Morgunblaðið - 19.06.1988, Blaðsíða 26

26 B
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 19. JÚNÍ 1988
\ *
Michael Ontkean í mynd Regnbogans.
Njósnari snýr aftur
Curt Flynn er bandarískur njósn-
ari sem sagður er hafa horfið aust-
an Járntjaldsins. Þegar honum tekst
,að flýja þaðan kemst hann að því
að heima fyrir eru stjórnarmenn
sem vilja hann dauöan af öryggis-
ástaeðum. Hann er settur i fangelsi
en tekst að flýja og heldur til smá-
baejarins þar sem hann bjó eitt sinn.
Konan hans hefur gifst aftur og
ríkur pólitíkus, sem hefur lagt undir
sig smábæinn, er mikið að angra
hana.
Þannig er sagan í myndinni
„Street Justice", sem bráðlega
verður sýnd í Regnboganum. Með
aðalhlutverkið fer lítt þekktur leikari
að nafni Michael Ontkean frá Tor-
onto í Kanada en leikstjóri er Ric-
hard Sarafian, sem gert hefur sjón-
varpsþætti og þíómyndir jöfnum
höndum. Meðal mynda eftir hann
eru „The Man Who Loved Cat
Dancing" með Burt Reynolds og
„Sunburn" með Farrah Fawcett en
í gamla daga leikstýrði hann m.a.
þáttunum um Dr. Kildare.
Handritshöfundur er James J.
Docherty en sá á að baki 23 ára
feril innan lögreglunnar í Los Ang-
eles.
Alan Parker
LJL I LIHI LVirAiyNL/lNNA
Kynþáttahatur í Miss-
issippi
Jeff Bridges (til vinstri) og Coppola styðja sig upp við Tucker-bíl ásamt
hópi ieikara þegar tökur myndarinnar stóðu yfir á síðasta ári.
Alan Parker snýr aftur til fortíð-
arinnar í nýjustu mynd sinni,
„Mississippi Burning", sem hann
er að leggja síðustu hönd á um
þessar mundir vestur í Banda-
ríkjunum. Parker þekkir orðið
bara vel til þar vestra, því það
hefur hann gert flestar myndi
sinar síðustu tíu árin, nú síðast
„Angel Heart" með ekki ómerkari
mönnum en Mickey Rourke og
Robert De Niro. En að þessu sinni
hefur Parker hreiðrað um sig i
Jackson, höfuðborg Mississippi,
sem er eitt frægasta suðurríki
Bandarikjanna. Mikið rétt; við-
fangsefni myndarinnar er stirð
samskipti hvítra manna og
svartra þar um slóðir og gerist á
stormasömum tíma í sögu þjóð-
ar, nánar til tekiö 1964.
Sagan hefst á því að Ander-
son, útsendari alríkislögrelgunn-
ar (FBI), sem Gene Hackman leik-
ur, fyrirskipar árás á vinsælan
veitingastað í hjarta borgarinnar.
Hann veit, rétt eins og allir aðrir,
að Ku Klux Klan rekur þennan
stað og selur bruggað brennivín.
en Hackman er ekki að leita að
brennivini, heldur er að leysa
flókna morðgátu: hann hefur
fengið það verkefni að rannsaka
dularfullt morð þriggja ungra
manna þar í borg. Hann byrjar
þvi rannsóknina á að ráðast á
veitingastað, sem hann telur vera
leynilegan fundarstað meðlima
Ku Klux Klan og annarra á mála
hjá þeim. Hackman kemst skjótt
að því að háttsettir embættis-
menn borgarstjórnarinnar eru
flæktir i vond mál.
Sagan að baki myndinni varð
til vegna atburöa sem áttu sér
Þegar Francis Ford Coppola var
sjö ára stofnaði maður að nafni
Preston Tucker bílafyrirtæki í
Bandaríkjunum. Það var árið 1946.
Tucker var uppfinningamaður og
hafði hannað b'freið sem í var
vatnskæld vél að aftan, diskaheml-
ar og öryggisgler svo eitthvað sé
nefnt. Bifreiðin var örugg, falleg í
útiiti, frumleg og fólk hafði efni á
henni (framljósin, sem voru þrjú,
snerust með framhjólunum og
voru ein af fáum uppfinningum
Tuckers sem stóru bílafyrirtækin í
Detroit átu ekki upp eftir honum).
Fimmtíu Tucker-bílar voru fram-
leiddir áður en sett var í gang rann-
sókn á fyrirtækinu árið 1948,
sennilega vegna þrýstings frá
Detroit-risunum, vegna kæru um
brot á öryggislögum. Þótt Tucker
hafi síðar verið hreinsaður af ákær-
um höfðu þær og mikil neikvæð
umfjöllun fjölmiöla hrætt fjárfest-
ingaraðila frá fyrirtækinu og það
fór á hausinn. Tucker lést árið
1956, 53 ára gamall, og þá vann
„-hann að nýju verkefni; framtíðarbíl
sem skyldi gera í Brasilíu og átti
að heita „Carioca".
Coppola hefur nú gert bíómynd
um Tucker („Tucker: The Man and
His Dream") með Jeff Bridges ítitil-
hlutverkinu en áhugi hins umdeilda
leikstjóra á manninum og maskínu
hans kviknaði strax í æsku þegar
hann sá „þennan fallega bíl og
heyrði frá föður sínum að þau
hefðu keypt hann, ættu að fá hann,
en hann kom aldrei". Þegar Copp-
ola spurði föður sinn hvers vegna
bíllinn hefði aldrei komið sagði fað-
ir hans:„Þeir hröktu hann frá.
Bíllinn hans var of góður."
Fjörutíu og fimm Tucker-bílar
eru ennþá til og þar af eiga Copp-
ola og George Lucas, sem er ann-
ar framleiðandi myndarinnar, einn
hvor. Þeir fengu átján til viðbótar
lánaða frá Tucker-bílaklúbb
Bandaríkjanna til að nota í mynd-
inni. Tucker-bíllinn tekur ekki mikið
pláss í sögu bílaiðnaöarins en
mynd Coppola á sjálfsagt eftir að
gera nafn bílasmiðsins frægt aftur.
Coppola og Lucas; litli maðurinn
og risafyrirtækin.
Myndin kostar 24 milljónir dollara
og verður því að ná inn talsvert
mörgum áhorfendum og metað-
sókn er fjarri því að vera gull-
tryggð. En Coppola hefur heldur
aldrei sýnt mikipn áhuga á gull-
tryggðum verkefnum.
Hliðstæðurnar í lífi hans og
Tuckers eru svo miklar í hugum
kvikmyndaliðsins að þegar það
talar um myndina er stundum eins
og verið sé að gera mynd um ævi
Coppola (mestur hluti kvikmynda-
liösins hefur unnið með honum í
tíu ár eða meira og hefur gengið
með honum í gegnum hinar slæmu
viðtökur sem „One From the He-
art" fékk árið 1982, missi kvik-
myndaversins og það sem var
verst af öllu, missi sonar hans Gio
í bátaslysi fyrir tveimur árum). Hin-
ar miklu skuldir sem Coppola
steypti sér í og hin neikvæða um-
fjöllun fjölmiðla á sér hliðstæðu i
sögu Tuckers, einnig áhersla
Coppola á fjölskylduna, sýninga-
gleði hans og eldheitur áhugi í
gallhörðum iðnaði. Eins og Pres-
ton Tucker hefur Coppola gert sér
líf úr því að taka djarfar og jafnvel
sjálftortímandi áhættur.
Tucker hefði orðið öðruvísi
mynd fyrir tuttugu árum. „Þegar
ég var í háskóla vildi ég gera hana
einsog „Citizen Kane“: Preston
Tucker deyr og bíllinn deyr með
honum," segir Coppola. „Á „Apoc-
alypse Now“-tímabilinu fékk ég
áhuga á að gera myndina í Kabuki-
stílhum, stórbrotinn og fjölbreytt-
an tónlistarviðburð." Tucker
gleymdist í bili þegar Coppola
keypti kvikmyndaver í Hollywood
og lagði útí „One From the Heart"
sem kostaði 26 milljónir en náði
inn tveimur. Næstu árin fóru í að
borga skuldir og sýna Hollywood-
liðinu að hann gæti gert litlar
myndir á tíma- og fjárhagsáætlun.
Árið 1985 lifnaði aftur yfir Tuck-
er-verkefninu þegar Coppola
hringdi í vin sinn Lucas og spurði
útí loftið hvort hann vildi ekki fram-
leiða „Tucker". Lucas samþykkti
strax enda hafði hann haft svipað-
an áhuga á bílasmiðnum og Copp-
ola frá því þeir unnu saman fyrr á
árum.
Nýja Lucas-Coppola útgáfan er
Capraísk saga um litla manninn í
baráttu við viðskiptajöfra sem vilja
hann frá: „Myndin er um lítinn
Bandaríkjamann sem er mjög
elskulegur og á fjölskyldu og reyn-
ir að framkvæma draum sem hann
á, gegn vilja samvisku- og hugsun-
arlauss kolkrabba sem um síðir
kyrkti bandaríska efnahaginn,"
segir Coppola.
Þótt Lucas hafi gert fimm af tíu
mestsóttu bíómyndum kvikmynda-
sögunnar átti hann í mesta basli
islögreglunnar, en ég vona svo
sannarlega að það sé aöeins við
fyrstu sýn. Mér hefur mistekist
hrapalega ef mér heppnast ekki
að sýna einnig manneskjuna sem
lifði þessa atburði, pólitíkina að
baka fólkinu. Mér er það fullkom-
lega Ijóst að það er erfitt að gera
í Hollywood kvikmynd sem fylgir
ekki út í æsar gömlu formúlunni,
því meginmarmið flestra í Holly-
wood er að græða peninga; ekki
skapa listaverk. En það segir sig
sjálft að ég væri ekki hér ef ég
fengi ekki að ráða minni mynd
sjálfur".
Parker hefur fengið marga
góða leikari til liös við sig, en fyr-
ir utan Gene Hackman, eru þeir
Brad Dourif og William Dafoe í
stærstu hlutverkunum. Dourif
(sem er enn þekktastur sem Billy
í „Gaukshreiðrinu") leikur spilltan
lögregluforingja, en Dafoe (sem
leikur i „Platoon") leikur aðstoð-
armann Hackmans.
„Mér er ekki um það þegar
leikstjórar eru sifellt að blaðra og
gefa háværar skipanir", segir
Gene Hackman, „og einmitt þess
vegna likar mér vel við Parker.
Hann veit nákvæmlega hvað
hann vill og það gerir vinnu leikar-
ans bæði skemmtilegri og auð-
veldari. Hann hefur einstakt lag
á því að fá fram það besta í sér-
hverjum leikara".
Myndin verður tekin til sýninga
seint á þessu ári. Hennar er beð-
ið með talsverðri eftirvæntingu
og verður gaman að sjá hvers
konar sögu Alan Parker segir frá
þeim slóðum sem rithöfundurinn
William faulkner gerði ódauðlegar
í bókum sínum.
Gene Hackman og William
Dafoe leika útsendara alríkis-
tögreglunnar f mynd Alans
Parkers, „Mississippi Burning'*.
stað árið 1964, sem var mjög
merkilegt ár og markar raunar
þáttaskil i sögu Bandarikjanna.
Það var árið eftir að Kennedy
forseti var myrtur. Samþykkt voru
ný lög um réttindi borgaranna,
aðskilnaöur hvítra og svartra
bannaður, og var dómsmálaráð-
herra heimilt að re/sa hverjum
þeim sem ekki fylgdi lögunum.
Þetta sama ár hlaut Martin Lut-
her King friðarverðlaun NóbelS.
„Mississippi Burning" er vafa-
laust kraftmesta sagan sem
Parker hefur gert í heilan áratug,
eða síðan hann gerði „Midnight
Express". Á yfirborðinu virðist
hér vera á ferðinni enn ein leyni-
lögreglusagan frá Hollywood, og
Parker þvertekur ekki fyrir það.
„vissulega er ég að segja sögu
af leynilöggum, útsendurum alrík-
C®pp®la og
bílaheimurinn