Morgunblaðið - 20.06.1975, Síða 32

32
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 20. JUNl.1975
Piltur og stúlka
Eftir Jón Thoroddsen
þess háttar samkvæmum; hugsar hann
nú að grennslast eftir, hvort hann væri
heima, og gengur þangað og ber að
dyrum, en enginn kom út, og snýr þá
aftur sama veg; en í því hann fer fram
hjá húshliðinni, verður honum litið til
glugganna, og sér hann þá, að glugga-
tjöldunum er niður hleypt, en Ijósi
brá fyrir í stofunni, og sýnist honum sem
tveimur eða þremur skuggum bregði þar
fyrir, en allt í einu hverfur ljósið, eins og
það annaðhvort hefði verið slökkt eða
borið í annað herbergi. Kaupmanni L.
var kunnugt þar um húsakynni og vissi,
að svefnherbergi Möllers sneri út til kál-
garðsins og annars staðar en þangað
hefði ekki getað verið farið með ljósið og
var honum forvitni á að vita, hvort ekki
hefði svo verið; hann gengur því fram
fyrir húsgaflinn og þar um, sem sund
nokkuð skildi hús Möllers frá næsta húsi;
og er hann kemur fyrir hornið, sér hann
undir eins ljósið í þeim gluggunum, sem
sneru út að garðinum; en á glugganum
öðrum utanverðum sýnist honum ein-
hver svört flygsa, eins og þar væru
—COSPER-------------------
Nei við ætlum ekkert að fá — aðeins að
skoða okkur um hér.
v
hengd föt til þerris. Kaupmaður stígur þá
yfir rimagarðinn og læðist að glugg-
anum; verður hann þess nú var, að hon-
um hafði missýnzt og að þar voru ekki
föt, er hann sá sortann, heldur að þar var
maður, sem lá þétt upp að glugganum og
hafði læst hvorritveggja hendinni utan
að tréveggnum og límdi sig svo fast upp
við hann og lagði eyrað vendilega við
glerið og hlustaði eftir, hvort hann mætti
heyra það, sem talað væri inni í húsinu,
og varð ekki var við kaupmann, fyrr en
hann stingur hendinni við honum, þá
hrekkur hann við og lítur upp og bendir
kaupmanni að hafa ei hátt um sig. Það
var Indriði sem fyrir var. Kaupmaður
verður fyrri til máls, en talar þó hljóð-
lega:
Hvernig stendur á því, að þú ert hér,
Indriði minn?
Minnizt þér ekki á það, sagði Indriði, ég
fór hingað niður í bæinn í rökkrinu, og
þá sá ég álengdar, hvar Möller leiddi
Stúfur litli
þessir stóru gullbaugar væru komnir.
Hún þakkaði Stúf fyrir sig, og svo var allt
gott aftur.
Næsta föstudagskvöld fór á sömu leið.
Allir voru í sorg og sút, em Rauður
riddari sagðist ekki vera í miklum vand-
ræðum með að bjarga konungsdóttur frá
öðru trölli í viðbót, og fór með henni í
hvamminn. En hann gerði nú ekki þessu
trölli mikið mein heldur, því þegar hann
gat farið að búast við því, þá klifraði
hann bara upp í tréð og faldi sig þar. Og
um leið og hann yfirgaf konungsdóttur,
sagði hann eins og áður, að betra væri að
einn missti lífið en tveir.
Stúfur litli bað nú eldabuskuna um
leyfi til þess að fara svolítið út og leika
sér.
„Æ, hvað ætli þú sért að flækjast út, og
komið kvöld?“ sagði hún.
„Jú, góða lofaðu mér að fara“, sagði
hann. „Mig langar svo mikið til að leika
mér svolítið".
„Jæjar farðu þá“, sagði hún, „en nú
verður þú að vera kominn aftur, þegar
þarf að snúa steikinni, og fullt fang af
eldiviði verðurðu að koma með“.
Ekki var JBtúfur fyrr kominn niður í
hvamminn, en tröllið kom þjótandi svo
kvein í öllu, það var helmingi stærra en
Svona, vina mín heitir kyrr- Það taia allir um frelsið og eng-
setningar-aðgerð á máli lag- inn vill láta skerða það, — þess-
anna. vegna ætla ég ekki að gifta mig.
Ég get farið með bréf fyrir þig? Ég rata út.
Þú ferð til vinstri að tómu fiski- Ekki biðja mig að ganga útfyrir
bolludósunum, en síðan með þér núna, ég er svo kvef-
heldurðu áfram beina stefnu, sækinn.
unz þú kemur að öllum brotnu
flöskunum, — þar er það.
Sf&tfúA/D

Maigret og guli hundurinn sSr
15
— Hvar voruð þér? spurði Mai-
gret konuna.
— Ég var niðri ... Ég leigði Le
Pommeret alla þessa hæð og hann
borðaði hjá mér ... Hann kom
heim til kvöldverðar um áttaleyt-
ið. Það var varla hann snerti á
matnum ... Hann sagði að það
hlyti að vera eitthvað að lýsing-
unni, en lamparnir voru allír f
lagi...
Hann sagðist ætla að fara út
aftur, en að hann ætlaði að fá sér
asperfn. þvf að hann væri þungur
f höfðinu.
Lögregluforinginn leit spyrj-
andi á lækninn.
— Það kemur heim ... Þetta
eru fyrstu einkennin ...
— Og hvenær koma þau f Ijós?
— Að vfsu fer það eftir því hvað
skammturinn hefur verið mikill
svo og almennri lfkamshreysti
viðkomandi. Oft er það um það
bil hálfri klukkustundu eftir ...
stöku sinnum Ifða allt að tveir
klukkutímar.
— Og dauðinn?
— ... Hann kemur ekki fyrr en
Ifkaminn hefur allur lamazt.
Fyrst lamast ákveðin Ifffæri ...
Það er mjög sennilegt að hann
hafi reynt að kalla á hjálp ...
Hann lá á dfvaninum. Hann hef-
ur kastað sér fram og aftur eins
og í deleríum tremenskasti ...
Hann hefur dáið nokkru eftir að
hann hefur fallið niður á gólfið
Ljósmyndari reyndi að komast
inn i stofuna. Maigret gekk til og
skellti hurðinni á nefið á honum.
Hann muldraði með sjálfum
sér.
— Hann gekk frá veitingastof-
unni klukkan rúmleg sjö. Hann
hafði drukkið einn koniakssjúss f
vatni ... Stundarfjórðungi síðar
situr hann að borðum hér ... Eft-
ir því sem þér segið um áhrif
styrknins gæti hann eins hafa
fengið eitrið, sem hann deyr af,
hér i húsinu ...
Hann gekk hröðuni skrefum
niður. þar sem húseigandinn sat f
hópi þriggja samúðarfullra ná-
grannakvenna og grét beizklega.
— Hvar eru diskarnir og glösin
frá kvöldverðinum.
Það leið andartak áður en hún
skyldi hvað hann átti við. Og þeg-
ar hún ætlaði að fara að taka til
máls var hann þegar búinn að lfta
fram í eldhúsið og sá að þar var
bali með heitu vatni og öðrum
megin stóðu hreinir diskar en
hinum megin nokkrir óþvegnir.
— Ég var að þvo upp þegar...
I sömu svifum kom lögreglu-
þjónn aðvífandi.
— Látið vörð vera við húsið.
Hendið öllum óviðkomandi út...
Og sjáið um að hvorki komist inn
hlaðamaður né Ijósmyndari...
Þér megið ekki koma við neitt,
hvorki glös, föt né diska...
Það var stuttur gangur til veit-
ingahússins aftur. Borgin var I
svefní. Ljós sást aðeins í stöku
glugga.
Þegar hann kom nær heyrði
hann mannamál, símhringingar
og í bfl, sem verið var að setja f
gang.
— A hvaða leið eruð þér?
spurði Maigret blaðamanninn i
bílnum.
— Lfnan er upptekin... Ég
verð að finna mér einhvern ann-
an stað og hringja þaðan... Eftir
tíu mfnútur er of seint að koma
fréttinni f Parísarútgáfuna...
Leroy stóð á miðju gólfi, strang-
ur á svip eins og kennari sem
fylgist með nemendum sfnum.
Einn af blaðamönnunum skrifaði
f óða önn. Sölumaðurinn sat hissa
en mjög hugfanginn af þessu
skrautlega og háværa iði sem
hann hafði lent inn f.
öll glös stóðu með sömu um-
merkjum á borðinu. Bjórglös, If-
kjörglös, konjaksglös, kokkteil-
glös.
— Hvað var klukkan, þegar tek-
ið var af borðunum.
Emma hugsaði sig um örstutta
stund.
— Ja... nú get ég ekki almenni-
lega sagt það... sum af glösunum
tók ég jafnóðum... önnur hafa
staðið þarna síðan í eftirmiðdag-
inn.
— Glas Le Pommerets?
— Hvað drakk hann, Miehoux?
— Það var Maigret sem svaraði
fyrirhana.
— Konfak með vatni.
Hún leit á miðana undir glösun-
um.
— Sex frankar... en það var
einhver sem fékk sér viskí og
viskfsjússinn kostar lika sex
franka... Kannski hefur það ver-
ið þetta glas þarna. En ég er ekki
viss.
Ljósmyndarinn tók myndir f
grfð og erg af glösunum á marm-
araborðunum.
— Sækið apótekarann, sagði
lögregluforinginn við Leroy.
Og nú varð sannkölluð glasa-
veizla! Auk þess var svo náð í
slangur af giösum úr húsi vara-
ræðísmannsins. Blaðamennirnir
ruddust inn f vinnustofu apótek-
arans og létu eins og þeir væru
heima hjá sér. Einn þeirra hafði
lagt stund á læknisfræði og
bauðst til að hjálpa til við efna-
greininguna.
I símann hafði bæjarstjórinn
sagt hvassyrtur:
A yðar ábyrgð...
Ekkert fannst. Aftur á móti
kom gestgjafinn á vettvang
skyndilega og spurði:
— Hvað er orðið af hundinum?
Skúrinn var tómur. Guli hund-
urinn var horfinn. Og vissu þó