Morgunblaðið - 18.03.1973, Blaðsíða 11

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 18. MARZ 1973
11
Fyrirhyggja
í»að er vegur Alvaldsdms að stairfa án strits, hafa
umsýsliu án áhyggju, að njöta án þess að leita
nautna, að sjá hið stóra í hinu sanáa, margt í
fáiu, og að gjalda rangiwdi með góðleiík.
Fram'kvæmdu iþað, sem vandiasamt er, á meðan
það er auðvelt; byrjaðu smátt á því, sem mikið
á úr að verða. Altt toxveit var í upphafi auð-
velt; aillt stórt var í fyrstu smátt. Þess vegna
getur vitur maður framkvæmt það mikilvægasta
án stórvirlkja.
Sá, sem er ör á loforð, er sjalldan orðheldinn;
sá, sem 'býst við öllu auðveldu, verður fyrir
mörgum eröðleilkum. Þess vegna tekur hinn
vitri það jafnvel alvarlega, sem auðvelt virðist,
og kemst þannig 'hjá öllum örðugleiibum.
Enginn heiður
að glæsimennsku
Sá, sem tyllir sér á tá, stendur
ekki stöðugt; þeim, sem stikar
stórum, veitist örðugt um gang-
inn.
Sá, sem skreytir sjálfan sig,
ljómar ekki. Sjállfsánægja veitir
ekki upphefð, né sjálfhælni verð-
leika. Sá, sem upphefur sjálfan
sig, ber ekki af öðrum.
Þetta er fyrir Alvaldinu sem úr-
gangur matar eða mein á líkam-
anurn og vekur óbeit allra.
Sá, sem er á Vegi eilífðarimnar,
mun þess vegna forðast það.
Alvara
og rósemi
Þymgdin er rót léttledkans, kyrrðin drottnar yfir
hreyfingunum.
Þess vegna vairðveitir hinn vitri alvöru sína og
rósemi allan daginn.
Þótt hann eigi skrautlegar haillir, dvelur hann
þar í friði. En hverndg ætti drottinn þúsund
vagna að sýna kæruleysi um ríkið? Með léttúð
missir hann hylli fólksins, og fyrir hviklynda
framkomu verður honum steypt af stóli.