Morgunblaðið - 18.03.1973, Blaðsíða 10

10
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 18. IMARZ 1973
í«aið AHvrilö, seim Mm @r 'tiaflað,
er elkM <V«|g|uir e®P8airfinaiar.
Þtaið aiaifin, oenn lumtnlt er að tfiá
fþvl,
er ekQtí Smiyintd Wmtsi eiJltfiai.
TffllvfilsrtiajrflaaJBit er jþaið uppfliatf
ihjitmfflrna M@ jatrðam.
í itfiilwM er þaö móðflir afflina
ihlutta.
Sá, iseam lyifitfilr isér yifiitr
hmeigðilr,
apmlair íjyirfir (lieyinidartíióimflimim.
en heiHIlialðáir aif flimieiilgðium
sjlá imleinmi aiðeflinis ylflllrlbarOiið.
Hnlð itlifilvliisrtiairiiainsia! cng itlifilvenam
emui ötnmist itnmii eilfit og fliáiS saama,
em óflfilk að tfinaimflooimiui og malflnfc.
1 eilniflnigiui meflnaisit iþatu
lumidiinsitialðlami,
djúp á ibiaflt víð d'júp,
WHIð (DeyrnldalrldámisEmB.
Svto lneflsit sú flilni iflnæga bóflt
TáKMfieHk!iln|g, .JBófldin. /utrrv dygigO
'imiai óg ivegfllnini" efltálr kfimivensflca
spelkiinigtitnirt ILao-ltBei, í fitsfkeinizflcr&í
iþýðöWgiu Jiafloolbis J. Smáinai ag
Ym(gtva Jólhiaininieisisiomair,; bóflc,
gem NólbeillsislkáMÖ Hafflöór
Lajcneslsi, seglilstt ihiatflai vtitmialð oflt
atr 1 á ir ilfihöflunxiainfierli sfimum
em miolkikma alðina o(g efilns
Og fliainin segnlr í ifianmállia euð ffls-
■Jemizkiu útgáiflummli . . . „bólk ssetm
héŒdtrr éfiórtit eiflnii en er Iþó fióióts
i huigisiumi ’ og stilllt l oalðialllaigfl;
bók sean á flíefilna saimaniealkst ivtilð
aafilð sjálllflt en 'flleislfiar bœflcuir,
.þjvt Ihlúmi «á- svo stöuitit aið hlúmi
verðuir alfldneá fflesimi Itffl) tfiutUs og
svo aiuðtefloiMm aJð rrfaJStuir
er ailldmeiii búfioim alð isfltíOtja hiaina.“
'Nýlllega baast ofldcua1 í hemld-
u.r bamdairfsk lútigáifia þessamair
meolkiu IbóQcair, isflcneiyltlt etasifiaflc-
ffleiga flalHieigiai luirfniuttm, fflártfflaiutsmim
Og isltfflllhinefflniuftn ljósmymld|uaii
með ikdmivertslkja) tfiextamiutm víða
fimaifleflHiduan. Noatíonar imyaild-
anma úr þessari útgáfu, sem
luamiilni var aif Gfflaríjui tFenig og
Jane English í sameinmgu, má
£(já á iþessum síðuan álsiaímlt 0161X0-
uon iúr liisflleaiBflcui ú/tgáifluaiBiii|, en í
hamia er vfisaið hér mneið ffleyifil' út-
getfiamldia.
Tii mámairfi impplltýisiilngia jþefflm;
seim ékflCL þefltícje itlffll þeasa milte,
itfiflgmeanMm víð artofltíCna slbuififia
flcalfifiai úr dfifiilnmáflia amtraams
þýðaafidiamB, YmgMa Jóhaaimes-
somiar, þar seim sagir onieBafli amoi
ams: „lAO iþví er ttnteaiaii vfflfia betít,
er Laioltisie fiaedldiuir iárilð 604
f.Kr., en hitt er ókunmigt, hve-
miaar haoiln dó. Bammi var ffleoigi
aavfilnmar flcefflsamafflegiur ulmstjióm-
ammaiðtur ivd» bóflcaisiaifini eiifit IÞá
em hamn var haliiglilnmi á efina
afliduæ, IbruitíuHt lúit óeSHðilr og
deffllur 4 rlBdiniu. Uviainf' Ihiammi þé
Að draga sig í hlé
Himinm og jömð eiga sér lamga
ævi, vegma þess að þaiu lifa ekki
sjáifuim sér. Þess vegna munu
þau ihaidasit.
Þammig er hinm vitri — hanm
tramar sér eklki fram og verður
fyrir því fremstur; hamn hirðir
ekíki um sjálfan sig, en hlýtur
samt lamga ævi. Mum það ekki
statfa atf því, að hamn lifir ekki
sjáMum sér? Þess vegna getur
hamn fullikoTnmað starf sitt.
úr lllamidi! tiffl vesttluinsi, og vilfia
anentn það sfflðaislt rtfiffl IhiainH, elð
hiaaim! .giisrtfii íllalradaaniærtalýöinð lefflnm
i íijlaiílialsíkiainðiil á vetsibuatmiöaflcuttn
rflkfilslilna EffitSr befilðlni ihiamis rflt-
alði .LaiOHtlsie ífiyirflr 'hammi aið sfltíffln,
alði Ibóflc þá, seon s&ðaav er viilð
haom kenmid, og Ifór sfidaai llefflð-
ar fiiiminiar fi vessrtwráitfi, log veliit
einlgiilnm, hvar (hamm/ idó.“
„Þétlía er aflfllt og BujnÆ, sean
imemai vtiifia <uon eerviiÉerrtiflf LaiXfisie,
Og er þalð elldd,' anllkfflð. iBn þvl
arfdiina vilfia imeoTin uflm hiugBamlir
haoisi, seam rfit IhamB gieyamiin. iÞajð
er •ódlílkit JBIeBfiuim öðttiuam bóflcuan,
mofltícuals flcomar Bpafltímællla-
Sajfirf og 'fier Iþvlí fijiartrfi, aið þar
sé áflövéðiið og ifiaHtBkfoaiðaið
héillldairtcemfi fllílflsisflooðluaw fliams
og hlU'gBaom Em gnumidvtafflilar-
hrugBuBiöni er banflra tflnaam alf Bvo
'slfiebkiuiim sbnauarfil llliifiamidii hiuigs-
'umar og djúpaiatr Itíifflfimmiiiragar,
aið maemm ílilnaia þegar, aið þar
hitta þeir fyrir einn hinna
þmotsflcuiðuBfiUi amida tniamtnlkyins-
dmis..
.Þiumjgiairmflðj’am i rfltlii Laio-rtse
er Taio, hiö ómaaimHaflcamillejga
'Uipphatf og víilðlhallld allflsi, ffleymid-
amdóamur ifiilflvieatuinmiar. IHoav
iuam IfltanBt Iþaið vena iblfliðiur Og
véMflljalður análfifiur, seorn tniemm
þuotfll aið aieyinia euð Scoomaisit i Bajm
naeaná vfflð. Orðmð Tiaio þýðfflr efflg-
limiflegia viegjur og vlitnðliBt uippíiiaf
liegia táflcma Bfiaalfisieimfl) hlms
órammisalkianlllega, sem öfflll tillver
am IhViílliir á. Jaiflnifinaarft höfiur
vörfflð Æaafflð alð motia orfSElð um
Bjáfflfit ihálð dnúartfltúflia vaffld, sesn
AtviaíJfltt öt aið Bfianöl..
,,Það verður Msðfflstttimi að ffifia
d saOmnænrfi vfflð Afflvallldilð ...“