm 30. dies. M. 10,30.
Rlióm vinsiamlieigaist aifþöflricuð,
em þeim sem viflidiu mimmast
hims látmia, eT bemt á ifflfaniar-
stotfiniainir.
Steimmn Kristjánsdóttir
Kristjana S. Guffmundsdóttir
Haukur Isleifsson
Erlingur Hauksson
Ingi Jón Hauksson
Steinunn Ragna Hauksdóttir
Viðar Órn Hauksson.
miaðiur KeÆliavitouirbyiggðarliags
um 9 áma sflceið og srtjórmaðd þá
sem ávaflfllt, með flestu og fyrdr-
hyiggjiu. Em það tímjaibifl. var eitt
af þeájm en’fiðuistu í siedmmd tíð, tfyr
ir ffliestiar byggðdr iamdsdms.
Sem spaidisgóðlsistjóiri befur
(hiainm isltarflað í 26 ár. Undhr hams
stjórm hieflur það fyrirtæki not-
ið aflmieminis tiimists oig vir'ðliingiar.
Hhnm fjáTfluargstega sitierflri armiur
sparisjóðlsnms, hefiur riláð tifl afllira
bygigðia Suðiurmieisj® oig teflrizt að
lyfiba afikotmu þeirma frá fátæikt
tiri efiniafeaiglstegis sjálfistæðis, með
því að veita llám til húsbyglgdmga
og teglgj'a þammiig gmumdivöli að
lífsfeamhnigju þeiinra oig fjárfeajgls-
aflkom/u.
Guiðmiumidiur var srvo hpedmskil-
itnm oig fenedmiskdptimm í otrðum og
aithöfnjum, við hvemn siem var, að
feamm mium átt hiafla fáa sáma iika.
Lofiorð fearus sróóðu sem sammimig-
ur og eif hamm giatf efldki aflsvar,
miátti næsitum taifaa það sem lofl-
orð. Þessi BluiglgÉflaðd og virðu-
tegi miaður í aflflri framikioimu,
vamm sér tnauist ag vhrðimigu,
aflOtra sem kynmtiuist homum. Hamm
vildi hvers miaminis vamda teysa.
Gttiðlmiuinidur stumdaði sjó-
miemmisiku á sflcúibum ag togiurum.
Einnig var hamm nokitour sumiur
sikiriifsitofiiiiim/aður á Hesteyri við
fyiniirtaeflri h.f. Kveildúifs þar.
Guðlmiumdiur viar orðfliaigður at-
orflnumaður, hvort sieim um var að
nælða iáfaaimflieg eða amdfleig störff,
emda lifllóðlust á hamm trúmaðar-
störtf svo sem að firamam gnein-
ir. Ég tel mig eikflri gapga á fltliut
aofldkutns amnars mammis, þótt ég
sogi að fáhr haifi istiigið fteiri né
dýpri haminigjuspor fyrir Suður-
nos em Guðimumjdiur. Þá met ég
það mest er ég tel mest um vert,
en það er stairf hams sem sácóla-
stjóri. Þau frækxxnn er fliamm sáði
i gáJir æskiuflóílikEáins beira ávöxt
fré æsitoudögum til fliárrar efllfli.
Ég er eimm þehrma miöingiu, sem
t
Jarðartför systuæ miimmiar
Guðrúnar Magnúsdóttur
frá Stóru-Heiffi,
fler fram firá Dómkhrkjwnmi
mámudiagiinm 29. dies. M.
10,30 f.h.
Fyrhr hömd vamdamamma.
Vilhjálmur Magnússon.
t
Jarðtartför móður miminar
Helgu Soffíu Helgadóttur
er amdiaðiist 18. þ.m. fer flnam
frá Fœsvagskirkju 29. þ. m.
M. 10,30 f. fe. Þeim sem viflidu
mhnmiaist flihnmar látmu er vim-
samfliegast berut á Mfanarstofln-
amár.
Fyrir hömid aðlstamdemida.
Helgi Pálsson.
þess hefiur notáð, þvi fjögur
miinma eflzitu laarina voru í sfloóla
hjá fluomum og þótt þau séu nú
líönigu fluflfliorðin, mhnmast þau
enm Ofrða hiatns, viturflleigira ráða og
flieálðamdi ábemdimiga umdir lífs-
startfflð.
Guðtmnmdiuæ veiktiist 21. dies.
1968. Var skiarhnm upp í Sjúifara-
fluúisd Ketffliavflkiur í febrúiar 11969
og faamdmm tíl vhnmu í maí sama
ár. Veiitotáist afitur 28. okt. og dtró
sú veiki hamm til daiuðla.
Að morgmi sfummudaigsins 21.
des. barist songairfrieginiim um
Á morgun, mánudaginn 29.
desember, verður gerð útför
Guðrúnar Magmúsdóttur, en
hún andaðist að Hrafnistu 17.
desember, rúmlega 83 ára að
aldiri.
Gttuðrún er fædd að Kautfar-
felli undir Eyjafjönum 26. sept-
ember 1886, elzt bama hjón-
anraa Guðlaugair Asgrímsdóttur
flrá Heiðarseli á Síðu og Magnús
ar Amoddssonar frá Hrútafells
koti. Bairn að aldri flyzt hún
með foréldrum srnum að Felli í
Mýrdal og ári síðar flosmar
Stóra-Heiði úr ábúð og þangað
fara foreldrar hennar 1896, þá
er Guðirún 10 ára.
Á Stóru-Heiði dvaldist Guð
rún nær óslitið í rúman þiiðj-
ung aldar. Þá befur Vilhjálmur,
bróðir henmar, fest ráð sitt og
tekiið við búisforiráðUim, Nú er
kona komin í heimilið og Guð-
rún bregður á það ráð að
hleypa henndraganum og flytj-
ast til Reykjavíkur. Ung hafði
hún fenigið tilsögm í klæðasaumi
og stundaði sauma í ígripum
feeima. Er til Reyfcjavikur kom
gekfa Guðrún í hús og saumaði
fyrir fólk. Varð hún brátt vin-
sæl í þessu starfi og féfak af
því sitt lifibrauð rneðan floraftar
og sjón entust. Tvö síðustu ævi-
ár sín dvaldist hún að Hrafin-
istu einkum vegna sjóndepra,
en síðastliðið ár varu kraftarn-
ir mjög á þrotum.
Ævistarf Guðrúraar telst víst
ekki stórbrotið né efni í langa
sögu. Hitt er þó víst, að þeir,
sem kynntust h-enni varð hún
nokkuð minmisstæð, því oili per-
sónuleiki hennar samfara djarf-
legri ag gfliaðbeittri framkoimu.
Hún kenndi aldrei minni máttaæ
hversu feátt, sem viðmælandi
hennar stóð í mannféflagsstigan-
um. Að vera alin í litlum, um-
lútotum dal, sem í vitund hemn-
ar var fegurstur dala, þótt við
faröpp kjör væri búið stundum,
valcti stolt feennar og reisn. Átt
hagaást og heílsteypt tryggð við
vind og ættfólk voru samofin í
skaphöfn hennar.
Þessar línur eiga ekki að vera
ævisaga Guðrúnar, aðeins lítill
þalcklætisvottur nágranna og
æskufélaga úx HeiðairdaL Þang-
að stefndi hugur fluennar, er hún
vissi, að dalutrinn hafði „saumað
sér sumarklæSin grænu . . .”
Austur í Heiðardal fór hún
hvert sumar, þau ár, er hún
byglgðar Suðúmniesja. Sá miaður,
sem um ársttuigi liafiði vedtt svo
mörigum fjárfea©sileigam stuðmdrag
otg hofll rélð, var hraiigiinin til
hirazitu luvílidar.
Kærd viraur. TjaMið mdilili
þessa flílfls ag liiinis æðra ag full-
looimmaira befiur verið til liliðár
dmegið. Þú feetfur flokáð þinmi
stoóiagönigu hér atf mikiflílli prýði
ag í geiEiflafilióði sóflar hins æðra
tífs voraar ég að þán biði æðra
starf er fluætfir þirani -þnasifauðiu ag
göfluigu séL
dvaldi í Reykjavik. Og eftir að
hróðir hennar brá búi og flutt-
ist til Reykjavikur var hún allt
til síðastliðins sumars gestur
hjónanna að Litlu-Heiði, það
var henni dýrmætur sumar-
aufaL
Það var allstór hópur ungl-
inga, sem ófls-t upp á Heiðiar-
bæjuraum frá aldamótum og
flram til 1920—‘30. Guðrún var
elzt og tilþrifamest, enda sjálf-
kjáriinm foringi þessa hóps í ÖU
uim stónræðum, svo sem slark-
sömum ballferðum að vetrinum,
all oft í tvísýnu veðurútlitL Var
þá oft lítt gefinn gaumur að
úntölum eldra fólksins. Það
varu flueldur engin vettlingatök,
sem hún tók oflricur ymgsitu græm
jaxlana, er hún var að kenna
okflcur fyratu sporim í damsflást-
inni. Það var víst gagnkvæmt
erfiði hjá fcennaranum og nem-
endunum. Það var vissutega oft
gflatt á hjaillia Minnisstæð-
ust era mér þó jólaboðin, sem
lengi tíðkuðust milii bæjanna.
Og ör ég mú fler að rifja upp
hvað var svona gaman vefst mér
tunga um tönn. Við höfðum eng-
an skemmtikinaft, enga dans-
hljómsveit, ekkert útvarp, elck-
ert sjónvarp. Þó fannst ámeiðan
lega engum nóttiin lengi að líða.
Það varð allt að gleði, jafnivel
þegar svo fast var stigið á fjöl,
að baðstofugólfið brast. Ég
held, að Guðrún hafi átt
drýgsta þáttinn í því, að við
þurftum ekki slcemmtiflorafta.
Fáa hefi ég þekkt, er höfðu
svo einlæga og örugga trú á
anniað líf og endurfundi vina
að þessu lífi loknu. Dauðínn
var í hennar vitumd aðeins gieði
leg vistaskiptL Því býður mér í
grun, að hún á þessum jólum,
hafi safnað um sig noflckrum hóp
vina og verði sem áðiur nokík-
urs ráðandil Mér er sem ég
heyri hana segja: Heyrið þið
kirakkar, eigum við ekki að
leika okkur eins og á jólunum
í Heiði í gamla daga?
Því segi ég: GTleð-ilieg jól ag
þökk fyrir ailt liðið.
J. P.
ffjartamis þakkiir tál þeiirra
sem seradu mór hflýjor kiveðj-
ur á 85 ára atfmæflimu. Beztu
ósikiri um frið ag flamsaeibd á
óflooffnmum árum.
Ingiriður Eiriksdóttir
Ási, Rangárvallasýsln.
Karvel Ögmundsson.
Guðrún Magnús-
dóttir — Minning