Morgunblaðið - 19.06.1988, Page 15

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 19. JÚNÍ 1988
B 15
JEPPAR
Á FJALLI
Hárið á Hafþóri leiðangursstjóra lagt í bleyti eftir
langt hlé.
Gatið á Urðarhálsi er stærsta holan á íslandi og
ein sú furðulegasta.
„Á ég að þora að fara niður í þrjú pund?“
íslenskt ævintýralandslag við rætur Dyngjujökuls í Vatnajökli.
Alltfastá.
Dyngjuhálsi
— þrátt fyrir síma og siglingartæki
[ rótum Dyngjufjalla.
var því einnig lykill að skálanum.
Leiðin um Gæsavötn og yfir
Dyngjuháls var ófær, meira að
segja í víðustu jeppamerkingu þess
hugtaks. Jafnvel tveim vikum áður
hafði stór bíll orðið að snúa við.
Skyggnið bætti ekki úr skák. Við
áttum erfitt með að finna leiðina í
gegnum hraunið undir 60 senti-
metra snjó. í slíkum erfiðleikum
koma belgískur landfræðingur og
íslenskur myndatökumaður að meiri
notum en siglingartæki. Martine og
Þórarinn gengu því á undan bílun-
um á meðan hinir hjökkuðu, spól-
uðu, mokuðu, spiluðu, ýttu og lýstu
með Ijóskösturum. Ef Martine og
Þórarinn halda því einhvern tíma
fram, að þau hafi gengið yfir landið
langsum þá skal ég ekki mótmæla
því, svo oft og lengi voru þau búin
að ganga á undan bílunum í ferð-
inni. Yfir jökul, hraun, auðnir,
íshellur og ár.
Það var komið miðnætti er við
fundum skálann undir Kistufelli.
Það hafði tekið okkur 16 tima að
bijótast þessa 16 kílómetra stuttu
leið úr Gæsavötnum.
SJÁ NÆSTU SÍÐU
Klukkan var um tvö að nóttu
þegar hringt var. Ég fálmaði
eftir símanum í myrkrinu. „Það
hlaut að vera þú, Hafþór. Hvar
ertu núna?“
Ég var farinn að venjast
slíkum upphringingum á
ólíklegum tímum frá enn
ólíklegri stöðum. Síðan
helmingur þjóðarinnar fékk
farsíma þá hefur hinn helmingur
hennar ekki fengið svefnfrið.
„64.43.51 ... skrifaðu það hjá
þér,“ svaraði röddin í símanum.
„Ef þetta er málið á henni, þá
skil ég vel, að þú sért andvaka."
„... norður og 18.07.46
vestur.“
„Hvar í ósköpunum er það?“
„Það er inni í Nýjadal, eða
samkvæmt lórantækinu er það
þar. Það er svo mikið myrkur,
að ég kannast ekkert við mig.
Ég er að fela olíutunnurnar. Ég
vona, að ég skilji þær ekki eftir
á miðjum veginum.“
Púkalegt dekk
Við störðum út í þokuna. Hún
var svo þykk, að varla sást á landa-
kortið. Samkvæmt lóran-siglinga-
tækinu vorum við í rótum Tungna-
fellsjökuls á miðju hálendinu. Við
höfðum reiknað okkur tvær til þrjár
vikur til að aka yfir landið langsum
frá hafi til hafs, frá Öndverðarnesi
í vestri til Dalatanga í austri. Eftir
lO daga á 5 jeppum, höfðum við
lagt að baki um helminginn af 800
kílómetra leið.
Við vorum að leita að olíubirgð-
unum, sem höfðu verið faldar hér
einhvers staðar tveim vikum áður.
Ég var með lórantölumar, sem
Hafþór hafði símað til mín. Það var
ekki annað að gera en aka þær
uppi. Lóraninn gaf frá sér hljóð-
merki, þegar staðnum var náð.
Engar tunnur! Við þreifuðum fyrir
okkur í þokunni og fundum þær . . .
15 metra frá bílunum.
Flutningur tunnanna hingað
hafði ekki gengið áfallalaust.
Fjaðrabúnaður olíukerrunnar
brotnaði svo skilja varð hana eftir
og það sprakk á jeppanum, sem dró
hana. Undir jeppa á 40 tommu
dekkjum getur eitt upprunalegt 20
tommu varadekk ekki einungis
valdið skemmdum á drifinu, heldur
er það svo púkó, að Hafþór hafði
læðst eftir sveitavegum og í skjóli
nætur alla leið í bæinn.
Kílómetri á klukkustund
Mælirinn á skálanum í Nýjadal
hafði sýnt tveggja stiga frost
fimmtudagsmorguninn 24. sept-
ember. Það er ekki nógu gott efni
í blaðagrein, svo ég bankaði í hann.
Mér fannst vera minnst 10 stiga
frost. Bílarnir voru klæddir klaka-
brynju eftir að hafa brotist í gegn-
um ísinn á Nýjadalsá um nóttina
og olíutunnumar voru í klakabönd-
um þegar við fundum þær innar í
dalnum.
Við vomm ellefu saman í hópn-
um, sá tólfti sat veðurtepptur á
Hveravöllum ásamt flugvélinni
sinni. Þetta var minnsta flugvelin
á íslandi, svokallað fis, sem hægt
var að taka í sundur og flytja á
tveim jeppaþökum. Við vomm í
stöðugu sambandi við Bmce, flug-
manninn okkar, en það hefði verið
glapræði fyrir hann að leggja af
stað í þessu skyggni.
Þegar við nálguðumst Gæsavötn
síðdegis birti upp um stundarsakir,
nógu lengi til að flugvél úr
Reykjavík tækist að finna okkur.
Þetta vom sjónvarpsmyndatöku-
menn og Ómar Ragnarsson á Dorni-
er-flugvél hans. Það vom hvorki
veður né skilyrði til lendingar en
þeir hentu niður til okkar varahlut-
um, sem við þörfnuðumst.
í Gæsavötnum er einkaskáli,
rammgerður og harðlæstur. Við
höfðum ekki áætlað að gista þar
en færðin þvingaði okkur til þess.
I pakkanum, sem hent var í okkur,
Herðubreið rís upp úr stórbrotinni auðninni.
Þriðja grein