Morgunblaðið - 02.06.1995, Page 8

8 C FÖSTUDAGUR 2. JÚNÍ 1995
MORGUNBLAÐIÐ
FERÐALÖG
ÞETTA eru nýúrskrifuðu leiðsögumennirnir og á myndinni eru einnig Margrét Friðriksdóttir, skóla-
meistari, Magnús Oddsson, ferðamálastjóri og Birna G. Bjarnleifsdóttir, umsjónarmaður leiðsögunámsins.
32 nýir leiösöflumenn
FYRIR stuttu útskrifaði Leiðsögu-
skóli íslands 32 nýja leiðsögumenn.
Námið er heils vetrar nám á há-
skólastigi og kennslan fer fram í
Menntaskólanum í Kópavogi.
Kennslan skiptist í tvær sam-
felldar annir þar sem kenndur er
almennur fróðleikur á fyrri önn,
s.s. jarðfræði, íslandssaga, bók-
menntir, listir o.fl. Nemendur æfa
sig í að flytja fyrirlestra á erlendum
tungumálum og læra skyndihjálp.
A síðari önn er kennt um helstu
ferðmannastaði landsins, farið á
hestbak, farnar æfingaferðir og
loks er farin hringferð um landið.
Umsóknir um leiðsögunám fyrir
næsta vetur þurfa að berast skólan-
um í ágúst og kennsla hefst í sept-
ember. ■
Riksjár-
kariar
í verkfall
ÞÓ verkföll ýmissa stétta í Bangla-
desh séu nær daglegur viðburður
þótti það í frásögur færandi í síð-
ustu viku þegar ökumenn hjóla-
vagna ákváðu að fara í tveggja
daga verkfall.
Riksjáar, eins og hjólin eru köll-
uð, eru algengustu farartæki í land-
inu og síðan koma svokallaðar mini-
leigubílar, sem helst má líkja við
yfirbyggð mótorhjól.
Þar sem riksjárökumenn ákveða
sjálfir sinn taxta var í rauninni lítið
við þessu að gera og talsmaður
stjórnarinnar sagði að hún hefði
enga lögsögu í málinu.
Á hinn bóginn skapaðist ofboðs-
legt vandræðaástand bæði í höfuð-
borginni Dhaka og víðar þessa daga
því menn komust ekki leiðar sinnar
fyrr en seint og um síðir og almenn-
ingsvagnar önnuðu ekki nema broti
Morgunblaðið/JK
FRÁ höfuðborginni Dhaka en
þar starfar aragrúi riksjá-
rökumanna
af þeim sem þurftu að komast úr
og í vinnu.
Riksjárkarlar samþykktu að
hækka taxta á hvern stundarfjórð-
ung um 15 krónur og talsmaður
þeirra sagði að enginn hefði gert
athugasemdir við það, enda mætti
nú öllum vera ljóst hversu mikil-
vægir þeir væru.Bangladesh er eitt
fjölmennasta ríki heims en þar eru
líklega hvað fæstir bílar. ■
PóHand varingaverðast
fyrir ferðamenn
í NORSKA blaðinu Aftenposten
segir frá því að Pólland tróni efst
eða ofarlega á ýmsum Iistum yfír
þau lönd þar sem ferðamenn eigi
helst á hættu að verða rændir eða
verða fyrir líkamsárásum. Fleiri
Austur-Evrópulönd þykja einnig
varhugaverð að þessu leyti.
Næst á eftir Póllandi koma
Ungveijaland og Suður-Afríka og
20. hver ferðamaður getur átt á
hættu að verða fyrir árás eða
vera rændur. Nýjasta rannsóknin
sem Aftenposten vitnar í er úr
bresku ferðariti Holiday Which?
Tíðni ránaogárása
á ferðamenn
í nokkrum löndum
Ungverjaland I

Sudur-Afríka I
Marokkó LZZ33'°°/o
Gambía L' .,.il2'8%
ísrael í 12.6%
//a/fad2'2”/.
ThailandUMW
Grikkland (meglnl.) LU1'3%
TyrklandM'W'
Karabísku eyjarnarQo.2%
Spánn [1 o,6%
Portúgal Qo,4%
KanaríeyjarQ o,4%
Frakkland 00,4%
Bandaríkin Q o,3%
Majorka Q o,3%
/fýpor Q 0,2%
Grísku eyjarnar | 0,1%
og nær aðeins yfir breska ferða-
menn. Þá eru Pólland, Tékkland
og Gambía þau lönd þar sem
hætta á þjófnaði er mest. í Pól-
landi skyldu menn á bílaleigubíl-
um gæta sín sérstaklega. í töflun-
um hér á eftir má sjá hvar menn
skyldu hafa hvað mestan vara á
og hvers konar glæpi er verið að
tala um. ■
Tíðni þjófnaða frá ferðamönnum í nokkrum löndum
Tékkland CI a.7%1
Gambía C t.-muæw
Pólland C
Indland □ mum
Marokkó C mxm
Túnis □ -15,1«*/.
Kenya□ J4,9%
Fyrrv.Sovétlýðv. 1 /*|4.3%
Ítalía C 14,1%
Tyrkland E j~|3,6%
Karab. eyjarnar C 33,4%
Indónesía [Z 13.3%
Búglaría □ |3.2%
Hongkong 1 |3,2%
Snánn 1 ■s,2%
Thailand 1 ~13,2%
Helstu hættustaðir
Á götum úti [
Hótelið!
Bíllinn t
Leiguíbúð [
Flugvöllurinn I
Ströndin Bs%
15%
13%
11%
7%
SIS fjðlgar
flugferðum til Hafiar
í FRÉTTATIL-
KYNNINGU frá
SAS kemur fram
að ákveðið hefur
verið að bæta einu flugi til viðbótar
við í sumar frá Keflavík til Kaup-
mannahafnar og eru þvl fjórar ferð-
ir alls á viku.
Þriðjudaga og
föstudaga er brott-
för frá Keflavík kl.
16.15, laugardaga
kl. 13.30 og fram til 12. ágúst verð-
ur önnur ferð, á laugardögum kl.
16.45. Seinni laugardagsvélin kemur
hingað frá Narssarsuaq. ■
Sðlarleikur
við sjóndeildarhringinn
í STARFI sem leiðsögumaður fer
ekki hjá því að maður kynnist ólíku
fólki á ferðum sínum og lendi í mis-
munandi aðstæðum. Það rifjast upp
fyrir mér skemmtilegt atvik sem
gerðist á Laugum í Reykjadal í júlí
s.l. sumar. Það er gott dæmi um það
hvemig ferðaþjónusta þróast.
Á meðan við dvöldum í dalnum
var jafnan sól og blíða og á kvöldin
sló gullnum roða á himininn. Við
komum til Lauga frá Egilsstöðum
og fórum Tjömesið svo farþegarnir
vissu að það var ekki langt út að
ströndinni og miðnætursólinni. Par í
hópnum kom til mín annað kvöldið
okkar þarna þegar það stefndi í sama
stórkostlega sólsetur og kvöldið áður
og bað mig að útvega þeim leigubíl
út á Tjömes.
. Ég sagðist athuga hvort það væri
ekki hægt að semja við einhvern á
staðnum um að keyra þau. Það
reyndist auðsótt, þegar það var ljóst
bættust tveir við svo það varð fullur
bíll. Þegar þetta spurðist út vildu
þrír í viðbót fara líka. Það tókst að
útvega annan bíl en þar sem það var
eitt laust sæti fékk ég að fljóta með.
Við fómm af stað upp úr kl. 23.
Við fórum yfir tún og gegnum
gaddavírshlið þar til við vorum kom-
in út á ysta oddann. Drifum okkur
út úr bílnum og héldum fram á bjarg-
brún en þar vora tugir metra niður
í sjó. Upphafsmaður ferðarinnar kom
í humátt á eftir okkur með stóran
taupoka á bakinu. Þegar allir vora
komnir dró hann tíu staup upp úr
pokanum og vlnflösku og skenkti
okkur ásamt „þristi“.
Hann hafði beðið sérstaklega um
íslenskt sælgæti I sjoppunni á Laug-
um. Þama stóðum við norður undir
Ishafi klukkan að ganga eitt að
nóttu, skáluðum I rauðvíni og borðuð-
um íslenskt sælgæti. Einhveijum
varð að orði að nú vantaði bara rönd-
ótta sólstóla svo við gætum komið
okkur vel fyrir.
Horft á sólarlelk vló
sjóndeildarhringinn
Enn átti sólin eftir nokkum spöl
niður að sjóndeildarhringnum. Við
þóttumst hafa reiknað út að sólin
ætti að byija að koma upp um hál-
feitt en það stóðst engan veginn.
Við biðum til klukkan að ganga tvö.
Þá hafði sólin sigið nokkuð niður
fyrir sjónarröndina en það sáust eng-
in merki þess að hún væri á leiðinni
upp aftur.
Þetta gekk ótrúlega hægt en allt
I einu færðist íjör I leikinn því sólin
rúllaði eins og bolti eftir sjóndeildar-
hringnum og hvarf bakvið Lundey.
Gat verið að við misstum af aðal sjón-
arspilinu eftir allt saman? Nei, auð-
vitað ekki. Brátt kom logandi eld-
hnötturinn rúllandi hinum megin við
eyjuna. Áfram biðum við sem dáleidd
á meðan náttúran ómaði af söng.
Uti á melunum sungu mófuglar þýða
nætursöngva á meðan léttar bárar
léku við klettavegginn og æðakoll-
umar kvökuðu samstillt og taktvisst
til að halda ungunum sínum saman
I hóp.
Hvert sinn sem við fórum út á
bjargbrúnina hækkuðu þær róminn
og syntu frá ströndinni en vögguðu
til baka á öldunum þegar við hurfum
þeim sýn. Af og til flaug hópur æða-
steggja yfir sjávarmálinu með hljóm-
fögram þyt en I fjarska heyrðist I
bát sem sigdi inn til Húsavíkur.
Þessi dvöl þama er ógleymanleg.
Félagar mínir hefðu verið tilbúnir til
að borga mikið fyrir þessa upplifun.
Þeir sögðu að í Noregi og Svíþjóð
keyptu menn miðnætursólina dýru
verði. Næsta dag var sagt frá af svo
miklum fjálgleik að það kvöld fór enn
einn hópur út á Tjömes að horfa á
sjónarspilið.
Köld böö
Við íslendingar eram ekkert sér-
lega gefnir fyrir að baða okkur I sjón-
um eða köldum ám og lækjum. Við
kjósum heldur heitar laugar. Norður-
landabúar sem ekki eiga slíkar ger-
semar hafa orðið að venja sig við
köld böð. Það má segja um norsku
flallgöngukonuna sem var I einni
ferðinni með mér I sumar.
Hún var um sjötugt, mjög grönn,
um einn og áttatíu á hæð og nokkuð
lotin I herðum. Langleit, mjög brún
og veðurbarin I andlitinu. Hún var
jafnan I ljósbláum velúrhnébuxum
og jakka I stíl. Bakpokinn Var sem
gróinn á bakið á henni og I honum
hékk drykkjarmál úr tré sem merkt
var Norsk Vandrarlag. Þær vora fjór-
ar saman vinkonumar og allar þann-
ig útbúnar að þær virtust vera við-
búnar að klífa næsta tind.
Fyrir neðan Hvalsnesskriður,
nokkra áður en komið er að Þvottá,
er mjög falleg sandströnd undir þver-
hníptum klettunum. Það er hægt að
komast niður á hana þegar vegurinn
lækkar í skriðunum. Þarna er gott
að ráfa um I góðu veðri, sitja I heit-
um sandinum eða bleyta tæmar I
sjónum. Þennan dag var hitabylgja
á Austurlandi og hitinn varð mestur
26 stig á Egilsstöðum. Þama var
engu að síður gott að vera þó hitinn
væri ekki nema um 20 stig.
Vinkonan, sem við kölluðum síðan
hafmeyjuna, hvarf allt I einu gegnum
sprungu við klettasnös sem stóð
þverhnípt fram I sjóinn. Hún var I
hvarfi góða stund. Þegar hún svo
kom til baka eftir að hafa troðið sér
I gegnum spranguna lék sælubros
um varir hennar. Handan klettanna
var lítið lón og þar hafði hún baðað
sig nakin. Hún tók böð af þessu tagi
langt fram yflr hveravatnið og lét
ekki staðar numið við þetta. Þegar
við komum I Skaftafell var enn sama
blíðan. Uppi við Svartafoss vissum
við ekki fyrri til en að „hafmeyjan"
stóð á nærbuxunnum einum saman
og lagðist I lækinn svo höfuðið eitt
stóð upp úr. Hún lét sannarlega ekk-
ert tækifæri ónotað til að stunda
böðin sín. ■
Steinunn Harðardóttir
Höfundur vinnur hjá Ríkisútvarp-
inu.